పాణిగ్రహణం

[SivaSai]

Part - 97

నీ పిల్ల రాక్షసి ఫిక్స్ అవ్వలేదు.  ఎందుకు ఫిక్స్ అవ్వలేదు.  ఇప్పుడే ఫోన్ చేసి అడుగుతాను అని రూమ్ కి వెళ్లి ఫోన్ చేస్తాడు.

మత్తుగా నిద్రపోతున్న చందు లాస్ట్ రింగ్ కి లిఫ్ట్ చేసి కళ్లు తెలవకుండానే హలో అని ఉంటుంది. ఏమిటే తెల్లారి ఇంతసేపైనా లవర్ కి ఫోన్ చేయాలని తెలియదా అని గట్టిగా అరుస్తాడు.

ఆ అరుపులకి నిద్రమత్తు వదిలిపోయి ఫోన్ వైపు చూస్తుంది. మంకీ అని సేవ్ చేసి ఉన్న నెంబర్ నుంచి కాల్ వస్తుంటే లేచి తల పట్టుకుని...

ఎవరికీ ఎవరు లవర్స్ రా.. ఏం మాట్లాడుతున్నావు. రాత్రి ఏమైనా తాగావా... తాగింది దిగలేదా..

అమ్మ.. నీ..ఎంత మాట అన్నావే. నీ ఫోన్ కోసం చకోరి పక్షిలాగా ఎదురు చూస్తూ ఉంటే నన్ను తాగుబోతు అంటావా.

నా ఫోన్ కోసం నువ్వు ఎందుకు ఎదురు చూడాలి. అంత ఇంపార్టెంట్ మేటర్ ఏముంది.. ఇంపార్టెంట్ మేటర్ అని అంత మెల్లిగా అడుగుతావేమిటి...

లవర్స్ అంటే ఎప్పుడు ఫోన్ లోనే ఉండాలి.. సౌమ్య,  శ్రీకర్ ని ఇద్దరిని చూసి నేర్చుకో.  నిజమే లవర్స్ అయితే అలాగే మాట్లాడుకోవాలి కానీ మనం ఎనిమిస్ కదా ఎలా మాట్లాడుకుంటాము..

వైభవ్ మనసులో... ఇది పాత విషయాలన్నీ మనసులో పెట్టేసుకుంది రాక్షసి.. ఇప్పుడు సమయం వచ్చిందని నన్ను ఫ్రై చేయడం మొదలు పెట్టింది.

దీనిని ఎలాగైనా లైన్లో పెట్టుకోవాలి అనుకుని చందు అని గారంగా పిలుస్తాడు. ఒరేయ్ నువ్వు ఖాళీగా ఉండి ఏడిపించడానికి ఎవరూ దొరకలేదా.. పొద్దుపొద్దునే నాకు ఫోన్ చేశావు.

నేనెక్కడ ఖాళీగా ఉన్నాను ఫుల్ బిజీ. అయితే ఆ బిజీలో ఉండు. ఫోన్ పెట్టేయ్. నాకు చాలా పని ఉంది. నాకు తెలియక అడుగుతాను.

పని పని అని కొన్ని రోజుల నుంచి చాలా బిజీగా తిరుగుతున్నావు.  ఏం పని.. ఫ్యాషన్ షో ఏమైనా కండక్ట్ చేస్తున్నావా..

నేనేది చేస్తే నీకెందుకు. అరే లవర్స్ అన్నాక చెప్పుకోవాలి కదా... ఏమన్నా పర్మిషన్స్ అవసరం ఉంటే హెల్ప్ చేస్తాను. నాకేదైనా అవసరం ఉంటే చూసుకోవడానికి మా అమ్మ నాన్న ఉన్నారు.

అంతేకానీ ఎనిమీస్  దగ్గర హెల్ప్ తీసుకుని అంత విశాల హృదయం నాకు లేదు.

ఐ యాం సారీ చందు.  దేనికి నిన్ను ఇంతకుముందు చాలాసార్లు రాష్ గా మాట్లాడి హార్ట్ చేశాను కదా..  దానికే కదా నువ్వు నాతో సరిగ్గా మాట్లాడటం లేదు.  ఆ మాటకి ఒక నిమిషం సైలెంట్ అయిపోతుంది.  నేను చెబుతుంది నిజమే కదా..

చూడు వైభవ్ నువ్వు నీ మనసులో మాటలు నువ్వు ఓపెన్ గా చెప్పావు.  అది పూర్తిగా నీ ఇష్టం.  దానికి నేను రియలైజ్ అయ్యి దూరంగా ఉండాలి కదా.. అది నా ఆత్మ అభిమానం .

ఇంక నన్ను ఏడిపించింది..  టీజ్ చేసింది చాలు.  నువ్వు ఎవరితో బెట్ కట్టావో నాకు తెలియదు కానీ ఇలా ప్రేమా ప్రేమా అని లేని ఫీలింగ్స్ తెచ్చుకొని నన్ను ఇబ్బంది పెట్టకు బాయ్ అని ఫోన్ పెట్టేస్తోంది.

పెట్టేసిన ఫోన్ వైపు చూస్తూ ఇదేమిటి నేను లవ్ చేస్తున్నాను అంటే ఎవరితోనో బెట్ కట్టి దీన్ని టీజ్ చేస్తున్నాను అనుకుంటుంది.
ఏంటి రా ఇది… ప్రేమ పోరాటం స్టార్ట్ కాకముందే ఓడిపోయానేమో..


విశిష్ట సూర్య బైక్ డ్రైవింగ్ మళ్ళీ స్టార్ట్ అవుతుంది. ముందు రోజు కన్నా ఈ రోజు ఇద్దరిలో కాస్తచనువు పెరుగుతుంది.

ఒకరినొకరు కామెంట్ చేసుకుంటూ ముందుకు వెళుతూ ఉంటారు. ఎలాగైనా సూర్యని టీజ్ చెయ్యాలి అని విశిష్ట ఆలోచిస్తూ ఉంటే  విశి ఆలోచనలు అర్థమయ్యి సూర్య నవ్వుకుంటాడు.


ఇద్దరూ మెల్లిగా అన్నవరం చేరుకుంటారు.  కిందే బైక్ ఒక పక్కకి పార్క్ చేసి అక్కడ దండం పెట్టుకుంటారు. సార్ మీరు బైక్ తీసుకొని వచ్చేయండి..నేను స్టెప్స్ ఎక్కి మెల్లిగా వస్తూ ఉంటాను.

నేను నడిచి వస్తాను అంటే స్వామి వద్దంటారా ఏమిటి.. అయ్యో నా ఉద్దేశం అది కాదు.. బైక్ ఇక్కడే ఉంటే ఎలా.. డోంట్ వర్రీ నా అరేంజ్మెంట్స్ నేను చేసుకుంటాను అని కాల్ చేసి మాట్లాడి వచ్చి వెళదామా.

మరి బైకు అది మనం వెళ్లేటప్పటికీ పైకి వచ్చేస్తుంది పద అని అక్కడ కుంకం పెట్టుకొని నడక మొదలు పెడతారు.

ఇద్దరూ స్టెప్స్ ఎక్కుతూ  విశి చుట్టూ చూస్తూ  ఎమోషనల్ అవుతుంది. సూర్య ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు వచ్చాడు. అప్పుడు విశి ని చూసిన రూపం గుర్తుతెచ్చుకొని నవ్వుకుంటాడు.

కొంచెం దూరం వెళ్లిన తర్వాత విశి గట్టు పైన కూర్చుంటుంది. సూర్యా  విశి ఫేస్ ని అబ్జర్వ్ చేస్తూ కొంచెం దూరంగా కూర్చుని ఏమి ఆలోచిస్తున్నావు.

ఈ గుడి తో నాకు చాలా అనుబంధం ఉంది సార్. మా పేరెంట్స్ కి చాలా రోజులు వరకు పిల్లలు లేకపోతే.. ఈ స్వామికి దండం పెట్టుకున్న తర్వాత నేను పుట్టాను అంట.

అందుకే నా ప్రతి పుట్టినరోజుకి నాన్నగారు ఇక్కడికే తీసుకువచ్చేవారు.  నాకు సంబంధించి ప్రతి ముఖ్య కార్యక్రమం ఇక్కడే మొదలుపెట్టేవారు.

నాకు నాలుగు, అయిదు సంవత్సరాలు వయసు ఉన్నప్పుడు ఈ గుడికి వచ్చాము అంట.  అప్పుడు ఒక కోతి ఇబ్బంది పెడుతూ ఉంటే ఒక ఫ్రెండ్ హెల్ప్ చేశారు అని నాన్నగారు అన్నారు.

ఆ ఫ్రెండ్ ఇచ్చినా రింగ్ నా మెడలో వేశారు. దీనిని ఎప్పుడూ తీయొద్దు అని నాన్నగారు మరి మరీ చెప్పేవారు. నాన్న ఉన్నన్ని  రోజులు ఎప్పుడూ తీయలేదు కానీ...

నాన్న దూరమయ్యాక ఎందుకో ఉంచుకోవాలి అనిపించలేదు..మళ్ళీ మీరు పరిచయం అయ్యాక ఇది నా మెడలోకి వచ్చింది మళ్ళీ నా సంతోషాలన్నీ ఒక దాని వెనకాల ఒకటి వస్తున్నాయి.

విశి చెబుతూ ఉంటే సూర్య మెడలో ఉన్న రింగ్ ని చేతితో పట్టుకొని ఇంకా కొన్ని గంటలే విశి.  నీ నోటితో చెప్పించి ఆ చిన్ననాటి స్నేహితుడిని నేనే అని చూపిస్తాను..

సంతోషాలు తిరిగి వస్తున్నప్పుడు ఈ విచారం ఎందుకు. నాన్న గుర్తొచ్చారు. ఎప్పుడు నా చెయ్యి పట్టుకుని నడిపించేవారు అని అరచేతుల్ని చూసుకుంటుంది.

ఏ నిమిషమైనా నేను నీ పక్కనే ఉంటాను అని ధైర్యం చెప్పిన నాన్న ఒక్కసారిగా దూరమయ్యేసరికి ఈ చేతులు బలహీన పడిపోయాయి.

సూర్య ఏ శబ్దం చేయకుండా
విశి చేతులను తన చేతుల్లోకి తీసుకుంటాడు.
అతని పట్టులో ఒక అర్థం… ఒక నమ్మకం… ఒక హత్తుకునే వెచ్చదనం ఉంటుంది.

సూర్య చాలా మృదువుగా.... ఇక నీ చేతులు బలహీనంగా ఉండవు విశి.
నీ నాన్నలా… కాకపోయినా…
నిన్ను ధైర్యం చెప్పేలా…
నీ పక్కనే నిలబడి ఉండే వాడి అవసరం నీకు ఉన్నప్పుడు..  నేను ఇక్కడే ఉంటాను.

అతని స్వరం గుడి గంటల శబ్దంలో కలిసిపోతుంది.
ఆ మాటల్లో ఒక తండ్రి ఇచ్చే భరోసా...
ఒక స్నేహితుడు ఇచ్చే అండ…
ఒక ప్రేమించే మనసు ఇచ్చే అర్థం... అన్నీ ఉంటాయి.

విశి కళ్లలో కన్నీరు రాలబోతే.. సూర్య  ఆ కన్నీళ్లు తుడిచి..
నీ సంతోషాలు ఇప్పుడు నీవే కాదు విశి…
మనిద్దరికీ వస్తున్నాయి.

విశి అర్థం కాకుండా చూస్తే అదే నీతో పాటు ఈ గుడికి వచ్చాను కదా అందుకే సంతోషాలు మనిద్దరికీ అని చెబుతున్నాను.

విశి ఆ నవ్వులోనే తన బాధ మర్చిపోతుంది.
సూర్య మాటల్లో నాన్న ఇచ్చిన ఆ భరోసా…
మళ్ళీ తన జీవితంలోకి తిరిగి వచ్చినట్లుగా అనిపిస్తుంది.

సూర్య ఆ మాటలు చెప్పిన తర్వాత
గుడి మెట్లు మీద ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం పెరుగుతుంది.
గాలి కూడా నెమ్మదిగా వీచుతూ
వారి మధ్య ఉన్న ఆ క్షణాన్ని గౌరవించినట్టుగా ఉంటుంది.

విశి మాటలు రావట్లేదు.
కన్నీళ్లు మాత్రం కళ్ల పొరల్లో నెమ్మదిగా చేరుతున్నాయి.
సూర్య ఆమె చేతులను విడిచిపెట్టకుండా... లేచి నిలబడి ఉన్న విశి ని  ఒక చిన్న మెట్టుపై కూర్చోమని చిన్నగా చెబుతాడు.

విశి నెమ్మదిగా కూర్చుంటోంది. సూర్య కూడా ఆమె పక్కనే..
కానీ తాకకుండా, దూరంగా కాకుండా అచ్చం ఆమెకి సపోర్ట్ అయ్యేంత దూరంలో కూర్చుంటాడు.

కొన్ని క్షణాలు ఇద్దరూ ఏ మాటా మాట్లాడరు.
వారి శ్వాసలు మాత్రమే వినిపిస్తున్నాయి.
గుడి గంటల శబ్దం దూరంగా ఆలపిస్తుంది.

విశి తన తలను కాస్త ముందుకు వంచి
కన్నీరు చిందకుండా ఆపుకుంటోంది.
అది చూసిన సూర్య నెమ్మదిగా
ఆమె భుజం వైపు తన చెయ్యిని తీసుకెళ్తాడు…
ఒక్క క్షణం ఆపేసి...
తన చెయ్యి ఆమెకు నిజంగా సాంత్వనం ఇస్తుందా అని
అన్నట్టు నిశ్శబ్దంగా చూస్తాడు.

విశి మాత్రం నెమ్మదిగా
స్వల్పంగా తన భుజం అతని వైపు వాలుస్తుంది.
అదొక్క సంకేతమే సూర్యకి.

సూర్య తన చేతిని ఆమె భుజంపై
సున్నితంగా ఉంచుతాడు.
ఏ ఒత్తిడి లేకుండా,
ఒక భరోసా ఉన్న స్పర్శలా.

విశి కళ్లలోంచి
చిన్నచిన్న కన్నీటి బిందువులు జారిపడతాయి…
కానీ ఈసారి అవి బాధ కన్నీళ్లు కావు..
విడిచిపెట్టిన బాధ...  చేరుకున్న సాంత్వనం.

సూర్య ఏ మాట మాట్లాడడు.
విశి ఏడుపు వినిపించకపోయినా
ఆమె శ్వాసలోని వణుకు అతనికి తెలిసిపోతుంది.
అతను నెమ్మదిగా తన బొటనవేలు తో
ఆమె భుజంపై చిన్న సర్కిల్స్ వేస్తాడు..
ఆ మాటలకన్నా గొప్ప ఓదార్పు.

కొద్దిసేపటికి విశి తన కళ్లను మూసుకుని
సూర్య భుజంపై తలను వాలుస్తుంది.
ఆ వాలుడు...
తన నాన్న చెయ్యి కోల్పోయిన తర్వాత
మొదటిసారి ఎవరిదో ఆధారంగా అనిపించే క్షణం.

సూర్య తల కిందికి వంచి
ఆమె తలపైకి చూడుతూ
ఒక చిన్న, ప్రశాంతమైన చిరునవ్వు ఇస్తాడు.
నేను ఉన్నా… నువ్వు ఒంటరిగా లేవు
అని ఆయన కళ్లే చెబుతున్నట్టు.

ఆ ఇద్దరి చుట్టూ గాలి కూడా
కొంచెం వెచ్చగా అనిపిస్తుంది.

అలా మాటల్లేకుండా…
వారి హృదయాలు మాట్లాడుతాయి.

విశి కాసేపటికి తేరుకుంది అనుకున్నాక ఇక వెళదామా అని అడుగుతాడు. హ్మ్.. అనిల్ లేచి నిలబడుతుంది.
విశి నడుస్తూ ఉంటే.. దూరంగా, దగ్గరగా కానీ రక్షణలా ఉన్న సైడ్ లో నడుస్తాడు.



వాళ్లు నడుస్తూ ఉంటే ఒక చిన్న పిల్ల అమ్మాయి అకస్మాత్తుగా జారిపడుతుంది. విశిష్ట  వెంటనే రియాక్ట్ అయ్యి ఆమెను పట్టుకుంటుంది.

సూర్య కాసేపు ఆశ్చర్యంగా చూసి...
హీరోయిన్ క్వాలిటీస్ స్లోలీ బయటకు వస్తున్నాయ్.
ఇది హీరోయిజం కాదు... ఒక మనిషిగా మరో మనిషికి చేస్తున్న సాయం.
అవునా అని నవ్వుకుంటాడు విశి పూర్తిగా నార్మల్ అయ్యింది అని మనసు తేలిక పడుతుంది.

ఇద్దరూ మెట్లకి  హమ్మయ్య అనుకుని చూస్తూ ఉంటారు. సరే ముందు రూమ్ కి వెళ్లి ఫ్రెష్ అయ్యి అప్పుడు గుడికి వెళదాము అదే రూమ్ కి వెళ్తారు.

రూమ్ కి వెళ్ళేటప్పటికి బైక్ అక్కడే ఉంటుంది.  అరె సార్ మీరు చెప్పినట్టుగా బైకు వచ్చేసింది. మీకు మాయలు మంత్రాలు తెలుసా.

దీనికి కూడా మాయలు.. మంత్రాలు కావాలా.. కాల్ చేసాము. బైక్ తెచ్చేవాళ్ళు తెచ్చి పెట్టేసారు అంతే.. పద స్నానాలు చేద్దాము అని రూమ్ కి తీసుకు వెళతాడు.  ఇద్దరు స్నానం చేసి రెడీ అవుతారు.

విశిష్ట చిలకపచ్చ రంగు పట్టు చీర కట్టుకుంటే.. సూర్య పట్టు పంచే, బనేను వేసుకుని పట్టు కండువా చుట్టూ కప్పుకుంటాడు.  ఒకరినొకరు అలా చూస్తూ నిలబడిపోతారు.

చూపులు కలిసిన శుభవేళ......