పాణిగ్రహణం

[SivaSai]

Part - 113

చందు చెప్పకుండా వెళ్లడం..   వైభవ్ తీసుకోలేకపోయాడు. నిజంగా నా ప్రేమను చూడలేకపోతున్నావా.. ఇంకా నిన్ను ఏడిపిస్తున్నాను అని అనుకుంటున్నావా..

ఎలా చూపించాలి అనుకుని.. చందు దగ్గరికి వెళుతున్నాను అని వినయ్ పూజిత కి చెప్పి బైక్ తీసుకొని స్టార్ట్ అవుతాడు.

వెళుతున్న వైభవ్ ని చూస్తూ ఉన్న వినయ్ భుజం మీద భరత్  చేయ్యి వేసి ఎక్కడికి వెళుతున్నాడు రా..  ప్రేమ యుద్ధం చేయడానికి.

అంటే...  చందు వీడి ప్రేమని నమ్మాలా లేదా అన్న సంశయంలో ఉంది.  ఏం చేస్తే నమ్ముతుందా అని యుద్ధం చేయడానికి వెళుతున్నాడు.

ఎలాగైనా ఆడవాళ్లు చాలా గ్రేట్ రా అని భరత్ అంటాడు. దేనికి బావ. మనమే లవ్ చేయాలి. మనమే ప్రపోజ్ చేయాలి.  మనమే గిఫ్ట్ ఇవ్వాలి.

కానీ అలకలు మాత్రం వాళ్ళవి. బ్రతిమాలడం మాత్రం మనవి. మనల్ని ఒక్కసారైనా వీళ్లు బ్రతిమాలుతార..  ఆ మాట నువ్వు చెబితే అస్సలు బాగోలేదు బావ.

ఏరా. పూజిత విషయంలో నేను అనుకున్న పరవాలేదు కానీ విద్య విషయంలో నువ్వు అనుకోకు.  అసలు సూట్ కాదు.
పెళ్లి అయినప్పటి నుంచి ప్రతిసారి విద్యా నే కదా..
నిన్ను బ్రతిమాలేది.  అదంతా పై పైన. లోపల అంతా మేమే బ్రతిమాలుకోవాలి.

అక్కడ మనం బ్రతిమాలపోతే పనులు అవ్వవు కదా అని కన్ను కొడతాడు. ఒరేయ్ ఈ మాట పెద్ద బావ విన్నాడంటే మన ఇద్దరి వీపులు విమానం మోత ఎక్కిస్తాడు అవసరమా అని నవ్వుకుంటారు.

వాళ్ల నవ్వులు ఆగేలోపే…..దూరంగా బైక్ స్టార్ట్ అవుతున్న శబ్దం మెల్లిగా మాయమవుతుంది.
భరత్ ఒక్కసారిగా సీరియస్‌గా మారి అంటాడు.

కానీ నిజంగా చెప్పాలంటే రా… వైభవ్ చేస్తున్నది చిన్న విషయం కాదు. చందు ఊరుకే వెళ్లిపోయింది కాదు. ఆమె లోపల ఏదో భయం ఉంది. క్యాంప్ కి వెళ్లే ముందు వీడికి చెప్పాల్సిందేమో..

వినయ్ ఊపిరి తీసుకుంటూ...అదే కదా… ప్రేమని మాటలతో కాదు రా… పనులతో చూపించాలి. ఇప్పుడే వైభవ్ అదే చేయబోతున్నాడు.

అటు వైపు…  రోడ్డు మీద బైక్ వేగంగా దూసుకుపోతుంది.
వైభవ్ కళ్ళ ముందు ఒక్క చందు ముఖమే తిరుగుతుంది.
నువ్వు వెళ్లిపోయావు… కానీ నన్ను నమ్మకుండా వెళ్లిపోయావు చందు.  అది తట్టుకోలేకపోతున్నాను.

మన మధ్యన సరదాగా ఉండే గిల్లికజ్జాలు ఇప్పుడు లేవు. నేను అన్న మాటలు నువ్వు ఇంత డీప్ గా హర్ట్ అవుతావని అనుకోలేదు. బైక్ హ్యాండిల్ గట్టిగా పట్టుకుంటాడు.

నీ ప్రేమపై నీకు సందేహం రావచ్చు….కానీ నా ప్రేమపై నీకు సందేహం రావడానికి నేను కారణం కాకూడదు.

చందు ఉన్న చోట… మెడికల్ క్యాంపు జరుగుతూ ఉంటే అన్ని ఆర్గనైజ్ చేసి ఒక చోట... ఒంటరిగా కూర్చుని ఉంటుంది.

ఫోన్ చేతిలోనే ఉంది… కానీ స్క్రీన్ లాక్‌లోనే. వైభవ్ నిజంగా నన్ను ప్రేమిస్తే… నేను చెప్పకపోయినా నేను వచ్చేది తెలుసుకునేవాడు.  నన్ను ఆపేవాడు… లేదా నాతో పాటు వచ్చేవాడు...  లేదా ఇప్పుడైనా వస్తాడా…
అనుకుంటూనే కన్నీటి బొట్టు చెంప మీద జారుతుంది.

అప్పుడే… దూరంగా బైక్ శబ్దం.  చందు తలెత్తి చూస్తుంది.
హార్ట్ ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంటుంది.

అతడా…?  బైక్ ఆగుతుంది. వైభవ్ అయితే బాగుండును అనుకుంటుంది.  అమ్మో వద్దు.  ఈ ప్లేస్ అంత సేఫ్గా లేదు. వాడు వేసే తుంటరి వేషాలకి ఏదైనా ప్రమాదం జరిగితే ఆ ఊహె భరించలేక పోతుంది.

హెల్మెట్ తీస్తూ వైభవ్ ముందుకు వస్తాడు. ఇద్దరి మధ్య కొన్ని అడుగుల దూరం.  మాటలు లేవు… కళ్లలోనే వేల ప్రశ్నలు.

వైభవ్ నెమ్మదిగా అంటాడు.. నువ్వు చెప్పకుండా వచ్చేసావు.  కానీ నేను నిన్ను వదిలేయలేను చందు.
చందు కళ్లలో కోపం… బాధ… ప్రేమ అన్నీ కలిసిపోయి,
నన్ను నమ్మించడానికి ఇంత దూరం రావాలా వైభవ్…
లేకపోతే నీ ప్రేమ అంత బలహీనమా…?

వైభవ్ ఒక్క అడుగు ముందుకు వేసి.. నా ప్రేమ బలహీనమని నువ్వు అనుకుంటే… అది తప్పు అని నిరూపించడానికి  ఎంత దూరమైనా వస్తాను.

చందు కళ్ళు తడుస్తాయి. వెంటనే కళ్ళు తుడుచుకుని వెళ్ళిపో అంటుంది.  లేదు నీ క్యాంప్ అయ్యే వరకు ఇక్కడే ఉంటాను.

ఇది అంత సేఫ్ ప్లేస్ కాదు. నువ్వు కుదురుగా ఉండవు. కోతి లాగా ఆ చెట్టు మీద నుంచి ఈ చెట్టు మీద దూకినట్టుగా తిరుగుతావు.

ఆ మాటకి ఒకసారిగా నోరు వదిలేసి చూసి... మళ్ళీ వెంటనే తమాయించుకుని నీ కళ్ళకి నేను కోతిలాగా కనిపిస్తున్నానా.

మరి కాదా.. ఎక్కడైనా కుదురుగా ఉంటావా..  అలాగే ఇక్కడ ఉన్న అమ్మాయిలతో ఏదైనా పిచ్చ వేషాలు వేస్తే అక్కడే చెట్టు కి కట్టేస్తారు.

ఇంకా నిన్ను మేము చూడడం కూడా ఉండదు అర్థమవుతుందా... అయ్యో పిల్ల రాక్షసి నా గురించి నువ్వు ఇంత కంగారు పడుతున్నావా...
ఇప్పుడే…  ప్రేమ యుద్ధం మొదలైంది.

వైభవ్ మాటకి చందు క్షణం నిశ్శబ్దంగా నిలబడిపోతుంది.
కోపంగా మాట్లాడినా… అతడి మీద ఉన్న కంగారు మాటల మధ్యలో జారిపోయిందని తనకే అర్థమవుతుంది.

అయ్యో పిల్ల రాక్షసి… నా గురించి నువ్వు ఇంతగా ఆలోచిస్తావా? అని నవ్వుతూ అన్న వైభవ్ మాటల్లో సరదా ఉన్నా కళ్లలో మాత్రం అపురూపం.

చందు ముఖం తిప్పుకుని,.అలా కాదు… నువ్వు అంటేనే నాకు భయం. ఏదైనా జరిగితే… మాట పూర్తి కాకముందే ఆగిపోతుంది.

వైభవ్ గంభీరంగా మారి....చందు… నన్ను నువ్వు ప్రేమిస్తున్నావో లేదో తెలియదు.. కానీ నిన్ను నేను ఎంత ప్రేమిస్తున్నానో… మాటలతో కాదు… ఇక్కడే చూపిస్తాను.

మెడికల్ క్యాంప్ – అడవి మధ్యలో
ఉదయం మొదలవుతుంది.
చిన్న టెంట్లు… మందుల బాక్సులు… చుట్టూ గ్రామస్తుల సందడి.
చందు పనిలో మునిగిపోతుంది. డాక్టర్స్ వర్క్ చేస్తూ ఉంటారు. వచ్చిన పేషెంట్స్ ని చెక్ చేస్తూ ఉంటే చందు అందరినీ ఆర్గనైజ్ చేస్తూ ఉంటుంది.
ఎవరికి జ్వరం… ఎవరికి గాయం… ఎవరికి భయం.
వైభవ్ మొదట సరదాగా చూస్తూ ఉంటాడు.

కానీ ఒక్కసారిగా ఒక చిన్న పాప కాలు కోసుకుపోయి ఏడుస్తుంటే… చందు కంగారుపడుతుంది.
బ్యాండేజ్ బాక్స్ కనిపించదు. చందు… ఇదేనా కావలసింది? వెనక నుంచే వైభవ్ చేతిలో బాక్స్ పట్టుకుని నిలబడతాడు.

ఆమె కళ్లలో ఆశ్చర్యం. నీకు ఇది ఎక్కడ దొరికింది?
నువ్వు పరుగెత్తేలోపే నేను చూసా. నీకు అవసరం అవుతుందని తెలుసు.
చందు థాంక్స్ చెప్పి ఆ బాక్స్ తీసుకుని పాపకి ఫస్ట్ ఎయిడ్ చేస్తుంది..పక్కనే మోకాళ్ళ పైన కూర్చుని నీ సబ్జెక్టు ఇది కాదు కదా..  నీకు ఎలా తెలుసు.

మెడికల్ క్యాంపు చేయాలి అనుకున్నప్పుడే సౌమ్య దగ్గర చిన్న చిన్న టిప్స్ నేర్చుకున్నాను.. ఫస్ట్ ఎయిడ్ చేయడం వరికేలే....మిగిలిన మెడిసిన్స్ అన్నీ అదుగో ఆ డాక్టర్స్ హ్యాండిల్ చేస్తారు.

అదే మొదటి సారి….చందు మనసులో చిన్న గుబులు.
ఇతడు కేవలం తుంటరి కాదు… కాస్త బాధ్యత కూడా ఉందిలే అనుకుంటుంది కానీ బయటపడదు.

ఒక వృద్ధుడికి ఊపిరి తీసుకోవడం కష్టం అవుతుంది. చందు భయంతో చుట్టూ చూస్తుంది. ఒక డాక్టర్ చెక్ చేసి హాస్పిటల్ కి తీసుకు వెళితే బెటర్ చందు అని చెబుతారు.
అంబులెన్స్ రావడానికి టైం పడుతుంది.

వైభవ్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించకుండా,  వృద్ధుడిని ఎత్తుకుని వేరే డాక్టర్ సహాయంతో బైక్ మీద అడ్జస్ట్ చేసుకుంటాడు.
వైభవ్… ఆగు… అడవి దారి ప్రమాదం… అని అరుస్తుంది.
అసలే మధ్యాహ్నం దాటింది.

వెనక్కి తిరిగి....నీకు భయం వస్తే… నేను భయపడాల్సిన పనిలేదు చందు.  అంటూ నవ్వి ముందుకు వెళ్తాడు.
ఆ క్షణంలోనే… చందు గుండె లోపల ఏదో కరుగుతుంది.

సాయంత్రం. చిన్నపాటి వర్షం.  టెంట్ల మీద నీళ్లు కారుతాయి. అందరూ టెంట్ లోపలకి వెళ్లి నిలబడతారు. చందు చూపు మాత్రం రోడ్డు వైపుకే ఉంటుంది.

వైభవ్ బైక్ పార్క్ చేసి డాక్టర్ తో వస్తాడు.  చందు పక్కనే నిలబడి ఆ పెద్దాయన బాగానే ఉన్నారు. డోంట్ వర్రీ అని చెబుతాడు.

బుద్ధుందా అలా వెళ్ళిపోతావా. ఎంత భయం వేసిందో తెలుసా.  అయ్యో నా పిల్ల రాక్షసి నా గురించి భయపడిందా అని నవ్వుతాడు.  చందు మౌనంగా ఉండిపోతుంది.

చందు చలితో వణుకుతూ ఉంటుంది. తన షాల్ ఎక్కడో పడిపోయింది.  ఎప్పుడో పక్కనే వచ్చి.. తన జాకెట్ తీసి ఆమె భుజాల మీద వేసేస్తాడు వైభవ్.

నేను అడిగానా? అని గట్టిగా అంటుంది.
అడిగితే ఇవ్వడం… అడగకుండానే ఇవ్వడం… ఈ రెండింటికీ తేడా ఉంటుందా ప్రేమలో?  అని మెల్లిగా చెబుతాడు.

చందు ఏమీ మాట్లాడలేకపోతుంది.  కళ్లే సమాధానం చెబుతాయి.

చినుకులు తగ్గి మెల్లిగా నక్షత్రాలు వస్తూ ఉంటాయి.
అడవి నిశ్శబ్దం.  దూరంగా జంతువుల శబ్దాలు.
చందు భయంతో టెంట్ బయటకు రాదు. డాక్టర్స్ కూడా ఎవరు టెంట్ లో వాళ్ళు ఉంటారు.

వైభవ్ బయట ఫైర్ ఏర్పాటు చేసి..  భయపడకు…
నీ టెంట్ బయట నేనున్నాను.  నీ నిద్ర వచ్చేదాకా ఇక్కడే ఉంటాను.

చందు కళ్ళు మూస్తుంది.  మొదటిసారి…
పూర్తిగా నమ్మకంతో. మాటలతో కాదు…
నా ప్రతి చిన్న భయానికి అండగా నిలబడి  తన ప్రేమని నిరూపిస్తున్నాడు…
వైభవ్ అని పిలుస్తుంది. ఏమిటి.  లోపలికి వచ్చి పడుకో.  బాగోదు అంటాడు.  పరవాలేదు. ఈ వర్షంలో ఎక్కడని నిలబడతావు.

నువ్వు వస్తావని తెలియలేదు లేదంటే ఎగస్ట్రా టెంట్ ప్లాన్ చేసేదాన్ని.  ఇబ్బంది లేదు కదా . లేదు రా అంటుంది.  సరే అని వెళ్లి థాంక్యూ అని ఒక పక్కగా పడుకుని చందు నే చూస్తూ నిద్రపోతాడు.

అడవిలో…  మెడికల్ క్యాంప్ లో… చిన్న చిన్న సమస్యల మధ్య వైభవ్ ప్రేమ నెమ్మదిగా చందు మనసులో చోటు చేసుకుంటుంది.

వీరి ప్రేమ ప్రయాణం........