⭐♥️♥️காம அசுரன் காத்தவராயனும் மாயமலை கட்டழகு தேவதைகளும் ♥️♥️⭐

[rameshsurya84]

Episode - 158

காமினியின் உடலில் இன்னும் அந்தச் சங்கமத்தின் சூடு தணியவில்லை. ஒரு மோகினியைப் போல அவள் மீண்டும் மாறனின் விரிந்த மார்பில் படர முயன்றாள். அவளது கரங்கள் அவனது தோள்களை வளைக்க வந்தபோது, மாறன் ஒரு பாறையைப் போல உறுதியாக நின்றான்.
அவன் அவளது கரங்களைச் சற்றும் தயக்கமின்றி விலக்கி எறிந்தான். அவனது கண்களில் இப்போது காமம் இல்லை; ஒருவிதமான வெறுப்பும், அதைவிட மேலான ஒரு லட்சிய உறுதியும் மட்டுமே மின்னியது. "முடிந்துவிட்டது காமினி! இனி ஒரு நொடி கூட என்னைத் தீண்டாதே," என்றான் மாறன். அவனது குரல் கானகத்தின் குளிரையும் விடக் கடுமையாக இருந்தது.

சரியாக அந்த நொடி... காட்டின் அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு ஒரு பயங்கரமான அலறல் சத்தம் கேட்டது. அது **வீராவின்** குரல்! அதில் மரண பயமும், சொல்லொணா வலியும் கலந்திருந்தது.
இருவரும் ஒருசேர சத்தம் வந்த திசையை நோக்கினார்கள். காமினியின் முகம் வெளிறியது. தன் கணவன் வீராவிற்கு ஏதோ விபரீதம் நடந்துவிட்டது என்பதை அவள் உணர்ந்தாள். அதே சமயம், மாறனின் இதயம் துடிக்கத் தொடங்கியது. *'ஆராதனா... அவளுக்கு ஏதேனும் ஆபத்தா? அனுவும் லிகிதாவும் நலமாக இருக்கிறார்களா?'* - மாறனின் ஆழ்மனம் நடுங்கியது.

அவசரம் அவசரமாகத் தரையில் கிடந்த ஆடைகளை அவர்கள் அணிந்துகொண்டனர். மாறன் தன் காவி உடையைத் தரித்தபோது, அவன் தன்னுள் ஒரு மாபெரும் மாற்றத்தை உணர்ந்தான்.ஆராதனா ம‌ற்று‌ம் அனு அல்லது லிகிதா ஆபத்து வரும்போது,அவ‌ர்களு‌க்கு இரு‌க்கு‌ம் காத்தவராயன் சக்தி வெளிவரு‌ம். ஆனால் இப்போது அவனது மேனிக்குள் அடைபட்டிருந்த ஏதோ ஒரு சக்தி பிரவாகமாக வெளிப்பட்டது. காமினியுடன் கொண்ட அந்த உடல் ரீதியான சங்கமம், அவனது யோக சக்தியை அழிக்காமல், மாறாக அவனது உடலின் அணுக்களைத் துடிக்கச் செய்திருந்தது.

மாறன் ஓடத் தொடங்கினான். ஆனால் அது ஓட்டம் அல்ல... அது ஒரு வேங்கையின் பாய்ச்சல்!

அவனது ஒவ்வொரு எட்டும் தரையில் படும்போது நிலமே அதிர்ந்தது.

ஒரு முறை பாய்ந்தால் பத்து அடிக்கும் மேலாகக் கடந்து சென்றான்.

மரங்கள் பின்னோக்கி ஓடின. காற்று அவனது வேகத்திற்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் சீறியது.

காமினி ஆச்சரியத்தில் உறைந்து நின்றாள். கண் இமைக்கும் நேரத்திற்குள், காமினியின் பார்வையில் இருந்து மாறன் மறைந்துவிட்டான். அவனது வேகம் ஒரு சாதாரண மனிதனுக்குரியது அல்ல

சத்தம் வந்த திசையை மாறன் அடைந்தபோது அங்கே ஒரு திகிலூட்டும் காட்சி காத்திருந்தது.
வீரா ரத்த வெள்ளத்தில் கிடக்க, அவனுக்கு முன்னே ஒரு கரிய நிழல் நின்றிருந்தது. ஆராதனா இ‌ன்னு‌ம் மயங்கிய நிலையில் ஆடைகள் இல்லாமல் இருந்தாள். மாறன் நின்ற வேகத்தில் அங்கிருந்த காய்ந்த சருகுகள் தீப்பிடித்தன. உடனே அவன் உடம்பில் இருந்த சக்தியும் பாதி குறைந்தது போல இருந்தது.
"ஆராதனா!" - மாறனின் கர்ஜனை அந்தக் காடு முழுவதும் எதிரொலித்தது.

சாது மிரண்டால் காடு கொள்ளாது என்ற பழமொழிக்கு உருவகமாய் அங்கே மாறன் நின்று கொண்டு இருந்தான்.


மாறன் பாய்ந்து வந்து நின்ற இடத்தில், அந்தப் பகுதி கருகிப் போய் இருந்தது. அங்கே நின்று கொண்டிருந்த உருவம், ஒரு நொடி மாறனின் அடிவயிற்றைக் கலக்கியது. அது ஒரு மனித உருவம் அல்ல; நரகத்தின் வாயிலில் இருந்து வெளிவந்த ஒரு சாத்தான் போல இருந்தது.

அதன் உடல், ஒளியை உறிஞ்சும் அண்டவெளி இருட்டை விடக் கரிய நிறத்தில் இருந்தது. தோல் மரப்பட்டை போலவும், சில இடங்களில் உருகிய தார் போலவும் காணப்பட்டது.

அதன் முகத்தில் கண்கள் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் இரண்டு சிவப்பு நெருப்புக் குழம்புகள் எரிந்தன. வாய் பாதியாகத் திறந்திருக்க, அதில் இருந்து கறுப்பு நிறப் புகை விஷமாக வெளியேறியது. நகங்கள் கழுகின் நகங்களைப் போலக் கூர்மையாகவும், ரத்தம் தோய்ந்தும் இருந்தன. அதிலிருந்து வீசிய நாற்றம், அழுகிய சடலங்களின் நாற்றத்தை விடக் கொடூரமாக இருந்தது.

அதன் காலடியில் வீராவின் உடல் சிதைந்து கிடந்தது. எலும்புகள் நொறுக்கப்பட்டு, சதை கிழிந்து, ஒரு மிருகத்தால் வேட்டையாடப்பட்டதைப் போலக் கோரமாகக் கிடந்தான் வீரா. அதைப் பார்க்கவே மாறனுக்குக் குமட்டியது.
ஆனால், அடுத்த நொடி அவன் பார்வை **ஆராதனா** மீது விழுந்தது. அவள் ஆடைகள் ஏதுமின்றி, ஒரு மாயை வளையத்திற்குள் மயங்கிக் கிடந்தாள். அவனது கௌரவமும், லட்சியமுமான ஆராதனா இந்த நிலையில் இருப்பதைப் பார்த்ததும், மாறனின் உள்ளம் பதறியது. வீராவின் சிதைந்த உடலை மறந்தவன், அவசரம் அவசரமாக அவள் அருகே பாய்ந்தான். சிதறி கிடந்த அவள் ஆடையைக் போர்த்தி, அவளுக்கு ஆடைகளை அணிவித்தான். "ஆராதனா... விழித்தெழு!" என்று கதறினான்.

அதே நேரம், அந்த உக்கிரமான கரிய உருவம் மாறனை நோக்கி நகரத் தொடங்கியது. அது அடி எடுத்து வைக்கும் போதெல்லாம், தரை கருகியது; அண்டசராசரமும் நடுங்குவது போல ஒரு பயங்கரமான ஓசை எழுந்தது.
மாறன் ஆராதனாவைத் தன் பின்னால் இழுத்துவிட்டு, அந்தச் சாத்தானை எதிர்கொள்ளத் தயாரானான். அவனது உடலில் ஊறியிருந்த ஒரு விதமான சக்தி இப்போது அனலாகக் கொதித்தது.

ஆனால், ஒரு மாபெரும் அதிசயம் அங்கே நிகழ்ந்தது!
அந்தக் கோரமான உருவம் மாறனை நெருங்க நெருங்க, அதன் உக்கிரம் குறையத் தொடங்கியது. அதன் சிவப்பு நிறக் கண்கள் மெல்ல மெல்லத் தன் அனலை இழந்தன.

அது மாறனை நெருங்க நெருங்க, அதன் கரிய நிறத் தோல் மெல்லத் உதிரத் தொடங்கியது. அதுவரை பிசாசாகத் தெரிந்த அந்த உருவம், இப்போது ஒரு தெய்வீகக் கலையாக மாறத் தொடங்கியது.

மாறனின் உடலில் இருந்து வீசிய அந்த வாசம் பட்டதும், அந்த உருவம் முழுமையாகத் தன் கோர முகத்தை இழந்தது. கறுப்பு நிறம் மறைந்து, பால் போன்ற வெண்மை நிறமாக மாறத் தொடங்கியது.
கடைசியில், மாறனுக்குச் சில அடி தூரத்தில் அது வந்து நின்றபோது... அது ஒரு சாத்தான் அல்ல! அது ஒரு **தேவ கன்னிகை** போன்றோ, அல்லது ஒரு **உயர்நிலை யோகியைப்** போன்றோ சுத்தமான வெண்மையில் சாந்தமாக நின்றது. அதன் முகத்தில் இருந்த கோபம் மறைந்து, ஒரு புன்னகை அரும்பியது.

மாறன் அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றார். "நீ... நீ யார்? வீராவை ஏன் கொன்றாய்?" என்று தடுமாற்றத்துடன் கேட்டான்.
அந்த வெண்மை உருவம் ஆராதனாவைப் பார்த்து, பின் மாறனைப் பார்த்தது. அதன் குரல் இடி முழக்கமாக இல்லாமல், ஒரு மெல்லிய ஓசையாகக் கேட்டது:
"மாறா... வீராவின் பாவம் அவனை அழித்தது.

அந்தக் கானகத்தின் உக்கிரம் தணிந்து, ஒரு தெய்வீக அமைதி அங்கே பரவியிருந்தது. கரிய உருவமாக இருந்த **சகோச்சி**, இப்போது பால் போன்ற வெண்மையுடன், ஒரு பேரொளியாக மாறனுக்கு முன்னே நின்றது. காட்டின் மரங்கள் அசையாமல் நிற்க, பறவைகளின் சத்தம் அடங்கி, பிரபஞ்சமே அந்த உரையாடலை உற்றுக் கவனிப்பது போல ஒரு சூழல் நிலவியது.
சகோச்சி மெல்லத் தன் கரத்தை நீட்டியது. காத்தவராயனோடு கோரமாக சண்டையிட்ட அந்த கரம், இப்போது ஒரு தாயின் பரிவோடு மாறனின் கேசத்தை மென்மையாக வருடியது.



"மாறா..." சகோச்சியின் குரல் ஒரு மெல்லிய இசையைப் போல ஒலித்தது. "நான் முன் ஜென்மத்தில் **விலாசினியாக** இருந்தேன். அப்போது இவன் **ஆரா** என்ற பெயரில் பிறந்து எனக்கு ஈடுசெய்ய முடியாத தீங்கிழைத்தான். அவன் செய்த வஞ்சகத்தால் என் உயிர் பிரிந்தது. அந்தப் பழிவாங்கும் தாகத்தோடுதான் நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நான் இந்தச் சகோச்சியாக அலைந்து கொண்டிருந்தேன்."

மாறன் திகைப்புடன் அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, சகோச்சி தொடர்ந்தது: "முன் ஜென்ம வாசம் இவனை விடவில்லை. அன்று எனக்குச் செய்த அதே கொடூரத்தை, இன்று இந்த ஆராதனாவுக்குச் செய்யத் துணிந்தான். அதனால்தான் இவனுக்குரிய தண்டனையை நானே வழங்கினேன்."

சிதைந்து கிடந்த வீராவின் உடலைப் பார்த்த மாறனின் உள்மனம் அவனைச் சுட்டெரித்தது. அவனது விழிகளில் கண்ணீர் ததும்பியது.
"அப்படியெனில் நானு‌ம் வீரா செய்த அதே தவறை அல்லவா செய்துவிட்டேன் சகோச்சி?"என்று மாறன் தழுதழுத்தான்.

"இவன் மனைவி காமினியுடன் நான் உடலுறவு கொண்டு, என் தார்மீக நெறியைத் துறந்துவிட்டேனே! நானும் பாவிதானே? தயவுசெய்து என்னையும் இவனைப் போலக் கொன்று சிதைத்துவிடுங்கள். ஆராதனாவுக்குத் துரோகம் செய்த நான் வாழத் தகுதியற்றவன்!"

சகோச்சி ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன் மாறனை ஏறிட்டது. "மாறா! நீ செய்ததற்கும் இந்த வீரா செய்ததற்கும் விண்ணிற்கும் மண்ணிற்குமான வேறுபாடு உண்டு. நன்றாகக் கேள்..."

"காமம் என்பது இயற்கையானது; அது எல்லா உயிர்களுக்கும் இயல்பானது. ஆனால், ஒருவர் சம்மதம் இல்லாமல் இன்னொருவரை அனுபவிக்க நினைப்பதுதான் மகா பாவம். வீரா அதைத்தான் செய்யத் துணிந்தான்."

"உனக்கும் காமினிக்கும் ஏற்பட்ட உறவு அவளது விருப்பத்தாலும், உணர்ச்சியாலும் விளைந்தது. அதில் உன் பலவந்தம் ஏதுமில்லை. உண்மையில், உன் மேனிக்குள் உறங்கிக் கிடந்த அந்த அபார சக்தியை வெளிக்கொண்டு வர, விதி காமினியை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டது. அவள் உன்னைத் தீண்டிய அந்த நொடியே உன் யோக சக்தி செயலாக மாறியது."

"ஆனால் வீரா அப்படியல்ல. அவன் தன் சுயநலத்திற்காக என்னை ஏமாற்றி என் உயிர் பிரியக் காரணமானான். பல நூற்றாண்டுகளாக என்னை அலையவிட்ட அந்த வஞ்சகத்திற்கு அவனே அழிவைத் தேடிக்கொண்டான்."

சுற்றியிருந்த சூழ்நிலை இப்போது ஒரு தெய்வீக ஒளியால் நிறைந்திருந்தது. சகோச்சியின் ஸ்பரிசம் மாறனின் குற்ற உணர்வை மெல்ல மெல்லக் கரைத்தது.
"நீ தண்டனைக்குரியவன் அல்ல மாறா... நீ வழிநடத்தப்பட வேண்டியவன். ஆராதனாவையும் இந்த உலகையும் காக்கப் பிறந்தவன் நீ," என்று கூறியது.

அந்தக் கானகத்தின் மர்மங்கள் ஒவ்வொன்றாக அவிழ்ந்தபோது, நிலவிய சூழலே ஒரு மாயலோகத்தைப் போல மாறியது. சகோச்சி என்கிற விலாசினியின் அந்தப் பால் போன்ற வெண்மை நிறம், இருண்ட காட்டை ஒளியூட்டியது.

மாறன் குழப்பத்தின் உச்சியில் இருந்தான். "எனக்கு நீ சொல்ல வருவது புரியவில்லை விலாசினி... என் உடம்பில் திடீரெனத் தோன்றிய இந்த அபார சக்தியின் மர்மம் என்ன? என்னுள் இப்போது ஒரு மகா நதியைப் போல பாய்ந்த சக்தி என்ன?" என்று திகைப்புடன் கேட்டான்.

விலாசினி ஒரு தெய்வீகப் புன்னகையை உதிர்த்தாள். அந்தச் சிரிப்பின் அதிர்வில், மயக்கத்திலிருந்த **ஆராதனா** மெல்லக் கண் விழித்தாள். தன் முன்னே நின்றிருக்கும் அந்தப் பேரொளியைக் கண்டு அவள் முதலில் அதிர்ச்சியடைந்தாலும், அவளது ஆழ்மனம் ஒரு விவரிக்க முடியாத பாதுகாப்பை உணர்ந்தது. சிதைந்து கிடந்த வீராவின் உடலைப் பார்த்த ஆராதனா, தீமை அழிக்கப்பட்டுவிட்டது என்பதை ஒரு நொடியில் யூகித்துக் கொண்டாள்.

விலாசினி மாறனின் கண்களை உற்றுப் பார்த்தபடி பேசத் தொடங்கினாள்.
"மாறா, சற்றே சிந்தித்துப் பார். பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு, **காத்தவராயன்** என்னோடு, **விராடன்** உடலில் இருந்தபடி உறவு கொண்டான். அந்த உறவில் உருவான கருவைத்தான் **மதிவதனி** காப்பாற்றிக் கொடுத்தாள்.அ‌ந்த கரு எனக்கும்,காத்தவராயனுக்கும் இடையில் உருவானது.
அப்படியெனில்,மதிவதனியின் வம்சாவளி விராடனுடன் முடிந்து, உண்மையில் அங்கே தொடங்கியது என்னுடைய வம்சாவளி அல்லவா?"

மாறனின் தலை சுற்றியது. "விலாசினி, நீ என்ன சொல்கிறாய்? நிகழ்காலத்தில் காத்தவராயனைத் தடுக்க மதிவதனியின் வம்சாவளிதான் உதவ முடியும் என்று நாங்கள் நம்பிக் கொண்டிருந்தோம். அப்படியெனில், நாங்கள் நினைத்த சோழர் கால இளங்கோ மதிவதனி வம்சாவளி இல்லையா?அது உன்னுடைய வம்சாவளியா? காத்தவராயனைத் தடுக்கும் வலிமை உனது வம்சாவளிக்கு எப்படி இருக்கும்?"

விலாசினியின் சிரிப்பு இப்போது இன்னும் ஆழமாக ஒலித்தது. அந்தக் காட்டின் மரங்கள் அந்தச் சிரிப்பிற்கு ஏற்ப அசைந்தன.

விலாசினி (சகோச்சி) மாறனின் கண்களை உற்றுப் பார்த்தாள். அவளது பார்வையில் ஒரு எச்சரிக்கையும், மதிவதனியின் மீதான வியப்பும் கலந்திருந்தது.

"மாறா, மதிவதனி சாதாரணமானவள் அல்ல. அவள் ஒரு மகா தந்திரசாலி! அவள் செய்த அந்த அற்புதமான கண்கட்டு வித்தை என்ன தெரியுமா? இளங்கோ, மதிவதனி வம்சாவளி தான். காத்தவராயனுக்கும் எனக்கும் உண்டான அந்தக் கருவை அவள் அப்படியே மறைத்துவிட்டாள். காத்தவராயனின் வீரியத்திலிருந்து உருவான சக்தியை அவள் இரண்டு பிரிவுகளாகப் பிரித்தாள்.

1. **மதிவதனி வம்சாவளி (The Decoy):** இது உலகிற்குத் தெரிந்த வம்சம்.
2. **விலாசினி வம்சாவளி (The Hidden Power):இது மண்ணுக்குள் மறைக்கப்பட்ட வம்சம்.

இரண்டுக்கும் மூலம் காத்தவராயன் தான். ஆனால், மதிவதனி ஒரு தந்திரம் செய்தாள். காத்தவராயனின் கவனம் முழுக்க மதிவதனி வம்சாவளி மீதே இருக்கும்படி ஒரு மாயையை உருவாக்கினாள். அவன் தன் முழுப் பலத்தையும் அந்தப் பிரிவை அழிக்கவே செலவிடுவான். ஆனால், உண்மையான ஆபத்து விலாசினி வம்சாவளியிடம் இருந்து  வரும் என்பதை அவன் கனவிலும் நினைத்து இருக்க மாட்டான்.

எனக்கும், காத்தவராயனுக்கும் உண்டான கருவில் பிறந்த அந்தக் குழந்தையை அவள் விராடனிடம் கொடுக்கவில்லை. காத்தவராயன் வஞ்சகம் அந்தக் குழந்தையையும் சிதைத்துவிடும் என்று அவளுக்குத் தெரியும்.

"அப்படியெனில் அந்தப் பிள்ளை எங்கே போனது?" - ஆராதனா வியப்புடன் கேட்டாள்.

"மதிவதனி அந்தக் குழந்தையை இந்தப் பொதிகை மலைவாழ் பெண்களிடம் ஒப்படைத்தாள். நாகரிக உலகம் அறியாத, கலப்படமில்லாத அந்த மலைவாசிப் பெண்களால்தான் அந்தக் குழந்தை வளர்க்கப்பட்டது. காத்தவராயனின் வீரியமும், என்னுடைய மென்மையும் கலந்த அந்த வம்சாவளி, மண்ணுக்குள் புதைந்த விதையைப் போல ரகசியமாக வளர்ந்தது."

மாறனின் கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன. இத்தனை காலம் இருளில் புதைந்து கிடந்த உண்மைகள், விலாசினியின் சொற்களால் சுடர்விட்டு எரிந்தன.

"அப்போ... அந்த மலைவாழ் பெண்கள் வளர்த்த வாரிசு எங்கே விலாசினி?" மாறனின் குரலில் நடுக்கம் கலந்திருந்தது.

"அப்போ... அந்த மலைவாழ் பெண்கள் வளர்த்தது யாருடைய வம்சாவளி? மதிவதனியின் உண்மையான வம்சாவளி இப்போ எங்க இருக்காங்க?" மாறன் ஆவேசமாகக் கேட்டான்.

விலாசினி ஒரு கணம் மௌனமானாள். அவளது கண்கள் மாறனை ஊடுருவின. "மதிவதனியோட வம்சாவளியைத் தேடுறதுக்கு முன்னாடி, நீ யாருன்னு உனக்குத் தெரியுமா மாறா? உனக்குள் இருக்கும் மர்மத்தை நீயே இன்னும் உணரலையே!"
மாறன் குழப்பத்துடன் அவளைப் பார்த்தான்.

விலாசினி தொடர்ந்தாள், "நீ ஆராதனா, காமினி என இருவருடனும் புணர்ந்தாய். ஆனால் அந்தத் தருணங்கள் வெறும் உடல் சார்ந்தவை அல்ல. ஆராதனாவுடன் நீ இருந்தபோது, உனக்குள் உறங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த **தேவ சக்தி** முதன்முதலாகத் தூண்டப்பட்டது.

ஆனால் காமினி உன்னை வற்புறுத்தி அடைந்தபோது,அசுரசக்தி உன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் பீறிட்டு வெளிப்பட்டது. அந்த இரண்டு சக்திகளும் யாருடையது, எங்கிருந்து வந்தது என்று நீ எப்போது உணர்கிறாயோ... அப்போதே உன் பிறப்பின் ரகசியம் முழுமையாக அவிழும்!"

மாறனின் இதயத் துடிப்பு அதிகரித்தது. ஒரு மாபெரும் உண்மை அவன் நாவிற்கு அடியில் வந்து தவித்தது. "அப்போ... நான்... உங்க..." என்று சொல்ல முயன்றான். ஆனால், தொண்டை அடைக்க, வார்த்தைகள் வெளிவராமல் கண்கள் கலங்கின.

விலாசினியின் நெஞ்சுக்குள்ளும் ஒரு போராட்டம் நடந்தது. இத்தனை காலமும் அவள் சுமந்த துயரம் ஒரு கணம் அவள் முகத்தில் நிழலாடியது. ஆனால், அவள் தன்னைத் தேற்றிக்கொண்டாள்.

"நீ சொல்ல வருவதை என்னால் உணர முடிகிறது மாறா. ஆனால், இத்தனை ஆண்டுகள் எனக்குள் வளர்ந்த அந்தப் பாச விதையைப் பற்றி நான் கவலைப்படவே இல்லை. காத்தவராயனைப் பழிவாங்கும் ஒற்றை நோக்கமே என் வாழ்வாக இருந்தது. உன்னை என் வா‌ரிசு என்று உரிமை கொண்டாடக்கூட எனக்குத் தகுதி இல்லை..."

அவள் குரல் மென்மையாக, அதே சமயம் உறுதியாக ஒலித்தது. "ஆனால் ஒன்று மட்டும் நிச்சயம், என் ஆசிகள் என்றும் உனக்கு உண்டு. காத்தவராயனை அழிக்கும் அந்தப் புனிதமான காரியம் உன் கைகளால் தான் நிறைவேறப் போகிறது. என் காலம் முடிந்துவிட்டது மாறா. என் தந்தை மற்றும் விராடனுடன் நான் சேரும் காலம் வந்துவிட்டது."

விலாசினியின் உருவம் காற்றில் மெல்லக் கரையத் தொடங்கியது. அவள் முழுமையாக மறைவதற்குச் சில நொடிகள் முன்பாக, வானத்தில் ஒரு பெரும் நிழல் படிந்தது. உயரமான பாறை இடுக்கில் இருந்த ஒரு **கழுகுக்கூட்டை** நோக்கி மின்னல் ஒன்று பாய்வது போல ஒளி தெரிந்தது. அந்தப் பெரும் கூட்டின் நடுவே, அரிய வகை **சஞ்சீவினி வேர்** நிலவொளியில் பளபளத்துக் கொண்டிருந்தது. அதுவே மாறனின் அடுத்த இலக்கு என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுவது போல விலாசினியின் கடைசிப் பார்வை அங்கே நிலைத்தது.
"மாறா... இதோ என் விடைபெறல்!" என்று விலாசினி சொன்ன அடுத்த கணம், அந்த வனமே அதிரத் தொடங்கியது.

விலாசினி வெறும் ஆத்மா மட்டுமல்ல, அந்த வனத்தின் அரசியாக, 'சகோச்சி'யாக விலங்குகளாலும் பறவைகளாலும் ஆராதிக்கப்பட்டவள். அவள் மறையத் தொடங்கியதைக் கண்டதும், மரங்களில் இருந்த பறவைகள் அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் சிறகுகளை விரித்து சோகமாக ஒலியெழுப்பின. தூரத்தில் ஓநாய்களின் ஊளைச்சத்தமும், யானைகளின் பிளிறலும் அந்த வனத்தையே ஒரு சுடுகாடாக மாற்றின. காட்டின் ஒவ்வொரு உயிரினமும் தன் தலைவியை இழந்த துக்கத்தில் தலைகுனிந்து நின்றன.

சரியாக அந்த நொடியில், புதர்களை விலக்கிக்கொண்டு காமினி உள்ளே வந்தாள். அவள் அங்கு கண்ட காட்சி அவளை உறைய வைத்தது.

காமினியின் பார்வை தரையில் விழுந்தது. அங்கே சிதைந்து, உருக்குலைந்து கிடந்தது வீராவின் சடலம். அவனது கண்கள் நிலைகுத்திப் போயிருந்தன.
விலாசினி முழுமையாக மறைந்த அடுத்த நொடி, சோகத்தில் இருந்த விலங்குகள் வன்மமாக மாறின. பசியினாலும் கோபத்தினாலும் உந்தப்பட்ட காட்டுயிர்கள், சிதைந்து கிடந்த வீராவின் சடலத்தின் மீது பாய்ந்தன. சில நிமிடங்களிலேயே, வீராவின் உடல் அந்த வனத்தின் எச்சங்களாகத் தின்று தீர்க்கப்பட்டது.

இரத்தக் கறைகளும், பறவைகளின் எச்சொலியும் நிறைந்த அந்தச் சூழலில், காமினியின் ஆணவம் மெல்லச் சரிந்தது. இத்தனை காலம் தான் ஆடிய ஆட்டத்தின் விளைவு இதுதானா? வீராவின் சிதைந்த உடலும், விலாசினியின் மறைவும் அவளுக்குள் ஒரு பெரும் நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தின.
"நான் என்ன செய்துவிட்டேன்...?" என்று அவள் தனக்குள்ளே முணுமுணுத்தாள். இத்தனை பேராசை கொண்டு எதை அடைந்தோம் என்கிற கேள்வி அவள் நெஞ்சைக் குத்தியது. முதன்முதலாக காமினியின் கண்களில் அதிகாரத்திற்குப் பதில், தான் செய்த தவறுகளுக்கான வருத்தமும் பயமும் தெரிந்தன.
ஆனால், மாறன் அவளைத் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. அவனது கண்கள் மேலே இருந்த அந்த கழுகுக்கூட்டின் மீதும், அங்கிருக்கும் சஞ்சீவினி வேரின் மீதும் உறுதியாகப் பதிந்திருந்தன.

விலாசினியின் வெளிப்பாடுகள் மாறனுக்குள் ஒரு புதிய அக்னியைத் தூண்டியிருந்தன. தான் வெறும் வழிகாட்டியல்ல, இந்தப் பெரும் போரின் ஒரு முக்கியப் பகுதி என்பதை உணர்ந்த அவனது மேனி, இப்போது முன்பை விட பிரகாசத்துடன் மின்னியது.
அந்தத் துடிப்பில், மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்த மாறன், இமைக்கும் நேரத்தில் கழுகுக் கூட்டின் உச்சியை அடைந்தான். அங்கே, ஒரு பாறை இடுக்கில் நள்ளிரவுச் சூரியனைப் போலக் கண்ணைப் பறிக்கும் ஒளியுடன் **சஞ்சீவினி வேர்** ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தது. அதைத் தொட்ட மாத்திரத்தில் மாறனின் கைகளில் ஒரு அதிர்வு பரவியது.

கழுகுக் கூடு இருந்த உச்சிக்கு மாறன் சென்றபோது, சஞ்சீவினி வேரைப் பறிப்பது என்பது வெறும் உடல் பலத்தைச் சார்ந்ததாக மட்டும் இருக்கவில்லை. அது அவனது மன உறுதியையும், ஆன்மீக சக்தியையும் சோதிக்கும் ஒரு மாயப் போர்க்களமாக மாறியது.

மாறன் அந்தப் பாறை இடுக்கை நெருங்கியபோது, சஞ்சீவினி வேரின் ஒளியில் இருந்து ஒரு அடர்ந்த புகை கிளம்பியது. அந்தப் புகை மாறனின் கண்களை மறைக்க, அவனுக்கு முன்னால் பல மாய பிம்பங்கள் தோன்றின.

ஆராதனா ரத்த வெள்ளத்தில் கிடப்பது போலவும், அவள் "மாறா... என்னை விட்டுவிடாதே!" என்று கதறுவது போலவும் ஒரு காட்சி தெரிந்தது.

மாறன் ஒரு நிமிடம் நிலைகுலைந்தான். அந்தப் பிம்பத்தை நோக்கி ஓட முயன்றான். ஆனால், சட்டென்று அவனது உள்மனம் எச்சரித்தது. அது வெறும் மாயை! அவன் தன் கண்களை மூடி 'சிவ சிவ' என்று உச்சரிக்க, அந்தப் பிம்பங்கள் கருகி மறைந்தன.

அவன் வேரைப் பிடிக்கக் கையை நீட்டியபோது, திடீரென்று அந்தக் கோட்டையின் புவிஈர்ப்பு விசை (Gravity) தலைகீழாக மாறியது.

மாறன் தரையில் இருந்து தூக்கி எறியப்பட்டு, அந்தரத்தில் மிதக்கத் தொடங்கினான். பாறை இடுக்கிலிருந்து வேர் வெகுதூரம் செல்வது போலத் தெரிந்தது.

பாறைகள் அந்தரத்தில் சுழல ஆரம்பித்தன.





மாறன் தன் கைத்தடியை ஒரு பாறை இடுக்கில் மாட்டி, தன் உடலை ஒரு வில்லாக வளைத்து, அந்தச் சுழற்சிக்கு எதிராகப் போராடினான். அவனது ஒவ்வொரு தசையும் கிழிந்துவிடுவது போல வலித்தது.

சஞ்சீவினி வேரைப் பாதுகாக்கும் ஒரு 'காவல் தெய்வம்' அங்கே விழித்துக் கொண்டது. பாறையின் ஒரு பகுதி திடீரென்று அசைந்து, ஒரு பிரம்மாண்டமான கற்கழுகாக மாறியது.

அதன் கண்கள் நெருப்புப் பொறிகளாய் மின்னின. அது மாறனை நோக்கித் தன் விஷக் காற்றைச் சீறியது. அந்த விஷக் காற்று பட்ட இடமெல்லாம் பாறைகள் உருகின.

மாறன் தன் கையில் இருந்த யோக தண்டத்தை ஒரு ஆயுதமாக மாற்றினான். அந்தப் கழுகின் தலை மீது பாய்ந்து, அதன் கழுத்தைப் பிடித்து நெரித்தான். ஒரு யோகியின் பலத்திற்கும், ஒரு மாயப் கழுகின் வலிமைக்கும் இடையே அங்கே ஒரு பயங்கரமான மல்யுத்தம் நடந்தது.




கடைசியாக அவன் வேரைப் பற்ற முயன்றபோது, ஒரு அசரீரி ஒலித்தது. *"மாறா! இந்த வேரைப் பறிக்க வேண்டுமானால், உனது தார்மீகச் சக்தியில் ஒரு பகுதியை நீ பலி கொடுக்க வேண்டும். நீ செய்த அந்தப் பாவத்திற்கு (காமினியுடன் கொண்ட உறவு) பிராயச்சித்தமாக உன் சக்தியின் ஒரு பகுதியை எனக்கு தரத் தயாரா?"

மாறன் ஒரு கணம் கூட யோசிக்கவில்லை. "என் சக்தியை முழுக்க கூட எடுத்துக்கொள், ஆனால் என் சகோதரிகளின் உயிரைக் கொடு!" என்று கத்தினான்.

அவன் தன் உள்ளங்கையால் வேரை இறுகப் பற்றினான். அந்த விநாடி, வேரிலிருந்து ஒரு நீல நிற மின்சாரம் அவன் உடல் வழியாகப் பாய்ந்தது.
* அவனது கைகள் கருகின.
* நுரையீரலில் அனல் காற்று புகுந்தது.
* ஆனாலும் பிடியைத் தளர்த்தாத மாறன், அந்த வேரை எடுத்துக் கொண்டான்

சரியாக அந்த நொடி, அந்தக் கற்கழுகு மீண்டும் பாறையாக மாறியது. சுழன்ற பாறை அமைதியானது.

அந்தப் பாறைகளிலிருந்து ஒரு அசரீரி குரல், முந்தைய கோபமெல்லாம் மறைந்து, ஒரு தாயின் கனிவோடு ஒலித்தது:

இந்த வேர் சுயநலம் இல்லாதவர்களுக்கு மட்டுமே சேரும். தன் தார்மீக சக்தியையே மற்றவர் உயிருக்காகத் தியாகம் செய்யத் துணிந்த உன்னைப் போன்ற ஒருவனுக்கு மட்டுமே இது உரியது. நான் வைத்த அந்த இறுதித் தேர்வில் நீ வெற்றி பெற்றுவிட்டாய்... நீ எடுத்துச் செல் மாறா!"**

அந்த அசரீரி கேட்ட மாத்திரத்தில், மாறன் கைகளில் இருந்த வேர் அதுவரை கொடுத்த மின்சார அதிர்வுகளை நிறுத்தியது. அதற்குப் பதிலாக, குளிர்ந்த நிலவொளியைப் போன்ற ஒரு மென்மையான ஒளியை உமிழத் தொடங்கியது. மாறனின் கைகளில் இருந்த கருகிய தழும்புகள் மறைய ஆரம்பித்தன. அவனது காயங்கள் ஆறி, உடல் ஒரு புதிய உத்வேகத்தைப் பெற்றது.

மாறன் சில காயங்களுடன், ஆனால் கையில் வெற்றிக்கான வேருடன் கீழே குதித்தான்.

அடுத்த சில நிமிடங்களில், மாறன், ஆராதனா மற்றும் காமினி மூவரும் அனு மற்றும் லிகிதாவின் உடல்கள் கிடந்த இடத்தை அடைந்தனர். அங்கே சூழல் மிக பயங்கரமாக இருந்தது.

அனு மற்றும் லிகிதாவின் மேனியில் இருந்த சூடு விநாடிக்கு விநாடி குறைந்து கொண்டே வந்தது. அவர்களின் தோல் மெல்ல நீல நிறமாக மாறத் தொடங்கியது.

"மாறா! சீக்கிரம்... நேரம் ஆகிக் கொண்டே இருக்கிறது! இன்னும் சரியாக 5 நிமிடங்கள் தான் மிச்சமுள்ளது. அதற்குள் உயிர் திரும்பாவிட்டால், அவர்கள் நிரந்தரமாகப் பிணங்களாகி விடுவார்கள்!" என்று ஆராதனா அலறினாள்.

அனுவின் ஆன்மாவும், லிகிதாவின் ஆன்மாவும் தங்கள் உடல்களுக்குள் புகுந்து கொள்ள ஆவேசமாக முயற்சித்தன. ஆனால், ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத இரும்புத் திரை அவர்களைத் தடுப்பது போல இருந்தது. அந்தச் சஞ்சீவினி வேரின் உதவி இல்லாமல் கதவு திறக்காது!


மாறன் கையில் அந்தப் புனித வேர் இருந்தது. ஆனால் அதை எப்படிப் பயன்படுத்துவது?
* அரைத்து வாயில் ஊற்ற வேண்டுமா?
* காயத்தில் தேய்க்க வேண்டுமா?
* அல்லது எரித்து அந்தப் புகையைக் காட்ட வேண்டுமா?
"காமினி! உனக்குத் தெரியுமா? சொல்!" என்று மாறன் கத்தினான்.
காமினி நடுங்கியபடி, "இல்லை மாறா... இதை என் கணவன் வீரா மட்டுமே அறிவான்.சித்தர்கள் கிட்ட உதவியாக இருந்ததால் அவன் ம‌ட்டுமே இ‌ந்த ரகசியத்தை அ‌றி‌ந்து வைத்திருந்தான்!" என்று கூறித் தலைகுனிந்தாள்.

சரியாக அப்போது, ஒரு மரண அமைதி அங்கே நிலவியது. இன்னும் 3 நிமிடங்கள் மட்டுமே! ஆராதனாவின் கண்கள் சிவந்தன. "எதாவது செய் மாறா... எதாவது செய்!"

நேரம் மணல் கடிகாரத்தில் வேகமாகச் சரிந்து கொண்டிருந்தது. அனு மற்றும் லிகிதாவின் உடல்கள் பனிக்கட்டியைப் போலக் குளிர்ந்து போயின. அவர்களின் ஆன்மாக்கள் உடலுக்கு வெளியே தவிப்புடன் துடித்துக் கொண்டிருந்தன. இன்னும் சில விநாடிகள் தான்...
மாறன் கைகளில் அந்த ஒளிரும் சஞ்சீவினி வேர் இருந்தது. ஆனால், அதைப் பயன்படுத்தும் வித்தை தெரியாமல் அவன் திகைத்தான். காமினியும் கைவிரித்துவிட்டாள். ஆராதனாவின் அலறல் சத்தம் அவனது காதுகளில் இடி முழக்கமாகக் கேட்டது.
"எதாவது செய் மாறா... எதாவது செய்!"

திடீரென்று, மாறனின் குழப்பம் மறைந்து, ஒரு ஆழ்ந்த அமைதி அவனைக் கவ்வியது. விலாசினியின் வார்த்தைகள் அவனது ஆழ்மனதில் ஒலித்தன: *"நீ ஒரு மகா சக்தியின் சங்கமம்... உன் உள்ளுணர்வைக் கேள்!"*
மாறன் தன் கண்களை இறுக்க மூடினான். பத்மாசனத்தில் அமர்ந்து, தன் சுவாசத்தைக் கட்டுப்படுத்தினான். அவனது உதடுகள் மகா சக்தி வாய்ந்த **மகா மிருத்யுஞ்சய மந்திரத்தை** உச்சரிக்க ஆரம்பித்தன:
> *"ஓம் த்ரயம்பகம் யஜாமஹே ஸுகந்திம் புஷ்டிவர்தனம்..."*
>
அந்த மந்திரத்தின் ஒலி அந்தக் கானகத்தின் அதிர்வுகளை மாற்றியது. மரங்கள் நடுங்கின, காற்று ஒருவிதமான தாளத்துடன் வீசியது. மாறன் தன் உடம்பில் ஊறியிருந்த அந்தச் சக்தியை முழுமையாக ஒன்று திரட்டினான்.

அவன் மந்திரத்தை உச்சரிக்க உச்சரிக்க, ஒரு மாபெரும் அதிசயம் அங்கே நிகழ்ந்தது. அவனது கையில் இருந்த அந்த ஜொலிக்கும் சஞ்சீவினி வேர், ஒரு தாவரப் பகுதியாக இல்லாமல், ஒரு உயிர் பெற்ற உயிரினத்தைப் போலத் துடிக்க ஆரம்பித்தது!அது ஒரு இதயத்தின் தாளத்தைப் போல 'லப்-டப்' என்று துடித்தது. அதிலிருந்து வெளிவந்த ஒளியின் வீரியம் அதிகரித்தது.
அதே நேரம், மாறனின் மூடிய கண்களுக்குள் ஒரு காட்சி புலப்பட்டது. அந்த வேரை எப்படிப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற வழி அவனுக்குத் தானாகப் புரிந்தது.

மாறன் மெல்லத் தன் கண்களைத் திறந்தான். ஆனால், அந்த இரண்டு கண்களும் இப்போது சாதாரண மனிதக் கண்கள் அல்ல. அவை அக்னிப் பிழம்புகள்!அவனது கண்களில் இருந்து ஒரு சக்தி வாய்ந்த ஒளிக்கற்றை பாய்ந்தது.
அவன் தன் மொத்த சக்தியையும், சஞ்சீவினி வேரின் ஒளியையும் ஒன்று திரட்டி, தன் கண்களால் அனு மற்றும் லிகிதாவின் உடல்கள் மீது பாய்ச்சினான்.

அந்த ஒளிக்கற்றை சஞ்சீவினி வேரின் வழியாகப் பாய்ந்து, அவர்களின் நெற்றிப் பொட்டைச் சென்றடைந்தது.
அடுத்த விநாடி, அனு மற்றும் லிகிதாவின் உடல்கள் ஒருமுறை துள்ளி அடங்கின. குளிர்ந்திருந்த அவர்களின் மேனி மீண்டும் வெப்பமடைந்தது. நீல நிறமாக மாறத் தொடங்கிய தோல் ரத்த ஓட்டத்துடன் சிவக்கத் தொடங்கியது.
அவர்களுக்கு வெளியே தவித்துக் கொண்டிருந்த இரு ஆன்மாக்களும் அந்த ஒளியின் பாதையைப் பிடித்து மின்னல் வேகத்தில் உடலுக்குள் புகுந்தன. அடுத்த விநாடி, அனுவும் லிகிதாவும் ஒரே நேரத்தில் கண்களைத் திறந்து எழுந்தனர். அவர்களின் பார்வையில் மரணத்தின் விளிம்பைத் தொட்டு வந்த ஒரு ஆழ்ந்த அமைதி இருந்தது.

அனுவும் லிகிதாவும் ஒரே நேரத்தில் ஒரு பெரும் பெருமூச்சுடன் எழுந்து உட்கார்ந்தனர். அவர்களின் கண்களில் மரணத்தின் நிழலைக் கண்டு வந்த திகைப்பு இருந்தது.

அனுவும் லிகிதாவும் உயிர் பிழைத்துவிட்டனர். ஆராதனா ஆனந்தக் கண்ணீருடன் அவர்களைக் கட்டியணைத்துக் கொண்டாள். மாறன் வியர்வை சொட்டச் சொட்ட, மூச்சிறைக்க அமர்ந்திருந்தான். சஞ்சீவினி வேர் இப்போது தன் ஒளியை இழந்து, ஒரு சாதாரண வேராகத் தரையில் கிடந்தது.
ஆனால், அதே சமயம்... தூரத்தில் ஒரு பயங்கரமான ஓசை கேட்டது.

Extrodinary Update Nanba. Really Super.