⭐♥️♥️காம அசுரன் காத்தவராயனும் மாயமலை கட்டழகு தேவதைகளும் ♥️♥️⭐

[Geneliarasigan]

நிகழ்காலம்
Episode  - 157


காட்டுப்பாதையின் மற்றொரு திசையில், சஞ்சீவினி வேரைத் தேடி மாறனும் காமினியும் சென்றுகொண்டிருந்த அந்தத் தருணம், காதலும் காமமும் கலந்த ஒரு மாயச் சூழலை உருவாக்கியிருந்தது. அந்த அடர்ந்த காட்டின் நிசப்தத்தில், காமினியின் மனக்குரல் மட்டும் பலமாக ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.

மாறன் அணிந்திருந்த அந்த மெல்லிய காவி உடை, அவனது இரும்பு போன்ற தேகத்தின் வடிவத்தை மறைக்காமல் அப்படியே காட்டியது.

அவன் முன்னே நடந்து செல்லும்போது, அவனது அகன்ற மார்பும், கச்சிதமாக ஒட்டிய வயிறும் அந்த ஆடையின் ஊடே அலைபாயும் திரவம் போலத் தெரிந்தன.

அவனது திண்ணிய தோள்களும், நடக்கும்போது அசைந்தாடும் அவனது புயங்களும் காமினிக்கு ஒருவித கிறக்கத்தை ஏற்படுத்தின. அவனது ஒவ்வொரு அசைவும் அவளுக்குள் ஒரு மின்னலைத் தூண்டியது.

மாறனின் மேனியும் காமினியின் கிறக்கமும்
மாறன் அணிந்திருந்த காவி உடை, அவனது சந்தன நிற மார்புக்கும், அவனது கட்டுமஸ்தான தோள்களுக்கும் ஒரு முனிவனுக்குரிய அழகைத் தந்திருந்தது.

அவன் மூச்சுவிடும்போது விரிந்து சுருங்கும் அவனது அகன்ற மார்பும், அடிவயிற்றின் அந்த ஒட்டிய ஆண்குறியு‌ம் காவித் துணிக்குள்ளிருந்து துருத்திக் கொண்டு தெரிவதும் காமினியின் கண்களுக்கு ஒரு விருந்தாக அமைந்தது.

காமினியின் வஞ்சக வலை
மாறனின் கவனத்தைத் தன் பக்கம் திருப்ப காமினி அத்தனையையும் செய்தாள்.

அவனது அந்தத் திண்ணிய உடலைப் பார்க்கும்போதெல்லாம், தன் சாக்லேட் நிறக் கரங்களால் அந்த மார்பைத் தழுவிக் கொள்ள வேண்டும் என்ற ஏக்கம் அவளுக்குள் அனலாகக் கொதித்தது.

அடர்ந்த காட்டின் பச்சை நிறப் பின்னணியில், காமினியின் **சாக்லேட் நிற மேனி** ஒரு பளபளக்கும் தேக்கு மரம் போல ஜொலித்தது. அவளது மேனியின் அந்த அடர் நிறம், அவள் அணிந்திருந்த மெல்லிய ஆபரணங்களுக்கும், மேலாடைக்கும் ஒரு தனித்துவமான வசீகரத்தைக் கொடுத்தது.

வெயிலின் கதிர்கள் அவள் மேல் படும்போது, அவளது சாக்லேட் நிறத் தோல் மெருகேற்றப்பட்ட சிலை போல மின்னியது.

காட்டின் கரடுமுரடான பாதையில் நடப்பது போல பாவனை செய்து, அவ்வப்போது தன் எடுப்பான அங்கங்கள் அவனது பார்வையில் படுமாறு நெளிந்து நடந்தாள்.

நடக்கும்போது அவளது இடையின் அசைவுகளும், எடுப்பான அங்கங்களின் லாவகமும் அவளது நிறத்திற்கு இன்னும் ஒரு காந்த சக்தியைச் சேர்த்தன. தான் ஒரு பேரழகி என்பதும், தன் நிறம் ஆண்களைச் சுண்டி இழுக்கும் என்பதும் அவளுக்கு நன்றாகவே தெரிந்திருந்தது.

காமினி தன் கூந்தலை ஒருபுறமாக ஒதுக்கி, தன் கழுத்தின் அழகையும், மார்பின் மேடுபள்ளங்களையும் மாறன் பார்க்கும் விதமாகச் சில பாவனைகளைச் செய்தாள்.

"மாறா... என்னால் நடக்க முடியவில்லை, கொஞ்சம் கை கொடுப்பாயா?" என்று மிக நெருக்கமாக வந்து அவன் தோளைத் தீண்டினாள். அவளது சுவாசத்தின் வெப்பம் அவன் கழுத்தில் படுமாறு நின்றாள்.

மாறா... இந்தக் காட்டில் மூச்சு முட்டுகிறது. கொஞ்சம் மெதுவாகத்தான் நடயேன்," என்று கூறிக்கொண்டே, தன் மேலாடையைச் சற்றுத் தளர்த்தி, தன் சாக்லேட் நிறத் தோள்களை அவனுக்குத் தெரியும்படி அசைத்தாள்.


தன் ஈரமான விழிகளால் அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்து, தன் உதடுகளை மெல்ல நனைத்துக்கொண்டே அவனை மயக்க முயன்றாள்.

இருவருக்கும் இடையே ஒரு நாழிகை தூரம் நிசப்தம் நிலவியது. அவ்வப்போது கிளையிலிருந்து விழும் பூக்கள் காமினியின் தோள்களில் பட்டுத் தெறித்தன.


ஆனால் மாறன் ஒரு யோகியைப் போல இருந்தான். காமினியின் அத்தனை அசைவுகளும் அவனுக்குத் தெரிந்தும் தெரியாதது போலவே இருந்தான்.

அவள் நெருங்கி வரும்போதெல்லாம், அவன் மிக நாசூக்காக விலகிச் சென்றான். அவனது கவனம் முழுவதும் அந்தச் சஞ்சீவினி வேர் மீதே இருந்தது.

ஒரு குறுகிய பாதையைக் கடக்கும்போது, மாறன் அவளுக்கு வழிவிடச் சற்றே ஒதுங்கினான். அந்த நொடி, அவனது சூடான மார்பு அவளது சாக்லேட் நிறத் தோளில் உரசியது. அந்தச் சிறு தீண்டலில் காமினியின் உடல் ஒருமுறை சிலிர்த்து அடங்கியது.

அவளை ஒரு அழகான பெண்ணாகக் கூட அவன் பார்க்கவில்லை; மாறாக ஒரு சக பயணியாக மட்டுமே நடத்தினான். இது காமினியின் கர்வத்தை ஒரு பக்கம் காயப்படுத்தினாலும், அவனது அந்த 'பிடிதராத' குணமே அவளுக்கு இன்னும் அதிக கிறக்கத்தைக் கொடுத்தது.

காட்டின் அந்தப் பகுதி மந்தார மலர்களின் வாசனையாலும், சலசலக்கும் ஓடைச் சத்தத்தாலும் நிறைந்திருந்தது.

காற்றில் ஒருவித ஈரப்பதம் இருந்தது. காமினியின் கூந்தல் காற்றில் பறந்து அவன் முகத்தைத் தீண்ட முயல, அவன் அதைத் தன் கையால் ஒதுக்கிவிட்டு முன்னேறினான்.

இந்தக் கல்நெஞ்சக்காரனை எப்போதுதான் கரைக்கப் போகிறேனோ?" என்று நினைத்தபடி, மீண்டும் ஒருமுறை தன் அங்கங்களைச் சீர்செய்து கொண்டு, தன் வசீகரப் புன்னகையுடன் அவனைத் தொடர்ந்தாள் அந்தச் சாக்லேட் நிற அழகி.

"இந்தக் காவி உடையை உன்னிடமிருந்து எப்போது கழற்றப் போகிறேன் மாறா?" என்று மனதிற்குள் முணுமுணுத்தபடி, அவனது பின்பக்க அழகையே ரசித்துக்கொண்டு அவளை அறியாமல் ஒரு புன்னகையுடன் அவனைத் தொடர்ந்தாள் காமினி. காடு இன்னும் அடர்ந்து கொண்டே போனது, அவளது ஆசையைப் போலவே!

அனு மற்றும் லிகிதா உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களின் கடைசி நம்பிக்கையாக மாறன், காமினியின் துணையோடு இந்தக் காட்டின் ஆழமான பகுதிக்கு வந்திருக்கிறான். ஆனால் காமினியின் எண்ணமோ சஞ்சீவினியின் மீது இல்லை, மாறனின் கம்பீரமான மேனியின் மீது இருந்தது.

சஞ்சீவினி வேர் இருக்கும் பாறையடிக்கு அவர்கள் நெருங்கியபோது, காமினி வேண்டுமென்றே ஒரு கொடியில் இடறி மாறன் மீது விழுந்தாள். அவன் அவளைத் தாங்க முற்பட்டபோது, அவள் அவனது மார்பை விடாமல் பற்றிக்கொண்டாள்.

(கிறக்கமான குரலில்)இந்த வேரைத் தேடி ஏன் இப்படி அலைய வேண்டும் மாறா? அங்கே இருவர் சாகக் கிடக்கிறார்கள்... ஆனால் இங்கே ஒருத்தி உனக்காக ஏங்கிக் கிடக்கிறேன். உன் மார்பின் சூடு என் சாக்லேட் நிற மேனியை உருக்குகிறது... உனக்கு இது உணரவில்லையா?

அவளது சாக்லேட் நிறக் கரங்கள் அவனது காவி உடையின் ஓரங்களைத் துளாவின. அவனது திண்ணிய தோள்களில் அவள் தன் முகத்தை அழுத்தினாள்.

மாறன் அவளைத் தூக்கி நிறுத்த முயன்றான். அவனது கண்கள் சஞ்சீவினி வளரும் அந்தப் பாறை இடுக்கையே தேடின.

"காமினி, விடு! அங்கே அனுவும் லிகிதாவும் ஒவ்வொரு நொடியும் எமனுடன் போராடுகிறார்கள். அவர்களுக்கு இந்த வேர் மருந்து... ஆனால் நீ எனக்குத் தரும் இந்த நெருப்பு விஷம்!"
(அவன் காதோரம் இதழ் பதித்து) "விஷமும் ஒரு வகை போதைதான் மாறா... அவர்கள் பிழைக்கப் போகிறார்கள், ஆனால் நீ இன்று என்னிடம் தோற்கப் போகிறாய். உன் விரல்கள் வேர்களைத் தேடுவதை விட, என் இடையைத் தேடுவதே உனக்கு அதிக இன்பத்தைத் தரும்..."

அவள் தன் உடையைச் சற்று நெகிழவிட்டு, அவனது பார்வையைத் தன் வசீகர அங்கங்களின் மீது திருப்பப் பார்த்தாள். அவளது மேனியின் நறுமணம் காற்றில் கலந்து மாறனின் புலன்களைச் சோதித்தது.

மாறன் ஒரு கணம் ஸ்தம்பித்தான். ஒரு பக்கம் அவனது கண்கள் தேடும் உயிர் காக்கும் மருந்து; மறுபக்கம் அவனை நிலைதடுமாற வைக்கும் ஒரு பேரழகியின் நேரடிச் சீண்டல்.

அவள் அவனது கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு, தன் முழு உடலையும் அவனது சந்தன மார்பில் அழுத்தினாள். "அந்த இருவருக்கும் உயிர் கொடுக்க உன்னால் முடியும்... அதே சமயம் எனக்கும் ஒரு புதிய உயிர் கொடு மாறா!" என அவனது உதடுகளுக்கு அருகில் வந்து மூச்சுக் காற்றைப் பரிமாறினாள்.

அவன் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. அது காமத்தாலா அல்லது கடமை உணர்வாலா என்று அவனுக்கே புரியவில்லை.

மாறன் அவளது பிடியில் இருந்து விடுபட முயல, காமினி அவனது காவி உடையை இறுகப் பற்றினாள்.
"என்னைத் தள்ளிவிட்டால், இந்தச் சஞ்சீவினி வேர் எங்கே இருக்கிறது என்பதை நான் சொல்ல மாட்டேன். அவர்களின் உயிர் உன் கையில்... உன் உடல் என் கையில்! என்ன செய்யப் போகிறாய் மாறா?" என்று அவள் விடுத்த சவால், அந்தக் காட்டின் நிசப்தத்தை விடப் பயங்கரமாக இருந்தது.

பாறை இடுக்கில் படர்ந்திருந்த கொடிகளை ஆத்திரத்துடன் விலக்கிய மாறன், தன் மேல் சாய்ந்திருந்த காமினியைத் தள்ளிவிட்டு நேராக நின்றான். அவனது காவி உடை அவனது வேகத்திற்குத் தடையாக இருக்க, அவன் கண்களில் ஒரு அக்னிப் பிழம்பு தெரிந்தது.

"நிறுத்து காமினி! உன் வஞ்சக வலைகளுக்கு நான் இரையாகப் போவதில்லை. என் உள்ளத்தில் **ஆராதனாவுக்கு** மட்டுமே இடம் உண்டு. அவளது தூய்மையான அன்பிற்கு முன்னால் உன் இந்தச் சபலங்கள் வெறும் கானல் நீர்!" - மாறனின் குரலில் ஒரு தீர்க்கமான உறுதி இருந்தது.
இதைக் கேட்டதும் காமினியின் சாக்லேட் நிற முகம் ஒரு நிமிடம் சுருங்கியது, ஆனால் அடுத்த நொடியே ஒரு நரித்தனமான சிரிப்பு அவள் இதழ்களில் அரும்பியது.

காமினியின் நச்சு வார்த்தைகள்
அவள் மெல்லத் தன் கூந்தலைச் சரி செய்தபடி மாறனை நோக்கி ஒரு எகத்தாளப் பார்வையை வீசினாள்.
"ஆராதனாவா? அந்தப் பேதையை நீ இன்னும் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாயா மாறா? பாவம் நீ! இங்கே நீ அவளுக்காகத் தவம் கிடக்கிறாய்... ஆனால் அங்கே, அந்தக் காட்டின் மறுபுறம் அவள் **வீராவுடன்** தனிமையில் சல்லாபம் செய்து கொண்டு இருக்கிறாள் என்பது உனக்குத் தெரியுமா?"

அவள் இன்னும் நெருங்கி வந்து மாறனின் காதோரம் விஷத்தைக் கக்கினாள்:

"இந்நேரம் அவள் வீராவின் கட்டுமஸ்தான தோள்களில் சாய்ந்து, அவனோடு சல்லாபம் செய்து கொண்டிருப்பாள். வீராவின் ஆவேசமான தழுவலில் அவள் தன்னை மறந்து கிடப்பாள். நீ தேடும் இந்தச் சஞ்சீவினி வேரை விட, வீராவின் ஸ்பரிசம் அவளுக்கு அதிக சுகத்தைக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் மாறா!"

மாறன் இதைக் கேட்டதும் ஒரு கணம் நிலைகுலைந்தான். அவனது முஷ்டிகள் இறுகின. ஆனால், அடுத்த நொடியே அவன் தன்னைச் சமாளித்துக் கொண்டான்.
"பொய்! இது சுத்தமான பொய் காமினி! ஆராதனாவின் ஒழுக்கத்தை நான் அறிவேன். உன்னைப் போன்ற ஒரு வஞ்சகி எப்போதுமே மற்றவர்களின் தூய்மையைச் சந்தேகக் கண்ணோடுதான் பார்ப்பாய். உன்னால் என் மனதை விஷமாக்க முடியாது!" என்று கர்ஜித்தான் மாறன்.

காமினி பின்வாங்கவில்லை. அவள் தன் இடையை வளைத்து நின்று சிரித்தாள். "உண்மை கசக்கும் மாறா! நீ வேண்டுமானால் நம்பாமல் இரு. ஆனால் ஆராதனா ஒரு பெண்... பெண்ணின் மனது எப்போதும் ஒரு வீரனின் பலத்திற்கு முன்னால் மண்டியிடும். வீரா அவளைத் தன் வசப்படுத்தியிருப்பான். நீ இங்கே வேரைத் தேடி முடிக்கும்போது, அவள் அங்கே தன் பெண்மையை அவனிடம் தொலைத்திருப்பாள்!"

மாறன் தன் காதுகளை மூடிக்கொண்டான். அவனது இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. காமினி சொன்னது பொய்யாக இருக்க வேண்டும் என்று அவன் மனம் கதறியது. ஆனால், காமினியின் அந்தப் பார்வை அவனுக்குள் ஒரு சிறு சந்தேக நெருப்பை மூட்டியது.

அனு மற்றும் லிகிதாவின் உயிர் ஊசலாடிக் கொண்டிருப்பதையும், ஒருவேளை தான் தாமதித்தால் ஆராதனாவின் கௌரவத்தைச் சிதைக்க காமினி ஏதேனும் சதி செய்யக்கூடும் என்பதையும் மாறன் உணர்ந்தான். அறத்திற்கும் உயிர் காக்கும் கடமைக்கும் இடையே நடந்த போராட்டத்தில், இறுதியில் மாறன் ஒரு கடினமான முடிவை எடுத்தான்.

மாறன் தன் கைகளை மெல்லத் தளர்த்தினான். அவனது கண்கள் மூடித் திறந்தன. அந்தத் தீட்சண்யமான பார்வையில் இப்போது ஒருவிதத் தியாகமும், சொல்லொணாத் துயரமும் நிழலாடியது.

"சரி காமினி... நீ வென்றுவிட்டாய்," மாறனின் குரல் ஒரு உடைந்த வீணையின் ஒலியைப் போலக் கனமாக ஒலித்தது. "இரண்டு உயிர்களைக் காக்கவும், என் ஆராதனாவின் பெயருக்கு நீ களங்கம் விளைவிக்காமல் இருக்கவும்... இந்த உடல் உனக்குத் தேவை என்றால், எடுத்துக் கொள். ஆனால், எனக்கு ஒரு சத்தியம் செய்து கொடு. இது முடிந்த அடுத்த நொடி, சஞ்சீவினி வேர் என் கைகளில் இருக்க வேண்டும்!"

காமினியின் முகத்தில் ஒரு விகாரமான வெற்றிப் புன்னகை பூத்தது. அவள் எதிர்பார்த்தது நடந்துவிட்டது. அவளது சாக்லேட் நிற மேனி மாறனின் சரணாகதியால் இன்னும் ஜொலித்தது.

"சத்தியம் மாறா! உன் உடல் எனக்குச் சொந்தமாகும் அந்த நொடியே, சஞ்சீவினி இருக்கும் இடத்திற்கு உன்னை நான் அழைத்துச் செல்கிறேன்," என்றவள், ஒரு நாகத்தைப் போல அவனது மார்பில் படர்ந்தாள்.

காமினி மெல்லப் பின்வாங்கி, ஒரு பழமையான வேப்ப மரத்தின் நிழலில் நின்றாள். அந்தி வெளிச்சம் அவளது சாக்லேட் நிற மேனியில் பட்டுத் தெறிக்க, அவள் தன் மேலாடையை மெல்ல நழுவவிட்டாள்.

அவளது எடுப்பான தோள்களும், இடையின் வளைவுகளும் மாறனின் கண்களுக்கு முன்னால் ஒரு ஓவியமாக விரிந்தன.

மாறன் ஒரு யோகியாக இருந்தாலும், அவனது இரத்தத்தில் ஊறியிருந்த ஆண்மை, காமினியின் இந்த நேரடித் தாக்குதலில் நிலைதடுமாறியது. அவனது மூச்சுக்காற்று சூடாக வெளிவந்து, அவனது அகன்ற மார்பு வேகமாக ஏறி இறங்கியது.

அவனது இரும்பு போன்ற தோள்களில் தன் முகத்தைச் சாய்த்து, "இந்தத் தோள்கள் உலகத்தைச் சுமக்கலாம்... ஆனால் ஒரு பெண்ணின் பாரத்தைத் தாங்க இத்தனை தயக்கமா?" என்று கூறி, அவனது காது மடலைத் தன் பற்களால் மெல்லக் கவ்வி இழுத்தாள்.

மாறன் தன் கண்களை இறுக்க மூடிக்கொண்டு, "வேண்டாம் காமினி..." என்று முணுமுணுத்தான். ஆனால் அவனது குரலில் முன்பிருந்த கம்பீரம் மறைந்து, ஒருவித மயக்கம் கலந்திருந்தது.

அவள் தன் சாக்லேட் நிற மேனியை அவன் மீது மெல்ல அழுத்தத் தொடங்கினாள். அவளது உடலின் வளைவுகள் அவனது கட்டுமஸ்தான உடலோடு உரசியபோது, மாறனின் ஆண்மை அடக்க முடியாமல் துடித்தது.
"மாறா... உன் கண்கள் மூடியிருக்கலாம்... ஆனால் உன் உடல் பொய் சொல்லாது. பார்... நீயே என்னை விரும்புகிறாய்," என்று கூறி, அவனது கரங்களை எடுத்துத் தன் இடையின் மீது வைத்தாள்.

காமினி மீண்டும் அவனிடம் நெருங்கினாள். தன் மென்மையான, சாக்லேட் நிறக் கரங்களால் மாறனின் திடகாத்திரமான புயங்களைப் பற்றிக்கொண்டாள்.

அவளது விரல் நுனிகள் அவனது சந்தன மேனியில் ஊர்ந்து செல்ல, மாறன் ஒருமுறை உடல் சிலிர்த்தான். அவள் அவனது கழுத்தோரம் தன் முகத்தைப் புதைத்து, "இந்த இரும்பு மார்பு இன்று என் பூக்களைத் தாங்கப் போகிறது மாறா..." என்று போதையேற்றும் குரலில் கிசுகிசுத்தாள்.

மாறன் தன் கண்களை இறுக்க மூடிக்கொண்டான்.
அவள் தன் சாக்லேட் நிற மேனியை அவன் மீது மெல்ல அழுத்தத் தொடங்கினாள். அவளது உடலின் வளைவுகள் அவனது கட்டுமஸ்தான உடலோடு உரசியபோது, மாறனின் ஆண்மை அடக்க முடியாமல் துடித்தது.

"மாறா... உன் கண்கள் மூடியிருக்கலாம்... ஆனால் உன் உடல் பொய் சொல்லாது. பார்... நீயே என்னை விரும்புகிறாய்," என்று கூறி, அவனது கரங்களை எடுத்துத் தன் இடையின் மீது வைத்தாள்.

மாறன் முதன்முறையாகத் தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்தான். அவனது கரங்கள் தானாகவே காமினியின் இடையை இறுகப் பற்றின.

காமினி விடவில்லை. அவள் அவனது மார்பில் தன் நகங்களால் மெல்லக் கீறி, அவனது அடிவயிற்றுப் பகுதியில் தன் கரங்களை நகர்த்தினாள்.

"ம்ம்ம்... ஆஆஹ்... மாறா..." என்று அவள் முனகியபடி அவனது கழுத்தில் முகம் புதைக்க, அந்தத் தீண்டலின் சூடு மாறனை முழுமையாக ஆட்கொண்டது.

மாறன் தன் வலிமையான கரங்களால் காமினியின் முகத்தை ஏந்தினான். அவனது கட்டைவிரல்கள் அவளது சாக்லேட் நிறக் கன்னங்களை அழுத்தின.

இருவரின் இதழ்களும் முதலில் மெல்ல உரசிக்கொண்டன. காமினியின் இதழ்களில் இருந்த அந்த மதுரமான நறுமணம் மாறனின் நிதானத்தை முற்றிலுமாகச் சிதைத்தது.

அடுத்த நொடி, அவன் அவளது இதழ்களை ஆவேசமாகச் சிறைபிடித்தான். அது ஒரு முத்தம் என்பதை விட, ஒரு தாகமுள்ளவன் நீரைக் குடிப்பததைப் போல இருந்தது. காமினி தன் வாயைத் தாராளமாகத் திறந்து அவனது நாவினை வரவேற்றாள்.

இருவரின் நாவுகளும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்து போர் புரிந்தன. காமினி அவனது கீழ் இதழை மெல்லக் கவ்வி இழுக்க, மாறன் அவளது மேல் இதழைத் தன் வசப்படுத்தினான். அந்த ஈரமான பரிமாற்றத்தில் எச்சில் கலந்து வழிய, இருவரின் முனகல்களும் அந்த இதழ் முத்தத்திற்குள்ளேயே கரைந்து போயின.

உணர்ச்சிகளின் உச்சத்தில் இருக்கும்போது, காமினி தன் முகத்தை அவனது கழுத்தோரம் புதைத்து, அனல் பறக்கும் மூச்சுக்காற்றுடன் பேசத் தொடங்கினாள்.

(கிறக்கமான குரலில்) "ஆஆஹ்... மாறா... உன் இதழ்கள் இத்தனை சூடாக இருக்கும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. உன் தவம் உன்னை ஒரு நெருப்புக் குழம்பாக மாற்றியிருக்கிறது. என்னைச் சுடு மாறா... உன் காமத்தால் என்னைச் சுட்டுப் பொசுக்கு!"

(மூச்சிறைக்க, ஆவேசத்துடன்) "நீ இதற்காகத்தான் காத்திருந்தாயா காமினி? ஒரு உயிரைக் காப்பாற்ற என் ஆன்மாவையே உன்னிடம் அடகு வைக்கச் செய்துவிட்டாயே!"

(அவனது முதுகில் நகக்கீறல்களைப் பதித்தபடி) "ஆன்மாவை நீயே வைத்துக்கொள் மாறா... எனக்கு உன் இந்தத் திண்ணிய உடலும், உன் ஆண்மையின் வேகமும் மட்டுமே போதும். பார்... உன் இதழ்கள் சொல்வதை உன் இதயம் மறுக்கவில்லை. நீயும் என்னை விரும்புகிறாய்... இந்தத் தீண்டலை நீயும் ரசிக்கிறாய், இல்லையா?"

"உன் வஞ்சகப் பேச்சுக்களை நிறுத்து! என் உடல் உனக்குக் கட்டுப்படலாம்... ஆனால் என் நினைவுகள் எப்போதும் ஆராதனாவிடமே இருக்கும்!"

(எகத்தாளமாகச் சிரித்து, அவன் காதோரம் கடித்தபடி) "இருக்கட்டும்... அங்கே உன் நினைவுகள் இருக்கட்டும். ஆனால் இங்கே... இந்த நொடியில், உன் இரத்தத்தில் நான் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறேன். உன் ஒவ்வொரு அசைவும் எனக்காகத் துடிக்கிறது. இன்னும்... இன்னும் ஆழமாக என்னை உணர் மாறா!"

அவளது வார்த்தைகள் மாறனின் ஆண்மையை இன்னும் தூண்டிவிட்டது. அவன் அவளை மேலும் இறுக்கமாக அணைத்து, அவளது கழுத்து மற்றும் தோள்பட்டைகளில் தன் பற்களால் மெல்லிய அடையாளங்களை இட்டான்.
"ம்ம்ம்... ஆஆஹ்... அப்படியே செய் மாறா! உன் அடையாளங்கள் என் மேனியில் தழும்புகளாக இருக்கட்டும். இன்று நீ எனக்கு இட்ட இந்த முத்திரை, சஞ்சீவினி வேரை விட வலிமையானது!" என்று காமினி இன்ப வேதனையில் முனகினாள்.

அவர்களின் உடல்கள் வியர்வையில் நனைந்து ஒன்றோடு ஒன்று ஒட்டிக்கொண்டன. ஒவ்வொரு முத்தமும், ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவர்களை அந்தச் சங்கமத்தின் அடுத்த கட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது. காமினியின் சாக்லேட் நிற மேனி மாறனின் சந்தன நிற மேனியுடன் கலந்து, ஒரு முழுமையான காம ஓவியமாக அந்தப் புல்வெளியில் விரிந்தது.

காமினி தன் கால்களால் அவனது இடுப்பைச் சுற்றிக் கொள்ள, மாறன் அவளைத் தூக்கி அந்தப் புல்வெளியில் கிடத்தினான். அவனது கட்டுமஸ்தான உடலின் பாரம் அவள் மேல் விழுந்தபோது, காமினி ஒரு சுகமான முனகலை வெளிப்படுத்தினாள்.

காமினியின் வஞ்சக வலையில் வீழ்ந்த மாறன், வேறு வழியின்றி அந்த உயிர்களைக் காக்கத் தன்னைப் பலி கொடுத்த அந்தத் தருணம், காட்டின் நிசப்தத்தை முழுமையாக ஆக்கிரமித்தது. காமினியின் நீண்ட நாள் தாகம் இன்று ஒரு எரிமலையைப் போல வெடிக்கக் காத்திருந்தது.

புல்வெளியில் சரிந்திருந்த காமினியின் **சாக்லேட் நிற மேனி**, அந்தி இருட்டில் மெருகேற்றப்பட்ட தேக்குச் சிலையாய் மின்னியது. மாறன் தன் முரட்டுத்தனமான கரங்களால் அவளது மென்மையான அங்கங்களைத் தீண்டத் தொடங்கினான்.

மாறன் அவளது இதழ்களை ஆவேசமாகச் சுவைக்கத் தொடங்கியபோது, காமினிக்கு அது ஒரு மதுவைப் போன்ற கிறக்கத்தைத் தந்தது. அவனது முரட்டுத் தாடியின் உரசல் அவளது கன்னங்களில் ஒரு சுகமான எரிச்சலை உண்டாக்கியது.

அவளது நீளமான கழுத்தில் அவன் முத்தமிட்டபடி மெல்லக் கீழே இறங்கினான். அவளது எடுப்பான மார்பின் வனப்பை அவன் ஒவ்வொன்றாகத் தன் இதழ்களால் ஆராதிக்கத் தொடங்க, காமினி "மாறா..." என்று கதறினாள். அவனது சூடான மூச்சுக்காற்று அவளது சாக்லேட் நிறத் தோலில் பட்டு அவளை இன்னும் பித்தெடுத்தது.

அவளது ஒடுங்கிய இடையையும், அதன் மடிப்புகளையும் அவன் தன் விரல்களால் வருடியபோது, காமினி ஒரு மீனைப் போலத் துடித்தாள். அவளது பெண்மை இப்போது ஒரு நீர் ஊற்றைப் போலச் சுரந்து அவனை வரவேற்கத் தயாரானது.

மாறன் அவளது சாக்லேட் நிற மேனியைத் தன் பலமான கரங்களால் அணைத்து, அவளது கழுத்தோரம் தன் இதழ்களைப் பதித்தபோது, காமினி தாளமாட்டாமல் நெளிந்தாள்.
(கண்கள் செருக, மெல்லிய முனகலுடன்) "ம்ம்ம்... மாறா... போதும் இந்தத் தவம். உன் கைகள் என் மேனியில் படும்போது... நான் ஒரு மெழுகாக உருகுகிறேன். உன் மார்பின் சூடு... அது என்னைச் சுட்டுப் பொசுக்குகிறது மாறா..."

(கனத்த குரலில்) "காமினி... உன் நிபந்தனை நிறைவேறுகிறது. இதற்குப் பிறகு என் வழியில் குறுக்கிடாதே!"

(சிறு எகத்தாளத்துடன் முனகி) "ஆஆஹ்... இப்போதும் அதே பிடிவாதமா? உன் உடலே என்னைத் தழுவத் துடிக்கும்போது... உன் உதடுகள் மட்டும் ஏன் இன்னும் வேஷம் போடுகின்றன? என்னைப் பார் மாறா... என் கண்களைப் பார்!"

மாறன் தன் காவி உடையை முழுமையாகத் துறந்து, தன் கட்டுமஸ்தான ஆண்மையுடன் அவளது கால்களுக்கு இடையே நெருங்கினான். காமினி தன் கால்களை அகல விரித்து, ஒரு புதிய உலகத்தை எதிர்கொள்ளும் பதற்றத்துடனும் ஆசையுடனும் அவனை எதிர்நோக்கினாள்.

மாறன் தன் ஆண்மையை அவளது பெண்மையின் வாசலில் வைத்து மெல்ல அழுத்திய அந்த நொடி... காமினியின் உடல் ஒரு மின்னல் தாக்கியது போலத் தூக்கிப் போட்டது. அவளது பெண்மையின் இறுகிய தசைகள் அந்த மாவீரனின் வீரியத்தைத் தாங்க முடியாமல் முதலில் போராடின.

வலிக்கும் சுகத்திற்கும் இடையிலான ஒரு மெல்லிய கோட்டில் அவள் தவித்தாள். அவளது சாக்லேட் நிற விரல்கள் மாறனின் திடகாத்திரமான புயங்களை இறுகப் பற்றின; நகங்கள் அவனது சதையில் ஆழமாகப் பதிந்தன.

அவன் அவளுள் ஆழமாகப் பிரவேசித்த அந்த நொடி, காமினியின் குரல் ஒரு சுகமான ஓலமாக மாறியது. அவளது விரல்கள் மாறனின் முதுகில் ஆழமாகப் பதிந்தன.
**காமினி:** (மூச்சிறைக்க, துடித்தபடி) "ஆஅஹ்... மாறா! உன் வீரியம்... அது ஒரு காட்டாற்றைப் போல என்னைத் துளைக்கிறது. இந்த இன்பத்திற்காக நான் எத்தனை ஜென்மம் வேண்டுமானாலும் காத்திருப்பேன். இன்னும்... இன்னும் இறுக்கமாக அணைத்துக்கொள் மாறா. என் சாக்லேட் நிற மேனி உன் சந்தன மார்பில் தேயட்டும்!"

அவன் முழுமையாக அவளுள் பிரவேசித்தபோது, காமினி ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை வெளிப்படுத்தி, தன் தலையை மண்ணில் புதைத்துக் கொண்டாள். அவளது இடுப்புத் தசைகள் அவனது அசைவுகளுக்கு ஈடுகொடுத்துத் துடித்தன.

மாறன் ஒரு வேட்டையாடும் வேங்கையைப் போல அவளுள் சீறிப் பாய்ந்தான். அவனது ஒவ்வொரு அசைவும் காமினியின் உணர்ச்சிக் கடலில் பேரலைகளை உருவாக்கியது. அவளது சாக்லேட் நிற மேனியும் அவனது சந்தன மார்பும் ஒன்றோடு ஒன்று உரசி, வியர்வையில் நனைந்து ஒருமித்த தாளத்தில் இயங்கின.

இருவரின் உடல்களும் ஒன்றோடொன்று பிரிக்க முடியாதபடி பின்னிப் பிணைந்திருந்தன. மாறனின் கட்டுமஸ்தான சந்தன நிற மேனியும், காமினியின் பளபளக்கும் சாக்லேட் நிற அங்கங்களும் அள்ளிக் கொண்டன. அவனது திண்ணிய புயங்கள் அவளது மென்மையான இடையை வளைத்துத் தூக்க, காமினி தன் கால்களால் அவனது இடுப்பை இறுக்கிக் கொண்டாள். ஒரு முதிர்ந்த தேக்கு மரத்தைச் சுற்றிய கொடியைப் போல அவள் அவனோடு ஒட்டிக் கிடந்தாள்.