⭐♥️♥️காம அசுரன் காத்தவராயனும் மாயமலை கட்டழகு தேவதைகளும் ♥️♥️⭐

[Kinglion]

Episode- 155




இந்த பார்ட் எத்தனை பேருக்கு பிடிக்கும் என தெரியல..ஆனால் நான் நினைத்த கதையின் படி எழுதி உள்ளேன்..உங்க மனசுக்கு பட்டதை comment போடுங்க

அடர்ந்த காட்டின் அமைதியில், அந்தத் தடாகம் ஒரு ரகசிய உலகத்தைப் போலக் காட்சியளித்தது. அதன் நடுவே இருந்த ஒரு பாறைத் திட்டின் மீது இளங்கோவும் அருள்மொழியும் அமர்ந்திருந்தனர்.
இருவர் உடலிலும் ஆடைகள் இல்லை; ஒரு மெல்லிய போர்வை மட்டும் அவர்கள் இருவரையும் சேர்த்தே பொதிந்திருந்தது. அவர்களின் கலைந்த கூந்தலும், தளர்ந்த மேனியும் சற்றுமுன் அவர்கள் கண்ட உச்சக்கட்ட இன்பத்தின் சாட்சிகளாய் விளங்கின. அருள்மொழியின் முகத்தில் ஒரு பரிபூரணமான நிறைவு. இளங்கோவின் தோளில் தலை சாய்த்து, அந்த ஏகாந்தத்தை அவள் அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அப்போது, தடாகத்தின் நீர்மட்டம் அவர்கள் அமர்ந்திருந்த இடத்திற்கு மிக அருகில் இருக்க, இளங்கோவின் இடையில் இருந்த ஆடை சற்றே விலகி நீரில் நனைந்திருந்தது. அவனது ஆண்மையின் அடையாளம் நீரில் மெல்ல மிதக்க, அதைச் சுற்றிச் சிறிய மீன்கள் கூட்டமாக வட்டமிட்டன. அவன் ஆண்குறியில் ஒட்டியிருந்த கலவியின் மிச்சங்களை அந்த மீன்கள் மொய்ப்பதைக் கண்ட அருள்மொழிக்கு, ஒரு கணம் தன் வசீகரமான பொறாமை தலைதூக்கியது.
தனக்கு சொந்தமான காதலனின் தேகத்தை ஒரு சிறு மீன் கூட தீண்டுவதை அவளால் பொறுக்க முடியவில்லை. உடனே அவள் தன் மெல்லிய கரங்களால் நீரை அலசி, அந்த மீன்களை அங்கிருந்து விரட்டினாள்.

அவளது இந்தச் செய்கையைக் கண்டு இளங்கோ மெல்லச் சிரித்தான். "தேவி, என்ன இது? எனக்குக் கிடைத்த பெரும் பாக்கியம், பாவம் இந்தச் சிறு மீன்களுக்குக் கிடைக்கக் கூடாதா?" என்று கேலியாகக் கேட்டான்.

அருள்மொழி புரியாமல் அவனை ஏறிட்டாள். "மீன்களுக்கு என்ன பாக்கியம் வேண்டியிருக்கிறது? உங்கள் மேனியை அவை தீண்டுவது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை," என்று சிணுங்கினாள்.
இளங்கோ அவளை இன்னும் நெருக்கமாக அணைத்துக்கொண்டு, அவள் காதோரம் ரகசியமாய்ப் பேசினான். "அன்பே, அந்த மீன்கள் அங்கே வந்தது என் விந்துவைச் சுவைக்க அல்ல... என்னோடு கலந்திருந்த உன் 'ஜீவ அமிர்தத்தின்' வாசனையை நுகரத்தான் அவை அங்கே வட்டமிடுகின்றன," என்றான் குறும்பான பார்வையுடன்.
அவன் எதைக் குறிப்பிடுகிறான் என்பதை உணர்ந்த கணமே, அருள்மொழியின் முகம் செந்தாமரையாய் சிவந்தது. நாணத்தால் அவள் முகம் துடிக்க, அவனைப் பார்க்க முடியாமல் அவன் மார்பிலேயே தன் முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டாள். காட்டின் அந்த நிசப்தத்தில், மீண்டும் ஒருமுறை காதலின் மணம் கமழத் தொடங்கியது.

தடாகத்தைச் சுற்றியிருந்த மரங்களில் இருந்து உதிர்ந்த பூக்கள் நீர்ப்பரப்பின் மேல் ஒரு மெல்லிய போர்வையைப் போலப் படர்ந்திருந்தன. இளங்கோவின் விரல்கள் அவள் முகவாயைத் தூக்கியபோது, அருள்மொழியின் நீண்ட இமை மயிர்கள் நடுங்கின. அவள் காதோரம் ஒதுக்கப்பட்டிருந்த ஒரு சுருள் கூந்தலில் இருந்து ஒரு நீர்த்துளி நழுவி, அவள் மார்பில் வழிந்ததைக் கண்ட இளங்கோவின் பார்வை ஆழமானது.

இளங்கோ அவளை நெருங்க, அந்தச் சிறு இடைவெளியில் அவள் சிரித்துக்கொண்டே பின்வாங்கினாள்.

என்னைத் தொட முடியுமா உங்களால்?" எனச் சவால் விட்டபடி அவள் பின்னோக்கி நீந்தினாள்.

"சிற்றோடை மீனே... கடலிடம் இருந்து தப்பிக்க முடியாது!" என்று இளங்கோ ஒரே மூச்சில் அவளை நெருங்கினான்.

அவளது இடுப்பில் அவன் கை பட, மின்னல் தாக்கியது போலத் துடித்துப் போனாள் அருள்மொழி. அவள் அவன் பிடியில் இருந்து நழுவ முயல, அவளது பட்டுப் போன்ற மேனி அவன் கரங்களில் வழுக்கியது.

தண்ணீருக்கு நடுவே இருந்த ஒரு பாறையை அவள் பற்றிக்கொள்ள, இளங்கோ அவளைச் சிறை பிடித்தான். இப்போது அவர்களுக்கு இடையே ஒரு நூலிழை இடைவெளிதான்.

"உங்கள் விழிகளில் தெரியும் இந்த வெட்கம், நான் பார்த்த எந்தப் போர்க்களத்தின் வெற்றியை விடவும் அழகானது தேவி," என அவன் மெல்லிய குரலில் முணுமுணுக்க, அவள் முகத்தை அவன் தோளில் புதைத்துக் கொண்டாள்.

அவன் தன் கைகளால் தண்ணீரை அள்ளி அவள் தோள்களின் மேல் ஊற்றினான். அந்தச் ஜில்லிப்பில் அவள் சிலிர்த்துப் போய், அவன் மார்பில் தன் நகங்களால் மெல்லக் கீறினாள். அன்னப் பறவைகள் அவர்களைச் சுற்றி வட்டமிட்டு, தங்கள் நீண்ட கழுத்துகளால் ஒருவரையொருவர் தழுவிக்கொள்வது போல, இவர்களும் மௌன மொழியில் காதல் பேசிக் கொண்டனர்.

அவன் முகத்தில் தண்ணீரைச் சடாரென்று அடித்துவிட்டுத் தப்பி ஓட முயன்றாள். இளங்கோ அவளைத் துரத்திக் கொண்டு வரும்போது, அவள் தடாகத்தின் ஆழமான பகுதிக்குச் சென்று, மூச்சடக்கி நீருக்கு அடியில் மறைந்தாள்.

சில நொடிகள் அவள் வெளியே வராததைக் கண்டு இளங்கோ பதறினான்.
"அருள்மொழி! எங்கே இருக்கிறாய்?" என்று அவன் தேட, சட்டென்று அவனது கால்களை நீருக்கு அடியில் இருந்து ஒரு மெல்லிய கை இழுத்தது.
நிலைதடுமாறி அவன் நீருக்குள் விழ, அவள் சிரித்துக்கொண்டே மேலே வந்தாள்.
ஆனால், அந்தச் சிரிப்பு நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை. கரையேறிய இளங்கோவின் காதுகள் காற்றில் ஒரு மாறுபட்ட ஒலியைக் கேட்டன. காய்ந்த இலைகள் மிதிப்படும் சத்தம்... லேசான துருப்பிடித்த வாளின் உரசும் ஒலி.

விளையாட்டின் உச்சத்தில் இளங்கோவின் உடல் சட்டென்று விறைத்தது. காற்றில் கலந்திருந்த அந்த ஒரு விசித்திரமான வாசனை அவனது நாசியைத் தீண்டியது. அது வேட்டை நாயின் குணம் கொண்ட இடும்பன்காரியின் உடல் வாடை.

"அருள்மொழி, நில்!" - இளங்கோவின் குரலில் இருந்த அதிகாரம் அவளை அதிர வைத்தது.

"தேவி, உடனே தடாகத்தின் அடியில் இருக்கும் சுரங்கப்பாதை வழியாகச் செல்லுங்கள். இடும்பன்காரியின் காலடிச் சத்தம் கேட்கிறது. அவன் காற்றில் வீசும் வஞ்சக வாசத்தை நான் உணர்கிறேன்," என்றான் அவன் கண்கள் சுற்றிலும் மேய.

அருள்மொழி பயப்படவில்லை, மாறாக அவன் தோள்களைத் தன் மலர்க்கரங்களால் இறுகப் பற்றிக் கொண்டாள். அவளது நனைந்த உடலின் ஸ்பரிசம் அவனுக்குள் ஒரு நிமிடம் தடுமாற்றத்தை ஏற்படுத்தினாலும், சூழலின் தீவிரம் அவனை மீட்டது.

"இல்லை இளங்கோ! உங்களை இந்த ஆபத்தில் விட்டுவிட்டு நான் மட்டும் தப்பிப்பதா? தோற்று ஓடிய நரி மீண்டும் வருகிறது என்றால் ஏதோ சூழ்ச்சியுடன் தான் வரும். உங்களுக்குத் துணையாக நான் இங்கேயே இருப்பேன்!" என அவள் அடம் பிடித்தாள்.

இளங்கோ அவள் கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்தான். "தேவி, உங்கள் மீது ஒரு துளி ரத்தம் பட்டாலும் என் வீரம் செத்துவிடும். உங்கள் பாதுகாப்பு குறித்த கவலையே என் வாளின் வேகத்தைக் குறைத்துவிடும். என் கவனத்தைச் சிதறடிக்காமல், எனக்கு வெற்றியைத் தேடித்தர நீங்கள் உடனே விலகிச் செல்ல வேண்டும். இது என் கட்டளை!"

அவன் வார்த்தைகளில் இருந்த நியாயத்தை உணர்ந்த அருள்மொழி, கனத்த இதயத்துடன் சம்மதித்தாள். ஒருமுறை அவன் கைகளை அழுத்திப் பிடித்துவிட்டு, மூச்சடக்கி நீருக்குள் மூழ்கினாள். தடாகத்தின் அடியில் இருந்த ரகசியக் கதவைத் திறந்து சுரங்கப்பாதைக்குள் அவள் மறைந்ததை உறுதி செய்த இளங்கோ, கரையேறினான்.
ஈரமான ஆடைகளை விடுத்து, தன் உடைவாளைச் சரி செய்துகொண்டான். அந்த அடர்ந்த மரத்தின் நிழலில், ஒரு வேங்கையைப் போல மறைந்து நின்று காத்துக்கொண்டிருந்தான். இடும்பன்காரியின் தலை உருளப் போகும் அந்த நொடிக்காகக் காற்று கூட அமைதியானது.

சற்று நேரத்துக்கு முன்பு,

இளங்கோவிடம் தோற்றுப் புறமுதுகு காட்டி ஓடி வந்த இடும்பன்காரி, ஒரு பாழடைந்த மண்டபத்தின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தான். அவனது உடல் காயங்களை விட, ரோகிணியின் முகத்தில் எப்படி விழிப்பது என்கிற அவமானம் அவனை வாட்டியது.

சுற்றி நிசப்தம் நிலவியது. திடீரென்று காற்றின் வேகம் அதிகரித்தது. சுழன்று அடித்த காற்றில் ஒரு குரல் அவன் காதுக்குள் மிக நெருக்கமாக ஒலித்தது.
"தோற்றுப் போன இடும்பனே... உனக்கு உதவி தேவைப்படுகிறதா?"

இடும்பன்காரி திடுக்கிட்டு எழுந்தான். அவனது கண்கள் இருளைத் துளைத்துப் பார்த்தன. யாரும் இல்லை. "யார் அது? என் பெயரைச் சொல்லி அழைப்பது யார்?" என்று கத்தினான். பதில் இல்லை, ஆனால் அவன் மண்டைக்குள் அந்தச் சிரிப்பொலி மட்டும் எதிரொலித்துக் கொண்டே இருந்தது.

மீண்டும் அதே குரல், இம்முறை அவனது மறுபுறம் கேட்டது. "உன் வாள் மழுங்கிவிட்டது, உன் வீரமும் தொலைந்துவிட்டது. நான் துணை நின்றால் இளங்கோவின் தலையை நீ எடுக்கலாம்!"
பயத்தில் இடும்பன்காரியின் அடிவயிற்றில் அமிலம் சுரந்தது. நாவறண்டு போய், திக்கித் திணறிப் பேசினான். "யாரது? யாராக இருந்தாலும் முன்னாடி வந்து பேசுங்க... இப்படித் தெரியாமல் பேசுவது கோழைத்தனம்!"

அவன் "கோழை" என்ற சொல்லைச் சொல்லி முடிப்பதற்குள், "பளார்" என்று ஒரு சத்தம்.
யார் அடித்தது என்று கூடத் தெரியவில்லை, ஆனால் இடும்பன்காரியின் முகம் இடதுபுறம் திரும்பியது. அவன் வாயோரம் ரத்தம் கசிய, அந்த அடியின் வேகத்தில் அப்படியே சுருண்டு தரையில் விழுந்தான்.

"யாரைப் பார்த்துடா கோழை என்று சொல்கிறாய்? அற்பப் பதரே! உன் ஊனக் கண்களுக்கு நான் தெரியாவிட்டால் நான் கோழையா?"

காற்றில் ஒரு புகை மண்டலம் உருவாவது போலத் தெரிந்தது. மெல்ல மெல்ல ஒரு பிரம்மாண்ட உருவம் அவன் முன் தென்பட்டது. அது "காத்தவராயன்!"
அந்த உருவத்தில் இருந்த ஆக்ரோஷத்தையும், கண்களில் மின்னிய சிவப்பையும் பார்த்த இடும்பன்காரி, தன் கால்கள் நடுங்குவதை உணர முடியாமல் உறைந்து நின்றான்.

காத்தவராயன் தன் காலடியை இடும்பன்காரியின் நெஞ்சுக்கு அருகில் கொண்டு வந்தான். அங்கிருந்த தூசியெல்லாம் அவன் மூச்சுக்காற்றில் பறந்தன.

"நான் நினைத்தால் உன்னை இப்போதே சாம்பலாக்க முடியும். ஆனால் உன்னால் எனக்கு ஒரு வேலை ஆக வேண்டியிருக்கிறது. எழுந்து நில்!" என காத்தவராயன் உத்தரவிட, இடும்பன்காரி பயத்தில் நடுங்கியபடியே, கைகூப்பித் தன் எஜமானைக் கண்ட அடிமையைப் போலச் சுருண்டு கிடந்தான்.

காற்றைச் கிழித்துக் கொண்டு புகை மண்டலமாக நின்ற காத்தவராயனைப் பார்த்த இடும்பன்காரிக்கு, நாவறண்டு போனது. வார்த்தைகள் தொண்டையிலேயே சிக்கிக் கொண்டன. அவன் உடல் நடுங்குவதைப் பார்த்து காத்தவராயன் ஏளனமாகச் சிரித்தான்.

"பயப்படாதே அற்பனே! உன் இலக்கும் என் இலக்கும் ஒன்றுதான். அந்த இளங்கோவின் தலை எனக்கு வேண்டும். அவனது திமிரை அடக்க, என் கையில் இருக்கும் இந்த **'பரசு'** ஆயுதத்தை உனக்குத் தருகிறேன்," என்றான் காத்தவராயன்.

காத்தவராயன் கையை நீட்ட, காற்றில் மின்னல் கீற்றுகள் போல ஒளி வீசும் ஒரு பிரம்மாண்டமான கோடாலி போன்ற ஆயுதம் தோன்றியது. அதன் விளிம்புகளில் இருந்து அக்னி பிழம்புகள் தெறித்தன. அதைப் பார்த்ததும் இடும்பன்காரியின் கண்களில் பேராசை மின்னியது. அவன் அவசரமாக அதை நோக்கித் தன் கைகளை நீட்டினான்.

இடும்பன்காரி அதைத் தொட முயன்றபோது, அவனது கை அந்த ஆயுதத்தின் மீது படவே இல்லை. ஒரு பெரும் காந்த விசை அவனைத் தள்ளிவிட்டது போல அவன் தடுமாறினான்.

"முட்டாளே! இது சாதாரண இரும்பல்ல. அண்ட சராசரங்களின் சக்தியைத் தாங்கியது. இதைத் தொடக்கூட உனக்குத் தகுதி இல்லை," என்று கர்ஜித்த காத்தவராயன், தன் வலது கையை இடும்பன்காரியின் தலைக்கு மேல் வைத்தான்.

ஒரு நொடியில், கருநீல நிறத்திலான ஒரு ஒளிப் பிழம்பு காத்தவராயனிடம் இருந்து இடும்பன்காரியின் உடலுக்குள் பாய்ந்தது. அவனது நரம்புகள் புடைத்தன; கண்கள் சிவந்தன. பத்து யானைகளின் பலம் அவன் தோள்களில் ஏறியது போல உணர்ந்தான்.

இப்போது இடும்பன்காரி அந்தப் 'பரசு' ஆயுதத்தை லாவகமாகத் தூக்கினான். தன் பலத்தைச் சோதிக்க அருகில் இருந்த ஒரு பாறாங்கல் போன்ற தூணின் மீது அதை வீசினான்.
இடி விழுந்தது போன்ற சத்தம்! அந்தத் தூண் சுக்குநூறாக உடைந்து மணலாய் சிதறியது.
அந்த நொடியில் இடும்பன்காரியின் பயம் காணாமல் போனது. வஞ்சகமும், அகங்காரமும் அவன் முகத்தில் குடியேறின. தான் இப்போது காத்தவராயனை விடப் பலசாலி என்று அவன் மனம் கணக்குப் போட்டது.

தனக்குச் சக்தி கொடுத்த அந்த மாய உருவத்தை இப்போது ஏளனமாகப் பார்த்தான் இடும்பன். தன் மீசையை முறுக்கிக் கொண்டு எகத்தாளமாகச் சிரித்தான்.

"என்ன காத்தவராயா? உன் முகத்தில் இவ்வளவு கலக்கம் ஏன்? இளங்கோவை வீழ்த்த உன்னால் முடியவில்லை, அதற்காகத்தான் என்னை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்துகிறாயா? இப்போது என்னிடம் இருப்பது உன் சக்தி மட்டுமல்ல, அதை விட மேலான ஒரு அகந்தை!"
அவன் மேலும் தொடர்ந்தான்,"ஏய் காத்தவராயா! இப்போது நான் நினைத்தால் உன்னையே என் காலடியில் பணிய வைக்க முடியும். இளங்கோவின் தலை உனக்கு வேண்டுமானால், என் காலில் விழுந்து யாசகம் கேள். அப்போதுதான் உனக்காக நான் அந்த இளங்கோவை வேட்டையாடுவேன்!"**
காத்தவராயன் பதில் பேசவில்லை. ஆனால் அவன் முகத்தில் ஒரு விசித்திரமான புன்னகை அரும்பியது. கொடுத்த சக்தியைப் பறிப்பதும், கொடுத்தவனை மிதிக்க நினைப்பவனை அழிப்பதும் அவனுக்குப் புத்தம் புதிதல்லவே! அந்தப் பாழடைந்த மண்டபத்தில் இடும்பன்காரியின் எகத்தாளச் சிரிப்பு எதிரொலித்துக் கொண்டே இருந்தது.

பதிலுக்கு காத்தவராயனின் அந்த அமானுஷ்யச் சிரிப்பு அந்தப் பாழடைந்த மண்டபத்தின் சுவர்களில் மோதி பயங்கரமாக எதிரொலித்தது. இடும்பன்காரியின் அகங்காரம் அந்தச் சிரிப்பில் சற்று ஆட்டம் கண்டது.

இடும்பன்காரி குழப்பத்துடன் தன் கையில் இருந்த பரசு ஆயுதத்தைப் பார்த்தான். "ஏன் சிரிக்கிறாய்? என் பலத்தைக் கண்டு உனக்கு நடுக்கம் எடுத்துவிட்டதா?" என மார்தட்டினான்.


காத்தவராயன் தன் புகையுருவத்தை இன்னும் பெரிதாக்கி அவனுக்கு முன்னால் வந்து நின்றான்.
"முட்டாளே! வரம் கொடுத்துவிட்டுப் பின்னால் அவதிப்படும் சிவபெருமான் என்று நினைத்தாயா என்னை? நான் கொடுத்த சக்தி உன் ரத்தத்தில் கலந்திருப்பது வெறும் "ஒரே ஒரு நாழிகை" மட்டும்தான்! அந்த நேரம் முடிந்ததும் நீ பழையபடி ஒரு சாதாரணப் புழுவாகத் தரையில் நெளிவாய்!"

இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் இடும்பன்காரியின் முகம் வெளுத்தது. அவனது பத்து யானை பலம் ஒரு வினாடி தளர்வது போன்ற பிரமை ஏற்பட்டது.

"இளங்கோவை என்னால் ஒரு நொடியில் சாம்பலாக்க முடியும். ஆனால், அவன் உடலில் ஓடுவது **என் ரத்தம்**. என் சொந்த வம்சத்தின் ரத்தத்தை என் கைகளால் சிந்துவது என் மர்ம சக்திகளுக்கு ஆபத்தாய் முடியும். அதனால்தான் உன்னைப் போன்ற ஒரு கருவியைத் தேடி வந்தேன்."
இடும்பன்காரிக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. "என்ன? உன் வம்சத்தைச் சேர்ந்தவனுக்கா நீயே குழி பறிக்கிறாய்? அவன் உன் வழித்தோன்றல் என்றால் நீ அவனுக்குத் துணையாக அல்லவா இருக்க வேண்டும்? இதில் என்ன மர்மம்?" என்று கேட்டான்.

காத்தவராயனின் கண்கள் அக்னிப் பிழம்பாக மாறின. "அவன் என் வம்சாவளி என்பதுதான் அவனுக்குச் சாதகமும், எனக்கு ஆபத்தும்! அவன் உயிரோடு இருந்தால் என் இருப்புக்கே அச்சுறுத்தல். இதற்கு மேல் விளக்கம் சொல்ல எனக்கு நேரமில்லை.

நான் சொல்லும் இந்த வழியில் சென்றால், அவனது வாள் வீச்சு உன் மேல் படும் முன், இந்த 'பரசு' கொண்டு அவன் தலையை நீ உருட்டலாம்."

காத்தவராயன் இளங்கோவின் பலவீனங்களையும், அவனை எப்படி கொல்வது பற்றி விவரிக்க விவரிக்க, இடும்பன்காரியின் கண்களில் மீண்டும் அந்த வஞ்சக ஒளி பிரகாசித்தது.

மணிக்கூண்டு நகர்வது போல இடும்பன்காரியின் உடலில் அந்தச் சக்தி துடித்துக்கொண்டிருந்தது.

"போ! ஒரு நாழிகைக்குள் வேலையை முடித்துவிட்டு வா. இளங்கோவின் வீழ்ச்சி உன் வெற்றியாக இருக்கட்டும், என் நிம்மதியாக இருக்கட்டும்!" என்று காத்தவராயன் காற்றில் மறைய, இடும்பன்காரி ஒரு பெரும் வேங்கையைப் போலத் தடாகத்தை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.
அங்கே, இளங்கோ மரத்தின் பின்னால் மறைந்திருந்தான். தனக்கு எதிராக ஒரு மாபெரும் மாயச் சக்தியே களம் இறங்கியிருப்பதை அறியாமல்!

அமைதியாக இருந்த தடாகத்து நீர், இடும்பன்காரியின் அசுர பலம் கொண்ட காலடிகளால் அதிர்ந்தது.

ஒவ்வொரு முறை அவன் தரையை மிதிக்கும் போதும், தடாகத்தின் விளிம்பில் இருந்த நீர் துள்ளி நிலத்தில் விழுந்தது.

தடாகத்தைச் சுற்றியிருந்த அமைதி குலைந்தது. இளங்கோவின் கால்கள் நிலத்தில் ஊன்றி நின்றன. ஆனால், தரை அதிரும் விதம் அவனைத் திடுக்கிட வைத்தது. அது ஒரு மனிதனின் காலடிச் சத்தம் போல இல்லை; மதம் பிடித்த யானை ஒன்று பூமியைப் பிளந்து கொண்டு வருவது போன்ற அதிர்வு அது.
'இடும்பன்காரியிடம் இந்த மாற்றம் எப்படி? அதனால்தான் அருள்மொழியை அவசரமாக வெளியேற்றினேன். என் உள்ளுணர்வு பொய்க்கவில்லை!' என்று இளங்கோ தன் வாளை இறுகப் பற்றினான்.

மறைவிடத்திற்கு அருகே வந்த இடும்பன்காரி, அசுர பலத்துடன் கத்தினான். அவனது குரல் காற்றில் இடியென முழங்கியது.

இளங்கோ! எங்கே ஒளிகிறாய்? உன் வீரமெல்லாம் அருள் மொழி முந்தானைக்குள் தொலைந்துவிட்டதா? கோழையைப் போலப் புதருக்குள் பதுங்காமல், இதோ இந்த இடும்பன்காரியின் சமருக்கு வா!"

திடீரென மரத்தின் அடர்ந்த கிளைகளுக்கு இடையே ஒரு அசைவு. இலைகள் சலசலக்க, சூரிய ஒளியைத் தன் வாளில் ஏந்தியபடி,ஒரு கருஞ்சிறுத்தையைப் போல வான்வழிப் பாய்ந்து கீழே குதித்தான் இளங்கோ. அவன் தரையில் கால் பதித்த வேகத்தில் சுற்றியிருந்த காய்ந்த சருகுகள் சுழன்று காற்றில் பறந்தன.

இளங்கோ நிமிர்ந்து நின்றான். நனைந்திருந்த அவனது மேலாடை அவனது கட்டுமஸ்தான உடலோடு ஒட்டியிருக்க, நெற்றியில் வழிந்த நீர்த்துளிகள் அவனது வீரக் கண்களில் ஒரு தீட்சண்யத்தைக் கொடுத்தன.

"இடும்பன்காரி! புதருக்குள் ஒளிந்து கொண்டு வேட்டையாடுவது நரிகளின் குணம். கிளையில் அமர்ந்து கொண்டு எதிரியின் வருகையை நோட்டம் விடுவது வேங்கையின் குணம். கொடும்பாளூர் வம்சத்து இரத்தத்தில் கோழைத்தனம் கலந்துவிடவில்லை என்பதை உன் சிதைந்த உடலால் இன்று உணர்வாய்!"

அவன் தன் வாளை ஒரு சுழற்று சுழற்றி நிலத்தில் ஊன்றியபோது, அவனது பார்வையில் இருந்த உறுதி இடும்பன்காரியை ஒரு நிமிடம் நிலைகுலையச் செய்தது.


ஆனால், இடும்பன்காரியிடம் இருந்த அந்த மாயச் சக்தி அவனை மீண்டும் உசுப்பியது. இருவருக்கும் இடையே போர் மூண்டது.

இளங்கோவின் ஒவ்வொரு அடியும் மின்னல் வேகத்தில் இருந்தது. அவன் காற்றில் ஒரு நடனம் ஆடுவது போலத் தன் வாளைக் கையாண்டான்.

இடும்பன்காரியின் 'பரசு' ஆயுதம் இளங்கோவின் வாளின் மீது மோதும் போதெல்லாம், அந்தப் பகுதியில் இருந்த பறவைகள் அலறியபடி திசைமாறிப் பறந்தன. பாறைகளில் மோதிய ஆயுதங்களின் பொறிகள் காட்டுத்தீயைப் போலத் தெறித்தன.

ஆயுதங்கள் மோதும் 'டண்... டண்...' என்ற சத்தத்தைக் கேட்டு, மரங்களில் அமர்ந்திருந்த அன்னப்பறவைகளும் பிற பறவைகளும் சிறகுகளைப் படபடவென அடித்துக் கொண்டு திசை தெரியாமல் பறந்தன.

இளங்கோவின் மின்னல் வேக அசைவுகளால், தரையில் கிடந்த காய்ந்த சருகுகள் ஒரு சிறிய சுழற்காற்று போல அவர்களைச் சுற்றிச் சுழன்றன.

இளங்கோவின் முகத்தில் சோர்வு தெரியவில்லை, ஆனால் அவன் கண்கள் இடும்பன்காரியின் கையில் இருந்த அந்த விசித்திரமான ஆயுதத்தை ஆராய்ந்தன. "இது சாதாரண மனித ஆயுதம் அல்ல... இதனுள் ஏதோ ஒரு அமானுஷ்யம் ஒளிந்திருக்கிறது" என்பதை அவன் சண்டையிடும் போதே கணித்தான்.

ஆனால், முதல் மோதிலேயே இளங்கோவுக்குப் பெரும் அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. இடும்பன்காரியின் வாள் வீச்சில் இருந்த வேகம், சாதாரண மனித பலத்திற்கு அப்பாற்பட்டதாக இருந்தது.
இடும்பன்காரி தன் கையில் இருந்த அந்தத் தெய்வீக 'பரசு' ஆயுதத்தை ஓங்கியபோது, காற்றில் தீப்பொறிகள் பறந்தன.

ஒவ்வொரு முறை பரசுவும் இளங்கோவின் வாளும் மோதியபோதும், இளங்கோவின் கைகளில் நரம்புகள் புடைத்தன. ஒரு மலையே தன் மேல் விழுவது போன்ற பாரத்தை அவன் உணர்ந்தான்.அவன் கேடயத்தால் தடு‌க்கு‌ம் ஒவ்வொரு முறையும் மலையின் பாரத்தை அவன் உணர்ந்தான்.

காய்ந்த ரத்தமும், துருப்பிடித்த இரும்பும் கலந்தது போன்ற ஒரு அமானுஷ்ய மணம் காற்றில் கலந்திருந்தது.

பரசு ஆயுதம் காற்றில் சுழலும் போது, மேகங்கள் இல்லாத போதும் அந்த இடத்தில் மட்டும் நீல நிற மின்னல் கீற்றுகள் தோன்றி மறைந்தன.

அந்த ஆயுதத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட மாய சக்தி, இளங்கோவின் உடல் வலுவை மெல்ல மெல்ல உறிஞ்சத் தொடங்கியது. அவனது மூச்சு இரைத்தது; நெற்றியில் வியர்வை அரும்பியது.

போர்க்களம் முழுவதும் புழுதிப் படலம் எழுந்தது. இளங்கோவின் மேனியில் வழிந்த வியர்வைத் துளிகள் மண்ணோடு கலந்து ஒரு வீரத் தழும்பாக மாறியது. மரங்களின் இலைகள் கூட அசைவற்று நின்றன; அந்த மாபெரும் வீரர்களுள் யார் வீழ்வார்கள் என்பதைப் பார்க்க இயற்கையே மூச்சடக்கி நிற்பது போல அந்தச் சூழல் இருந்தது.

இடும்பன்காரி ஒரு விகாரமான சிரிப்புடன், "இந்தச் சாதாரண இரும்புத் துண்டைக் கொண்டு என் தெய்வீக ஆயுதத்தை எதிர்க்கப் பார்க்கிறாயா?" என்று கூறி, பரசை முழு பலத்துடன் கீழே இறக்கினான்.
இளங்கோ அதைத் தன் வாளால் தடுக்க முயன்றான். ஆனால், அந்தத் தெய்வீக அஸ்திரத்தின் அழுத்தத்தைத் தாங்க அந்தச் சாதாரண வாளால் முடியவில்லை.
**'கிரிச்...'** என்ற சத்தத்துடன் இளங்கோவின் வாள் துண்டு துண்டாக ஒடிந்து சிதறியது!உடன் அவன் கேடயமும்..
வாள் முனையின் ஒரு பகுதி காற்றில் பறந்து தடாகத்தில் விழ, இளங்கோ வெறும் வாள் பிடியுடன் நிராயுதபாணியாக நின்றான். இடும்பன்காரியின் கண்களில் கொலைவெறி மின்னியது. "இளங்கோ! உன் வம்சம் இன்றுடன் முடிந்தது!" என்று கூச்சலிட்டபடி பரசை மீண்டும் உயர்த்தினான் இடும்பன்காரி.
மரணம் கண்முன்னே தெரிந்தாலும், இளங்கோவின் கண்களில் பயம் இல்லை.

வாள் ஒடிந்து சிதறிய போதிலும், இளங்கோவின் கண்களில் இருந்த வீரம் மங்கவில்லை. அவன் ஒரு இளம் சிங்கத்தைப் போலச் சீறினான். நிராயுதபாணியாக நிற்பது அவனுக்குப் புதிதல்ல; அவனது உடலே ஒரு ஆயுதம்தான்.

சற்றும் தாமதிக்காமல், தன் முதுகில் செருகப்பட்டிருந்த குறுகிய ஈட்டியை மின்னல் வேகத்தில் கையில் எடுத்தான். இடும்பன்காரி பரசை ஓங்கி வருவதற்குள், இளங்கோ பாய்ந்து சென்று ஈட்டியால் அவனது மார்பைக் குறிவைத்துத் தாக்கினான்.
'டண்...' என்ற சத்தத்துடன் ஈட்டியின் முனை பரசின் மீது பட்டது.
ஆனால், காத்தவராயனின் அமானுஷ்யச் சக்தி கொண்ட அந்தப் பரசு, ஈட்டியை ஒரு கரும்புத் துண்டைப் போலச் சுக்குநூறாக உடைத்தது. ஈட்டியின் மரப்பகுதி காற்றில் பறக்க, இளங்கோ மீண்டும் வெறும் கையுடன் நின்றான்.

இப்போது இடும்பன்காரி முழு மூர்க்கத்தனத்துடன் இளங்கோவைத் துரத்தினான். பரசுவின் ஒவ்வொரு வீச்சும் மரணத்தைக் கவ்வி வந்தது.

இளங்கோ பின்வாங்கவில்லை. அவன் முன்னும் பின்னும், பக்கவாட்டிலும் ஒரு நடனக் கலைஞனைப் போல லாவகமாகக் குதித்துத் தப்பினான். இடும்பன்காரியின் அசுர வேகம், இளங்கோவின் சிற்றோடை போன்ற சுறுசுறுப்பிற்கு முன்னால் தடுமாறியது.

இதனால் ஆத்திரமடைந்த இடும்பன்காரி, கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் பரசைச் சுழற்றி இளங்கோவின் இடது தோளைக் குறிவைத்து வீசினான். இளங்கோ தப்ப முயன்றாலும், அந்தத் தெய்வீக ஆயுதத்தின் விளிம்பு அவன் தோளை ஆழமாகக் கிழித்தது.
**"ஆ..."** - இளங்கோவின் வாயிலிருந்து வேதனை மிகுந்த முனகல் எழுந்தது. ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட, அவன் ஒரு முழங்கால் இட்டுத் தரையில் சாய்ந்தான். இடும்பன்காரி விகாரமாகச் சிரித்துக்கொண்டே, அவனது தலையைக் கொய்யப் பரசை அந்தி வானத்தை நோக்கி உயர்த்தினான்.

"இளங்கோ!" - தடாகத்தின் கரையிலிருந்து ஒரு பெண் குரல் போர்க்களத்தைப் பிளந்தது.
சுரங்கப்பாதை வழியாகச் சென்ற அருள்மொழி, தன் காதலனுக்கு ஆபத்து என்பதை உணர்ந்து, தடாகத்தின் அருகே இருந்த பழமையான **சன்னதியிலிருந்து** ஒரு கனமான, துருப்பிடித்த **சூலாயுதத்தை** எடுத்துக் கொண்டு ஓடி வந்திருந்தாள்.
இடும்பன்காரி பரசைக் கீழே இறக்க முற்பட்ட அதே நொடி, அருள்மொழி தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி, அந்தச் சூலாயுதத்தை இளங்கோவை நோக்கி வீசினாள். காற்றில் சுழன்று வந்த சூலாயுதம், சரியாக இளங்கோவின் வலது கையில் வந்து அமர்ந்தது!

சூலாயுதம் கையில் பட்டதும், இளங்கோவின் உடலில் ஒரு புதிய மின்சாரம் பாய்ந்தது போல உணர்ந்தான். தோள் வலி மறைந்தது.
இடும்பன்காரியின் பரசு கீழே இறங்கியபோது, இளங்கோ சூலாயுதத்தைக் குறுக்கே பிடித்து அதைத் தடுத்தான்.

'தாய்...' என்ற பிரம்மாண்டமான சத்தம்! இம்முறை இளங்கோவின் ஆயுதம் உடையவில்லை. பரசுவும் சூலாயுதமும் மோதியதில் உண்டான அதிர்வு அலைகள், தடாகத்தின் நீரை மேலே எழும்பச் செய்தன.
இளங்கோ நிமிர்ந்து நின்றான். அவன் கையில் இப்போது இருப்பது சன்னதியின் சூலாயுதம். இடும்பன்காரியின் கண்களில் முதன்முறையாகப் பயம் தெரிந்தது.

சூலாயுதத்தின் மூன்று கிளைகளுக்கு இடையே இடும்பன்காரியின் ‘பரசு’ சிக்கிக் கொண்டது. இளங்கோ தன் புயபலத்தை எல்லாம் திரட்டி, சூலத்தை இடப்பக்கமாக ஒரு சுழற்று சுழற்றினான்.

காத்தவராயனின் அமானுஷ்ய சக்தி அவனிடம் இருந்த போதிலும், அந்தத் தெய்வீகச் சூலத்தின் விசைக்கு முன்னால் இடும்பன்காரியின் பிடி தளர்ந்தது. ‘பரசு’ கையை விட்டு நழுவித் தரையில் விழுந்தது.

அடுத்த நொடி, இளங்கோ சூலத்தை லாவகமாகத் திருப்பி, அதன் அடிப்பகுதியால் இடும்பன்காரியின் தாடையில் ஓங்கி ஒரு குத்து விட்டான். அந்த அடியின் வேகத்தில் இடும்பன்காரி நிலைகுலைந்து கீழே சரிந்தான்.

இளங்கோ ஒரு வேங்கையைப் போலப் பாய்ந்து, கீழே விழுந்த இடும்பன்காரியின் மார்பில் தன் காலை வைத்து அழுத்தினான். சூலாயுதத்தை அவன் நெஞ்சில் பாய்ச்சத் தயாரான அந்த நொடி...
"வேண்டாம்! விட்டுவிடுங்கள்!" என்ற அலறலுடன், எங்கிருந்தோ ஓடி வந்த "ரோகிணி" இடும்பன்காரியின் மீது விழுந்து அவனை மறைத்துக் கொண்டாள்.

வீரத்திற்கு இலக்கணமான இளங்கோவின் கை நடுங்கியது. ஒரு பெண்ணைக் கொல்ல அவனது அறம் இடம் கொடுக்கவில்லை. அவன் சூலத்தைத் தாழ்த்தித் தயங்கி நின்ற அந்த ஒரு நொடிதான், காலனின் விளையாட்டாக மாறியது.

கீழே கிடந்த இடும்பன்காரி, ரோகிணி கொடுத்த அந்தச் சிறு இடைவெளியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டான். தரையில் கிடந்த பரசை எட்டிப் பிடித்து, மின்னல் வேகத்தில் இளங்கோவின் மார்பைக் குறிவைத்துச் சொருகினான்.

* **சத்தம்:** சதை கிழிபடும் அந்த அகோரச் சத்தம் அந்தப் பகுதியையே உலுக்கியது.

இளங்கோவின் கண்களில் வலி இல்லை, மாறாக ஒரு ஏமாற்றம் தெரிந்தது. அவன் மார்பிலிருந்து ரத்தம் பீறிட்டது.

இதைச் சற்றுத் தூரத்தில் இருந்து கண்ட அருள்மொழி, **"இளங்கோ!!!"** என்று கதறினாள். அவளது அலறல் அந்த அடர்ந்த கானகம் முழுவதையும் அதிரச் செய்து, பறவைகளை மிரண்டு பறக்க வைத்தது.
அதே சமயம், காத்தவராயன் கொடுத்த ஒரு நாழிகை கெடு முடிவடைந்தது. இடும்பன்காரியின் உடலில் இருந்த அந்த அமானுஷ்ய சக்தி புகை போல அவனை விட்டு வெளியேற, அவன் மீண்டும் ஒரு சாதாரண மனிதனாகத் தரையில் விழுந்தான்.

தன் காதலன் ரத்த வெள்ளத்தில் சரிவதைக் கண்ட அருள்மொழி, அதுவரை இருந்த இளவரசிக்கே உரிய மென்மையை இழந்தாள். அவளது கண்கள் சிவந்து நெருப்புக் கோளங்களாய் மாறின. அவள் அந்த இடத்தில் ஒரு பெண்ணாகத் தெரியவில்லை; தீயை அழிக்கும் ருத்ர காளியாக உருவெடுத்தாள்.
அவள் ஓடி வரும் வேகத்திலேயே, இடுப்பில் இருந்த வாளை உருவி, தன் முழு ஆத்திரத்தையும் அதில் ஏற்றி வீசினாள்.

அந்த வாள் காற்றில் சுழன்று, ஒரு வளைந்த மின்னலைப் போலப் பாய்ந்தது. அது பிரித்துப் பார்க்கவில்லை—துரோகம் செய்த இடும்பன்காரியின் தலையையும், அவனுக்குத் துணையாக வந்து தர்மத்தைத் தடுத்த ரோகிணியின் தலையையும் ஒரே வீச்சில் சீவித் தள்ளியது.


இருவரது தலைகளும் தனித்தனியாக உருள, உடல்கள் துடித்து அடங்கின. ஆனால், அருள்மொழிக்கு அந்த வெற்றியில் மகிழ்ச்சி இல்லை. அவள் ஓடிச் சென்று, கீழே சரிந்து கொண்டிருந்த இளங்கோவைத் தன் மடியில் ஏந்திக் கொண்டாள்.


தடாகத்தின் நீர் இப்போது நிசப்தமாக இருந்தது. ஆனால் இளங்கோவின் மார்பிலிருந்து வழியும் ரத்தம், அந்தக் கரையின் மண்ணை ஒரு வீரக் காவியத்தின் இறுதிப் பக்கமாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தது. வானம் இப்போது ரத்தச் சிவப்பாக மாறியிருந்தது, ஒரு மாவீரனின் தியாகத்தைக் கண்டு மௌனமாக அழுவது போல!

இறக்கும் தருவாயில் அருள்மொழியிடம் இளங்கோ உதிர்த்த வார்த்தைகளும்,சகோச்சி ஆராதனாவிடம் உரையாடுவது,லிகிதா,அனு மீண்டு எழுதல் அடுத்த பதிவில்

Interesting ❤️