⭐♥️♥️காம அசுரன் காத்தவராயனும் மாயமலை கட்டழகு தேவதைகளும் ♥️♥️⭐

[Geneliarasigan]

Episode - 159




ப்ரியங்கா ஒரு ப்ளாக் சீக்வின்ட் அனார்கலி சூட் அணிந்து இருந்தாள்.
அந்த இரவு நேரத்தின் மங்கலான வெளிச்சத்தில், அவள் ஒரு தேவதையைப் போலத் தோன்றினாள். கார்மேகம் போன்ற **கருப்பு நிற அனார்கலி** ஆடை அவளைச் சுற்றி ஒரு மர்மமான அழகைச் சேர்த்திருந்தது. அந்த ஆடை முழுவதும் தூவப்பட்டிருந்த பொன்னிறச் சிறு புள்ளிகள் (Sequins), நள்ளிரவு வானில் மின்னும் நட்சத்திரங்களைப் போல ஒவ்வொன்றாகக் கண் சிமிட்டின.
அதன் கழுத்தோரம் மற்றும் கைகளில் ஓடிய சிவப்பு நிற பார்டர்கள், கருப்பு நிறத்திற்கு ஒரு கம்பீரமான முரணைக் கொடுத்தன.
அவளது துப்பட்டா காற்றில் லேசாக அசைந்தபோது, அதில் இருந்த பொன்னிற வேலைப்பாடுகள் அந்த இடத்தையே ஒளிமயமாக மாற்றின.
காதுகளில் ஊசலாடும் அந்தச் சிறிய காதணிகளும், கையில் மின்னும் ஒற்றை வளையலும்"எளிமையே பேரழகு" என்பதை உரக்கச் சொல்லின.

ப்ரியங்காவின் முகம், பௌர்ணமி நிலவு மண்ணில் இறங்கி வந்தது போலப் பிரகாசித்தது.

மையெழுதிக் கருமை படர்ந்த அவள் கண்கள், பார்க்கும் எவரையும் கட்டிப்போடும் மந்திரக் கோல்கள். அதில் மின்னும் அந்தச் சிறு குறும்பு, ஒரு காதலனின் இதயத்தை ஊடுருவும் கூர்மையான அம்பு.

செக்கச் சிவந்த அவளது இதழ்கள், புன்னகையில் விரியும் போது முத்துக்கள் வரிசை கட்டி நிற்பது போலத் தெரிகிறது. அந்த இதழோரச் சிரிப்பில் தான் எத்தனை ஆயிரம் காதல் கவிதைகள் ஒளிந்து கிடக்கின்றனவோ!

அவளது நெற்றியின் மையத்தில் இருக்கும் அந்தச் சிறு பொட்டு, ஒரு பிரபஞ்சத்தின் அச்சாணி போல அவளது ஒட்டுமொத்த அழகையும் ஒரு புள்ளியில் நிலைநிறுத்துகிறது.

அவள் அணிந்திருக்கும் அந்தக் கரிய நிற ஆடை, அவளது மேனி அழகை இன்னும் கவர்ச்சியுடன் எடுத்துக் காட்டுகிறது.

நள்ளிரவு வானத்தைப் போன்ற அவளின் ஆடை, அவளது பால் போன்ற நிறத்திற்கு ஒரு கம்பீரமான அழகைத் தந்தது.. அதில் இழைக்கப்பட்டுள்ள அந்தத் தங்க நிற வேலைப்பாடுகள், விண்மீன்கள் புடவையில் தஞ்சம் புகுந்தது போல மின்னுகின்றன.

அவளது தோள்களில் தவழும் அந்த மெல்லிய (Net) துணி, அவளது அங்கங்களின் அழகை முழுமையாக மறைக்காமல், ஒரு மர்மமான கவர்ச்சியைச் சேர்த்தன.

ப்ரியங்காவின் உடல் வாகு, ஒரு தேர்ந்த சிற்பியால் செதுக்கப்பட்ட அபூர்வச் சிலை போலத் திகழ்ந்தன.

அவளது நீண்ட கழுத்தும், சரிந்த தோள்களும் ஒரு அன்னப்பட்சியின் நளினத்தைக் கொண்டு இருந்தன. காதுகளில் ஊசலாடும் அந்தப் பெரிய ஜிமிக்கிகள், அவளது கன்னங்களை உரசிச் செல்லும் அழகே தனி.அது பார்க்க பார்க்க எந்த ஒரு ஆணின் உணர்ச்சிகளை  உடனே தூண்டி விடும் அளவு‌க்கு கவர்ச்சியாக இருந்தது .


நிலவின் நிழலோ... கவிஞனின் கனவோ!
இருள் மேகக் கூட்டத்தை
ஆடையாய் உடுத்தி,
விண்மீன் துகள்களை
அதில் சிதறவிட்டு,
பூமிக்கு வந்த
பெண் நிலவோ நீ?
மை தீட்டிய உந்தன்
இரு விழிக் காந்தம்,
காதல் மந்திரத்தை
மௌனமாய் ஓத...
இதழ் ஓரச் சிரிப்பில்
யுகங்கள் உறையுதடி!
செதுக்கிய சிலையாய்
சிற்றிடை மின்ன,
தங்கத் தாரகையாய்
சந்தன மேனி ஜொலிக்க,
நின்ற கோலத்திலேயே
நெஞ்சைச் சிறைபிடிக்கும்
மாய மோகினி நீ!
நெற்றித் திலகம்
உன் அழகின் அச்சாணி!
புன்னகை ஒன்றே
உன் பேரழகின் பேரணி!


தோட்டத்தின் மத்தியில் மெத்தையில் கிடந்த ப்ரியங்கா, தாள முடியாத அந்த ஜூரத்தினால் அங்கும் இங்கும் புரண்டாள்.

சுற்றியிருந்த பூக்களின் நறுமணம் அவளுக்குள் ஒரு போதையை ஏற்றியது. நிலவொளியில் மின்னிய அவளது பால் போன்ற மேனி, வியர்வைத் துளிகளால் நனைந்து ஒரு சிற்பத்தைப் போல ஜொலித்தது. ஒவ்வொரு சுவாசமும் அனலாய் வெளியேற, அவளது மார்புகள் அந்தத் தகிப்பைத் தாங்க முடியாமல் விம்மித் தணிந்தன.

அவளது இதழ்கள் காய்ந்து போயிருந்தன. காத்தவராயனின் நினைவுகள் அவள் மனக்கண்ணில் தோன்றிய மாத்திரத்தில், அவளது அடிவயிற்றில் ஒரு மின்னல் பாய்ந்தது. அந்தத் தவிப்பைத் தணிக்க வழியின்றி, அவள் மெத்தையின் ஓரங்களைத் தன் நகங்களால் இறுகப் பற்றிக்கொண்டாள்.

அந்தத் தோட்டத்தின் மௌனத்தில், ப்ரியங்காவின் மெல்லிய முனகல்கள் மட்டுமே எதிரொலித்தன.

தன் மேனியில் ஊர்ந்து செல்லும் நிலவொளியைத் காத்தவராயன் கரங்களாகவே அவள் பாவித்தாள். கைகளைத் தலைக்கு மேலே உயர்த்தி, உடலை வளைத்து நெளித்து அவள் அனுபவித்த அந்த இன்ப அவஸ்தை, அந்த இரவையே காமத்தால் உறைய வைத்தது.

அவளது இதயம் துடிக்கும் வேகம் அதிகரிக்க, அவளது கால்கள் தன்னிச்சையாகப் பின்னிப் பிணைந்தன. காத்தவராயன் ஏற்றி வைத்த அந்த நெருப்பு, அவளது பெண்மையின் ஒவ்வொரு அணுவிலும் ஒருவித ஊறலை ஏற்படுத்தி, அவளைச் சொர்க்கத்தின் விளிம்பிற்கு இழுத்துச் சென்றது.

அவள் அணிந்திருந்த மெல்லிய ஆடை, அவளது வியர்வையில் நனைந்து மேனியோடு ஒட்டிக்கொண்டது. அந்த ஆடை அவளுக்கு ஒரு சிறையைப் போலத் தோன்றியது. "காத்தவராயா..." என்று அவள் மெல்ல முணுமுணுத்தபோது, அவளது குரலில் ஒரு பெண்ணின் ஏக்கமும், மோகத்தின் உச்சமும் கலந்திருந்தது.
அந்தத் தனிமையில், இயற்கையும் அவளுக்கு எதிராகச் சதி செய்தது. வீசிய காற்று அவளது ஆடைகளைக் கலைத்து, அவளது அங்கங்களின் அழகை நிலவுக்கு அப்பட்டமாகத் திறந்து காட்டியது. ப்ரியங்கா இப்போது ஒரு பெண்ணாக இல்லை; அவள் காமத்தீயில் உருகும் மெழுகாக மாறி, அந்தக் காம வேட்கையில் முழுமையாகக் கரைந்து கொண்டிருந்தாள்.

பிரியங்கா அணிந்திருந்த அந்த மெல்லிய கருப்புப்  ஆடை, காற்றோடு கைகோர்த்துக் கொண்டு அவளது உடலோடு ஒரு கண்ணாமூச்சி ஆட்டத்தைத் தொடங்கியது. வீசிய காற்று, அவளது மேனியோடு ஒட்டியிருந்த ஆடையை மெல்ல வருடி விலக்க முயன்றது.

காற்று அந்த ஆடையை இழுத்தபோது, அவளது மென்மையான மேனிக்கும் ஆடைக்கும் இடையே ஒரு சிறு இடைவெளி உருவானது. அந்தத் தருணத்தில் நிலவொளி உள்ளே புகுந்து, அவளது இடையின் மடிப்புகளையும், அடிவயிற்றின் பொலிவையும் ஒரு கணம் காட்டிவிட்டு மறைந்தது.

காற்று அவள் மேனி மீது மோதிச் செல்லும்போது, அந்த ஆடை அவளது எடுப்பான மார்புகளின் வடிவத்தை அப்பட்டமாக எடுத்துக் காட்டியது. மூச்சுக்காற்றோடு சேர்ந்து ஆடை விம்மித் தணிந்தது, காத்தவராயனுக்கு ஒரு மாய அழைப்பை விடுப்பது போல இருந்தது.

அவளது அடர்ந்த கரிய கூந்தலை காற்று மெல்லக் கலைத்து, அவளது முகத்தின் மீதும், கழுத்தின் மீதும் படரச் செய்தது.

அவளது தோள்களில் படர்ந்திருந்த அந்த மெல்லிய முந்தானை, காற்றினாலேயே உயிர் பெற்றது போல அசைந்தது.


ப்ரியங்காவின் தவிப்பு இப்போது வெறும் ஜூரம் மட்டுமல்ல, அது ஒரு எரிமலையின் சீற்றமாக மாறியிருந்தது. அவளது உடல் கட்டுக்கடங்காத காமத் தீயில் மெழுகாக உருகிக் கொண்டிருந்தது.

மென்மையாக வீசிக்கொண்டிருந்த தென்றல் கூட, இப்போது தகிக்கும் அனல் காற்றாக மாறியது.ப்ரியங்காவின் கொதிக்கும் மேனியில் பட்டபோது ஊசி முனைகளால் குத்துவது போல இருந்தது. அவளது வியர்வை படிந்த தோலில் காற்று பட்ட இடமெல்லாம் அனலாகக் கொதித்தது.

அவள் மூச்சை உள்ளிழுக்கும்போது, நுரையீரல் உருகிவிடுவது போன்ற ஒரு வெப்பம் அவளைத் திணறடித்தது. அவளது மார்புகள் அந்த அனல் காற்றை உள்வாங்க முடியாமல் விம்மி விம்மித் தவித்தன.

தலை பின்னோக்கிச் சாய, அவளது நீண்ட கழுத்தின் நரம்புகள் புடைத்துத் தெரிந்தன. அந்த இடத்தில் ஒரு முத்தத்தைப் பதிக்க யாரோ ஒருவன் வரமாட்டானா என்ற ஏக்கம் அவளது கண்கள் செருகச் செய்தது.

அந்த இன்ப வேதனையின் உக்கிரம் தாங்காமல், அவளது மென்மையான உள்ளங்கால்கள் வளைந்து, விரல்கள் மெத்தையின் துணியைக் கவ்விப் பிடித்தன.

வானில் தெரிந்த நிலவு, குளிர்ச்சியைத் தருவதற்குப் பதிலாக, அவளது காமத் தீயை இன்னும் அதிகமாக்கியது.

நிலவொளி அவள் மேனியில் விழுந்த இடமெல்லாம், யாரோ ஒருவன் கைகளால் வருடுவது போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்தியது. அந்த ஒளிக்கதிர்கள் அவளது பெண்மையில் ஒரு விவரிக்க முடியாத அரிப்பை ஏற்படுத்த, ப்ரியங்கா தாள முடியாமல் தரையில் புரண்டாள்.

அவளது வியர்வை படிந்த நெற்றியில் நிலவின் ஒளி பட்டபோது, அது பனித்துளிகள் படிந்த தாமரை மலர் போலக் காட்சியளித்தது. செருகியிருந்த அவளது விழிகளில் நிலவின் பிரதிபலிப்பு ஒரு மர்மமான காமக் கதையைச் சொல்லியது.

சிவந்து தகித்த அவளது இதழ்கள் நிலவொளியில் இன்னும் ஈரமாக, இன்னும் சிவப்பாகத் தெரிந்தன.

அவள் அணிந்திருந்த கருப்பு நிற ஆடை கலைந்து கிடக்க, நிலவொளி அவளது இடையையும், வயிற்றுப் பகுதியையும் தன் கரங்களால் வருடுவது போலப் படர்ந்தது.

அவளது இடுப்பு ஒரு சிற்பியின் கைவண்ணத்தில் உருவானது போல அத்தனை துல்லியமான வளைவுகளுடன் இருந்தது. நிலவொளி அந்த மென்மையான தோலில் படும்போது, அது ஒரு பால் பளிங்குச் சிலையைப் போல ஜொலித்தது.

அவளது தோள்களில் வழிந்து ஓடிய வியர்வை, நிலவொளியைத் தனக்குள் ஏந்தி முத்துக்களாக உருண்டன.

மரங்களின் நிழல்கள் தரையில் அசைந்தபோது, அவை பல நூறு கைகளாக மாறித் தன் உடலைத் தீண்டுவது போல அவளுக்குத் தோன்றியது.

அவள் கிடந்த தரையும் அவளுக்கு அமைதியைத் தரவில்லை.

அவள் குளிர்ச்சிக்காகத் தன் மேனியைத் தரையில் தேய்க்க முயன்றாள். ஆனால், அந்த மண் ஒரு தணல் போல அவளது மென்மையான தோலைச் சுட்டது.

தரையிலிருந்து முளைத்த மெல்லிய வேர்களும், புற்களும் அவளது இடுப்பு மற்றும் தொடைகளில் உரசியபோது, அது ஒரு காமத் தூண்டுதலாக மாறி அவளைத் துடிக்க வைத்தது.

திடீரென்று வானத்திலிருந்து ஒரு மெல்லிய தூறல் விழுந்தது. ஆனால் அது குளிர்ச்சி தரும் மழையல்ல.

ஒவ்வொரு மழைத்துளியும் அவளது ஆடைகளை நனைத்து, அவளது செக்கச் சிவந்த மேனியோடு ஒட்டிக்கொண்டது. நனைந்த ஆடை அவளது மார்பகங்களின் வடிவத்தை அப்பட்டமாகக் காட்ட, அந்த ஈரம் அவளது காம வேட்கையை இன்னும் பலமடங்கு அதிகரித்தது.

மழைத்துளிகள் அவளது இதழ்களில் விழ, அந்தத் தேனை உறிஞ்சிக் குடிக்க ஒருவன் இல்லை என்ற ஏக்கம் அவளை ஆட்கொண்டது.

இயற்கையின் இந்த வாதையில் சிக்குண்ட ப்ரியங்கா, தன் ஆடைகளைக் கிழித்துக் கொண்டு, மண்ணையும் விண்ணையும் பார்த்துக் கதறினாள். அவளது உடல் வளைந்து நெளிந்து, காமத்தின் உச்சகட்ட வேதனையை அனுபவித்தது.

இயற்கையே... என்னைக் கொன்றுவிடு! அல்லது என் தாகத்தைத் தணித்துவிடு!" என்று அவள் முனகினாள்

காமத்தின் உக்கிரத்தை தாங்க முடியாமல், அவள் தன் தலையை மெல்லச் சாய்த்து, தன் பட்டுப் போன்ற தோள் பட்டையில் முகத்தைப் புதைத்தாள். அவளது சிவந்த இதழ்கள் தன் சொந்தத் தோளிலேயே உரசிய அந்த நொடி, உடலின் ஒவ்வொரு நரம்பிலும் மின்னல் பாய்ந்தது.

தன் இதழ்களின் சூடு தன் தோளிலேயே பட்டதும், அவள் உடல் ஒருமுறை விதிர்த்து அடங்கியது. அவளது மேனி முழுதும் வியர்வை அரும்பி, அந்த நிலவொளியில் அவள் ஒரு சிலையைப் போல மின்னினாள்.

ஆடைக்குள்ளே சிறைப்பட்டிருந்த அவளது மார்புகள், அவளது வேகமான மூச்சிற்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் திணறின. ஒவ்வொரு முறையும் அவை மேலெழுந்து கீழே இறங்கும் போது, ஒரு புது விதமான அனல் காற்று அவளைச் சூழ்ந்தது.

தன்னையே அறியாமல் அவள் கை மெல்லக் கீழே இறங்கியது. உலகை மறந்த நிலையில், அவள் தன் மென்மையான விரல்களை அந்த மென்மையான இடத்தின் மீது வைத்தாள்.

அங்கே நிலவிய அந்தத் தாள முடியாத ஊறலைத் தணிக்க, அவள் தன் விரலால் அந்தப் பெண்மையை மெல்ல அழுத்தினாள். அந்த முதல் ஸ்பரிசமே அவளை சொர்க்கத்தின் விளிம்பிற்குக் கொண்டு சென்றது.

விரல்களின் அழுத்தம் கூடக் கூட, அவளது இடுப்புத் தசைகள் தன்னிச்சையாக வில்லாக வளைந்தன. அவள் இடுப்பு இறங்கி இறங்கி மேலே ஏறியது..

அவள் இதழ்களில் இருந்து ஒரு நீண்ட முனகல் ("ஆஆஹ்...") கானகத்தின் அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு வெளிப்பட்டது.

அவள் கண்களைச் செருகிக் கொண்டு, தன் விரல்களின் இயக்கத்தை இன்னும் வேகமாக்கினாள். அந்த மாயக் காம ஜூரம் அவளது அறிவைக் மழுங்கச் செய்து, உடலை ஒரு இயந்திரமாக மாற்றியிருந்தது.

தேனை வாரி இறைக்கும் அவளது இதழ்கள் இப்போது உலர்ந்து போயின. யாரோ ஒருவனின் முரட்டுத்தனமான முத்தத்திற்காக அந்த இதழ்கள் ஏங்கித் தவித்தன.

அடிவயிற்றில் அனல் கொதித்துக் கொண்டிருக்க, ப்ரியங்கா தன் பெண்மையை இன்னும் ஆழமாகத் தீண்டினாள். அவளது மொத்த உடலும் ஒரு பெரும் அதிர்வை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.

ப்ரியங்கா இப்போது ஒரு பெண்ணாக இல்லை; அவள் காமத்தின் உருவமாகவே மாறியிருந்தாள். அந்த நிசப்தமான இரவில், அவளது மூச்சுக் காற்றும், மெல்லிய முனகல்களும் மட்டுமே எஞ்சி நின்றன.


ப்ரியங்காவின் அந்தத் தனிமை, காமத்தின் உச்சத்தில் அவள் தவித்துக் கொண்டிருந்த அந்தத் தருணம், காத்தவராயனின் மாயைக்குச் சாதகமாக அமைந்தது. இருளின் அடர்த்தியிலிருந்து ஒரு கரிய புகை போல காத்தவராயன் மாயா அங்கே மெல்ல உருவெடுத்தான்.

ப்ரியங்கா தன் பெண்மையைத் தீண்டி தவித்துக் கொண்டிருந்தபோது, சுற்றியிருந்த காற்று திடீரென்று வெப்பமானது. அவளது காதுகளுக்கு அருகே ஒரு மெல்லிய ஆண் குரலின் மூச்சுக்காற்று பட்டது. அது ஒரு முனகலாக, ஒரு அழைப்பாக அவளுக்குள் இறங்கியது.

சட்டென்று அவளுக்கு முன்னால் ஒரு நிழல் உருவம் தோன்றியது. அது வெறும் நிழலல்ல; ப்ரியங்காவின் ஆழ்மனதில் இருக்கும் ஆண்மையின் இலக்கணமாக, ஒரு கம்பீரமான உருவமாக காத்தவராயன் மாயா அங்கே நின்றான். அவனது கண்கள் அனல் பிழம்பாக மின்னின.

ப்ரியங்கா கண்களைத் திறந்தபோது, அந்த உருவத்தைப் பார்த்து பயப்படவில்லை. மாறாக, அந்த ஜூரத்தின் தாகத்திற்கு இதுதான் மருந்து என அவளது உடல் ஏங்கியது.

மாயா அவளைத் தொடவில்லை, ஆனால் அவனது நிழல் அவள் மேல் விழுந்த மாத்திரத்திலேயே அவள் உடல் ஒருமுறை சிலிர்த்தது. அவனது விரல்கள் அவள் தோள்பட்டையில் படாமலேயே, அந்த இடத்திலிருந்து ஒரு மின்சாரம் அவளது மார்பகங்களுக்குப் பாய்ந்தது.

மாயா அவளை நெருங்க, அவளது சிவந்த இதழ்கள் தன்னிச்சையாகத் திறந்தன. அவன் தீண்டலை அவள் எதிர்பார்த்துக் காத்து இருக்க அவன் மாயமாய் மறைந்து அவள் தவிப்பை கூட்டினான்.

ப்ரியங்கா தாகத்துடன் வானத்தைப் பார்த்தபோது, நிலவின் ஒளி திடீரென்று ஒரு மனித உருவமாகத் தரையில் விழுந்தது. அந்த நிழல் மெல்ல மெல்ல உயிர் பெற்று, அவளது மெத்தைக்கு மிக அருகில் ராம கோபாலனாக உருவெடுத்தது. அவள் அதிர்ச்சியில் எழ முயன்றபோது, அவன் ஒரு நொடியில் அவள் பின்னால் வந்து நின்றான்.
அவள் திரும்புவதற்குள், அவனது சில்லென்ற விரல்கள் அவளது கழுத்தின் பின் பக்கத்தில் ஊர்ந்தன. "பேரழகியே, இந்த நிலவு உன் அழகை மட்டும் பார்க்கவில்லை, உன் தாகத்தையும் பார்க்கிறது..." என்று அவன் மெல்ல முணுமுணுத்தான். அவனது மூச்சுக்காற்று அவள் காதோரம் பட்ட அந்த நொடி, ஒரு மின்சாரம் அவளது மார்பு வரை பாய்ந்தது. அவள் அவனைத் தொடக் கையை நீட்டியபோது, அவன் ஒரு நீர்க்குமிழி போலக் காற்றில் கரைந்து மறைந்தான்.

ராம கோபாலன் மறைந்த அதிர்ச்சியில் இருந்து அவள் மீள்வதற்குள், மெத்தைக்குக் கீழே இருந்த புற்கள் மற்றும் செடிகள் அசையத் தொடங்கின. ஏதோ ஒரு மிருகம் வருவது போலத் தோன்றியது. ஆனால், செடிகளுக்கு இடையே இருந்து அறிவின் முகம் மெல்ல வெளிப்பட்டது. அவன் அங்கிருந்து அப்படியே மெத்தைக்குள் ஊர்ந்து வந்த விதம் அவளுக்குப் பெரும் திகைப்பைத் தந்தது.
அவன் ஒரு வேட்டையாடும் சிறுத்தையைப் போல அவளை நெருங்கி, அவளது பூ போன்ற இடையைப் பிடித்துத் தன் பக்கம் இழுத்தான். அவனது கண்கள் இருளில் ஒரு பூனையைப் போல மின்னின. "ஏன் இந்தத் தவிப்பு? நான் இருக்கும்போது எதற்குத் தனியாகப் புரள்கிறாய்?" என்று கேட்டபடி, அவன் தன் நகங்களால் அவள் வயிற்றில் ஒரு மெல்லிய கோட்டை இழுத்தான். அந்தத் தீண்டலில் அவளது அடிவயிறு கிளர்ச்சி கண்டு விம்மியது. ஆனால், அவள் அவன் மார்பில் தலை சாய்க்க முயன்றபோது, அவன் ஒரு கருகிய இலை போலக் காய்ந்து மறைந்தான்.

அறிவு மறைந்த பின் அந்த இடம் நிசப்தமானது. திடீரென்று வானத்தில் ஒரு மின்னல் வெட்டியது போல ஒளி தோன்றியது. மரம் ஒன்றின் மேலிருந்து ஒரு பெரிய உருவம் குதித்தது. அது கஜா. அவனது முரட்டுத்தனமான தோற்றமும், ஆக்ரோஷமான கண்களும் அவளுக்குள் ஒரு பயத்தையும் அதே சமயம் ஒரு காட்டுத்தனமான மோகத்தையும் தூண்டின.
அவன் எந்த முன்னறிவிப்பும் இன்றி அவள் மேல் பாய்ந்து, அவளது இரு கைகளையும் முரட்டுத்தனமாகப் பிடித்து மெத்தையோடு அமுக்கினான். அவனது வியர்வை நாற்றம் அவளுக்கு ஒரு விதமான போதையைத் தந்தது. "இந்தக் வீடு உனது, நீ எனக்கு..." என்று கரகரப்பான குரலில் கூறி, அவன் அவள் கழுத்தில் தன் முரட்டு இதழ்களைப் பதித்தான். அந்த உக்கிரமான தீண்டலில் ப்ரியங்கா தன் பெண்மையின் முழு வேகத்தையும் உணர்ந்தாள். அவள் வலியில் சிணுங்கியபடியே கண்களை மூடினாள். ஆனால் அவள் கண்கள் திறந்தபோது, அங்கே கஜா இல்லை; அவளது கைகளில் அவனது முரட்டுப் பிடியின் தடம் மட்டுமே எஞ்சி இருந்தது.
மூவரும் மூன்று விதமான அதிர்ச்சிகளுடன் வந்து அவளைத் தீண்டிவிட்டுச் சென்றனர். ராம கோபாலனின் மென்மை, அறிவின் தந்திரம், கஜாவின் ஆக்ரோஷம் என மூன்றும் சேர்ந்து ப்ரியங்காவை இப்போது ஒரு முழுமையான காமக் கைதியாக மாற்றியிருந்தது. அவளது உடல் இப்போது ஒரு எரிமலையாகக் கொதித்துக் கொண்டிருக்கிறது!

பிரியங்காவின் ஒவ்வொரு நரம்பையும் தன் இச்சைப்படி துடிக்க வைத்துக் கொண்டிருந்த காத்தவராயன், அவளது தவிப்பை ரசித்துக் கொண்டிருந்தான். ராம கோபாலன், அறிவு, கஜா என வெவ்வேறு வடிவங்களில் அவன் தந்த தீண்டல்கள் பிரியங்காவை ஒரு போதை மயக்கத்திலேயே வைத்திருந்தது. அவள் மெத்தையில் வளைந்து நெளிந்து, "இன்னும்... இன்னும்..." எனத் தவிக்கும் அந்த நிலையை அவன் தன் மாயக் கண்களால் பார்த்து ரசித்து, அவளை இன்னும் உசுப்பேற்ற நினைத்தான்.

சரியாக அந்தத் தருணத்தில் தான், அவனது அமானுஷ்ய சக்திகளுக்கு ஒரு பலமான அதிர்வு எட்டியது. இறந்துவிட்டதாக அவன் எண்ணிய லிகிதா மற்றும் அனு இருவரும் மீண்டும் உயிர் பெற்று எழுந்ததை அவனது உணர்வுகள் காட்டிக் கொடுத்தன.
"இது எப்படிச் சாத்தியம்? இவர்கள் எப்படி உயிர் பெற்று எழுந்தனர்?" என அவன் உள்ளம் துடித்தது. அங்கு உடனடியாகச் சென்று, என்ன மாயாஜாலம் நடக்கிறது என்பதைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற வேகம் அவனுக்குள் எழுந்தது.அனு ம‌ற்று‌ம் லிகிதாவின் எழுச்சி அவனது திட்டங்களுக்குப் பெரும் ஆபத்தாக முடியும் என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான்.

அவன் அங்கிருந்து மறைய நினைத்த போதிலும், அவனது கண்கள் பிரியங்காவை விட்டு விலக மறுத்தன.

காம ஜூரத்தில் பிரியங்கா ஆடை கலைந்து, வியர்வை படிந்த மேனியுடன் மெத்தையில் கிடந்த அந்தத் தோற்றம் காத்தவராயனின் அசுரத்தனமான காமத்தைத் தூண்டியது.

"அனு,லிகிதா உயிர் பெற்றுவிட்டார்களே!" என்ற பதற்றம் ஒருபுறம் இருந்தாலும், பிரியங்காவின் அந்த விம்மித் தணியும் மார்புகளும், அவளது சிவந்த இதழ்களும் அவனை ஒரு காந்தம் போல கட்டிப் போட்டன.

ப்ரியங்காவின் அந்தத் தோற்றம், காத்தவராயனின் அசுரக் கண்களுக்கு ஒரு தீராத விருந்தாக அமைந்தது. ப்ரியங்காவின் உடலெங்கும் பரவியிருந்த அந்த நளினமான வளைவுகள் அவனை ஒரு அடிமையைப் போல அங்கே கட்டி போட்டன.

அவளது அடர்ந்த கரிய கூந்தல் மெத்தையெங்கும் ஒரு கருமேகம் போலக் கலைந்து கிடந்தது. வியர்வையில் நனைந்த அவளது நெற்றித் தாரைகள் நிலவொளியில் மின்னின. காம ஜூரத்தில் சிவந்து தகித்த அவளது கன்னங்களும், ஒரு சிறு பிளவோடு துடித்துக் கொண்டிருந்த அவளது ஈரமான இதழ்களும், "என்னை ஆட்கொள்" என்று மௌனமாக அவனைக் கூப்பிட்டன.

அவளது அடர்ந்த கரிய கூந்தல் மெத்தையெங்கும் ஒரு கருமேகம் போலக் கலைந்து கிடந்தது. வியர்வையில் நனைந்த அவளது நெற்றித் தாரைகள் நிலவொளியில் மின்னின. காம ஜூரத்தில் சிவந்து தகித்த அவளது கன்னங்களும், ஒரு சிறு பிளவோடு துடித்துக் கொண்டிருந்த அவளது ஈரமான இதழ்களும், "என்னை ஆட்கொள்" என்று மௌனமாக அவனைக் கூப்பிட்டன.

அவள் மெத்தையில் ஒரு கொடியைப் போல வளைந்து நெளிந்தபோது, அவளது அந்த மெல்லிய இடை ஒரு கவிஞனின் கற்பனையை விஞ்சியது. அவளது வயிற்றில் அரும்பியிருந்த அந்த மெல்லிய வியர்வைத் துளிகள், அவளது ஆழமான நாபிக் குழியில் தஞ்சம் புகுந்தன. அந்த வளைவுகள் காத்தவராயனுக்கு ஒரு மாய உலகத்தையே காட்டின.

ப்ரியங்காவின் கழுத்து, ஒரு வெண் சங்கு செதுக்கப்பட்டது போன்ற நீட்சியுடன் காட்சியளித்தது. அவள் காமத் தவிப்பில் தலையைச் சாய்த்துப் புரண்டபோது, அவளது அந்த நீண்ட கழுத்தின் நரம்புகள் மெல்லப் புடைத்துத் தெரிந்தன. அது ஒரு அன்னப்பட்சியின் கழுத்தைப் போல அத்தனை மென்மையாகவும், நளினமாகவும் இருந்தது.
அந்த இடத்தின் வழவழப்பான மேனியில், அவளது வியர்வைத் துளிகள் முத்துக்களாக உருண்டு வந்து அவளது தோள்பட்டை பள்ளங்களில் தேங்கின.
அவளது கழுத்துத் தசைகள் ஒவ்வொரு முறை மூச்சு இழுக்கும்போதும் சுருங்கி விரிந்த அந்தத் தோற்றம், காத்தவராயனுக்குள் ஒரு மிருகத்தனமான பசியைத் தூண்டியது.

அவளது இடுப்புப் பகுதி, காத்தவராயனின் பார்வையை அங்கேயே நிலைக்கச் செய்தது.
ஒரு கைப்பிடிக்குள் அடங்கிவிடுமோ என்று எண்ணத் தோன்றும் அந்த மெல்லிய இடை, அவள் மெத்தையில் நெளியும்போது ஒரு நாகத்தைப் போல வளைந்து கொடுத்தது.
அவளது ஆடை சற்றே மேலேறி காற்றில் பறந்து, அவளது வயிற்றின் மடிப்புகளை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது. அதன் மையத்தில் ஒரு சுழலைப் போல அமைந்திருந்த அந்த ஆழமான நாபிக் குழி, நிலவொளியில் ஒரு மர்மக் கிணறு போலக் காட்சியளித்தது.
அனல் காற்றில் அவளது வயிறு விம்மித் தணிந்தபோது, அங்கிருந்த அந்தத் தங்க நிற மேனி, காத்தவராயனின் கரங்கள் அங்கே தஞ்சம் புக வேண்டும் என மௌனமாக ஏங்கியது.

கீழே, அவளது நீண்ட வாழைத்தண்டு போன்ற தொடைகள் ஒன்றோடொன்று உரசி நெளிய, அவளது மென்மையான உள்ளங்கால்கள் அந்த இன்ப அவஸ்தையில் மெத்தையை இறுகப் பற்றிக் கொண்டன.

அவளது இடுப்பின் வளைவிலும், கழுத்தின் வசீகரத்திலும் சிக்கிக் கொண்ட காத்தவராயன், லிகிதாவைப் பார்க்கச் செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை முழுமையாக இழந்தான்.
"இந்தத் தேவதையை இப்படியே விட்டுவிட்டு என்னால் நகர முடியவில்லையே!" என்று அவன் தனக்குள்ளே கர்ஜித்தான். அவளது ஒவ்வொரு அசைவும் அவனுக்கு ஒரு சவாலாகவும், ஒரு அழைப்பாகவும் இருந்தது. லிகிதா மற்றும் அனுவின் எழுச்சியால் ஏற்படப்போகும் ஆபத்தை விட, ப்ரியங்காவின் இந்தத் தகிக்கும் பேரழகு அவனை முழுமையாகச் செயலிழக்கச் செய்தது.

அவளது அந்த நிலைகுலைந்த அழகு, அவனது கால்களில் விலங்கு இட்டது போல அவனை நகர விடாமல் தடுத்தது. போக வேண்டும் என்ற புத்தி சொன்னாலும், இந்தப் பேரழகை இப்போது ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்ற அந்த அசுரக் காமம் அவனை அங்கே நிலைகொள்ளச் செய்தது.


[/b]