Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

“அவள் இதயத்தின் மொழி” – கதாசிரியருக்கு ஒரு உணர்ச்சி மடல்
இன்றைய உங்கள் வரிகள்…
வாசிக்க ஆரம்பித்த தருணத்திலேயே,
வார்த்தைகள் இல்லை… உணர்ச்சிகள் மட்டும் தான் பேசினது.
பவித்ரா —
அவள் ஒரு கதாபாத்திரம் இல்லை,
அவள் ஒரு தீப்பொறி…
மூச்சுக்குள்ளே பரவிக் கொண்டே இருக்கும் ஒரு உணர்வு.
பிரகாஷ் —
அவன் ஒரு மனிதன் இல்லை,
அவள் உள்ளத்தில் எழுந்த அந்த அலைகளுக்கு
அர்த்தம் கொடுத்த நிழல்…
இருவரும் கூடும் அந்த நிமிடம்,
நேரம் நின்றது போல…
வார்த்தைகள் எல்லாம் பின்னாலே போயிடுச்சு…
உடல் மட்டும் இல்ல…
உள்ளம் கூட பேச ஆரம்பிச்சது.
படிக்க படிக்க…
என் உள்ளமும் அமைதியா இருந்தது இல்லை…
ஒவ்வொரு வரியிலும்
ஒரு சுடர் பரவியது…
அதை “காமம்”ன்னு சொல்லலாமா?
அல்லது அது ஒரு ஆழமான ஏக்கம் தானா?
அதுக்கே பெயர் வைக்க முடியல…
உங்க எழுத்து…
ஒரு கதையை மட்டும் சொல்லல,
ஒரு உணர்ச்சியை நம்ம உள்ளத்துல
வைத்துவிட்டு போகுது…
சில நேரங்களில்,
படிப்பவன் தான் அந்த கதையின் ஒரு பகுதி போல ஆகிறான்…
அதுதான் இன்றைக்கு எனக்கு நடந்தது.
பவித்ராவும் பிரகாஷும் கூடும் அந்த தருணம்,
வார்த்தைகளால் வர்ணிக்க முடியாத அளவுக்கு
உணர்ச்சியின் உச்சம்…
அதை நீங்க எழுதின விதம் —
அது ஒரு காட்சி இல்ல…
அது ஒரு அனுபவம்.
சின்ன வேண்டுகோள்…
இந்த மாதிரி இன்னும் ஆழமான,
உள்ளத்தை உலுக்கும் அப்டேட்ஸ்
தொடர்ந்து கொடுங்க…
ஏன்னா…
இந்த கதையை படிக்குறதல்ல…
அதை உணர்றதுக்காகத்தான் நாங்க காத்திருக்கிறோம்...