⭐♥️♥️காம அசுரன் காத்தவராயனும் மாயமலை கட்டழகு தேவதைகளும் ♥️♥️⭐

[Geneliarasigan]

Episode - 161


பிரியங்காவின் கருப்பு நிற ஆடை நிலைகுலைந்து,கசங்கி மேலேறி அவள் மேனியின் மென்மையை அங்கங்கே வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது. அந்தத் தளர்ந்த ஆடை, அங்கிருந்து நகரத் துடித்த காத்தவராயனின் ஆவியை ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத காந்தம் போல கட்டிப்போட்டிருந்தது. அவளது அழகும், அந்த இடத்தின் நிசப்தமும் அவனை வெறி கொள்ளச் செய்தது.
தன்னால் நேரடியாகத் தீண்ட முடியாது என்பதை உணர்ந்த ஆவி, காளிங்கனின் உடலை ஒரு கவசமாகத் தேர்ந்தெடுத்தது. மின்னல் வேகத்தில் அவனுள் புகுந்த காத்தவராயன், காளிங்கனின் கண்களில் ஒருவித தீர்க்கமான வெறியைச் சுமந்து பிரியங்காவை நெருங்கினான்.

அவன் உருவம் அவளை நெருங்க நெருங்க, அவனது நீண்ட நிழல் பிரியங்காவின் மேல் ஒரு போர்வையைப் போல படர்ந்தது. நிலவொளியைத் தடுத்துக்கொண்டு காளிங்கன் அவள் முன் நின்றபோது, அவனது பிரம்மாண்டமான நிழல் அவள் உடல் முழுவதையும் போர்த்தியது. அந்த நிழல் அவளது பாதங்களில் தொடங்கி, மெல்ல மெல்ல மேலேறி அவளது கழுத்து வரை படர்ந்தது. அந்த நிழல் தீண்டிய இடமெல்லாம் பிரியங்காவுக்குள் ஒரு விவரிக்க முடியாத நடுக்கம் பரவியது.


அந்த நிழலின் ஸ்பரிசமே அவளுக்குள் ஒருவித இனம் புரியாத நடுக்கத்தையும், தவிப்பையும் உண்டாக்கியது. காற்று கனக்க, அவளது இதயம் வேகமெடுத்தது. தப்பிக்க நினைத்தவளின் கால்கள் நகர மறுக்க, அவனது நிழலில் சிறைப்பட்டவளாகத் தவித்தாள் பிரியங்கா.


காளிங்கனின் உடலில் புகுந்திருந்த அந்த காத்தவராயன் ஆத்மா, ஒரு வேட்டை மிருகத்தைப் போல அவளைச் சுற்றி வந்தது. பிரியங்காவின் சுவாசக் காற்று சூடாகத் தகித்தது; அவளது மார்புக்கூடு பயத்திலும் கிளர்ச்சியிலும் ஏறி இறங்கியது. அவள் அணிந்திருந்த கருப்பு நிற ஆடை, அவளது ஒவ்வொரு அசைவிற்கும் ஒத்துழைக்க மறுத்து, தோள்பட்டையிலிருந்து சற்றே சரிந்து அவளது பதற்றத்தை அதிகப்படுத்தியது.

காளிங்கன் (காத்தவராயன்) அவளைத் தொடவில்லை, ஆனால் அவனது நிழல் அவள் பாதங்களிலிருந்து தொடங்கி மெல்ல மெல்ல கழுத்துவரை ஊர்ந்து சென்றது. அந்த நிழல் படும் இடமெல்லாம் அவளுக்குள் ஒரு மின்சாரம் பாய்வது போன்ற உணர்வு.

அவன் அவளது காதருகே குனிந்தபோது, காளிங்கனின் குரலில் காத்தவராயனின் ஆழமான கர்ஜனை ஒலித்தது. "நீ என்னுடையவள் பிரியங்கா,உன் உடம்பில் உள்ள ஒவ்வொரு அங்கமும் எனக்கு சொந்தம்..." என்ற அவனது கிசுகிசுப்பு, அவளது நரம்புகளை முறுக்கேற்றியது.

அவள் பின்வாங்கிச் செல்ல முயன்றபோது, நிலவொளி குளிர்ச்சி அவளது முதுகில் பட்டது. முன்னே காளிங்கனின் உடலிலிருந்து வெளிப்பட்ட அனல் காற்று, பின்னே நிலவொளி குளிர்ச்சி—இந்த இரண்டுக்கும் இடையில் சிக்கியவளாக அவள் நெளிந்தாள். அவளது கண்கள் செருகி, உதடுகள் லேசாகத் துடித்தன.

அந்த தோட்டத்தின் மங்கலான ஒளியில், அவளது தவிப்பு வெறும் பயமாக மட்டும் இல்லாமல், ஒருவிதமான மயக்க நிலையை நோக்கி அவளைத் தள்ளியது. தப்பிக்கும் எண்ணம் மெல்ல மறைய, அவனது நிழலின் ஆதிக்கத்திற்குத் தன்னை அறியாமலேயே அடிபணியத் தொடங்கினாள்.


"இது எத்தனை நூற்றாண்டுகள் காத்திருப்பு தெரியுமா பிரியங்கா?" என்று அவன் முழங்கியபோது, அவனது குரலில் காலம் கடந்த ஏக்கமும், அடக்க முடியாத வேட்கையும் கலந்திருந்தது.

காளிங்கனின் ஆண்குருவி அவனது ஆடைக்குள் கட்டுக்கடங்காமல் துடித்து, அவன் நிலையைக் குலைத்தது. அவனது உடல் அனலாகக் கொதித்தது; அந்தப் புல்வெளியின் குளுமை கூட அவனது காமத்தீயை அணைக்கப் போதுமானதாக இல்லை.

மெத்தையில் தவித்துக் கொண்டிருந்த பிரியங்காவை நோக்கி அவன் குனிந்தான். அவனது மூச்சுக்காற்று அவளது முகத்தில் பட்டபோது, அது ஒரு நெருப்புப் பிழம்பைப் போல அவளைச் சுட்டது. "உன்னிடம் கலவி கொண்டு கிடைத்த அந்தச் சுகத்திற்கு இணை, இந்த உலகத்தில் வேறு எவளுமே எனக்குத் தந்தது இல்லையடி..." என்று அவன் முனகியபோது, அவனது குரல் தழுதழுத்தது.

அவனது கைகள் நடுங்கின. பல நூற்றாண்டுகளாக ஒரு ஆவியாய் அலைந்து, இன்று ஒரு மானுட உடலைப் பெற்று அவளை நெருங்கும் அந்தத் தருணம், அவனைக் பைத்தியமாக்கியது. அவனது உறுப்பு தாளம் தப்பிக் குதிக்க, அவன் தன் கட்டுக்குள்ளேயே இல்லை.

அவனது வார்த்தைகள் அவளுக்குள் ஒரு பயங்கரமான கிளுகிளுப்பை உண்டாக்கின. அந்த நிழலின் ஆதிக்கம் ஒருபுறம், அவனது வார்த்தைகளின் தீவிரம் மறுபுறம் என அவள் அந்தப் புல்வெளியில் நிலைகுலைந்து போனாள். அவனது ஆண்குருவியின் அந்தத் துடிப்பு, அவனது வேட்கையின் அளவை அவளுக்கு மௌனமாக அறிவித்தது.


"உன் அழகு... பட்டு போன்ற இந்த மேனியை, என் சொந்த உடம்பில் இருந்து ஆசை தீர அணு அணுவாக ருசித்து இருக்க வேண்டும்..." என்று அவன் சொல்லும்போது, அவனது கண்கள் பிரியங்காவின் மேனியை ஒரு தீப்பிழம்பைப் போல வருடின. அவனது குரலில் இழப்பின் வலியும், தாள முடியாத வெறியும் போட்டி போட்டன.

"ஆனால் இப்போ வேறு ஒருவன் உடம்பில் இருந்து உன்னை அனுபவிக்கும் நிலைமைக்கு நீயே உண்டாக்கி விட்டாயே பிரியங்கா!" என அவன் ஆவேசமாகக் குமுறினான். அவன் கைகள் மெத்தையின் நுனியைப் பிடித்து இறுக்கின; காளிங்கனின் நரம்புகள் புடைக்கத் தொடங்கின. தன் சுய உருவத்தில் அவளைத் தீண்ட முடியாமல், ஒரு வாடகை உடலை நாட வேண்டிய கட்டாயத்தை நினைத்து அவனது ஆத்மா கொதித்தது.

அவன் குனிந்து, அவளது கழுத்தோரம் சரிந்து கிடந்த அந்த கருப்பு ஆடையின் விளிம்பைத் தொடாமல் ரசித்தான். "ஒவ்வொரு அங்குலத்தையும் ரசித்து ரசித்து உன்னைக் கையாண்டிருப்பேன்... இந்த அந்நிய உடம்பின் ஸ்பரிசம் உனக்கு என்னைத் தெரியப்படுத்துமா?" என்று அவன் முனகியபோது, அவனது மூச்சுக்காற்று அவள் உடலில் ஒரு தழும்பைப் போலப் பதிந்தது.

அவனது வார்த்தைகள் ஈட்டிகளாகத் தைக்க, பிரியங்கா பதில் பேச முடியாமல் அந்தப் புல்வெளியில் அசைவற்றுக் கிடந்தாள். நிலவொளியில் அவளது மேனி மின்ன, அதைத் தன் சொந்தக் கைகளால் தீண்ட முடியவில்லையே என்கிற ஆத்திரத்தில், காத்தவராயன் காளிங்கனின் கைகளைத் தன் மார்பில் அடித்துக் கொண்டான்.

காத்தவராயனின் வார்த்தைகள் அந்த நள்ளிரவுத் தோட்டத்தின் அமைதியைக் குலைத்து, ஒருவித காமவெறியை அந்தப் புல்வெளியெங்கும் பரப்பியது. காளிங்கனின் உடலுக்குள் இருக்கும் அந்த ஆத்மா, பழைய நினைவுகளின் எச்சத்தால் பித்து பிடித்துக் கத்தியது.

"உன் இதழ்களின் தீஞ்சுவை... அதை மீண்டும் ஒருமுறை சுவைக்க என் ஆத்மா துடிக்கிறதடி!" என்று அவன் முனகியபோது, அவனது கண்கள் பிரியங்காவின் சிவந்த இதழ்களையே வெறித்தன. காளிங்கனின் கரடுமுரடான கைகள் மெல்ல நடுங்கின.

"என் ஆண்மையை உன் பெண்மையில் நான் செலுத்தும் பொழுது... அப்பப்பா! அப்போது உன் கண்கள் கொடுக்கும் ஒரு போதை இருக்கிறதே... அது மரணத்தையும் மறக்கடிக்கச் செய்யும் அமுதமடி!" என்று அவன் ஆவேசமாகச் சொன்னான். அந்த நினைவின் வீச்சிலேயே காளிங்கனின் ஆண்குருவி கட்டுக்கடங்காமல் துடித்து, அவன் ஆடையை இன்னும் இறுக்கியது.

அவன் அவளது முகம் அருகே தன் முகத்தைக் கொண்டு சென்று, அவளது சுவாசத்தை உள்வாங்கினான். "பெண்மையின் சொர்க்கமடி நீ... பல நூற்றாண்டுகளாக நான் கண்ட கனவுகள் எல்லாம் உன்னோடு கழித்த அந்தச் சில நிமிடங்களுக்கு ஈடாகுமா?" அவனது குரலில் காமம் ஒரு விஷமாக ஏறியிருந்தது.

பிரியங்கா அந்தப் புல்வெளியில் நிலைகுலைந்து கிடந்தாள். அவனது ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவளது பெண்மையைத் தீண்டிச் சென்றது. அவளது உடல் லேசாக வளைந்து கொடுத்தது; அவனது ஆண்மையின் துடிப்பும், அவன் விவரிக்கும் அந்தச் சொர்க்கமும் அவளுக்குள் ஒரு இனம் புரியாத வேட்கையைத் தட்டி எழுப்பியது. அந்த கருப்பு ஆடை அவளது வேகமான மூச்சிற்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் திணறியது.

"இப்போதே... இந்த விநாடியே அந்தச் சொர்க்கத்தை மீண்டும் அடைய வேண்டும்!" என்று காத்தவராயன் (காளிங்கன்) முடிவெடுத்தவனாக, அவளது மேனியை நோக்கித் தன் கரங்களை நீட்டினான்.


"இப்பொழுதும் பாதகம் இல்லை கண்ணே..." என்று அவன் மெல்லச் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பு காளிங்கனின் குரலில் ஒருவித பயங்கரமான கரகரப்போடு வெளிப்பட்டது. மெத்தையில் நிலைகுலைந்து கிடந்த பிரியங்காவின் மேனியை, தன் சொந்த உடலால் தீண்டப் போகும் அந்தத் தருணத்தை அவன் மனக்கண்ணால் பார்த்தான்.

"வரும் அமாவாசைக்கு பிறகு... நான் கொடுக்கும் பலி! அந்த இரத்தத்தின் சூடு தணியும் முன், மண்ணுக்குள் உறங்கும் என் உடலை மீண்டும் பெற்றுவிடுவேன். அதன் பிறகு, இந்த அந்நிய உடம்பு எனக்குத் தேவையில்லை. என் சொந்த மேனியாலேயே உன்னை ஆசை தீர அணு அணுவாக அனுபவிப்பேன்," என்று அவன் முனகியபோது, அவனது கை விரல்கள் அவளது கன்னத்தை வருடின. அந்தத் தீண்டலில் காமம் மட்டுமல்ல, ஒருவித ஆதிக்கமும் கலந்திருந்தது.

அவன் அவளது இதழ்களுக்கு மிக அருகில் சென்று, "உன் பட்டுப் போன்ற மேனி என் மார்பில் உரச, என் ஆண்மையின் முழு வேகத்தையும் உனக்குள் இறக்கும் அந்த நொடிக்காக இன்னும் சில நாட்கள் காத்திருப்பேன். அந்தச் சுகம்... அது வெறும் காமம் இல்லை பிரியங்கா, அது பல நூற்றாண்டுகளின் பசி!" என அவன் ஆவேசமாகக் கூறினான்.

அவனது அந்தச் சபதம் பிரியங்காவை உறைந்து போகச் செய்தது. ஒருபுறம் வரப்போகும் அந்தப் பலியை நினைத்த பயம், மறுபுறம் அவனது தீவிரமான வேட்கை அவளை ஒருவித விசித்திரமான கிளர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது. புல்வெளியில் சிதறிக் கிடந்த அவளது கருப்பு ஆடை, அவளது வேகமான இதயத் துடிப்பிற்கு ஏற்ப அசைந்து கொண்டிருந்தது.
"அதுவரை... இந்தத் தவிப்பு இருக்கட்டும். இதுதான் நீ எனக்குத் தரும் விருந்து!" என்று கூறிவிட்டு, காளிங்கனின் உடலை அப்படியே அவளருகே சரித்து, அந்த நிலவொளியில் அவளது அழகை ரசித்தபடி அமர்ந்தான் காத்தவராயன்.

காத்தவராயனின் அந்தக் கதறல், காமம் கடந்த ஒரு தீராத ஏக்கத்தின் ஒலியாக அந்தத் தோட்டம் முழுவதும் எதிரொலித்தது. காளிங்கனின் கரடுமுரடான கைகள் நடுங்க, அவன் மெல்லப் பிரியங்காவின் இடுப்புப் பகுதியை நோக்கி நகர்ந்தான்.

"உன் இடுப்பின் வளைவில் என் முகத்தை புதைத்து... அதில் இருந்த அந்தப் பட்டுப் போன்ற மென்மையில் நான் நிம்மதியாக உறங்கிய அந்த நாட்கள் மீண்டும் வருமா பிரியங்கா?" என்று அவன் விம்மி அழுதான். ஒரு மாவீரனாக, ஆவியாக வலம் வந்த அந்த ஆத்மா, அவளது மேனியின் மென்மையை நினைத்து ஒரு குழந்தையைப் போல ஏங்கியது.

காளிங்கனின் உடல் மெல்லக் குனிந்து, அவளது இடுப்பின் வளைவை நெருங்கியது. அங்கிருந்த கருப்பு ஆடை காற்றில் சற்றே விலகி, அவளது அந்த மென்மையான பகுதியை நிலவொளியில் காட்டியது. அதைப் பார்த்ததும் காத்தவராயனுக்குள் இருந்த பசி இன்னும் பன்மடங்கு பெருகியது. "இங்குதான் என் உலகம் இருந்தது... அந்தச் சிறு வளைவில் தலைசாய்க்கும் போது கிடைத்த நிம்மதி, இந்த அண்ட சராசரத்தில் எங்குமே எனக்குக் கிடைக்கவில்லை," என அவன் முனகினான்.

அவன் அவளது இடுப்புச் சதையின் வெண்மையையும் மென்மையையும் தன் கண்களால் பருகினான். அவனது மூச்சுக்காற்று அவளது இடுப்பு வளைவில் பட்டபோது, பிரியங்காவுக்குள் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது போல இருந்தது. அவளது உடல் லேசாக வளைந்து கொடுத்தது. அவனது கதறல் அவளை பயமுறுத்தினாலும், அவன் சொல்லும் அந்தப் பழைய காதல் அவளை ஒரு மாய உலகிற்கு அழைத்துச் சென்றது.

"நிச்சயமாக வரும்... அந்த நாட்கள் மீண்டும் வரும்!" என்று அவன் ஆவேசமாகச் சொன்னான். "அமாவாசை இரவில் என் உடல் உயிர்த்தெழும்போது, உன்னை இதே புல்வெளியில் கிடத்தி, உன் இடுப்பு வளைவில் முகம் புதைத்து, உன் வாசத்தை உயிர் வரை இழுத்துக் கொள்வேன். அன்றுதான் என் ஆத்மா நிம்மதியாக உறங்கும்," என்று கூறிக்கொண்டே காளிங்கனின் முகத்தை அவளது இடுப்பு வளைவை நோக்கி மெல்லக் கொண்டு சென்றான்.


பிரியங்காவின் வார்த்தைகள்,அவள் இடுப்பு வளைவை நோக்கி குனிந்த காத்தவராயனை தடுத்து நிறுத்தியது. இதுவரை பயத்தில் உறைந்திருந்தவள், இப்போது ஒருவித இனம் புரியாத ஈர்ப்பால் கட்டுண்டு போனாள்.

பிரியங்காவின் இதழ்கள் மெல்லத் துடித்தன. "நீ யார்?" என்று கேட்டபோதே அவளது குரலில் ஒரு மயக்கம் கலந்திருந்தது. காளிங்கனின் உடலில் இருந்த காத்தவராயனைப் பார்த்து, "நான் ஏன் இந்த காமப் பிடியில் தவித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்? உன் அருகாமை என் தவிப்பை போக்கும் போல இருக்குதே..." என அவளும் முனகியபோது, அந்தப் புல்வெளியே ஒரு விசித்திரமான வெப்பத்தில் தகித்தது.

காத்தவராயனின் ஆவி அவளைச் சுற்றிப் படர்ந்திருந்த அந்த நிழலின் வழியே ஒரு மாயையை உருவாக்கியிருந்தது. பிரியங்காவின் கண்கள் நிலவொளியில் செருகி இருந்தன. அவள் அணிந்திருந்த கருப்பு ஆடை, அவளது நெஞ்சின் வேகமான துடிப்பிற்குத் தாளம் போட்டது. தன் முன்னே இருப்பது ஒரு அந்நிய உடல் என்பதை மறந்து, அதற்குள் இருக்கும் அந்தத் தீராத வேட்கையின் ஆதிக்கத்திற்கு அவள் தன்னை ஒப்படைக்கத் தொடங்கினாள்.

அவள் சொன்னதைக் கேட்டதும் காத்தவராயனுக்குள் ஒரு பெரும் கர்வம் பிறந்தது. "நான் உன்னவன் பிரியங்கா! காலங்களைக் கடந்து உனக்காகவே அலைந்து கொண்டிருக்கும் உன் பாதி!" என்று காளிங்கனின் குரலில் அவன் கம்பீரமாகச் சொன்னான். அவன் மெல்ல அவளது கை விரல்களைத் தன் கரங்களால் கோர்த்தான்.

அவளது மென்மையான விரல்கள் காளிங்கனின் கரடுமுரடான கைகளுக்குள் சிக்கியபோது, பிரியங்காவுக்குள் ஒரு கிளர்ச்சி அலை பரவியது. "உன் அருகாமை... அது ஏதோ ஒரு பழைய சுகத்தை ஞாபகப்படுத்துகிறது..." என்று சொல்லிக்கொண்டே, அவள் தன்னிச்சையாக அவனை நோக்கிச் சாய்ந்தாள். அவளது மேனியின் மணம் அவனது நாசியைத் துளைக்க, காத்தவராயனின் கட்டுப்பாடு உடைந்தது.

"இந்தத் தவிப்புதான் உன்னை என்னிடம் சேர்க்கப் போகும் பாலம். உன் பெண்மைக்கு நான் தரப்போகும் அந்தச் சொர்க்கத்திற்காகவே நீ இப்படித் துடிக்கிறாய்!" என்று அவன் கூறி, அவளது முகத்தை இன்னும் நெருங்கினான்.

"நீதான் அந்த காத்தவராயனா?" என அவள் கேட்டபோது, அவளது குரலில் நடுக்கம் இருந்தாலும், அதில் ஒரு ரகசியமான தேடல் இருந்தது. "என் தந்தை உன்னிடம் இருந்து என்னைக் காப்பாற்றத்தான் துடித்தாரா? எனக்கு ஒரு கண்டம் இருக்கு... அது உன் மூலமாகத்தான் வரும் என்று அவர் சொன்ன அந்த ஆபத்து நீதானா?" என்று அவள் முனகியபோது, அவளது கைகள் மெத்தையை இன்னும் பலமாக இறுக்கின.

காளிங்கனின் கண்களில் ஒரு வெற்றிப் புன்னகை அரும்பியது. "ஆமாம் பிரியங்கா! உன் தந்தை சொன்ன அந்த 'கண்டம்' நான்தான். ஆனால், அது உன் உயிருக்கு வரும் ஆபத்து அல்ல... அது உன் பெண்மைக்கு நான் தரப்போகும் 'இன்பக் கண்டம்'!" என்று அவன் முழங்கினான். "உன் தந்தை என்னை ஒரு சாபமாகப் பார்த்தார், ஆனால் நீ என்னை உன்னவன் என்று உன் ஆழ்மனதில் தேடிக்கொண்டிருந்தாய்."

"உன் மூலமாகத்தான் அது வரும் என்று அவர் சொன்னது எவ்வளவு உண்மை பார்த்தாயா?" என்று அவன் அவளது முகத்திற்கு மிக அருகில் வந்து மூச்சுவிட்டான். "இப்போது சொல்... உன் தந்தை சொன்ன அந்தப் பயம் உனக்கு இருக்கிறதா? அல்லது என் அருகாமை தரும் இந்தத் தவிப்பு உனக்குச் சுகமாக இருக்கிறதா?" என அவன் வினவியபோது, பிரியங்காவின் உடல் அவனது வெப்பத்திற்கு இன்னும் நெருக்கமாக நகர்ந்தது.

அந்தப் புல்வெளியில் நிலவொளி இன்னும் பிரகாசமாகப் படர்ந்தது. அவளது கருப்பு ஆடை காற்றில் படபடவென அடித்துக்கொள்ள, "இந்தக் கண்டத்திற்காகத்தான் என் உடல் பல நூற்றாண்டுகளாகக் காத்திருக்கிறது. இது விதியல்ல பிரியங்கா... இது நாம் எழுதிய சரித்திரம்!" என அவன் காளிங்கனின் கைகளால் அவளது கூந்தலை ஆவேசமாக வருடினான்.
பிரியங்காவுக்குத் தெரியும், இது ஆபத்து என்று. ஆனாலும் அவனது அந்த ஆண்மையின் வேகம் அவளது தந்தை சொன்ன எச்சரிக்கைகளை மெல்ல மெல்ல மங்கச் செய்தது. "அந்தக் கண்டம் இப்போதே என்னைத் தீண்டினால் என்ன?" என்கிற எண்ணம் அவளது கண்களில் மின்சாரமாகப் பாய்ந்தது.


"பேரழகி கண்ணே..." என்று அவன் உருகினான். அவனது கண்கள் நிலவொளியில் மின்னும் அவளது இடுப்பு வளைவிலேயே நிலைத்திருந்தன.

"என் முரட்டு கைகளால்... உன் இடுப்பின் அந்தப் பட்டுப் போன்ற மென்மைச் சதைகளை நான் வருடிய நாட்கள் இன்னும் என் விரல் நுனிகளில் தீயாகத் தகிக்குதடி! அங்கிருந்து என் கைகள் மெல்ல மெல்ல உன் அடிவயிற்றின் சூட்டைத் தடவி, உன் பெண்மையின் வாசலை நோக்கி நகரும்..." என்று அவன் வர்ணித்தபோது, காளிங்கனின் கைகள் பிரியங்காவின் ஆடை விலகிய இடுப்புப் பகுதியில் மெல்ல ஊர்ந்தன.

"அப்போது நீ... ஒரு சின்னப் பிள்ளையைப் போல உன் மெல்லிய விரல்களால் என் கைகளுக்கு அணை கட்டித் தடுப்பாயே! 'வேண்டாம்' என்று உன் உதடுகள் சொல்லும், ஆனால் உன் கண்கள் 'வா' என்று என்னை அழைக்குமே... அந்தச் செல்லமான போராட்டமே ஒரு தனி சுகமடி!" அவன் மூச்சுக்காற்று அவளது நாபிக்கமலத்தில் பட்டுத் தெறித்தது.

"உன் தடையை மீறி, என் விரல்கள் உன் பெண்மையின் ஆழத்தைத் தொடும் அந்தத் தருணம்... ஆகா! பிரியங்கா, நான் எத்தனையோ போர்களில் வெற்றி பெற்று வாளை உயர்த்தியிருக்கிறேன். ஆனால், அந்த வெற்றிகளில் கிடைக்காத ஒரு பேரானந்தம், உன் பெண்மையைத் தீண்டும் அந்த ஒரு நொடியில் எனக்குக் கிட்டியதடி! அது போர்க்களத்து வெற்றி அல்ல, அது சொர்க்கத்தின் திறவுகோல்!"

அவன் சொல்லச் சொல்ல, பிரியங்காவிற்குள் ஒரு தாள முடியாத வேட்கை கிளர்ந்தெழுந்தது. அவளது உடல் வில்லாக வளைந்து கொடுக்க, அவனது முரட்டுத்தனமான அந்தப் பேச்சும், நினைவுகளும் அவளை ஒரு போதையில் ஆழ்த்தின. அவனது கைகள் இப்போது வெறும் நினைவாக இல்லாமல், நிஜமாகவே அவளது அடிவயிற்றின் மென்மையை நோக்கி நகரத் தொடங்கின.
"அன்று நீ கொடுத்த அதே தடையை இன்றும் கொடுப்பாயா... அல்லது உன் காத்தவராயனுக்காக இந்த அணைக்கட்டைத் திறந்து விடுவாயா?" என்று அவன் அவளது காதருகே முனகினான்.

காத்தவராயனின் (காளிங்கன்) அந்த முரட்டுத்தனமான கைகள் பிரியங்காவின் இடுப்பில் பட்ட அந்த நொடி, அவளுக்குள் ஒரு பிரம்மாண்டமான உணர்ச்சிப் பெருவெடிப்பு நிகழ்ந்தது. அந்தப் புல்வெளியின் குளுமைக்கும், அவன் கைகளின் அனலுக்கும் இடையே அவள் பித்துப் பிடித்தவள் போல ஆனாள்.

அவனது கரடுமுரடான விரல்கள் அவளது இடுப்பின் மென்மையான சதையில் அழுந்தி வருடியபோது, பிரியங்காவின் முதுகுத்தண்டில் ஒரு மின்னல் பாய்ந்தது போல இருந்தது. அந்த ஸ்பரிசம் வெறும் மேலோட்டமான தீண்டலாக இல்லாமல், அவளது ஆத்மா வரை ஊடுருவியது. அவளது உடல் தன்னிச்சையாக ஒரு சிலிர்ப்பில் நடுங்கியது.

காளிங்கனின் முரட்டுத்தனமான விரல்கள், பிரியங்காவின் கருப்பு நிற ஆடையின் மெல்லிய இடுக்கின் வழியே ஊடுருவி, அவளது இடுப்பின் மென்மையான சதையைத் தீண்டின. அந்த முதல் ஸ்பரிசத்திலேயே பிரியங்காவின் உடல் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது போலத் துடித்தது.

அவனது கட்டை விரல் அவளது இடுப்பு வளைவின் தகிக்கும் சதையை மெல்ல வருடியபடி நகர்ந்தது. அந்தச் சதை பட்டுப் போல மென்மையாக இருக்க, அவனது கரடுமுரடான கை விரல்கள் அங்கே ஒரு புதிய கோலமிட்டன. அவனது நகங்கள் லேசாக அவளது இடுப்பில் உரசியபோது, அவளுக்குள் ஒரு விவரிக்க முடியாத கிளர்ச்சி அலை பரவியது.

விரல்கள் மெல்ல மெல்ல அவளது அடிவயிற்றை நோக்கி ஊர்ந்து சென்றன. திடீரென, அவன் தன் விரல்களால் அவளது இடுப்பின் ஓரத்தை சற்று ஆழமாக அழுத்தினான். அந்த அழுத்தத்தில் ஒரு ஆணின் ஆதிக்கமும், பல நூற்றாண்டுகளின் பசியும் கலந்திருந்தது. அந்த இடத்தில் அவன் கொடுத்த அழுத்தம் பிரியங்காவின் நரம்புகளை ஒரு நொடி முறுக்கேற்றியது.



அந்த அழுத்தத்தைத் தாங்க முடியாமல், அதே சமயம் அந்தச் சுகத்தை அனுபவித்தபடி, பிரியங்காவின் இதழ்கள் மெல்லத் திறந்தன. "ஆஹ்... ம்ம்ம்..." என்று ஒரு மெல்லிய, தாபமான முனகல் அவளிடமிருந்து வெளிப்பட்டது. அந்த ஒலி அந்தத் தோட்டத்தின் காற்றில் கரைந்து, காத்தவராயனை இன்னும் வெறி கொள்ளச் செய்தது. அவளது கண்கள் பாதி மூடிய நிலையில் செருக, அவனது கை விரல்களின் ஆதிக்கத்திற்குத் தன்னை அறியாமலேயே அவள் அடிபணியத் தொடங்கினாள்.

அவனது கைகளின் வெப்பம் அவளது குளிர்ச்சியான மேனியில் படர, அவள் மெத்தையில் லேசாக நெளிந்தாள். அவனது ஒவ்வொரு விரல் அசைவும் அவளது பெண்மையின் ஆழத்தில் ஒரு ரகசிய நடுக்கத்தை உண்டாக்கிக் கொண்டிருந்தது.

அவனது கைகள் அடிவயிற்றை நோக்கி மெல்ல நகர நகர, பிரியங்காவின் மூச்சுக்காற்று சூடானது. அவளது மார்புக்கூடு ஒரு வேகமான தாளத்திற்கு ஆடுவது போல ஏறி இறங்கியது. அந்த நிலவொளியில் அவளது கழுத்து நரம்புகள் துடிப்பது வெளியே தெரிந்தது. 'வேண்டாம்' என்று சொல்ல நினைத்த அவளது அறிவு, அவனது ஆண்மையின் ஆதிக்கத்தில் மௌனமானது.

அவளது இடுப்புச் சதை, அவனது கரடுமுரடான கைகளின் பிடிக்குள் அப்படியே அமுங்கி வழிந்தது. "அப்பாடி... என்ன ஒரு மென்மை!" என்று அவன் முனகியபோது, அவனது விரல் நகங்கள் அந்த வளைவில் ஆழமாகப் பதிந்து ஒரு காமக் கோலமிட்டன. அந்த அழுத்தத்தில் பிரியங்காவின் இடுப்புச் சதை மெல்லச் சிவக்க, அது அவளது மேனிக்கு ஒரு புதிய அழகைத் தந்தது.

அவனது முரட்டு விரல்களின் அழுத்தம் அவளது இடுப்பு வளைவில் ஒரு விசித்திரமான வலியைத் தந்தது, ஆனால் அந்த வலியே அவளுக்கு ஒரு பேரானந்தமாக மாறியது. அவளது கண்கள் பாதி மூடிய நிலையில் செருகின; தலை மெல்ல மெத்தையில் பின்னோக்கிச் சாய்ந்தது. ஒருவித விவரிக்க முடியாத போதையில் அவளது இதழ்கள் மெல்லத் திறந்து, ஒரு மெல்லிய முனகலை வெளிப்படுத்தின.

அவனது கைகள் தன் பெண்மையை நோக்கி நெருங்குவதை உணர்ந்த பிரியங்கா, தப்பிக்க முயலவில்லை. மாறாக, அவளது உடல் அவனது தீண்டலுக்கு வழிவிடுவது போல இன்னும் சற்று வளைந்து கொடுத்தது. அவனது ஒவ்வொரு விரல் அசைவும் அவளுக்குள் ஒரு புதுவிதமான வேட்கையைத் தட்டியெழுப்பியது. அந்தப் புல்வெளியின் மென்மை மறைந்து, அவனது கைகளின் வன்மை மட்டுமே அவளுக்கு உலகமாகத் தெரிந்தது.

காத்தவராயனின் அந்த முரட்டுத்தனமான விரல்கள் பிரியங்காவின் இடுப்புச் சதையில் அழுந்தி, அடிவயிற்றை நோக்கி ஒரு நாகத்தைப் போல ஊர்ந்து செல்ல... அந்தத் தீண்டலில் பிரியங்கா நிலை குலைந்து போனாள். அவளது உணர்ச்சிகள் அணை கடந்த வெள்ளமெனப் பெருக, அவளது இதழ்கள் அவளையும் அறியாமல் ரகசியமாய் மொழியத் தொடங்கின.

காத்தவராயன் காளிங்கனின் கண்களால் அவளது இடுப்பை வெறித்தபோது, அவனுக்கு அது வெறும் உடலாகத் தெரியவில்லை. பல நூற்றாண்டுகளாக அவன் கண்ட கனவுகளின் சங்கமமாகத் தெரிந்தது.

நிலவொளியில் மின்னும் அவளது இடுப்பு, யாரோ ஒரு தேர்ந்த சிற்பி பல ஆண்டுகள் தவம் இருந்து செதுக்கிய சந்தனச் சிலைபோல அத்தனை வழவழப்பாகவும், நறுமணம் மிக்கதாகவும் இருந்தது. அவனது விரல்கள் அதன் மேல் படும்போது, சந்தனக் குழம்பில் கை நுழைப்பது போன்ற ஒரு குளுமையையும் மென்மையையும் அவன் உணர்ந்தான்.

அவள் இடுப்பின் நிறம், காய்ச்சியப் பொன்னிறத்தில் நிலவொளி பட்டுக் கறுப்பு நிற ஆடையின் பின்னணியில் இன்னும் தூக்கலாகத் தெரிந்தது. அவன் விரல்கள் அந்த இடுப்பின் மென்மையில் அழுந்தும்போது, அது சூடான பாலில் படிந்திருக்கும் ஏட்டைப் போல அத்தனை மிருதுவாகவும், அதே சமயம் ஒருவித வெப்பத்தைத் தகிப்பதாகவும் இருந்தது. அந்த வெப்பம் அவனது ஆண்மையைத் தீயாய் சுட்டது.

அவளது இடுப்பின் அந்த வளைவு, ஒரு காட்டு ஆறு பாறைகளுக்கு இடையே வளைந்து நெளிந்து செல்லும் அழகைப் போல இருந்தது. அந்த ஆற்றுச் சுழலில் சிக்கிய ஒரு சிறு ஓடத்தைப் போல காத்தவராயனின் ஆசை அங்கே சுழன்று தவித்தது. அந்த வளைவில் அவன் முகம் புதைக்கத் துடித்தது, தாகம் கொண்ட ஒருவன் சுனை நீரைத் தேடி ஓடுவதைப் போல இருந்தது.
அந்த இடுப்பு ஒரு யாளியின் மெல்லிய நரம்பைப் போலத் தெரிந்தது. அவன் விரல்கள் அதில் அழுத்தியபோது, பிரியங்கா வெளிப்படுத்திய முனகல் அந்த யாழிலிருந்து கிளம்பும் ஒரு தெய்வீகமான, அதே சமயம் காமமான இசை போல அந்தத் தோட்டமெங்கும் பரவியது.

அவனது முரட்டு விரல்கள் அவளது இடுப்புச் சதையை அழுத்தியபோது, அது காய்ச்சி ஆறவைத்த புதிய வெண்ணெய்த் திரண்டில் விரல் பதிப்பது போல அத்தனை மென்மையாக உள்வாங்கியது. அந்தச் சதையின் நெகிழ்வுத்தன்மை அவனது ஆண்புலனை இன்னும் துடிக்க வைத்தது.
"பிரியங்கா... இந்த வளைவில்தான் பிரபஞ்சத்தின் அத்தனை இன்பத்தின் மர்மங்களும் ஒளிந்திருக்கின்றன..." என்று அவன் முனகிக்கொண்டே, அந்தச் சந்தனச் சிலையில் தன் நகங்களால் ஒரு ரகசியக் குறியீட்டைப் போல மெல்லக் கீறினான்.

அவள் பாதி மூடிய கண்களுடன், கனவுலகில் மிதப்பவள் போலத் தன் தலையை மெத்தையில் இருபுறமும் அசைத்தபடி மிக மெதுவாக, காற்றில் கரைந்து போகும் குரலில் பேசினாள்:

"ம்ம்ம்... நிறுத்தி விடு காத்தவராயா..." என்று அவள் சொன்னாலும், அவளது குரலில் தடுப்பிற்குப் பதில் ஒருவிதமான அழைப்பு இருந்தது. "உன் கைகளின் இந்த அனல்... இது என் மேனியை உருக்குதடா. உன் விரல்கள் படும் இடமெல்லாம் தீப்பற்றி எரியுது. என்னால் தாங்க முடியவில்லையே..." என்று அவள் விம்மி முனகினாள்.

"தந்தை சொன்ன அந்த கண்டம்... இவ்வளவு சுகமாக இருக்குமா?"என்று அவளது அடிமனது கேட்ட கேள்வியைத் தன் இதழ்களால் மெல்ல உதிர்த்தாள். "என் இடுப்பின் வளைவில் உன் கை விரல்கள் செய்யும் இந்த ஜாலத்திற்கு நான் அடிமையாகி விடுவேனோ என்று பயமாக இருக்கிறது. வேண்டாம்... இன்னும் ஆழமாகத் தீண்டாதே... இல்லை, இல்லை... விட்டுவிடாதே..." எனத் தனக்குள்ளேயே முரண்பட்டாள்.

"எத்தனை நூற்றாண்டுகள் நீ எனக்காகக் காத்திருந்தாயோ தெரியாது..."என்று அவள் முனகியபோது அவளது சுவாசம் காளிங்கனின் முகத்தில் அனலாகப் பட்டது. "ஆனால், இன்று உன் ஸ்பரிசம் எனக்குள் ஒரு புதிய பெண்ணை உருவாக்குகிறது. உன் விரல்களின் அழுத்தம்... அது வலியைத் தரவில்லை, என் பெண்மையின் ஆழத்தில் ஏதோ ஒரு கதவைத் திறக்கிறது. இது கண்டமா இல்லை நான் காணக் காத்திருந்த சொர்க்கமா?"
"உன் ஆண்புலனின் அந்தத் துடிப்பு... அது என் உடம்பையே அதிர வைக்குதடா..." என்று சொல்லிக்கொண்டே அவள் தன் கைகளால் அவனது கையை மெல்லப் பற்றினாள். தடுப்பதற்குப் பதில், அவனது விரல்கள் இன்னும் தன் ஆழத்தைத் தொட வேண்டும் என்கிற வேகத்தில் அவனது கையைத் தன் இடுப்போடு சேர்த்து அழுத்திக் கொண்டாள்.