09-05-2026, 09:57 AM
(08-05-2026, 11:09 AM)Shajith Wrote: எழுத்துகளால் இதயங்களை இணைக்கும் உங்களுக்கு,யோவ் யார்யா நீ ?? அவரே எவ்ளோ அழகா எழுதுவாரு இதுல நீ வேற வந்து ஒரு பக்கத்துக்கு ரிப்ளை போடுற கதை படிக்கிற எங்களுக்கு ஏதோ புது அப்டேட் வந்து இருக்குன்னு நினைச்சு வந்து பாத்தா உன்னோட ஒன்றரை பக்க ரிப்ளை இருக்கு உன்னால முடிஞ்சா ரெண்டு இல்லாட்டி மூணு லைன்ல போஸ் போடு இல்லன்னா போடாத இது கதை படிக்கிற மக்களின் ஆவலை குறைக்கிறது என்னைப் போன்ற எல்லோரும் வேலை பாலு பாரத்தை தீர்க்க தீர்க்க இங்கு வந்து இந்த கதைகளை படித்து எங்கள் மனபாரத்தை குறைக்க வருகிறோம் இதுல நீ வேற ஒரு பேஜ் இரண்டு பேச்சுக்கு போஸ் போட்டீங்கன்னா வேலை பளு இடையே வந்து கதையை படிக்கின்ற எங்களை போன்ற வாசகர்களின் மனப்பாரத்தை இது மேலும் அதிகரிக்கிறது தயவு செய்து ஒரு லைன் அல்லது இரண்டு லைனில் போடு இல்லை என்றால் நீ போடாதே அட்மின்அவர்கள் இந்த மாதிரியான வாசகர்களை தயவு செய்து பிளாக் பண்ணவும்
ஒரு வாசகனின் மெதுவான அழைப்பு…
ஒரு கதையை மட்டும் நீங்கள் எழுதவில்லை,
ஒரு உலகத்தை உருவாக்குகிறீர்கள்…
அந்த உலகத்தில் நாங்கள்
ஒவ்வொரு நாளும் வாழ்கிறோம்…
ஒரு அப்டேட் வந்தால்—
அது ஒரு வரி இல்லை,
ஒரு உணர்ச்சி…
நாங்கள் காத்திருக்கிறோம்—
நேரத்தையும் மறந்து…
உங்களுக்கு உங்கள் பாதை இருக்கும்,
உங்கள் பொறுப்புகள் இருக்கும்—
அதை மதிக்கிறோம்…
ஆனால்—
இந்தக் கதையின் துடிப்பும்
எங்கள் நாளின் ஒரு பகுதியாகி விட்டது…
அதனால்,
சிறு முயற்சியாய் இருந்தாலும்
தினமும் ஒரு துளி தர முயற்சி செய்யுங்கள்…
பெரிய அப்டேட்களால்
எங்கள் மனதை நிறைக்கவும்…
இது ஒரு கோரிக்கை அல்ல—
ஒரு ரசிகனின் ரிதம்…
உங்கள் எழுத்துகள் தொடரட்டும்,
எங்கள் உணர்வுகள் உயிரோடு இருக்கட்டும்…
"அவள் இதயத்தின் மொழி "
அம்மா...
ஆஆஆ...
ஆஹ்ஹ்...
மூச்சு தடுக்குது...
உடம்பு பேசுது...
மனம் ஒத்துக்க மாட்டேங்குது...
இடுப்பு —
பின்னோக்கி இழுக்குது...
இதயம் —
முன்னோக்கி தள்ளுது...
பெண்ண்மை...
அடக்கி வைத்தது...
இன்று—
அதை மறந்தது...
மெல்ல...
மெல்ல...
ஒரு வலி...
அதுக்குள்ள—
ஒரு இனிமை...
“ஆஆஹ்...”
ஒரு சத்தம் மட்டும் இல்ல—
ஒரு வெளியேறும் உணர்ச்சி...
நரம்புகள்...
ஒன்றாக இழுக்குது...
உடம்பு முழுக்க—
ஒரே சிலிர்ப்பு...
பெண்ண்மை —
திறக்குது...
ஆண்மை —
அதை உணருது...
ஒரு ரிதம்...
ஒரு ஓட்டம்...
உள்ளே...
வெளியே...
“நிறுத்தாத...”
சொல்லாமல்—
உடம்பு பேசுது...
சத்தங்கள்—
சலக்...
தப்...
மூச்சு...
அந்த இரவு—
வெட்கம் இல்ல...
தடை இல்ல...
ஒரு உச்சம்...
அதை அடைய—
ஒரு பயணம்...
“என்னால முடியல...”
அது ஒரு குரல் இல்ல—
ஒரு ஒப்புதல்...
உலகம் —
மங்குது...
உணர்ச்சி —
பெருகுது...
ஒரு முடிச்சு...
உள்ளே கட்டுண்டது...
அது—
விடுபடணும்...
பெருகுது...
சுழலுது...
வெடிக்குது...
அந்த நொடியில்—
பெண்ண்மை
தன்னை கண்டது...
அமைதி...
மூச்சு மட்டும்...
மீதம்—
ஒரு புன்னகை...


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)