Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

" அவள் இதயத்தின் மொழி "
இரவு…
நிழல்களை மட்டும் இல்லை—
மறைக்கப்பட்ட ஆசைகளையும் கொண்டு வந்தது.
அருகு—
அது ஒரு சாதாரண நெருக்கம் இல்ல,
சரணடைய தூண்டும்
ஒரு அமைதியான புயல்.
“பிரகாஷ்… தள்ளி நில்லு…”
பவித்ராவின் குரல் நடுங்கியது—
அது மறுப்பு இல்ல…
அது உடைந்து போகும் முன் நிற்குற ஒரு முயற்சி.
அவன் சிரிச்சான்—
அந்த சிரிப்புல
தவிப்பும், திமிரும் கலந்திருந்தது.
“நீ தள்ள சொல்ற அளவுக்கு…
நான் நெருக்கமா வந்துட்டேனா?”
அந்த கேள்வி
அவள் மூச்சை நிறுத்திச்சு.
கண்கள் சந்திச்சது—
அந்த நொடியில்
வெட்கம் கரைய ஆரம்பிச்சது…
ஆசை மட்டும் மீஞ்சது.
“இப்படி பார்க்காத…”
அவள் கிசுகிசுத்தாள்,
ஆனா அவள் பார்வை
அவனை விட்டு விலகவில்லை.
“பார்க்குறதால தப்புனா…
உன்னை எப்படி காதலிக்க?”
அவன் குரல் தாழ்ந்தது—
ஒவ்வொரு வார்த்தையும்
அவள் இதயத்துல விழுந்தது.
மூச்சு கலந்தது…
அந்த வெப்பம்
அவள் உடம்பை விட
அவள் உள்ளத்தையே உருக்கியது.
“எனக்கு பயமா இருக்கு…”
அவள் சொன்னாள்—
அது உலகத்துக்கான பயம் இல்ல,
தன்னால தன்னை கட்டுப்படுத்த முடியாத பயம்.
“எனக்கும் இருக்கு…”
பிரகாஷ் மெதுவா சொன்னான்,
“ஆனா…
நீங்கிட்ட இருந்து தள்ளிப் போற பயம்தான் அதிகம்…”
அந்த உண்மை—
அவளை முழுசா உடைத்தது.
அவள் மூச்சு கனத்தது,
இதயம் வேகமா அடிச்சது,
வெட்கம் மெதுவா
சம்மதமா மாறியது.
“பிரகாஷ்…”
அவள் அவன் பெயரை சொன்ன விதம்—
அது ஒரு அழைப்பு இல்ல,
ஒரு கதவு திறப்பது.
அவன் இன்னும் நெருங்கினான்,
அவள் இனி தள்ளவில்லை.
நிழல்கள் கூட நகராமல் நின்ற அந்த நேரத்தில்,
இரண்டு இதயங்கள்
ஒரே தாளத்தில் எரிய ஆரம்பிச்சது.
தவிர்க்கணும்னு நினைக்கும் ஒவ்வொரு நொடிக்கும்,
அதிலேயே மூழ்கணும்னு ஏங்குற உணர்ச்சி—
அதுதான் அந்த இரவின் உண்மை.
“இது சரியா?”
அவள் கடைசியாக கேட்டாள்—
இப்போ குரல் நடுக்கம் இல்ல,
ஆசையின் பாரம் மட்டும்.
“நீ இருக்குற இடமே சரி…”
அவன் கிசுகிசுத்தான்,
“நான் இருக்குற இடம்…
அதுதான் என் உலகம்…”
அந்த வார்த்தைகள்—
அவள் எல்லைகளை கரைத்தது.
அந்த நொடியில்
வெட்கம் மறைந்தது,
நேரம் நின்றது,
உணர்ச்சிகள் மட்டும் உயிர் பெற்று—
இரண்டு மனிதர்கள் இல்ல,
ஒரே தீயா மாறினார்கள்.
அது காதல் மட்டும் இல்ல…
அது கட்டுப்படுத்த முடியாத ஆவல்.
அது வார்த்தைகளில் எழுதப்படல…
அது வெளிச்சத்தில காட்டப்படல…
இருளுக்குள்ள,
மூச்சுகளுக்குள்ள,
உடையும் இதய துடிப்புக்குள்ள—
எரிந்து கொண்டே இருக்கும்
"அவள் இதயத்தின் மொழி "...