Thriller తాళం వేసిన తలుపుల ప్రతీకారం-5 సమాప్తం

[k3vv3]

తాళం వేసిన తాళాల ప్రతీకారం – 3
 
చెమటలతో తడిసిపోయిన ప్రఖర్ వరండాకు చేరుకోగానే, భయంకరంగా, రంగు మారిన ముఖాలతో ఉన్న నలుగురు లేదా ఐదుగురు వ్యక్తులు అటూ ఇటూ తిరుగుతూ కనిపించారు. ఆ అమ్మాయి కూడా అక్కడే ఉంది, మునుపటి కంటే మరింత భయంకరంగా; ఆమె ముఖం భయంకరమైన నీలి రంగులోకి మారిపోయింది. అందరూ అతని వైపు దూసుకువస్తున్నారు; అతన్ని పూర్తిగా నిస్సహాయుడిగా వదిలేసి, అతని శరీరాన్ని ఆక్రమించుకోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్నట్లు అనిపించింది. సరిగ్గా అప్పుడే, అతను చెవులు చిల్లులు పడేలా ఒక కేక వేశాడు. దగ్గరలో నిద్రపోతున్న నిషా, సుదేశ్‌లు వెంటనే మేల్కొని కిందకు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చారు. అదే క్షణంలో, చేతిలో కెమెరాతో విపుల్, వినయ్ నవ్వుతూ అక్కడికి వచ్చారు. అంతలోనే, అంతా మామూలుగా మారిపోయింది. ఆ అమ్మాయి జాడ లేనప్పటికీ, ఆ భయంకరమైన రూపాలు తమ నిజ స్వరూపాలైన ఇద్దరు స్త్రీలు, ఇద్దరు పురుషులుగా తిరిగి మారిపోయాయి. "ఇదంతా మేమే చేశాం! దీని గురించి మేము ఇప్పటికే భయ్యాతో మాట్లాడాము. మేము ఈ భయానక వీడియోను అప్‌లోడ్ చేసి పెద్ద సంచలనం సృష్టించబోతున్నాం! మనకు ఎన్ని లైకులు వస్తాయో చూడండి—అంతేకాకుండా, మనం బోలెడంత డబ్బు సంపాదిస్తాం!" అని వినయ్ అన్నాడు. "మీకేం పిచ్చి! నా ప్రాణం పోయినంత భయపెట్టారు!" అని విపుల్‌ను తోస్తూ ప్రఖర్ బదులిచ్చాడు. నిషా, సుదేశ్ కూడా వారిని గట్టిగా తిట్టారు. ప్రఖర్ స్వచ్ఛమైన గాలి కోసం టెర్రస్‌పైకి వెళ్ళగా, నిషా, సుదేశ్ తమ గదికి తిరిగి వెళ్ళిపోయారు. విపుల్, వినయ్ కెమెరాలోని ఫుటేజ్‌ను సమీక్షించడానికి అక్కడే ఉండిపోయారు. వారు వీడియోను మొదటి నుండి ప్రారంభించారు; రికార్డింగ్‌లో ఇల్లంతా స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. అయితే, వారు ఫాస్ట్-ఫార్వర్డ్ చేయగా, ప్రఖర్ తప్ప ఫ్రేమ్‌లో మరెవరూ లేరని గమనించారు. ఆ వీడియోలో ప్రఖర్ భయంతో అరుస్తూ కనిపించాడు.
 
"ఇదేంటి? మిగతా వాళ్ళందరూ ఎక్కడికి వెళ్ళిపోయారు? అసలు సరిగ్గా చిత్రీకరించారా?" అని విపుల్ అడిగాడు. "అవునురా, అంతా బాగానే పనిచేస్తున్నట్టు అనిపించింది. ఏం జరిగిందో నాకేమీ అర్థం కావడం లేదు," వినయ్ ఇంకా కెమెరా స్క్రీన్‌నే తదేకంగా చూస్తూ బదులిచ్చాడు. అయినా, ఆ ఫుటేజీలో ప్రఖర్ మాత్రమే కనిపించాడు. "మనం దీన్ని మళ్ళీ షూట్ చేద్దాం. నేను వెళ్లి భయ్యాను అడుగుతాను," అని చెప్పి వినయ్ అతడిని వెతకడానికి వెళ్ళాడు. అతని వెతుకులాట చివరికి అతడిని ఒక నిర్దిష్ట గదికి చేర్చింది. లోపల, ఎవరో ఒక వ్యక్తి అప్పటికే తలుపు వైపు వీపు చూపిస్తూ నిలబడి ఉన్నారు. వినయ్ లోపలికి అడుగుపెట్టగానే, ఇలా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు: "భయ్యా, ఆ వ్యక్తులు మళ్ళీ రాగలరా? మా వీడియో సరిగ్గా రాలేదు." ఆ వ్యక్తి ఏమీ మాట్లాడలేదు. వినయ్ అతని దగ్గరికి నడిచి, అతని భుజాన్ని పట్టుకుని, మళ్ళీ ఇలా పిలిచాడు: "సోదరా?" ఆ పిలుపు వినగానే, ఆ వ్యక్తి వెనక్కి తిరిగి చూశాడు; అతన్ని చూడగానే వినయ్ దిగ్భ్రాంతితో నోట మాట రాక, దెయ్యంలా తెల్లబడిపోయాడు. ఆ వ్యక్తి కళ్ళ గుంటల్లో కళ్ళు లేవు, పైగా అతని ముఖం గాఢాంధకారంలా నల్లగా ఉంది. ఒక గంభీరమైన, భయంకరమైన స్వరంతో అతను ఇలా అడిగాడు: "సరే, మేము వస్తాము. చెప్పు, మమ్మల్ని ఎప్పుడు పిలవాలి?" అలా అంటూనే, అతను వినయ్ మెడను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. వినయ్ కళ్ళు కళ్ళ గుంటల నుండి బయటకు పొడుచుకొచ్చినంతగా ఉబ్బిపోయాయి.
 
వినయ్ ఎంతసేపటికీ తిరిగి రాకపోవడంతో, మిగతా వాళ్ళు అతన్ని వెతకడానికి బయలుదేరబోతున్నారు. సరిగ్గా అప్పుడే, వినయ్ అక్కడికి చేరుకున్నాడు. "నువ్వు క్షేమమేనా? ఎక్కడికి వెళ్ళావు?" అని విపుల్ అడిగాడు. వినయ్ ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకపోవడం విపుల్ గమనించాడు; అతను కేవలం తల ఊపాడు అంతే. "వాళ్ళు ఎప్పుడు వస్తున్నారు? వాళ్ళు ఏ క్షణమైనా రావచ్చు కదా," అని వినయ్, విపుల్ వైపు శూన్యంలోకి చూస్తున్నట్లుగా చూస్తూ అన్నాడు. "పద, నేను వెళ్ళి మిగతా స్నేహితులకు చెబుతాను," అని చెప్పి, విపుల్ పై అంతస్తులో ఉన్న గదికి వెళ్ళాడు. అక్కడ నిషా, సుదేశ్ అప్పటికే కూర్చుని, ఆందోళనతో తలలు పట్టుకుని ఉండటం అతను చూశాడు. "ఏమైంది?" అని విపుల్ అడిగాడు. "ప్రఖర్ ఈ స్థలాన్ని వదిలి వెళ్ళిపోవాలనుకుంటున్నాడు. అతను అస్సలు మాట వినడం లేదు; మనం ఇప్పుడే ఇక్కడి నుండి బయటపడాలి," అని సుదేశ్ బదులిచ్చాడు. "అదేం మాట? మనం ఇంకొక వీడియో తీద్దాం. నేను ఏర్పాట్లన్నీ పూర్తి చేశాను; అది అద్భుతంగా వస్తుంది! మనం రాత్రికి రాత్రే కోటీశ్వరులమైపోతాం—ఒకసారి ఆలోచించండి!" అని విపుల్ నచ్చజెప్పాడు. "ప్రఖర్ ఒప్పుకోడు. అతను ఇప్పటికే చాలా ఆందోళనగా కనిపిస్తున్నాడు. మనం అతనికి నచ్చజెప్పలేము, పైగా అతన్ని ఒంటరిగా వెళ్ళనివ్వలేము," అని నిషా అంది. "సరే అయితే—మీ ముగ్గురూ కిందకు రండి. మనం కింద ఒక చిన్న సన్నివేశం చిత్రీకరించి, ఆ వెంటనే ముందు తలుపు గుండా బయటకు వెళ్ళిపోదాం," అని విపుల్ సూచించాడు. అందరూ తమ సంచులను తీసుకుని వరండా వైపు వెళ్లారు. అక్కడ విపుల్ అప్పటికే వారి కోసం వేచి ఉన్నాడు. వినయ్ చేతుల్లో కెమెరా పట్టుకుని ఉన్నాడు. అకస్మాత్తుగా, విపుల్ ప్రారంభించమని సంకేతం ఇచ్చాడు; వెంటనే, భయంకరమైన ముఖాలు ఎన్నో వారి వైపు దూసుకురావడం మొదలుపెట్టాయి—ఆ గదంతా ఒక్కసారిగా దెయ్యాల సమూహంతో నిండిపోయినట్లుగా అనిపించింది. ప్రకార్, నిషా మరియు సుదేశ్ భయంతో గట్టిగా అరిచి, పారిపోవడానికి వెనుదిరిగారు. అందరూ తలుపు వైపు పరుగులు తీస్తుండగా, విపుల్ వారిని ఆపి, ఇదంతా కేవలం ఒక చిలిపి ఆట (prank) మాత్రమేనని, నిజంగా అక్కడ అతీంద్రియ శక్తులేవీ లేవని వివరించాడు. పరుగు ఆపమని వినయ్ అందరినీ కోరాడు. వారు వెనుదిరిగి చూసిన మరుక్షణమే, ఆ "దెయ్యాలన్నీ" ఉన్నచోటే స్తంభించిపోయాయి. ఆ సమయంలో, విపుల్ ఇలా అన్నాడు: "అందరికీ ధన్యవాదాలు. కానీ మేము ఇక సెలవు తీసుకుంటాము. పద వినయ్—ఇక్కడి నుండి వెళ్లిపోదాం." అలా చెబుతూ, వినయ్‌ని తీసుకువెళ్లడానికి విపుల్ అతని చేతిని పట్టుకున్నాడు; అయితే, వినయ్ తనకున్న బలమంతటితో విపుల్‌ని గోడకు గట్టిగా నెట్టివేశాడు. అందరూ వినయ్ వైపు ఆశ్చర్యంగా చూశారు; అతని కళ్లు రక్తవర్ణంలోకి మారిపోయాయి, తల తిరగడం మొదలైంది—అతను కూడా ఒక దెయ్యంగా మారిపోయాడనడానికి అది ఒక సంకేతం. "పారిపోండి—మీరందరూ! ఇక్కడి నుండి బయటపడండి!" అని ప్రకార్ గట్టిగా అరిచాడు. ఆ నలుగురు స్నేహితులు తలుపు వైపు వేగంగా పరుగులు తీశారు. వారు తలుపును బలంగా తెరిచి, భయంతో పరుగులు పెడుతూ వీధిలోకి దూసుకొచ్చారు. చివరకు, తీవ్రంగా ఆయాసపడుతూ, వారు ఒక నిర్మానుష్యమైన ఇంటి దగ్గర ఆగిపోయారు. "ఏదో తేడాగా ఉందని నేను మీతో చెప్పలేదా? కానీ నా మాట ఎవరైనా వింటారా?" అని ప్రకార్ కోపంగా అరిచాడు. "సరే, ఇప్పుడు మీరు దాని పర్యవసానాలను ఎదుర్కోవాల్సిందే!" "నేను ఇక పరిగెత్తలేను. పూర్తిగా అలసిపోయాను," అని విపుల్ చెబుతూ, ఆ నిర్మానుష్యమైన ఇంటి పక్కన కూలబడిపోయాడు. "మనం వీలైనంత వేగంగా స్టేషన్‌కు చేరుకుని, ఇక్కడి నుండి వెళ్లిపోదాం," అని సుదేశ్ అన్నాడు. సరిగ్గా అప్పుడే, వారు ఒక భయంకరమైన దృశ్యాన్ని చూశారు: విపుల్ కూర్చున్న ఆ ఇంటి తలుపు వాటంతట అవే తెరుచుకున్నాయి; ఒక బలమైన గాలి సుడిగాలిలా లోపలికి వీచి, విపుల్‌ని లోపలికి లాక్కెళ్లిపోయింది. నమ్మశక్యం కానింత భయంతో వణికిపోతూ, వారందరూ వెనుదిరిగి పారిపోయారు. వారు ప్రాణభయంతో పరుగులు తీస్తుండగా—వారి అడుగుల వెంటే, వెనుక నుండి వెంబడిస్తూ—ఇప్పుడు దెయ్యంగా మారిపోయిన వినయ్ వారిని తరుముతున్నాడు. ఇరుకు సందుల గుండా నడుస్తూ, ఆ ముగ్గురు స్నేహితులు ఎట్టకేలకు ఒక తెరిచి ఉన్న ఇంటిని కనుగొన్నారు. వారు వెనక్కి తిరిగి చూసినప్పుడు, అక్కడ ఎవరూ లేరు. "ఇప్పుడు మనం ఏం చేయాలి? ఇదే పరిస్థితి కొనసాగితే, మనమందరం ప్రాణాలు కోల్పోవడం ఖాయం!" అని నిషా కన్నీటి పర్యంతమవుతూ బిగ్గరగా అరిచింది. "మనకేమీ జరగదులే. తెల్లవారడానికి ఇంకా కొన్ని గంటలే ఉంది; ఒక్కసారి ఉదయం అయిందంటే, మనం ఇక్కడి నుండి బయటపడతాం," అని సుదేశ్ ఆమెను ఓదార్చాడు, ఆమెను దగ్గరకు తీసుకుని ఆప్యాయంగా కౌగిలించుకున్నాడు. సరిగ్గా అప్పుడే, ప్రఖర్ ఆ ఇంటిని చుట్టూ కలియచూసి, అది కూడా ఒక శిథిలమైన కట్టడం తప్ప మరేమీ కాదని గ్రహించాడు. వారికి ఎదురుగా ఉన్న గోడపై అనేక ఛాయాచిత్రాలు వేలాడుతున్నాయి—బహుశా, అవి ఆ ఇంటి పూర్వ నివాసుల చిత్రాలై ఉంటాయి. ఒక చోట, ఒక పూర్తి కుటుంబం యొక్క చిత్రం ఉంది; మరొక చోట, అనేకమంది పిల్లల ఫోటోలు ఉన్నాయి. ఆ పిల్లలలో, వారు ఇంతకుముందు చూసిన ఫోటోలో కనిపించిన ఆ చిన్నారి కూడా ఉంది. ప్రఖర్ వాటిని సుదేశ్ మరియు నిషాలకు చూపించాడు; వారికి కలిగిన తీవ్ర భయాందోళనల నడుమ, ఆ చిత్రాలలో వారికి మరొక పరిచిత ముఖం కూడా కనిపించింది—అదే, ఆ టీ అమ్మే సోదరుడి ముఖం. వారు పూర్తిగా భయంతో వణికిపోయారు. ఆ ఫోటో వెనుక భాగంలో ఒక తేదీ చేతిరాతతో రాసి ఉంది: "1919." "అంటే ఈ వ్యక్తులందరూ అప్పటికే మరణించారన్నమాట! జలియన్ వాలా బాగ్ మారణకాండలో ప్రాణాలు కోల్పోయిన వారిలో వీరు కూడా ఉండి ఉంటారు. మరియు ఆ ఇంటి లోపల మనం చూసిన ఆ ఆకారాలు—అవి బహుశా వారి పూర్తి కుటుంబమే అయి ఉంటుంది. అందుకే నా కెమెరాలో వారి చిత్రాలను ో వారి చిత్రాలను బంధించలేక పోయాను.