Adultery కేళి (Guns & Roses)

[violetviolent5]

Chapter 4 రాజుకున్న చిచ్చు 

1996 - హైదరాబాద్ 
చార్మినార్ చుట్టూ ఆ రోజు వాతావరణం అసాధారణంగా ఉత్సాహంగా ఉంది. పాత హైదరాబాద్ ఇరుకు గల్లీలు, '' బజార్లలోని అరుపులు, మసాలాల తీవ్రమైన వాసనలు, ముత్యాల దుకాణాల మెరుపులు, చాయ్ స్టాల్స్ నుంచి వచ్చే ఇలాయిచీ వాసన — అన్నీ కలిసి ఒక ప్రత్యేకమైన రాజకీయ రంగాన్ని సృష్టించాయి.
రామనాథ్ జీప్ నెమ్మదిగా లాడ్‌బజార్ గుండా కదులుతోంది. జీప్ ముందు, వెనుక అతని అనుచరులు గుంపులుగా నడుస్తున్నారు. కొందరు నినాదాలు వేస్తున్నారు.
“రామనాథ్ జిందాబాద్!”
“మన నాయకుడు రామనాథ్!”
“చార్మినార్ కి రామనాథ్!”
చార్మినార్ మినార్ కింద నిలబడ్డ ప్రజలు అతని జీప్‌ను గమనిస్తూ మాట్లాడుకుంటున్నారు.
“అయ్యా… ఈ రౌడీ కూడా ఇప్పుడు MLA అవ్వాలంటాడట!” అని ఒక వృద్ధుడు నవ్వుతూ అన్నాడు.
“రౌడీ అయితేనేం… పని మాత్రం చేస్తాడు. మన బస్తీకి నీళ్లు తెప్పించింది ఇతనే కదా,” అని మరో వ్యక్తి సమాధానమిచ్చాడు.
“అవును… కానీ గతం మరచిపోకూడదు. రక్తం కార్చిన చేతులతో ఓటు అడగడం ఎంతవరకు సరైనది?” అని మూడో వ్యక్తి వ్యాఖ్యానించాడు.
రామనాథ్ ఆ మాటలు వింటూ చిన్నగా నవ్వుకున్నాడు. అతని కళ్లలో మాత్రం ఒక గట్టి, నిశ్చయమైన చూపు కనిపించింది. గతం గురించి ఎవరు ఏమి అన్నా, ఇప్పుడు అతని లక్ష్యం ఒక్కటే — రాజకీయాల్లో స్థిరపడటం. ఆ గత రౌడీ జీవితాన్ని ఒక రాజకీయ బలంగా మార్చుకోవాలని అతను నిర్ణయించుకున్నాడు.
జీప్ ఒక చిన్న మైదానం దగ్గర ఆగింది. అక్కడ ఇప్పటికే చాలా మంది ప్రజలు సమావేశమయ్యారు. రామనాథ్ జీప్ నుంచి దిగి, ఒక ఎత్తైన వేదిక మీదకు నడిచాడు. అతని వెనుక రఫీ, జాన్, చంద్ర — ముగ్గురూ కూడా ఉన్నారు. రవి మరియు జైదేవ్ కూడా అతని పక్కనే నిలబడ్డారు.
రామనాథ్ మైక్ దగ్గరకు వెళ్లి, గట్టి గొంతుతో మాట్లాడడం మొదలుపెట్టాడు:
“చార్మినార్ వాసులారా… నేను రామనాథ్. నిన్న మొన్న నేను ఏం చేశానో మీకు తెలుసు. కానీ ఈరోజు నేను మీ ముందు నిలబడి ఒక్క మాట చెప్పాలనుకుంటున్నాను — ఆ గతం నన్ను ఇక్కడికి తీసుకొచ్చింది. ఇప్పుడు ఈ గతాన్ని మంచి భవిష్యత్తుగా మార్చాలని నా లక్ష్యం. మీ బస్తీలకు నీళ్లు, మీ పిల్లలకు చదువు, మీకు రక్షణ — ఇవన్నీ నా బాధ్యతగా తీసుకుంటాను.”
ప్రజల్లో కొందరు చప్పట్లు కొట్టారు. కొందరు మాత్రం సందేహంతో చూస్తున్నారు.
రామనాథ్ మాటలు ముగించిన తర్వాత, అతని అనుచరులు అతని చుట్టూ గుమిగూడారు. రఫీ అతని చెవిలో మెల్లగా అన్నాడు:
“పెద్దాయనా, ఈసారి గెలుపు ఖాయం. కానీ ఎదురు పక్షం మన గతం గురించి ఎక్కువగా మాట్లాడుతోంది.”
రామనాథ్ చిన్నగా నవ్వి, “గతం లేకుండా భవిష్యత్తు ఉండదు రఫీ. ఆ గతం నన్ను ఇక్కడికి తీసుకొచ్చింది. ఇప్పుడు ఆ గతాన్ని ఒక బలంగా మార్చుకోవాలి.”
అదే సమయంలో దూరంగా ఒక గ్రూప్ నుంచి ఒక అరుపు వినిపించింది:
“రౌడీ రాజకీయాలు చేయాలంటే ముందు మీ చేతులు కడుక్కో!”
రామనాథ్ ఆ వైపు తిరిగి చూశాడు. అతని కళ్లలో ఒక క్షణం కోపం మెరిసింది. కానీ వెంటనే అతను తనను తాను అదుపు చేసుకుని, ప్రజల వైపు తిరిగి చిరునవ్వుతో అన్నాడు:
“నా చేతులు రక్తంతో మురికై ఉండవచ్చు… కానీ ఆ చేతులు మీకు న్యాయం చేయడానికి ఎప్పుడూ సిద్ధంగా ఉంటాయి.”
ఆ మాటలతో ప్రజల్లో కొంత ఉత్సాహం పెరిగింది. కొందరు చప్పట్లు కొట్టారు.
రామనాథ్ జీప్ ఎక్కేటప్పుడు చంద్ర అతని పక్కనే నడిచాడు. రామనాథ్ చంద్ర వైపు చూసి మెల్లగా అన్నాడు:
“చంద్ర… ఇక్కడి నుంచి మనం కొత్త మార్గం మొదలుపెట్టాలి. పాత రౌడీ జీవితం ముగిసింది. ఇప్పుడు రాజకీయాలు. కానీ గుర్తుంచుకో — రాజకీయాలు కూడా ఒక యుద్ధమే.”
చంద్ర తల ఊపాడు. అతని కళ్లలో ఒక గట్టి నిశ్చయం కనిపించింది.
“పెద్దాయనా… మీరు చెప్పినట్టు చేస్తా. ఈ యుద్ధంలో నేను మీ పక్కనే ఉంటా.”
రామనాథ్ జీప్ కదులుతుండగా, చంద్ర వెనక్కి తిరిగి చూశాడు. చార్మినార్ మినార్ దూరంగా కనిపిస్తోంది
**********
ఆ రోజు సాయంత్రం, బంజారా హిల్స్‌లోని రామనాథ్ ఇంటి పెద్ద హాల్‌లో గంభీరమైన నిశ్శబ్దం నెలకొంది. గాలి కూడా కదలడం లేదు. టేబుల్ మీద పాత మ్యాపులు, లెక్కల పుస్తకాలు, కొన్ని ఫైల్స్ చెల్లాచెదురుగా పడి ఉన్నాయి. గోడల మీద వేలాడుతున్న పెద్ద పెయింటింగ్‌లు కూడా ఆ సమావేశం యొక్క తీవ్రతను అర్థం చేసుకున్నట్టు ఉన్నాయి.
రామనాథ్ చేతిలో పెన్ను పట్టుకుని, మ్యాప్ మీద ఒక చోట గుర్తు పెట్టి, నెమ్మదిగా తలెత్తి చూశాడు. అతని ముఖం గంభీరంగా ఉంది. ఎదురుగా కూర్చున్న ముగ్గురు ముఖ్యమైన వ్యక్తులు — రఫీ, జాన్, చంద్ర — అతని మాటల కోసం వేచి ఉన్నారు.
“ఇప్పటి నుంచి మనం పాత పని తగ్గించాలి,” అని రామనాథ్ గట్టి, లోతైన గొంతుతో అన్నాడు.
“పోలిటిక్స్‌లోకి వచ్చాక… చట్టబద్ధమైన వ్యాపారం ముఖ్యం. ఇక మనం రౌడీలుగా కాదు, వ్యాపారులుగా, రాజకీయ నాయకులుగా కనిపించాలి. బయటి ప్రపంచం మనల్ని గౌరవంగా చూడాలి.”
ఆ మాటలు వినగానే రఫీ తల ఊపాడు. అతని ముఖంలో సంతోషం కనిపించింది.
“సరే అన్నయ్య. కూకట్‌పల్లిలో పత్తి గోదాములు నేనే చూసుకుంటా. అక్కడ భూమి కూడా చౌకగా దొరుకుతోంది. మనం స్టోరేజ్ సెంటర్లు పెంచుకోవచ్చు. ఎగుమతి వ్యాపారం కూడా చేయవచ్చు,” అని రఫీ గట్టిగా అన్నాడు.
జాన్ కూడా వెంటనే ముందుకు వంగి మాట్లాడాడు. అతని కళ్లలో ఉత్సాహం మెరిసింది.
“లిక్కర్ బిజినెస్ నేను చూసుకుంటా. బంజారా హిల్స్, జూబ్లీ హిల్స్ వైపు సెట్ చేస్తాం. పెద్దవాళ్లు, హోటళ్లు, బార్లు — అన్నింటికీ సరఫరా మన చేతిలో ఉంటే, మనకి influence కూడా పెరుగుతుంది. కానీ అన్నీ లీగల్ రూట్ ద్వారా చేద్దాం.”
రామనాథ్ సంతోషంగా తల ఊపాడు. అతని ముఖంలో తృప్తి కనిపించింది.
కానీ చంద్ర మాత్రం నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాడు. అతని కళ్లు రామనాథ్ మీదే ఉన్నాయి. అతను ఎప్పుడూ మాట్లాడడు. వినడం, గమనించడం — అదే అతని స్వభావం.
రామనాథ్ చంద్ర వైపు తిరిగి, మెల్లగా పిలిచాడు:
“చంద్ర…”
చంద్ర వెంటనే నిటారుగా కూర్చున్నాడు. అతని కళ్లలో గౌరవం మెరిసింది.
“నువ్వు ఇక్కడే ఉండాలి. ఇంటి భద్రత, కుటుంబం, పిల్లలు, మన వాళ్ళ కుటుంబాలు— అంతా నీ బాధ్యత. రాజకీయాలు, వ్యాపారం ఇవన్నీ ఇతరులు చూసుకుంటారు. కానీ మన ఇంటి రక్షణ… అది నీ చేతుల్లోనే ఉండాలి.”
ఆ మాట విన్న వెంటనే చంద్ర ముఖంలో చిన్న గర్వం కనిపించింది. అతని కళ్లలో నమ్మకం మెరిసింది. అతను నెమ్మదిగా తల ఊపాడు.
“పెద్దాయన… మీరు చెప్పిందే. నేను ఇక్కడే ఉంటా. మీ ఇంటి, కుటుంబం భద్రత — అది నా జీవితంలో అతి ముఖ్యమైన బాధ్యత. ఎవరూ దాన్ని తాకలేరు.”
రామనాథ్ సంతృప్తిగా చూశాడు. అతనికి చంద్ర మీద ఎంతో నమ్మకం ఉంది. అతను ఒక్కసారి అందరి వైపు చూసి, గట్టిగా అన్నాడు:
“ఇక్కడి నుంచి మనం కొత్త మార్గం మొదలుపెడదాం. పాత చీకటి జీవితం ముగిసింది. ఇప్పుడు మనం వెలుగులోకి రావాలి. కానీ గుర్తుంచుకోండి… వెలుగులోకి వచ్చినా, మన చీకటి శక్తి ఇంకా మన వెనుకనే ఉండాలి. అది మన రక్షణ.”
హాల్‌లో మళ్లీ నిశ్శబ్దం వ్యాపించింది. ముగ్గురూ తల ఊపారు.
రామనాథ్ లేచి, విండో దగ్గరకు వెళ్లి బయటి తాను నిర్మించుకున్న ప్రపంచాన్ని చూశాడు. అతని వెనుక నిలబడి ఉన్న చంద్ర కళ్లలో ఒక భక్తి భావం నిండింది.
ఆ సమయంలో రఫీ ముఖంలో ఒక ఆనందం కనిపించింది. అతను ఏదో చెప్పాలని ఎదురుచూస్తున్నట్టుగా ఉంది. అతని కళ్లు మెరుస్తున్నాయి, పెదాల మీద చిన్న చిరునవ్వు కనిపించింది.
“అన్నయ్య… ఒక మంచి వార్త ఉంది,” అని రఫీ మెల్లగా, కానీ సంతోషంగా అన్నాడు.
అందరూ ఒకేసారి అతని వైపు తిరిగి చూశారు. రామనాథ్ కూడా వెనక్కితిరిగి, ఆసక్తిగా రఫీ వైపు చూశాడు.
రఫీ కొంచెం ఆగి, గొంతు సరి చేసుకుని అన్నాడు:
“నా కూతురు సనాకి ఢిల్లీలో మెడిసిన్ సీట్ వచ్చింది.”
ఆ మాట విన్న వెంటనే గదిలో కొద్ది క్షణాలు పూర్తి నిశ్శబ్దం ఏర్పడింది. తర్వాత రామనాథ్ ముఖంలో పెద్ద చిరునవ్వు వ్యాపించింది.
“అది చాలా పెద్ద విషయం రఫీ!” అని ఉత్సాహంగా అన్నాడు. “మన ఇంటి అమ్మాయి డాక్టర్ అవుతుంది అంటే… నిజంగా గర్వంగా ఉంది. ఇది మన కుటుంబానికి గొప్ప గౌరవం.”
జాన్ కూడా సంతోషంగా నవ్వి, రఫీ భుజం మీద చేయి వేసి అన్నాడు:
“సూపర్ రా! మన గ్యాంగ్‌లో డాక్టర్ కూడా ఉంటుందంటే ఇంకేం కావాలి? సనా డాక్టర్ అయితే మనకు ఇంకా బలం వస్తుంది.”
చంద్ర కూడా చిన్నగా చిరునవ్వు నవ్వాడు. సనా — చిన్నప్పటి నుంచి అతని కళ్ల ముందే పెరిగిన అమ్మాయి. చాలా చురుకైన స్వభావం. ఎప్పుడూ నవ్వుతూ, అందరితో ఫ్రీగా మాట్లాడే అలవాటు. కానీ రఫీ ముఖం కొంచెం సీరియస్‌గా మారింది. అతను ఒక్కసారి గొంతు సరి చేసుకుని, “కానీ…” అని స్వరం తగ్గించాడు.
అందరూ మళ్లీ అతని వైపు తిరిగారు.
“నాకు ఇప్పుడు చార్మినార్ ఎన్నికల ప్రచారం ఉంది. ఢిల్లీకి తీసుకెళ్లడం కష్టమవుతుంది. నేను వెళ్లలేను.”
గదిలో మళ్లీ కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం వ్యాపించింది. రామనాథ్ కొంచెం ఆలోచించి, “మరి ఇంకెవరైనా పంపాలి,” అన్నాడు.
అందరూ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు. అప్పుడు రఫీ నేరుగా చంద్ర వైపు తిరిగాడు. అతని కళ్లలో ఒక ఆశ, నమ్మకం కనిపించింది.
“చంద్ర… నువ్వు తీసుకెళ్తావా?”
ఆ మాట విన్న వెంటనే చంద్ర కళ్లలో చిన్న అసహనం మెరిసింది. అతను వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు. కొద్దిసేపు మౌనంగా కూర్చున్నాడు. అతని మనసులో ఏదో ఆలోచన తిరుగుతోంది.
“నాకు ఇక్కడ పనులు చాలా ఉన్నాయి,” అని చివరకు మెల్లగా అన్నాడు. “ఇంటి భద్రత… ప్రచార ఏర్పాట్లు… ఎన్నికల సమయంలో నేను ఇక్కడ ఉండాలి.”
రఫీ ముఖంలో గంభీరత వచ్చింది. అతను కొంచెం ముందుకు వంగి, నెమ్మదిగా కానీ గట్టిగా అన్నాడు:
“అదే విషయం చంద్ర. చార్మినార్ వైపు మా మతం వాళ్లు ఎక్కువ. అక్కడ ప్రచారం నేను చూసుకోవాలి. నేను లేకపోతే ఓట్లు తగ్గిపోవచ్చు. సనా ఒంటరిగా పంపలేను. నాకిప్పుడు వెళ్లడం సాధ్యం కాదు. నువ్వే తీసుకెళ్లాలి.”
ఆ మాటల్లో ఒక ఆజ్ఞ ఉంది… అలాగే ఒక లోతైన నమ్మకం కూడా.
చంద్ర లోపల ఏదో ఆలోచిస్తున్నాడు. అతనికి సనాతో ఒంటరిగా వెళ్లడం అంతగా ఇష్టం లేదు. ఎందుకో తెలియదు, కానీ ఒక చిన్న అసౌకర్యం మనసులో మెదిలింది.
రామనాథ్ కూడా ఇప్పుడు మాట్లాడాడు. అతని స్వరం గంభీరంగా ఉంది:
“చంద్ర… రఫీకి ఇది పెద్ద విషయం. సనా మన ఇంటి అమ్మాయి. నువ్వు తోడు వెళ్తానే నాకు పూర్తి నమ్మకం ఉంటుంది.”
ఆ మాట విన్న వెంటనే చంద్ర ముఖంలో సంకోచం తగ్గిపోయింది. అతను కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని, చివరకు ముందుకు వంగి గౌరవంగా అన్నాడు:
“సరే… నేను తీసుకెళ్తాను.”
రఫీ ముఖంలో వెంటనే ఉపశమనం కనిపించింది. అతను ఊపిరి పీల్చుకుని, “నువ్వు ఉంటే నాకు భయం ఉండదు చంద్ర,” అని నెమ్మదిగా అన్నాడు.
చంద్ర మాత్రం చిన్నగా తల ఊపాడు. అతని మనసులో ఏదో ఒక అసౌకర్యం ఇంకా మెదులుతూనే ఉంది… కానీ అతను దాన్ని బయటకు చూపించలేదు.
రామనాథ్ సంతృప్తిగా అందరి వైపు చూసి, “అయితే సరే. సనా భద్రంగా ఢిల్లీ చేరాలి. చంద్ర… జాగ్రత్తగా తీసుకెళ్లు,” అని అన్నాడు.
ఆలా సాయంత్రం అందరు రేపటి కార్యక్రమాలు గురించి మాట్లాడుకొని ఎవరింటికి వాళ్ళు వెళ్లిపోయారు. చంద్ర తన ఢిల్లీ ప్రయాణం గురించి భార్యకి చెప్పి నిద్రకి ఉపక్రమించాడు.
రెండు రోజుల తర్వాత — నాంపల్లి రైల్వే స్టేషన్.
ప్లాట్‌ఫాం మీద గోలగోలగా ఉంది. చాయ్ అమ్మేవాళ్ల అరుపులు, “చాయ్… గరమ్ చాయ్…”, స్టీమ్ ఇంజిన్ బీప్ శబ్దం, ప్రయాణికుల పరుగులు, కూలీల అరుపులు — అన్నీ కలసి ఒక జీవం లాంటి వాతావరణాన్ని సృష్టించాయి.
కొన్ని కుటుంబాలు కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటూ వీడ్కోలు చెప్తుంటే, ఇంకొన్ని చిన్నపిల్లలు కిటికీల్లోంచి చేతులు ఊపుతూ ఆనందంగా అరుస్తున్నారు. రైలు గార్డు విజిల్ మోగించాడు. ఇంజిన్ గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుంది.
సనా ప్లాట్‌ఫాం మీద నిలబడి ఉంది. తెల్లటి చుడిదార్, రెండు జడలు, చేతిలో చిన్న బ్యాగ్. కళ్లలో చిలిపి మెరుపు — హైదరాబాద్ బయటికి మొదటిసారి వెళ్తున్న ఆనందం ఆమె ముఖం మీద స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
అప్పుడే జనాల మధ్య నుంచి చంద్ర రెండు పెద్ద బ్యాగులు మోస్తూ నడుచుకుంటూ వచ్చాడు. అతని ముఖం మామూలుగా గంభీరంగానే ఉంది.
“మామా… ఇక్కడ!” అని గట్టిగా పిలిచింది సనా, చేయి ఎత్తి.
చంద్ర ఆమె దగ్గరకు వచ్చి బ్యాగులు కింద పెట్టాడు.
“ఇంత సంతోషం ఎందుకు?” అని అడిగాడు, కొంచెం నవ్వుతూ.
సనా వెంటనే నవ్వింది. ఆమె దంతాలు మెరిసాయి.
“మొదటిసారి హైదరాబాద్ బయటికి వెళ్తున్నా కదా మామా! ఢిల్లీ… కొత్త ప్రపంచం… కొత్త జీవితం!” అని ఉత్సాహంగా చెప్పింది.
ఆమె కళ్లలో ఉన్న ఆ ఉత్సాహం చూసి చంద్ర కూడా చిన్నగా నవ్వుకున్నాడు. కానీ అతని నవ్వులో ఒక చిన్న అసౌకర్యం కూడా కలిసి ఉంది.
రైలు నెమ్మదిగా కదలడం ప్రారంభించింది. స్టీమ్ గట్టిగా ఊదుతూ ముందుకు సాగింది.
వాళ్లు తమ బెర్త్ దగ్గరకు వెళ్లి కూర్చున్నారు. సనా కిటికీ పక్కన, చంద్ర ఎదురుగా.
సనా ఒక్క నిమిషం కూడా నిశ్శబ్దంగా ఉండలేకపోయింది.
“మామా… ఢిల్లీ ఎలా ఉంటుంది? అక్కడ చాలా చలిగా ఉంటుందా? అక్కడ వాళ్లు తెలుగు మాట్లాడతారా? హాస్టల్ ఎలా ఉంటుంది? ఫుడ్ ఎలా ఉంటుంది?”
ఒక్కదాని తర్వాత ఇంకో ప్రశ్న. చంద్ర మొదట బాగా సమాధానాలు చెప్పాడు. కానీ కొద్దిసేపటికి ఆమె ప్రశ్నల వేగం చూసి నవ్వేశాడు.
“అయ్యో సనా… ఒక్కసారిగా అంత అడగకు. ఒక్కొక్కటి అడుగు,” అన్నాడు.
సనా దగ్గరగా వంగి కూర్చుంది. ఆమె ముఖం అతని ముఖానికి చాలా దగ్గరగా వచ్చింది.
“సరే… ఒకటే అడుగుతా,” అని చెప్పి, కళ్లు కొంచెం కుంచించి అడిగింది:
“మామా… నీకు నాతో ఒంటరిగా ప్రయాణం చేయడం భయం లేదా?”
చంద్ర ఆశ్చర్యంగా ఆమె వైపు చూశాడు.
“ఏమిటి ఆ ప్రశ్న?”
సనా తల వంచి, మళ్లీ పైకి చూసి, చిన్నగా నవ్వుతూ అన్నది:
“నాన్న ఎప్పుడూ చెప్తాడు… నేను చాలా చిలిపి అని. నువ్వు జాగ్రత్తగా ఉండాలి అని.”
ఆమె కళ్లలో ఒక వింత ధైర్యం, చిలిపి మరియు ఏదో ఒక ఆహ్వానం కనిపించింది.
చంద్ర చిన్నగా నవ్వుకున్నాడు. “నువ్వు చిన్నపిల్ల కాదు సనా. చదువుకోడానికి వెళ్తున్నావ్… అలా ప్రవర్తించు.”
సనా తల వంపింది. “అదే విషయం మామా… నేను చిన్నపిల్ల కాదు,” అని కొంచెం నెమ్మదిగా, అర్థవంతంగా చెప్పింది.
ఆ మాటల్లో ఒక లోతైన అర్థం ఉంది. చంద్రకి అది స్పష్టంగా అనిపించింది. అతని గుండె కొంచెం వేగంగా కొట్టుకోసాగింది.
రైలు వేగంగా ముందుకు సాగుతోంది. బయట కిటికీ దగ్గర పచ్చని పొలాలు, చిన్న గ్రామాలు, చెట్లు వెనక్కి పోతున్నాయి.
సనా ఒక్కసారి లేచి నిలబడింది.
“మామా… కిటికీ దగ్గర కూర్చోనివ్వు,” అని చెప్పి అతన్ని కొంచెం పక్కకి నెట్టింది. ఆమె చేతి అతని భుజానికి తగిలింది. చంద్ర కొంచెం అసౌకర్యంగా కదిలాడు.
సనా కిటికీ బయట చూస్తూ చిన్నగా పాట పాడుతోంది. కొద్దిసేపటికి మళ్లీ తిరిగి అతని వైపు చూసింది.
“మామా… నీకు చాయ్ తాగాలా?”
“అవసరం లేదు.”
“నాకు కావాలి… నువ్వు తీసుకురా,” అని నవ్వుతూ చెప్పింది.
“నువ్వే వెళ్లి తీసుకో.”
సనా ఒక్కసారి పెదవి చిట్లించింది. “అబ్బా… మామా, నువ్వు ఉంటే నాకు భయం ఉండదు కదా,” అని మెల్లగా, చిలిపిగా చెప్పింది.
చంద్ర లేచి నిలబడ్డాడు. “సరే… వస్తాను,” అని అన్నాడు.
సనా చిన్నగా నవ్వుకుంది. “మాట వింటాడు…” అని తనలోనే మెల్లగా అనుకుంది.
రాత్రి అయ్యేసరికి రైలు చీకటిలో దూసుకుపోతోంది. బయట దూరంగా లైట్లు మెరుస్తున్నాయి. లోపల లైట్లు మసకబారాయి. పక్క బెర్త్‌లలో ఉన్నవాళ్లు ఒక్కొక్కరిగా నిద్రలోకి జారుతున్నారు.
సనా మాత్రం ఇంకా మేల్కొని ఉంది. చంద్ర పై బెర్త్ మీద పడుకున్నాడు.
“మామా…” అని మెల్లగా పిలిచింది.
చంద్ర కళ్లు తెరిచాడు. “ఏమైంది?”
“నిద్ర రావట్లేదు,” అని చిన్నగా చెప్పింది.
“కళ్లు మూసుకుని పడుకో.”
సనా కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉంది. తర్వాత మెల్లగా చెప్పింది:
“మామా… ఈ ప్రయాణం నాకు చాలా నచ్చుతోంది.”
చంద్ర ఏమీ మాట్లాడలేదు.
సనా మళ్లీ మెల్లగా నవ్వుకుంది.
“నువ్వు కూడా నాతో రావడం నచ్చిందా?”
చంద్ర కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
“నేను బాధ్యతగా వచ్చాను,” అన్నాడు.
ఆ మాట విన్న వెంటనే సనా చిన్నగా నవ్వింది.
“బాధ్యతా… లేక ఇంకేదైనా?”
ఆ మాట చంద్రకి అసౌకర్యంగా అనిపించింది. అతను మళ్లీ కళ్లు మూసుకున్నాడు. కానీ నిద్ర రాలేదు.
రైలు చీకటిలో ముందుకు సాగుతోంది. సనా కింద బెర్త్ మీద పడుకుంది. చంద్ర పై బెర్త్ మీద ఉన్నాడు.
కానీ ఇద్దరికీ నిద్ర రాలేదు.
చంద్ర మనసులో ఒక చిన్న ఆలోచన మెల్లగా మొదలైంది:
“ఈ అమ్మాయి చాలా చిలిపి… చాలా ధైర్యవంతురాలు. జాగ్రత్తగా ఉండాలి. రఫీ భాయ్ నన్ను నమ్మి పంపాడు. ఏమీ జరగకూడదు.”
కానీ ఆ ఆలోచనతో పాటు, సనా చెప్పిన చివరి మాటలు అతని చెవుల్లో మళ్లీ మళ్లీ మోగుతున్నాయి.
“నేను చిన్నపిల్ల కాదు మామా…”
చంద్ర కళ్లు మూసుకున్నా, ఆ మాటలు అతన్ని నిద్రపోనివ్వలేదు.
 రైలు చీకటి గుండా వేగంగా దూసుకుపోతోంది. లోపలి లైట్లు మసకబారి, ఎక్కడా ఏ సౌండ్ లేకుండా ఉంది. పక్క బెర్త్‌లలో ఉన్నవాళ్లంతా నిద్రలోకి జారుకున్నారు.
సనా కింది బెర్త్ మీద పడుకుని ఉంది. కానీ ఆమె కళ్లు తెరిచే ఉన్నాయి. ఆమె గుండెలో ఒక చిన్న ఉత్సాహం, ఒక చిలిపి, ఒక ధైర్యం — అన్నీ కలిసి తిరుగుతున్నాయి.
ఆమె మెల్లగా లేచి కూర్చుంది. చుడిదార్ దుప్పట్టు కొంచెం కిందికి జారింది. ఆమె పై బెర్త్ వైపు చూసింది. చంద్ర అక్కడ పడుకుని ఉన్నాడు. అతని శ్వాస సాధారణంగా ఉంది, కానీ ఆమెకు తెలుసు — అతను నిద్రపోలేదు.
సనా చిన్నగా నవ్వుకుంది. ఆమె గొంతు మెల్లగా, చాలా మృదువుగా పిలిచింది:
“మామా…”
చంద్ర కళ్లు తెరిచాడు. “ఏమైంది సనా?”
“నిద్ర రావట్లేదు…” అని ఆమె చిన్న పిల్లలా అన్నది. కానీ ఆమె స్వరంలో ఒక చిలిపి ఉంది.
“కళ్లు మూసుకో. రైలు ఊపంతో నిద్రపోతావు,” అని చంద్ర సాధారణంగా అన్నాడు.
సనా కొంచెం ఆగి, మళ్లీ మెల్లగా అన్నది:
“మామా… నువ్వు కూడా నిద్రపోలేదు కదా?”
చంద్ర ఏమీ మాట్లాడలేదు.
సనా ఇంకా ధైర్యం పెంచుకుంది. ఆమె లేచి, పై బెర్త్ దగ్గరకు చేతులు ఆనించి నిలబడింది. ఆమె ముఖం చంద్ర ముఖానికి చాలా దగ్గరగా వచ్చింది. ఆమె శ్వాస అతని ముఖం మీద పడుతోంది.
“మామా… నీకు నా గురించి ఏమైనా ఆలోచన వస్తుందా?” అని ఆమె చాలా మెత్తగా అడిగింది.
చంద్ర కళ్లు కొంచెం విస్తరించాయి. “సనా… ఏమిటి ఆ మాట?”
సనా చిన్నగా నవ్వింది. ఆమె పెదవులు కొంచెం వంగాయి.
“నేను చిన్నపిల్లని కాదు అని చెప్పాను కదా… అది నీకు అర్థం అయిందా?”
చంద్ర శ్వాస కొంచెం ఆగింది. అతను ఏమీ మాట్లాడలేదు.
సనా ఇంకా దగ్గరగా వంగింది. ఆమె జడలు అతని ఛాతీ మీద పడ్డాయి. ఆమె స్వరం ఇంకా మెత్తగా, కానీ చాలా ధైర్యంగా ఉంది:
“మామా… ఈ రైలులో ఇద్దరమే ఉన్నాం. ఎవరూ చూడడు. ఎవరూ వినడు. నువ్వు ఎప్పుడూ నన్ను చిన్న అమ్మాయిలా చూస్తావు… కానీ నేను అలా కాదు. నాకు ఇప్పుడు 18 ఏళ్లు. నాకు కూడా కొన్ని కోరికలు ఉంటాయి.”
చంద్ర శరీరం ఒక్కసారి గట్టిగా వణికింది. అతను మెల్లగా లేచి కూర్చున్నాడు.
“సనా… చాలు. ఇలా మాట్లాడకు. నీ తండ్రి నన్ను నమ్మి పంపాడు.”
సనా ఆ మాటకు కొంచెం నవ్వింది. ఆమె కళ్లు మెరుస్తున్నాయి.
“నాన్న నమ్మాడు… కానీ నువ్వు నన్ను ఎలా చూస్తావో నాకు తెలుసు మామా. రైలు ఊపంతో నా శరీరం ఊగుతుంటే… నువ్వు కూడా చూస్తున్నావు కదా?”
ఆమె చేతి మెల్లగా చంద్ర భుజం మీద పెట్టింది. ఆమె వేళ్లు అతని భుజం మీద నెమ్మదిగా రుద్దాయి.
“నాకు భయం లేదు మామా… నువ్వు ఉన్నావు కదా. కానీ నీకు… నాతో ఒంటరిగా ఉండడం భయం వేస్తుందా?”
చంద్ర ఆమె చేతిని తీసి పక్కకు పెట్టాడు. అతని స్వరం గట్టిగా ఉంది:
“సనా… ఇలా మాట్లాడితే నేను ఇంకా దూరంగా కూర్చుంటా.”
సనా మళ్లీ చిన్నగా నవ్వింది. ఆమె కళ్లలో ఒక సవాలు కనిపించింది.
“దూరంగా కూర్చుంటే… నేను ఇంకా దగ్గరకు వస్తా మామా.”
ఆమె మళ్లీ వంగి, ఆమె పెదవులు చంద్ర చెవి దగ్గరకు వచ్చాయి. ఆమె ఊపిరి అతని చెవి మీద వేడిగా పడింది.
“నువ్వు నన్ను ఎంత జాగ్రత్తగా చూసుకుంటావో… నీ ఇష్టం. కానీ ఒక్కసారి… నన్ను అసలైన అమ్మాయిగా చూడు మామా. కేవలం రఫీ భాయ్ కూతురుగా కాదు.”
చంద్ర శ్వాస గట్టిగా బయటకు వచ్చింది. అతని శరీరం ఉద్రిక్తంగా ఉంది.
సనా మెల్లగా వెనక్కి తగ్గింది. ఆమె ముఖంలో చిలిపి, ధైర్యం, కోరిక — మూడూ కలిసి ఉన్నాయి.
“ఇప్పుడు నిద్రపో మామా… కానీ నాకు నిద్ర రావట్లేదు. రేపు ఉదయం వరకు… ఈ రైలు ఎంత ఊపుతుందో చూద్దాం,” అని చిన్నగా నవ్వుతూ అన్నది.
ఆమె మళ్లీ కింది బెర్త్ మీద పడుకుంది. కానీ ఆమె చేతి మెల్లగా తన సల్వార్ పైన ఉంచుకుంది. ఆమె గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. ఆమె మనసులో ఒక చిలిపి, ఒక ధైర్యం, ఒక తమకం — అన్నీ కలిసి ఆమెను నిద్రపోనివ్వడం లేదు.
ఆమె మెల్లగా లేచి కూర్చుంది. చుడిదార్ దుప్పట్టు కిందికి జారి, ఆమె లేత గులాబీ బ్లౌజ్ కింది సళ్ళు కొంచెం ఊపిరి తీసుకున్నట్టు ఉన్నాయి. ఆమె జడలు ఒకటి విప్పుకుపోయి, ఆమె వీపు మీద పడి ఉంది.
సనా చిన్నగా నవ్వుకుంది. “మామా… నువ్వు నన్ను ఎంత జాగ్రత్తగా చూసుకుంటావో చూద్దాం,” అని తనలోనే అనుకుంది.
ఆమె నెమ్మదిగా లేచి, బెర్త్ నుంచి దిగి, రైలు డోర్ వైపు నడిచింది. ఆమె కాళ్లు రైలు ఊపంతో కొంచెం ఊగుతున్నాయి. ఆ ఊపు ఆమె తొడల మధ్యలో ఉన్న తడిని మరింత ఎక్కువ చేసింది. ఆమె చేతి మెల్లగా డోర్ హ్యాండిల్ మీద పెట్టింది. బయట చీకటి గాలి లోపలికి వస్తోంది.

చంద్ర పై బెర్త్ మీద పడుకుని ఉన్నాడు. ఆమె కదలిక విని అతని కళ్లు తెరిచాయి. సనా డోర్ దగ్గరకు వెళ్తున్నట్టు కనిపించింది. అతని గుండె ఒక్కసారి గట్టిగా కొట్టింది.
“ఏమైంది ఈ అమ్మాయికి?” అని అనుకుంటూ, అతను మెల్లగా లేచి, బెర్త్ నుంచి దిగాడు. అతను సనా వెనకాలే నడిచాడు. ఆమె వెనుక నుంచి ఆమె లేత శరీరం, ఊగుతున్న పిర్రలు, వీపు మీద పడి ఉన్న జడ — అన్నీ అతని కళ్లలోకి తగిలాయి.
సనా డోర్ దగ్గర చేరి, హ్యాండిల్ తిప్పి కొంచెం తెరిచింది. బయట చల్లని గాలి లోపలికి వచ్చి ఆమె ముఖం మీద, బ్లౌజ్ మీద తగిలింది. ఆమె సళ్ళు చలికి వణికాయి. ఆమె కళ్లు మూసుకుని, గాలిని లోతుగా పీల్చుకుంది.
చంద్ర ఆమె వెనకాలే నిలబడ్డాడు. అతని శ్వాస కొంచెం భారీగా ఉంది.
“సనా… ఏమవుతోంది? ఇక్కడకి ఎందుకు వచ్చావ్? రైలు వేగంగా పోతోంది. జాగ్రత్తగా ఉండు,” అని అతను తక్కువ స్వరంలో అన్నాడు.
సనా వెనక్కి తిరిగి చూసింది. ఆమె ముఖంలో చిలిపి నవ్వు, కళ్లలో ధైర్యం, పెదవుల మీద ఒక వింత ఆహ్వానం.
“మామా… నాకు ఉక్కగా ఉంది. చల్లగాలి తాకాలనిపించింది,” అని ఆమె మెత్తగా అన్నది. ఆమె ఒక చేతి డోర్ హ్యాండిల్ మీదే ఉంచి, మరో చేతి తన బ్లౌజ్ మీదకు తీసుకెళ్లింది. ఆమె బ్లౌజ్ మీది మొదటి హుక్ మెల్లగా విప్పింది.
చంద్ర కళ్లు విస్తరించాయి. “సనా… చాలు. ఇలా చేయకు. తిరిగి బెర్త్ దగ్గరకు వచ్చి పడుకో.”
సనా నవ్వింది. ఆమె రెండో హుక్ కూడా విప్పేసింది. ఆమె లేత పాలిపాలి సళ్ళు బ్లౌజ్ లోపల నుంచి కొంచెం బయటపడ్డాయి. చల్ల గాలి వాటిని తాకగానే ఆమె ముచ్చికలు గట్టిపడి నిటారుగా అయ్యాయి.
“మామా… నువ్వు చూడకు అనుకుంటే చూడకు. కానీ నాకు ఈ ఉక్కకి చల్లగాలి కావాలి,” అని ఆమె చెప్పి, మూడో హుక్ కూడా విప్పేసింది. చంద్ర శ్వాస ఆగిపోయింది, లోపలి లైట్లు మసకబారి, చుట్టూ ప్రయాణికులంతా లోతైన నిద్రలోకి జారుకున్నారు. కేవలం రైలు ఊపు మాత్రమే సాధారణంగా వినిపిస్తోంది.
సనా డోర్ దగ్గర నిలబడి ఉంది. ఆమె బ్లౌజ్ నుంచి సన సళ్ళ పైభాగం కనిపిస్తుంది. ఆమె లేత, మెత్తటి సళ్ళు చల్లని గాలిలో మెల్లగా ఊగుతున్నాయి. గులాబీ రంగు ముచ్చికలు చలికి గట్టిపడి నిటారుగా ఉన్నాయి. ఆమె సల్వార్ కిందికి జారి, లేత ప్యాంటీ మాత్రమే ఆమె శరీరాన్ని కప్పి ఉంది. ఆమె శ్వాస వేగంగా ఉంది. కళ్లలో ధైర్యం, చిలిపి మరియు లోతైన కోరిక కలిసి మెరుస్తున్నాయి.
చంద్ర ఆమె వెనకాలే నిలబడ్డాడు. అతని శరీరం పూర్తిగా ఉద్రిక్తంగా ఉంది. గుండె గట్టిగా కొట్టుకుంటోంది. అతను తనను తాను గట్టిగా అదుపు చేసుకోవాలని ప్రయత్నం చేస్తున్నాడు. రెండు చేతులతో సనా భుజాలు గట్టిగా పట్టుకుని, ఆమెను కొంచెం వెనక్కి నెట్టాడు.
“సనా… దయచేసి ఆపు. ఇది తప్పు. నువ్వు ఇంకా చాలా చిన్నదానివి. నీ తండ్రి నన్ను నమ్మి నిన్ను నా బాధ్యతలో పంపాడు. ఇలా చేస్తే మన ఇద్దరి తప్పు అవుతుంది. దయచేసి తిరిగి బెర్త్ దగ్గరకు వచ్చి పడుకో,” అని అతను తక్కువ స్వరంలో, కానీ గట్టిగా అన్నాడు. అతని కళ్లు సనా సళ్ళ నుంచి తప్పించుకోవడానికి ప్రయత్నం చేశాయి.
సనా వెనక్కి తగ్గలేదు. ఆమె మరింత దగ్గరగా అతుక్కుంది. ఆమె సళ్ళు అతని ఛాతీ మీద మెత్తగా అనుకున్నాయి. ఆమె వేడి శ్వాస అతని మెడ మీద పడుతోంది.
ఆమె చిన్నగా నవ్వి, మెత్తగా అడిగింది:
“మామా… 19 ఏళ్లు వచ్చినా నాకు ఇంకా ఛాన్స్ ఇవ్వకుండా ఇలా భయపడుతున్నావ్ ఏంటి? నేను చిన్న పిల్లవి కాదు. నాకు కూడా ఒక్కొక్కటి అర్థమవుతోంది.”
చంద్ర శ్వాస ఆగిపోయింది. అతను కొంచెం వెనక్కి తగ్గి, గట్టిగా అన్నాడు:
“సనా… ఛాన్స్ అంటూ పిచ్చిపిచ్చిగా మాట్లాడకు, నీ కన్యత్వం దోచుకోవడం తప్పు. నువ్వు ఇంకా చదువుకోవాలి. నీ జీవితం ముందు ఉంది. ఇలా చేయడం నీకు, నాకు ఇద్దరికీ మంచిది కాదు.”
సనా ఆ మాట విని కొంచెం వెనక్కి తగ్గి, అతని కళ్లలోకి నేరుగా చూసింది. ఆమె కళ్లలో ధైర్యం ఇంకా ఎక్కువైంది. ఆమె స్వరం మెత్తగా, కానీ స్పష్టంగా ఉంది:
“మామా… నా కన్యత్వం ఎవరితో పోగొట్టుకోవాలి అనేది నా ఇష్టం. అది నా శరీరం. నా జీవితం. నేను ఎవరిని ఎంచుకుంటానో అది నా సొంత నిర్ణయం. నువ్వు నన్ను చిన్న పిల్లగా చూస్తున్నావ్… కానీ నాకు ఇప్పుడు 19 ఏళ్లు. నాకు కోరికలు ఉన్నాయి. భావాలు ఉన్నాయి. నాకు నచ్చిన వ్యక్తి ఎవరో నాకు తెలుసు.”
ఆమె మళ్లీ ఒక అడుగు ముందుకు వేసి, అతనికి చాలా దగ్గరగా వచ్చింది. ఆమె సళ్ళు అతని ఛాతీకి మళ్లీ అనుకున్నాయి. ఆమె పెదవులు అతని చెవి దగ్గరకు చేర్చి, చాలా మెత్తగా అన్నది:
“మామా… నువ్వు నా కన్యత్వం దోచుకోవడం తప్పు అని అంటున్నావ్… కానీ నేను దాన్ని ఎవరికి ఇవ్వాలనుకుంటున్నానో అది నా ఇష్టం. నాకు నచ్చిన వ్యక్తి నువ్వు. నీతోనే నా మొదటి అనుభవం కావాలని నాకు అనిపిస్తోంది. ఇది ఎవరికీ తెలియని రహస్యంగా మిగిలిపోతుంది. ఈ రైలులో ఇద్దరమే ఉన్నాం… ఎవరూ చూడడు… ఎవరూ వినరు…”
ఆమె చేతి మెల్లగా చంద్ర ఛాతీ మీదకు వెళ్లి, అతని గుండె స్పందనలు తాకింది. ఆమె శరీరం రైలు ఊపంతో మెల్లగా ఊగుతూ అతనికి ఇంకా దగ్గరగా అనుకుంది.
చంద్ర శ్వాస భారీగా బయటకు వచ్చింది. అతని చేతులు సనా భుజాల మీద వణుకుతున్నాయి. అతను ఇంకా తనను తాను అదుపు చేసుకోవాలని గట్టిగా ప్రయత్నం చేస్తున్నాడు… కానీ సనా మాటలు, ఆమె శరీరం అందం, ఆమె వేడి శ్వాస, ఆమె ధైర్యం — అన్నీ అతన్ని నెమ్మదిగా, బలంగా లొంగదీస్తున్నాయి.