01-05-2026, 06:12 PM
" அவள் இதயத்தின் மொழி "
மொட்டை மாடியின் மேல்
இரவு மெதுவாக சாய்ந்திருந்தது…
காற்று கூட மெளனமாய்
ஒரு கதை கேட்க நின்றது…
சின்ன ரூமின் உள்ளே
ஜீரோ வாட்ஸ் பல்ப் ஒளி—
மஞ்சள் நிற நிழலாய்
அவர்களை சுற்றி நின்றது…
பவிதிரா…
அவள் கண்களில் ஒரு கேள்வி—
சொல்ல முடியாத ஏக்கம்…
இதயம் முழுக்க நிரம்பிய உணர்ச்சி…
பிரகாஷ்…
அவன் அமைதியில் ஒரு பதில்—
சொல்லாமல் சொல்லும்
அந்த நெருக்கத்தின் மொழி…
லைலான் கட்டில் கூட
அந்த இரவின் சாட்சியாய்—
ஒவ்வொரு நொடிக்கும்
சிறிது சிறிதாய் மூச்சு விடும் போல…
அந்த வரிகள்—
இன்று வந்த அப்டேட்டில்
ஒவ்வொரு எழுத்தும்
ஒரு இதயத் துடிப்பைப் போல இருந்தது…
பவிதிராவின் தவிப்பு—
எழுத்துக்களில் மட்டும் இல்லை…
அதை படிக்கும் நம்முள் கூட
அது ஒலிக்கிறது…
அவள் உணர்ச்சியின் அலை—
வரிகளைக் கடந்து வந்து
நம்ம உள்ளத்தைத் தொட்டது…
ஒரு வாசகரின் எதிர்பார்ப்பு…
இது மட்டும் போதவில்லை…
நீ நிறுத்திய இடம்
எங்கள் சிந்தனையை நிறுத்தவில்லை…
இன்னும் கொஞ்சம்—
இன்னும் ஆழமாக—
இந்தக் கதையின் அடுத்த அலை
எங்களை அடைய வேண்டும்…
நாங்கள் காத்திருக்கிறோம்…
ஒரு பெரிய அப்டேட்டுக்காக…
உன் எழுத்தின் அடுத்த மூச்சுக்காக…
நன்றி மடல் (ஒரு வாசகரிடமிருந்து)
இவ்வளவு நாட்கள் காத்திருந்த மனசுக்கு
இன்று நீ கொடுத்த இந்த அப்டேட்—
ஒரு சாதாரண எழுத்தல்ல…
ஒரு உணர்ச்சி…
நீ எழுதுற ஒவ்வொரு வரியும்
நம்ம உள்ளத்தோட பேசுது…
அதனால்தான் நாங்க காத்திருக்கிறோம்…
இன்னும் எழுதுங்க…
இன்னும் ஆழமாக எழுதுங்க…
உங்கள் கதைக்காக காத்திருக்கும்
ஒரு வாசகரின் மனமார்ந்த நன்றி…
மொட்டை மாடியின் மேல்
இரவு மெதுவாக சாய்ந்திருந்தது…
காற்று கூட மெளனமாய்
ஒரு கதை கேட்க நின்றது…
சின்ன ரூமின் உள்ளே
ஜீரோ வாட்ஸ் பல்ப் ஒளி—
மஞ்சள் நிற நிழலாய்
அவர்களை சுற்றி நின்றது…
பவிதிரா…
அவள் கண்களில் ஒரு கேள்வி—
சொல்ல முடியாத ஏக்கம்…
இதயம் முழுக்க நிரம்பிய உணர்ச்சி…
பிரகாஷ்…
அவன் அமைதியில் ஒரு பதில்—
சொல்லாமல் சொல்லும்
அந்த நெருக்கத்தின் மொழி…
லைலான் கட்டில் கூட
அந்த இரவின் சாட்சியாய்—
ஒவ்வொரு நொடிக்கும்
சிறிது சிறிதாய் மூச்சு விடும் போல…
அந்த வரிகள்—
இன்று வந்த அப்டேட்டில்
ஒவ்வொரு எழுத்தும்
ஒரு இதயத் துடிப்பைப் போல இருந்தது…
பவிதிராவின் தவிப்பு—
எழுத்துக்களில் மட்டும் இல்லை…
அதை படிக்கும் நம்முள் கூட
அது ஒலிக்கிறது…
அவள் உணர்ச்சியின் அலை—
வரிகளைக் கடந்து வந்து
நம்ம உள்ளத்தைத் தொட்டது…
ஒரு வாசகரின் எதிர்பார்ப்பு…
இது மட்டும் போதவில்லை…
நீ நிறுத்திய இடம்
எங்கள் சிந்தனையை நிறுத்தவில்லை…
இன்னும் கொஞ்சம்—
இன்னும் ஆழமாக—
இந்தக் கதையின் அடுத்த அலை
எங்களை அடைய வேண்டும்…
நாங்கள் காத்திருக்கிறோம்…
ஒரு பெரிய அப்டேட்டுக்காக…
உன் எழுத்தின் அடுத்த மூச்சுக்காக…
நன்றி மடல் (ஒரு வாசகரிடமிருந்து)
இவ்வளவு நாட்கள் காத்திருந்த மனசுக்கு
இன்று நீ கொடுத்த இந்த அப்டேட்—
ஒரு சாதாரண எழுத்தல்ல…
ஒரு உணர்ச்சி…
நீ எழுதுற ஒவ்வொரு வரியும்
நம்ம உள்ளத்தோட பேசுது…
அதனால்தான் நாங்க காத்திருக்கிறோம்…
இன்னும் எழுதுங்க…
இன்னும் ஆழமாக எழுதுங்க…
உங்கள் கதைக்காக காத்திருக்கும்
ஒரு வாசகரின் மனமார்ந்த நன்றி…
- Shajith


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)