ஷாரதா - குறு நாவல்

[budbed]

வீட்டின் அந்தப் பெரிய சோபாவில் ராம் சாவகாசமாக அமர்ந்திருக்கிறான். அவனின் கண்கள், அறையின் நடுவில் நின்றுகொண்டிருக்கும் ஷாரதாவை ஒரு வேட்டையாடும் மிருகத்தின் பார்வையில் அளவெடுக்கின்றன. ஷாரதா, வெறும் ரவிக்கையும் பாவாடையுமாக, அவமானத்தால் உடல் நடுங்க, அங்கேயே உறைந்து நிற்கிறாள்.

 
ராம்
(அலட்சியமான குரலில்)
விஸ்கி பாட்டில் அங்க இருக்கு. எடுத்துட்டு வந்து, மிக்ஸ் பண்ணிக் கொடு. எனக்குத் தாகமா இருக்கு.
 
ஷாரதா ஒரு நிமிடம் தயங்குகிறாள். அவள் கண்கள் கலங்குகின்றன. ஆனால், அவளின் விருப்பமின்மை அவனை ஒன்றும் செய்யவில்லை என்பதை அவள் உணர்ந்திருக்கிறாள். அவள் மெதுவாக நடந்து சென்று, அந்தப் பாட்டிலையும் தண்ணீரையும் எடுத்து வருகிறாள்.
 
அவள் நடக்கும்போது, மெல்லிய பாவாடை அவளின் கால்களின் வளைவுகளை, இடுப்பின் எடுப்பான அமைப்பை, வெளிப்படையாகக் காட்டுகிறது. அந்த வெளிப்படைத்தன்மை அவளைக் கூனிக்குறுகச் செய்கிறது. அவள் தள்ளாடித் தள்ளாடி டீப்பாய்க்கு அருகே வந்து, அவனுக்கு முன்னே தரையில் அமர்கிறாள்.
 
ராம் அவளைப் பார்க்கிறான். அவளின் ஒவ்வொரு அசைவையும் ரசிக்கிறான்.
 
ராம்
(சிரித்துக்கொண்டே)
இன்னும் கொஞ்சம் மிக்ஸ் பண்ணு. தாராளமா ஊத்து.
 
ஷாரதா தன் நடுங்கும் கைகளால் விஸ்கியை ஊற்றுகிறாள். சோடா கலக்கிறாள். அவள் ஒரு வேசி போல் உணர்கிறாள். அந்தத் தோற்றம், அந்தச் சூழல், அவளின் மகனின் இந்த இழிவான பார்வை... எல்லாம் அவளைச் சிதைக்கின்றன.
 
ராம்
(அவளைத் தொட்டு, இன்னும் ஒரு கிளாஸை நீட்டி)
உனக்கும் கொஞ்சம் ஊத்திக்கோ. என் கூடச் சேர்ந்து குடி.
 
ஷாரதா அதிர்ந்து போகிறாள்.
 
ஷாரதா
(குரல் நடுங்க)
வேண்டாம்... எனக்கு வேண்டாம். ப்ளீஸ் ராம்.
 
ராம்
(கண்டிப்பான குரலில்)
சொன்னதைக் கேளு. இங்க உட்கார்ந்து என் கூட ட்ரிங்க் பண்ணு. இன்னைக்கு நீ எனக்குக் கம்பெனி கொடுக்கணும்.
 
ஷாரதா விஸ்கி கிளாஸை ஏந்துகிறாள். அவள் கண்கள் சிவந்து, கண்ணீர் வழிந்தோடுகிறது. ஒரு தாயாகத் தான் அனுபவிக்கும் அந்தத் தாங்க முடியாத அவமானத்தின் உச்சகட்டம் இது. அவள் கிளாஸை உயர்த்தி, கையில் ஏந்தியபடி, துக்கத்தில் விம்முகிறாள்.
 
ஷாரதா
(அழுதுகொண்டே கத்துகிறாள்)
ராம், நான் உன் அம்மா! உனக்கு வேசி இல்லை! ஏன் இப்படி பண்ற? உன்னைப் பெத்தவளையே இப்படி அவமானப்படுத்த உனக்கு எப்படித்தான் மனசு வருதோ?
 
அவள் அழுவதை, அந்த அவமானத்தின் பாரத்தைச் சுமப்பதைக் கண்டு ராம் ரசிக்கிறான். அவன் கிளாஸை உதட்டோடு வைத்து ஒரு சிப் குடிக்கிறான். அவனின் பார்வை, அவளை முழுவதுமாக ஆக்கிரமித்திருக்கிறது. அவன் மெதுவாகக் குனிந்து, அவளின் முகவாயைத் தன் விரலால் தூக்குகிறான்.
 
ராம்
(ஒருவிதமான குரூரமான ஆசையுடன்)
அழுவாதே... இந்த அழுகை கூட உன் அழகுக்கு இன்னும் மெருகூட்டுது.
 
அவன் அவளின் காது அருகே குனிந்து மெல்லச் சொல்கிறான்.
 
ராம்
இப்போதாண்டி அம்மா, நீ ரொம்ப அழகா இருக்க..! இப்போதான் உன்னைப் பார்க்கக் கண்ணு கொள்ளாம இருக்கு.
 
ஷாரதா அந்தச் சொற்களைக் கேட்டுத் திகைத்து, வலியால் சுருண்டு போகிறாள். அவன் அவளைச் சிதைப்பதை, ஒரு பொருளாகப் பார்ப்பதை, அவள் எதிர்க்கத் திராணியின்றி மௌனமாக அழுதுகொண்டிருக்கிறாள். அறையில் விஸ்கியின் வாசனையும், அவமானத்தின் பாரமும் கனத்து நின்றன.