⭐♥️♥️காம அசுரன் காத்தவராயனும் மாயமலை கட்டழகு தேவதைகளும் ♥️♥️⭐

[Geneliarasigan]

மன்னர் காலம்

Episode  - 156


ரத்த வெள்ளத்தில் நனைந்திருந்த இளங்கோவின் உடல், பூமியைத் தொடும் முன் அருள்மொழி அவனைத் தாங்கித் தன் மடியில் கிடத்தினாள். அவனது மார்பில் பாய்ந்திருந்த அந்த வஞ்சகப் பரசு, உயிரைப் பறித்துக் கொண்டிருந்தது. இளங்கோவின் கண்கள் மெல்லச் செருகின.

அவள் கண்கள் கலங்கவில்லை; மாறாக ஒரு தீர்க்கமான முடிவில் பிரகாசித்தன. இளங்கோவின் நெற்றியில் படிந்திருந்த வியர்வையையும் ரத்தத்தையும் தன் கரங்களால் துடைத்தாள்.

என் காதலன் சரிந்து கீழே விழுந்து நிலமங்கை தழுவும் முன், நான் என் காதலனைத் தழுவிக்கொண்டேன். இளங்கோ... உங்கள் ஆன்மா வீர சுவர்க்கம் அடைந்து தேவலோகம் செல்லப் போகிறது. அங்கே தேவ மங்கைகள் உங்கள் வீரத்தைக் கண்டு உங்களைத் தழுவக் காத்திருப்பார்கள். அவர்களுக்கு அந்த வாய்ப்பைத் தரமாட்டேன். அங்கேயும் உங்களுக்கு முன்னால் நான் வந்து நிற்பேன். உங்களை அங்கும் நானே தழுவிக் கொள்வேன்!"

அவளது குரலில் துக்கம் இல்லை, மாறாகக் காதலனை ஒருபோதும் விட்டுக்கொடுக்காத ஒரு உரிமை கலந்திருந்தது.

அருள்மொழி தன் இடையில் இருந்த அந்தச் சிறிய குத்துவாளை உருவினாள். அந்திச் சூரியனின் கடைசி ஒளிக் கீற்று அந்த வாளின் முனையில் பட்டுத் தெறித்தது. அவள் தன் மார்பை நோக்கி அந்த வாளை உயர்த்தியபோது, அவளது முகத்தில் ஒரு அமைதியான புன்னகை அரும்பியது. மரணம் அவளுக்குப் பயத்தைத் தரவில்லை; அது அவளது காதலனை மீண்டும் அடையப்போகும் ஒரு வழியாகவே தெரிந்தது.

வாள் அவளது மார்பைத் தீண்டும் ஒரு நொடிக்கு முன்... ஒரு தடையணை ஏற்பட்டது.
உயிரற்றுக் கிடப்பதாகக் கருதப்பட்ட இளங்கோவின் கைகள், நடுங்கியபடியே உயர்ந்து அருள்மொழியின் மணிக்கட்டைப் பற்றின. அவனது பிடியில் பழைய பலம் இல்லை, ஆனால் அந்தத் தொடுதலில் ஒரு மாபெரும் அதிகாரம் இருந்தது.

அவன் கண்கள் பாதியளவு திறந்தன. அவனது பார்வையில் "வேண்டாம்" என்ற மௌனமான வேண்டுகோள் இருந்தது.
"தேவி... என்... வெற்றி... நீங்கள்... வாழ்வதில்... இருக்கிறது..." என அவன் இதழ்கள் சத்தமின்றி முணுமுணுத்தன.

வாள் முனை அவளது ஆடையைத் தொட்ட நிலையில் அப்படியே நின்றது. இளங்கோவின் அந்த பலவீனமான பிடி, அவளுக்கு ஒரு கோடி யானைகளின் பலத்தைத் தந்தது போல இருந்தது. தன் உயிரை மாய்த்துக்கொள்ள நினைத்தவள், தன் காதலனின் கடைசி ஆசையை நிறைவேற்ற வேண்டுமா அல்லது அவனுடன் செல்ல வேண்டுமா என்ற தவிப்பில் சிலையாக உறைந்து நின்றாள்.
சுற்றி இருந்த காடு நிசப்தமானது. தடாகத்தின் அலைகள் ஓய்ந்தன. அங்கே ஒரு வீரன் தன் உயிரைத் தியாகம் செய்து கொண்டிருந்தான்; ஒரு காதலி தன் உயிரையே அவனுக்காகப் பலியிடத் துடித்துக் கொண்டிருந்தாள். ரத்தமும், கண்ணீரும், காதலும் அந்த மண்ணில் ஒன்றாகக் கலந்தன.


இளங்கோவின் இறுதி மூச்சு காற்றின் மெல்லிய அசைவாக வெளிவர, அந்தத் தடாகக் கரையே ஒரு புனிதமான வேள்விக் கூடமாக மாறியது. அருள்மொழியின் மடியில் கிடந்தபடியே, தன் காதலியின் கண்களை உற்றுப் பார்த்தான் இளங்கோ. அவன் பார்வையில் மரணத்தின் நிழல் தெரிந்தாலும், ஒரு புதிய பிறப்பிற்கான ஒளி தென்பட்டது.

இளங்கோவின் உதடுகள் ரத்தத்தின் சுவையுடன் திக்கித் திணறிப் பேசின. "தேவி... என் உயிர் இந்த உடலை விட்டு ஒரு கணம் பிரிந்தபோது, ஒரு விசித்திரமான ஒளியைக் கண்டேன். அங்கே **லிகிதா, அனு** என்ற இரு தேவதைகள் எனக்குத் தரிசனம் தந்தார்கள். அவர்கள் சொன்ன செய்தி என் மரணத்தையே ஒரு கொண்டாட்டமாக மாற்றிவிட்டது..."

அவன் அவள் கரங்களை இறுகப் பற்றினான். "அருள்மொழி... உன் வயிற்றில் என் வாரிசு உதித்திருப்பதாக அவர்கள் கூறினார்கள். அந்தச் சிசு இந்த உலகுக்கு நன்மை செய்யப் போகும் ஒரு பேரொளி. நான் உன் உடலை விட்டு வேண்டுமானால் பிரிவேன், ஆனால் உன் ஆன்மாவை விட்டுப் பிரியமாட்டேன். நீ இந்த உலகில் ஜீவித்திருக்கும் வரை நான் உன்னோடுதான் இருப்பேன். உன்னோடுதான் நான் விண்ணுலகம் செல்வேன்... இது நான் வணங்கும் இறைவன் மீது சத்தியம்!"

அருள்மொழி ஒரு கணம் அதிர்ந்து போனாள். தன் காதலன் இல்லாத உலகில் ஒவ்வொரு நொடியும் நரகமாகும் என்று நினைத்தவளுக்கு, இந்தச் செய்தி ஒரு பெரும் சுமையாகத் தெரிந்தது. அவளால் வாக்குக் கொடுக்க முடியவில்லை. பேச்சு எழாமல் விம்மி அழுதாள்.
இளங்கோவின் முகம் வேதனையில் சுருங்கியது. "தேவி... இந்த வஞ்சகப் பரசு என் மார்பைத் துளைக்கும் வலி தாங்க முடியவில்லை. ஆனால் உன் வாயிலிருந்து வரும் அந்த ஒரு வாக்குக்காகவே என் உயிரை விரல் நுனியில் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். பிறப்பதும் இறப்பதும் இயற்கை... ஆனால் நம் மரணம் இந்த உலகுக்கு ஒரு அர்த்தத்தைத் தர வேண்டும். எனக்காக... நம் வாரிசுக்காக... நீ உயிர் வாழ வேண்டும்!"

அருள்மொழியின் கண்கள் அருவியாகக் கொட்டின. தன் காதலனின் வேதனையைப் பார்க்கச் சகிக்காமல், நா தழுதழுக்க, வார்த்தைகள் வராமல் தன் தலையை அசைத்துச் சம்மதம் தெரிவித்தாள். அந்த மௌனமான சம்மதம், அந்தப் போர்க்களத்தின் விதியையே மாற்றியது.

அதுவரை ரத்தச் சிவப்பாக இருந்த அந்தி வானம், சட்டென்று கருமேகங்களால் சூழப்பட்டது. ஒரு மாவீரனின் இறுதி யாத்திரைக்காக இயற்கையே கருப்புடை அணிந்தது போல இருந்தது.

தடாகத்தின் அலைகள் அப்படியே உறைந்து போயின. அன்னப் பறவைகள் தங்கள் கழுத்தை இறக்கைகளுக்குள் புதைத்துக்கொண்டு மௌன அஞ்சலி செலுத்தின.

காட்டில் இலைகளின் சலசலப்பு கூட அடங்கிப்போனது. காற்றில் பரவியிருந்த அந்த 'பரசு'வின் துர்நாற்றம் மறைந்து, சன்னதியில் இருந்து வந்த தெய்வீக நறுமணம் அந்த இடத்தை நிரப்பியது.

அருள்மொழியின் சம்மதத்தைக் கேட்டதும், இளங்கோவின் முகத்தில் ஒரு தெய்வீக அமைதி குடியேறியது. அவனது கைப்பிடி மெல்லத் தளர்ந்தது.
"அருள்மொழி... நான் உன்னில்தான் வாழ்கிறேன்..." என்று அவன் இதழ்கள் கடைசி முறையாக முணுமுணுத்தன. அவன் கண்கள் மூடின.

கொஞ்ச நேரம் முன்பு அருள்மொழி தண்ணீரை அள்ளி வீசியபோது அது முத்துக்களாய் சிதறியது; இளங்கோவின் சிரிப்பு அந்தப் பாறைகளில் எதிரொலித்தது.

அதே தடாகத்தின் ஓரம் இப்போ இளங்கோவின் மார்பிலிருந்து பீறிடும் ரத்தம் நீரோடு கலந்து சிவப்பாக மாறிக் கொண்டிருந்தது.

அன்று அவர்கள் இருவரும் காதலில் திளைத்து நனைந்தார்கள்; இன்று அருள்மொழி தன் காதலனின் ரத்தத்தில் நனைந்து கொண்டிருந்தாள். அந்த மகிழ்ச்சியான சிரிப்பொலி இருந்த இடத்தில், இப்போது மரண ஓலத்தின் மிச்சம் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது.

இளங்கோவின் கண்கள் அருள்மொழியின் முகத்தை விட்டு விலகவில்லை. அவனது உயிர் பிரியும் தருணம் ஒரு மெல்லிய மெழுகுவர்த்தி அணைவதைப் போல மிக மென்மையாகத் தொடங்கியது.

அவனது நெஞ்சுக்கூடு ஏறி இறங்குவது மெல்ல மெல்லக் குறைந்தது. ஒவ்வொரு சுவாசமும் ஒரு போராட்டமாக இருந்தது. "தேவி..." என்று அவன் அழைத்தபோது, அவனது குரல் காற்றில் கரையும் மேகத்தைப் போல மெலிதாக ஒலித்தது.அவனது கருவிழிகளில் தெரிந்த அந்தப் பிரகாசம் மெல்ல மங்கத் தொடங்கியது. ஆனால், அந்த மங்கலான நிலையிலும் அருள்மொழியின் உருவம் மட்டுமே அவன் கண்ணுக்குத் தெரிந்தது.

அவனது கைவிரல்கள் அருள்மொழியின் கரங்களை இறுக்கப் பற்ற முயன்று, பலமில்லாமல் மெல்லத் தளர்ந்தன. அவனது உடல் ஒருமுறை லேசாகச் சிலிர்த்தது—அது அவனது ஆன்மா இந்த உலகக் கட்டுகளை அறுத்துக் கொண்டு வெளியேறத் துடித்த தருணம்.

சுற்றுப்புறச் சூழல் அந்த மாவீரனின் மறைவை உணர்ந்து கொண்டதைப் போல விசித்திரமாக மாறியது:

சற்று முன்பு இவர்களின் விளையாட்டிற்குத் துணையாகச் சிறகடித்த அன்னப் பறவைகள், இப்போது தடாகத்தின் நடுவே சிலைகளைப் போல அசைவற்று நின்றன.

காற்றில் வீசிய அந்தத் தென்றல் நின்று போய், ஒரு கனமான நிசப்தம் கானகத்தைப் போர்த்தியது. மரங்களில் இருந்த இலைகள் கூட அசைய அஞ்சி நின்றன.

சூரியன் முழுவதுமாக மறைந்து, வானம் இருள் போர்வையைப் போர்த்திக் கொண்டது. இளங்கோவின் உயிர் பிரியும் அதே வேளையில், வானில் முதல் நட்சத்திரம் தோன்றியது—அது அவனது ஆன்மா விண்ணுலகம் சென்றதைக் குறிப்பது போல மின்னியது.

அருள்மொழியின் மடியில் கிடந்த இளங்கோவின் தலை மெல்ல ஒரு பக்கமாகச் சாய்ந்தது. அவனது இதழ்களில் ஒரு சிறிய புன்னகை மட்டும் அப்படியே உறைந்து போயிருந்தது. தன் காதலிக்கு ஒரு மகத்தான வாரிசைப் பரிசாகக் கொடுத்துவிட்டோம் என்ற திருப்தி அந்தப் புன்னகையில் தெரிந்தது.
அருள்மொழி அவனது நெற்றியைத் தொட்டுப் பார்த்தாள். அந்த வெப்பம் மெல்லக் குறைந்து, குளிர்ச்சி படரத் தொடங்கியது. "இளங்கோ..." என அவள் மெல்லிய குரலில் அழைத்தாள். ஆனால் பதில் வரவில்லை. தடாகத்தின் அலைகள் மட்டும் கரையில் மோதி, "போய்விட்டான்... போய்விட்டான்..." என்று சத்தமின்றிச் சொல்வது போலப் பின்வாங்கின.
காதல் விளையாடிய அதே தடாகக் கரையில், ஒரு மாவீரனின் உடல் இப்போது நிலமங்கையின் மடியில் ஒரு காவியமாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தது.

தடாகக் கரையில் வீழ்ந்து கிடந்த அந்த மாவீரனின் உடல் மீது, மேகங்கள் கண்ணீர் விடுவது போலச் சாரல் மழை பொழியத் தொடங்கியது. அருள்மொழி அழவில்லை; தன் காதலனின் உயிரைச் சுமந்திருக்கும் தன் வயிற்றைத் தொட்டபடி, ஒரு பெரும் லட்சியத்தை ஏந்திய காளியாக அந்த மழையில் நனைந்து நின்றாள். இளங்கோவின் ஆன்மா அவள் சுவாசத்தில் கலந்தது.