పాణిగ్రహణం

[SivaSai]

Part - 114

నువ్వు వస్తావని తెలియలేదు లేదంటే ఎగస్ట్రా టెంట్ ప్లాన్ చేసేదాన్ని.  ఇబ్బంది లేదు కదా . లేదు రా అంటుంది.  సరే అని వెళ్లి థాంక్యూ అని ఒక పక్కగా పడుకుని చందు నే చూస్తూ నిద్రపోతాడు.

అడవిలో…  మెడికల్ క్యాంప్ లో… చిన్న చిన్న సమస్యల మధ్య వైభవ్ ప్రేమ నెమ్మదిగా చందు మనసులో చోటు చేసుకుంటుంది.

చందు లోపలికి వచ్చి పడుకోమన్నప్పుడు ఒక్క నిమిషం ఆలోచించి వైభవ్ సరే  అంటూ  బయటకి వెళ్లి చేతులు కడుక్కొని వచ్చి.. థాంక్యూ అని చెప్పి, టెంట్ లో ఒక పక్కగా పడుకుంటాడు.

మధ్యలో కొంచెం గ్యాప్.  ఎవరూ ఎవరిని తాకరు.
కానీ ఇద్దరి మధ్య మౌనం మాత్రం బాగా మాట్లాడుతుంది.
చందు కళ్లుమూసుకుంటుంది.

వైభవ్ వైపు వెనక్కి తిరిగి పడుకుని, ఆమె ముఖాన్ని చూడకుండా… ఆమె శ్వాస శబ్దాన్ని వింటూ ఉంటాడు.
అడవిలో రాత్రి శబ్దాలు.  దూరంగా జంతువుల కదలికలు.
చిన్నగా చలి.  చందు ఒక్కసారిగా చలి వేస్తోంది అని అంటుంది.

వైభవ్ మాట లేకుండా తన షాల్ ని ఆమె వైపు జరుపుతాడు.  ఆ క్షణంలో  చందు కి అర్థమవుతుంది..
ఇది జాలి కాదు… ఇది కేర్.

మెడికల్ క్యాంప్ లో రోజంతా చూసిన చిన్న చిన్న బాధలు…  పిల్లల జ్వరం…  వృద్ధుల చేతులు…
అన్నింటి మధ్య వైభవ్ ఎలా నిశ్శబ్దంగా సహాయం చేశాడో ఆమెకు గుర్తొస్తుంది.

ప్రేమ అలా పెద్దగా రావడం కాదు అనిపిస్తుంది.
ఇలానే…  నిశ్శబ్దంగా…
నిద్ర మధ్యలో మనసులోకి వచ్చి కూర్చుంటుంది.
చందు మెల్లగా.. గుడ్ నైట్ వైభవ్  అంటుంది.
అతను కూడా అదే నిశ్శబ్దంలో  గుడ్ నైట్ చందు  అని అంటాడు.

అడవిలో…  చీకట్లో…
ఒకే టెంట్ లో…
రెండు హృదయాలు
మొదటిసారి ఒకరిని ఒకరు సేఫ్‌గా అనిపించుకుంటూ నిద్రపోతాయి.

అడవిలో తెల్లవారింది. చెట్ల మధ్య నుంచి వచ్చే సూర్యకాంతి టెంట్ లోకి పలుచగా జారుతుంది.
ముందుగా లేచిన చందుకి వైభవ్ దగ్గరగా కనిపిస్తాడు . కళ్ళు తెరిచిన వెంటనే  నిన్న రాత్రి భయం కాదు…
ఒక ప్రశాంతత మాత్రమే ఉంటుంది.

పక్కకు చూసినప్పుడు వైభవ్ ఇంకా నిద్రలోనే ఉన్నాడు.
తల కొంచెం వంగి,  చేతులు ఒడిలో ముడుచుకుని…
అంత నిశ్శబ్దంగా.  చందు ఒక్క క్షణం అలాగే చూస్తూ ఉంటుంది.

మెడికల్ క్యాంప్ లో అతను మాట్లాడిన తీరు కాదు…
పని చేసిన తీరు… ఎవరైనా కష్టంలో ఉన్నప్పుడు వెనక్కి తగ్గని విధానం… అన్నీ ఒకేసారి గుర్తుకొస్తాయి.

కాళ్లు రెండు దగ్గరగా ముడుచుకుని తల కాళ్ల పైన పెట్టుకుని..  వైభవ్ నే చూస్తూ నువ్వు కోతివి అనుకున్నాను కానీ పరవాలేదు మంచి కోతివే. నీలో కూడా కొన్ని మంచి లక్షణాలు ఉన్నాయి అని నవ్వుకుంటుంది.

అప్పుడే ఆమెకు అర్థమవుతుంది..  నాకు నీ మీద ఇష్టం ఎప్పుడు వచ్చిందో తెలియదు. అది ఎప్పుడు పెరిగి పెద్దదయిందో తెలియలేదు..   కానీ ఇప్పుడు మాత్రం ఉన్నది...

బయట పక్షుల శబ్దం.  ఆ శబ్దంతో వైభవ్ మెల్లగా మేల్కొంటాడు. కళ్ళు తెరిచే సరికి  ముందు కనిపించినది చందు ముఖమే.

రెండుసెకన్లు ఇద్దరూ ఏం మాట్లాడరు.  ఆ మౌనం అసౌకర్యంగా కాదు…  కొంచెం కొత్తగా ఉంటుంది.
వైభవ్ తల నిమిరుతూ గుడ్ మోర్నింగ్ అంటాడు.

చందు నవ్వుతూ.. మోర్నింగ్ అంటుంది.
అంతే.  కానీ ఆ ఒక్క మాటలో  నిన్న రాత్రి టెంట్…
షాల్…  నిశ్శబ్దం…  అన్నీ తిరిగి వచ్చేస్తాయి.

చందు లేచి బయటకి వెళ్తుంది. చిన్నగా మంట వేసి టీ పెట్టాలని చూస్తుంది.  వైభవ్ కూడా బయటకి వచ్చి
ఏం మాట్లాడకుండా  తన చేతిలో ఉన్న బిస్కెట్లు తీసి ఆమె వైపు పెడతాడు.

చందు ఆశ్చర్యంగా చూసి  నేను చెప్పలేదు…
కానీ థాంక్యూ.  వైభవ్ నెమ్మదిగా నిన్ను సేఫ్ గా ఫీల్ అయ్యేలా చేయగలిగితే…  అదే నాకు చాలు అంటాడు.

ఆ మాటతో  చందు గుండె ఒక్కసారిగా బరువుగా మారుతుంది.  ప్రేమ అంటే  పెద్ద డైలాగ్ కాదు. అది మన చేతల్లో కనిపించే చిన్న చిన్న పనులే  అని ఆమెకి అర్థమవుతుంది.

అడవిలో…  సాధారణ ఉదయం…
చిన్న టీ కప్పుల మధ్య…  చందు మనసులో వైభవ్ పేరు
మౌనంగా స్థిరపడుతుంది.

అప్పటికే  రెండు హృదయాలు ఒకరి వైపు ఒకరు
తిరగడం మొదలుపెడతాయి. అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నం చేయడం కూడా మొదలుపెడతాయి.

ఇద్దరూ రెడీ అయ్యి క్యాంపుకు వెళ్లడానికి బయటకి వస్తారు.  అడవిలో ఒక చిన్న అలజడి.  దూరంగా పిల్లలు నవ్వుతూ పరుగులు తీయడం.

మెడికల్ క్యాంప్ మళ్లీ మొదలవుతోంది.  చందు నీళ్ల బాటిల్ పట్టుకుని చిన్న కొండ దారిలో నడుస్తూ ఉంటుంది.
వైభవ్ పక్కనే నడుస్తూ  ఏదో మాట్లాడబోతూ…
ఆపేసుకుంటాడు.

ఒక్కసారిగా..   చందు కాలి కింద మట్టి జారుతుంది.
చందూ..  వైభవ్ అరవడానికి కూడా టైమ్ దొరకదు.
ఆమె కాస్త ముందుకు ఒరిగిపోతుంది.
అంతే.

ఒక బలమైన చేయి  ఆమె చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంటుంది.
ఆమె నేలకి పడిపోకుండా  తన ఛాతీకి లాగేసుకుంటాడు.
రెండుసెకన్లు...

ఆ అడవిలో  గాలి ఆగిపోయినట్టుగా ఉంటుంది.
చందు గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.
భయం వల్ల కాదు.  వైభవ్ ఆమెని వదలకుండా
ఏం అయ్యిందీ? నొప్పిగా ఉందా? అని అడుగుతాడు.

అతని కళ్ళలో  భయం ఉంది…  ఆందోళన ఉంది…
ఏం జరిగిందో తెలియని వణుకు ఉంది.  చందు తల ఊపుతూ.. లేదు… నేను బాగానే ఉన్నాను అంటుంది.
కానీ అతను ఇంకా వదలడు.
వైభవ్ కి మాత్రం గుండె దడ తగ్గదు.  ఒక్క నిమిషం చందు కి ఏదైనా జరిగి ఉంటే ఆ ఊహ కూడా భరించలేక పోతాడు ఇంకా గట్టిగా పట్టుకుంటాడు.

ఆమె కాళ్లను చూసి  చిన్న గాయం ఉందని గమనిస్తాడు.
తక్షణమే ఆమెని కూర్చోబెట్టి  తన మెడికల్ కిట్ తీస్తాడు.
చందు మౌనంగా చూస్తూ ఉంటుంది.

నిన్న రాత్రి టెంట్ లో ఉన్న నిశ్శబ్దం…  ఇప్పుడు అతని చేతుల్లో ఉన్న జాగ్రత్తగా మారింది.  బ్యాండేజ్ కట్టేటప్పుడు
వైభవ్ చేతులు కాస్త వణుకుతాయి.

చందు మెల్లగా.. ఇంత టెన్షన్ ఎందుకు? అని అడుగుతుంది.  వైభవ్ కళ్ళెత్తి ఆమె వైపు చూసి
ఒక్క క్షణం ఆగిపోతాడు.

తర్వాత నెమ్మదిగా  నిన్న రాత్రి నుంచి…
నిన్ను ఇలా చూసుకోవాలి అనిపిస్తోంది అంటాడు.
అంతే.

ఆ మాటకి  చందు లోపల ఏదో కరిగిపోతుంది.
ఆమె మెల్లగా  తన చేయి అతని చేతి మీద ఉంచుతుంది.
అంటే…  నాకు ఒక్కసారిగా అర్థమైంది.  నేను ఒంటరిగా లేను అని అంటుంది.

వైభవ్ ఆశ్చర్యంగా ఆమె వైపు చూస్తాడు.ఆ అడవిలో
ఆ చిన్న ప్రమాదం  వాళ్లిద్దరి మధ్య ఉన్న సందేహాన్ని
పూర్తిగా తొలగిస్తుంది.

పెద్ద మాటలు లేవు.  పెద్ద ఒప్పుకోలు లేవు.
కానీ  ఇప్పుడిద్దరికీ తెలుసు.  ఇది స్నేహం కాదు.
ఇది కేవలం జాలి కాదు. ఇది వైభవ్ సరదాగా ఏడిపిస్తున్న సన్నివేశము కాదు.

ఇది నిశ్శబ్దంగా అంగీకరించిన ప్రేమ.

చందు, వైభవ్, మిగిలిన డాక్టర్స్ తో తో కలిసి మెడికల్ క్యాంప్ సెట్‌అప్ చేస్తున్నారు.
పిల్లలు, వృద్ధులు, పలు చిన్న చిన్న సమస్యలతో అందరూ ఎదురుచూస్తున్నారు.

అప్పుడే చిన్న బాలిక ఏడుస్తూ వచ్చి, చేతితో గాయమై ఉన్న పాదాన్ని చూపిస్తుంది.   బాగా నొప్పి వస్తుంది అని ఏడుస్తూఉంటుంది.

చందు వెంటనే నడక ఆపి, వైభవ్ వైపు చూస్తుంది.
వైభవ్ కళ్ళు కొంచెం గట్టిగా తెరిచి, వెంటనే పరుగెత్తుతాడు.
అతను బాలికను కూర్చోబెట్టి, గాయాన్ని పరిశీలిస్తున్నప్పుడు, చందు మెల్లగా దగ్గరగా రాగానే, అతని చేతి పక్కన కూర్చుంది.

చందు కళ్ళలో ప్రశాంతతతో భయం, బాధ, బాధ్యత అన్నీ కలసి ఉన్నట్లుగా ఉంటుంది.  వైభవ్ చేతులు కాస్త కంపించటం గమనిస్తుంది.

ఒక డాక్టర్ వచ్చి వైభవ్ చేతుల్లో ఉన్న పాప కాలుని చెక్ చేసి బ్యాండేజ్ వేసి చిన్న ఇంజక్షన్ చేస్తారు.  పాపని గుండెలకి హత్తుకుని ఏమీ అవ్వదు తగ్గిపోతుంది.  ఏడవకు అని ఊరుకో పెడుతూ ఉంటాడు.

చందు చిన్న చిరునవ్వుతో… నీలో చాలా మార్పు కనిపిస్తుంది.    వైభవ్ కొంచెం లెగ్ కదిలి ఆమె వైపు చూస్తాడు.

మాటలు అవసరం లేవు, కానీ ఆ కేర్, ఆ భద్రత
చందు గుండెలో నేరుగా వెళ్లిపోతుంది. తల్లి బాలికను ఓ వైపు తీసుకెళ్తే, చందు అటు వైపు చూస్తూ మెల్లగా అడుగుతుంది.

నువ్వు నిజంగా… ఇంత కేర్ చూపిస్తావని అర్థం కాలేదు. ఏప్పుడు సరదాగా మాట్లాడుతూ ఉంటే నన్ను ఆట పట్టిస్తాకే చెబుతున్నావు అనుకున్నాను కానీ అని ఆగిపోతుంది.

వైభవ్ తల కొంచెం వంగి, చిన్న నవ్వుతో... నిన్న రాత్రి కచ్చితంగా ఆలోచించలేదు… కానీ ఇప్పుడు…
ఏదైనా జరిగితే, నువ్వు సేఫ్‌గా ఉండాలి అని మాత్రమే చూస్తున్నా.

చందు గుండె ఒక్కసారిగా మెల్లగా కదులుతుంది.
నిశ్శబ్దం, రియాలిటీ, ప్రేమ—అన్నీ ఒక్క క్షణంలో స్పష్టమైపోతాయి.

చిన్న పిల్లల చిరునవ్వులు, తల్లుల శాంతమైన చూపులు
రెండు హృదయాల మధ్య ఉన్న అర్థం స్పష్టంగా చేస్తాయి.
ఆరోజు ఉదయం నుండి, చందు తెలుసుకుంటుంది.

ఇది కేవలం జాలి కాదు.  ఇది నిజమైన ప్రేమ.
వైభవ్ కోసం, వైభవ్ తన హృదయంలో సురక్షితం.
వైభవ్ కూడా ఇప్పుడు తెలుసుకున్నాడు.  చందు కళ్ళలో, ఆ చిన్న చిన్న కేర్ గమనంలో..

తన మాటలు, ప్రవర్తన, మౌనమే ప్రేమను వ్యక్తం చేస్తున్నాయంటే…  ఆమె కూడా అదే భావనలో ఉంది.
అడవిలో, చిన్న పిల్లల నవ్వులు,  నవ్వుతూ కాపాడిన చిన్న గాయాలు…  రెండు హృదయాల మధ్య ఒక నిశ్శబ్ద ఒప్పందం ఏర్పడుతుంది.


మెడికల్ క్యాంపు పూర్తి చేసుకుని అందరూ రిటన్ బయలుదేరుతారు. వ అడివిలో ఉన్న ఆ మనుషులందరూ ఎంతో కృతజ్ఞత తెలుపుతూ అక్కడ పండిన రకరకాల పళ్లు అన్ని వెహికల్లో పెడతారు.

అందరూ వెహికల్ ఎక్కితే వైభవ్ బైక్ స్టార్ట్ చేస్తాడు.  చందు ఎటు అడుగు వేయాలో తెలియక అక్కడే నిలబడుతుంది.

వెహికల్ లో ఉన్న డాక్టర్స్ చందు రా అని పిలుస్తూ ఉంటే వైభవ్ కదలకుండా బైక్ రైస్ చేస్తూ ఉంటాడు.

చందు అడుగు..........