ஷாரதா - குறு நாவல்

[budbed]

பளபளப்பான கார் அமைதியான சென்னை சாலைகளில் மிதந்து சென்றது. வழக்கமாக சத்தம் நிறைந்த நகரம்கூட மூச்சுவிடாமல் காத்திருந்தது. ஷாரதா ஜன்னலுக்கு வெளியே வெறித்தாள், தெருவிளக்குகள் அவள் முகத்தில் நிழலாடின. ராம் ஒரு கை ஸ்டீயரிங்கில் வைத்துக்கொண்டு ஓட்டினான், மறு கை தொடை மீது தாளம் தட்டியது.


"அவங்களால உன் மேலருந்து கண்ண எடுக்கவே முடியல, இல்லையா?" ராம் ஆரம்பித்தான்.

ஷாரதா சோர்வுடன் பெருமூச்சு விட்டாள். "அவங்க மரியாதையாகத்தான் நடந்துகிட்டாங்க, ராம். ஒருவிதப் பாராட்டுதலோடு."

"மரியாதையாகவா? மிஸ்டர் சென்னை உன்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கவே கேட்டிருப்பான் போல. மிஸ்டர் மாதவன் உன்னை ஒரு கரண்டியால அள்ளிச் சாப்பிட்டுடுவான் போலப் பார்த்தான்," ராம் குத்தலாகப் பேசினான்.

ஷாரதா ஜன்னலிலிருந்து திரும்பி, உறுதியான குரலில் சொன்னாள். "போதும் ராம். அவங்க என் இசையை ரசிச்சாங்க. வேற ஒண்ணுமில்லை."

"ஓ, நிச்சயம். இசை மட்டும்தான். அப்புறம், உன் புடவையின் முந்தானை அவ்வப்போது நழுவியதும். நீ குனிஞ்சு பேசும்போது, உன் தலையில இருந்த மல்லிகைப்பூவின் வாசனை," அவனின் வார்த்தைகள் மென்மையாக இருந்தன, ஆனால் அவை கூர்மையான விளிம்பைக் கொண்டிருந்தன. ஷாரதா தன் இருக்கையில் சுருங்கி அமர்ந்தாள்.

"அநாகரீகமாப் பேசாதே," ஷாரதா மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.

"அநாகரீகமாகவா? நான் உண்மையைத்தானே சொல்றேன். அவங்க நான் பார்த்ததைத்தான் பார்த்தாங்க," அவனின் கண்கள் அவளை நோக்கிப் பாய்ந்தன, ஒரு வேட்டையாடும் மிருகத்தின் மின்னல் அவனின் பார்வையில். ஷாரதா தன் புடவையின் முந்தானையை இறுக்கிக் கொண்டாள்.

வீடு அமைதியாக இருந்தது, ஏர் கண்டிஷனரின் மெல்லிய இரைச்சல் தவிர. ஷாரதா ஹாலுக்குள் நடந்தாள், செருப்பைக் காலால் தட்டி கழற்றினாள். அன்றைய நாளின் பாரமும், ராமனின் வார்த்தைகளும் அவளை அழுத்தின.

ராம் பின் தொடர்ந்தான், அவனின் இருப்பு ஒரு கனத்த நிழல் போல்.

"களைப்பாக இருக்கா?" ராம் கேட்டான்.

"ரொம்ப. நான் படுக்கப் போறேன்…" அவள் தன் படுக்கையறையை நோக்கி சைகை செய்தாள்.

"இன்னும் இல்லை," ராம் தடுத்தான்.

ஷாரதா நின்று, அவனை எதிர்கொண்டாள். அவளின் புருவங்கள் சுருண்டன. "என்ன ராம்?"

"அந்தப் புடவை. அது ரொம்ப அதிகம்," ராம் சொன்னான்.

ஷாரதா குழப்பத்துடன் கண் சிமிட்டினாள். "அதிகமா? நீ என்ன பேசுற?"

"அத்தனை அடுக்குகளும். அத்தனை பட்டும். எல்லாத்தையும் மறைக்குது," அவன் ஒரு படி நெருங்கி வந்தான். அவனின் கை, ஆச்சரியப்படும் விதமாக மென்மையாக, நீண்டு வந்து, அவளின் முந்தானையின் விளிம்பைத் தொட்டது. ஷாரதா நடுங்கினாள், உடல் முழுவதும் நடுக்கம் பரவியது.

"ராம், என்ன பண்ற?"

"உன்னை... ஓய்வெடுக்க உதவுறேன்," அவனின் விரல்கள், ஆச்சரியப்படும் விதமாக வலுவாக, அவளின் இடுப்பில் இருந்த புடவையின் முடிச்சைக் கண்டுபிடித்தன. அவன் அதை மெதுவாக அவிழ்த்தான். பட்டு, கனமாகவும் குளுமையாகவும், அவிழத் தொடங்கியது. ஷாரதா உறைந்து போனாள், மூச்சு தொண்டையில் சிக்கியது.

"வேண்டாம். நிறுத்து," அவளின் குரல் ஒரு மெல்லிய கிசுகிசுப்பானது, கெஞ்சல் கலந்தது. ராம் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை. அவன் புடவையை இழுத்து அகற்றினான், அந்த செழிப்பான துணி அவளின் காலடியில், உதிர்த்த தோல் போல் குவிந்தது. அவள், கை இல்லாத ரவிக்கையிலும், தொடையைத் தழுவிய பட்டுப் பாவாடையிலும், வெளிப்படையாக நின்றாள். அவளின் கூந்தலில் இருந்த மல்லிகைப்பூ, திடீரெனப் பொருந்தாததாகத் தோன்றியது, அவளின் பாதிப்புக்கு ஒரு பலவீனமான அலங்காரம்.

ஷாரதாவின் கண்களில் சூடாகவும் எரிச்சலாகவும் கண்ணீர் திரண்டது. அவள் தன் கைகளைக் குறுக்காகக் கட்டிக்கொண்டாள், தன்னை மறைக்க ஒரு பயனற்ற முயற்சி.

"அதோ. இப்ப நல்லா இருக்கு," ராம் மெல்லச் சிரித்தான்.

அவன் அவளை மெதுவாகச் சுற்றினான், அவனின் கண்கள் அவளின் ஒவ்வொரு அங்குலத்தையும் விழுங்கின. அவனின் பார்வை, மெல்லிய பாவாடைக்குள் இருந்த இடுப்பின் வளைவிலும், இறுக்கமான ரவிக்கைக்குள் அலைபாயும் மார்பகங்களின் உயரத்திலும், அவளின் தொப்புளின் மெல்லிய பள்ளத்திலும் நிலைத்தது. "பார்த்தியா? இனி மறைக்க ஒண்ணுமில்லை. அந்தப் பசியுள்ள கண்களுக்கு இனி ஊகிக்க ஒண்ணுமில்லை."

ஷாரதா தலையை அசைத்தாள், ஒரு தனி கண்ணீர் அவளின் கன்னத்தில் வழிந்தது. "நீ... நீ இப்படிச் செய்ய முடியாது. இது தப்பு."

"தப்பா? அம்மா, அவங்க உன்னைப் பார்த்து கிட்டத்தட்ட எச்சில் ஊறினாங்க. மிஸ்டர் சென்னை, மிஸ்டர் மாதவன்... அவங்க உன் சங்கீதத்துல ஆர்வம் காட்டலை," ராம் குரல் உயர்த்திப் பேசினான்.

அவன் அவளுக்கு நேராக வந்து நின்றான், அவனின் கண்கள் அவளின் கண்களைத் துளைத்தன. "அவங்க புடவைக்குள்ள என்ன இருந்ததுங்கறதுலதான் ஆர்வம் காட்டினாங்க. பட்டுக்கு அடியில என்ன இருக்குங்கறதுல."

ஷாரதா முகம் சிவந்தாள், ஒரு ஆழ்ந்த சிவப்பு அவளின் மார்பிலும் கழுத்திலும் பரவியது. அவமானமும் வெட்கமும் அவளைச் சுட்டெரித்தன. "அவங்க என் கச்சேரியில ஆர்வம் காட்டினாங்க. என் கலையில."

"உன் கச்சேரியா? உன் கலையா?" அவன் ஒரு கசப்பான, நகைச்சுவையற்ற சிரிப்புடன் அவளின் மார்பகங்களுக்கு, பிறகு அவளின் தொப்புளுக்கு, பிறகு மீண்டும் அவளின் முகத்திற்குப் பார்த்தான். "அவங்களுக்கு உன் பாட்டு பிடிக்கும், ஆமாம். ஆனால் அவங்களுக்கு *இது*தான் ரொம்ப பிடிக்கும். இந்த... பரிபூரணம். உன் வளைவுகள், உன் ரவிக்கை இறுக்கமா இருக்கும் விதம்... உன் தொப்புளின் இனிமையான பள்ளம்."

அவனின் விரல், குளிர்ந்தும் துல்லியமாகவும், அவளின் மார்பில் ஒரு கற்பனை கோட்டை வரைந்தது, அவளின் ரவிக்கையின் துணிக்கு சற்று மேலே நின்றுவிட்டது. ஷாரதா நடுங்கினாள், அவளின் உடல் பயத்தாலும் அவமானத்தாலும் இறுகிப்போனது.

"ராம், தயவுசெய்து. அப்படிப் பேசாதே. நீ என் மகன்,"

"நீ என் அம்மா. என் அழகான, கவர்ச்சியான அம்மா," ராம் குளிர்ச்சியான புன்னகையுடன் சொன்னான்.

 
அவன் பின்வாங்கினான், ஒரு கொடூரமான புன்னகை அவனின் உதடுகளில் விளையாடியது, அவளின் முகத்தில் பதிந்திருந்த சுத்தமான வேதனையை ரசித்தான். அவளின் கண்ணீர் நிறைந்த கண்களையும், அவளின் மார்பின் விரைவான அசைவையும், அவளின் உடல் அவனின் பார்வைக்கு அடியில் சுருங்குவதையும் அவன் கவனித்தான். "நான் விரும்புவதைத்தான் அவர்களும் விரும்புகிறார்கள். உன்னை இப்படிப் பார்க்க அவர்கள் விரும்புகிறார்கள். மறைக்கப்படாமல். அவர்களுக்காக. எனக்காக."