Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

------------
Part 164:
------------

நான் அவனோட சுன்னியை அவ்ளோ வெறியாப் பாத்துக்கிட்டு இருக்கேன்... 

அவன் நான் பாக்குறதை அவ்ளோ அமைதியாப் பாத்துக்கிட்டு நின்னான்.

என் கண்கள் அந்த இடத்தை விட்டு ஒரு மில்லிமீட்டர் கூட நகரல. 

அந்த இருட்டான மாடி ரூம்ல, அந்த மங்கலான மஞ்சள் லைட்ல... 

அது ஏதோ ஒரு கறு நிறப் பாம்பு படம் எடுத்து நிக்குற மாதிரி அவ்ளோ மிரட்டலா இருந்துச்சு. 

அதோட சைஸ், என்னோட மூளைக்குள்ள ஒரு பெரிய ஷாக் வேவை உருவாக்குச்சு.

என் உடம்புக்குள்ள ஓடுற ரத்தம் எல்லாம் அப்படியே சடன்னு சூடாகி, கொதிக்க ஆரம்பிச்சுது.

என் கால் விரல்கள்ல ஆரம்பிச்ச அந்தச் சிலிர்ப்பு, அப்படியே என் தொடை வழியா ஏறி, என் இடுப்பைத் தாண்டி, என் முதுகுத் தண்டு வழியாப் பாய்ஞ்சு மூளைக்குள்ள போய் 'பொத்'னு இடிச்சுது.

என்னோட அந்த மெரூன் கலர் காட்டன் பேண்ட்டி இப்போ மொத்தமா நனைஞ்சு போச்சு. 

அதுல இருந்து கசிஞ்ச அந்தச் சூடான நீர், ஒரு சின்னக் கோடு மாதிரி என் வலது பக்கத் தொடையில 'ஜில்'னு வழுக்கிக்கிட்டு கீழ இறங்குறதை நான் அவ்ளோ கிளியரா ஃபீல் பண்ணேன்.

நான் எந்த ஒரு கண்ட்ரோலும் இல்லாம, என் மூச்சை அவ்ளோ சத்தமா உள்ளிழுத்தேன்.

"ஆஆஆஹ்ஹ்ஹ்.... பிரகாஷ்..." னு நான் என்னையறியாம அவ்ளோ சத்தமா, அவ்ளோ ஃபீலிங்கோட வாய் விட்டு முனகிட்டேன்.

அந்த முனகல் சத்தம் என்னோட தொண்டைக்குள்ள இருந்து ஒரு வெறி பிடிச்ச பொண்ணு மாதிரி, அவ்ளோ ஆசையா வெளிய வந்துச்சு.

ஆனா...

நான் அவ்ளோ சத்தமா முனகுன அந்த வாய்ஸ்...

அந்த அமைதியான மாடி ரூம்ல அவ்ளோ பெருசா எதிரொலிச்சு, மறுபடியும் என் காதுக்கே வந்து கேட்டுச்சு.

அந்தச் சத்தம் என் காதுல விழுந்ததும்... 

ஏதோ ஒரு கொதிக்கிற எண்ணெயை என் மேல ஊத்துன மாதிரி ஒரு பெரிய ஷாக்.

என் மூளைக்குள்ள இத்தனை நேரமா மயங்கிக் கிடந்த என்னோட அந்த 'புத்தி', அந்த 'குடும்ப பொண்ணு ' எண்ணம் உடனே முழிச்சுக்கிச்சு.

ரியாலிட்டி என்னை அவ்ளோ வேகமா வந்து பளார்னு அறைஞ்சுது.

என் கண்கள் சுத்தி முத்தி அந்த ரூமைப் பாத்துச்சு.

'அய்யோ... பவி... நீ என்னடி பண்ணிட்டு இருக்க?' னு என் மூளை அவ்ளோ சத்தமா என்னைக் கேள்வி கேட்டுச்சு.

'நீ யாரு? கல்யாணமான பொண்ணு...'

'நீ இப்போ எப்டி நிக்கிற? உன் புடவை தரைல கிடக்கு... பாவாடை கழண்டு காலுக்குக் கீழ கிடக்கு... ஜாக்கெட் கிழிஞ்சு கெடக்குது...'

'வெறும் ஒரு பிராவும், ஈரமான பேண்ட்டியுமா ஒரு ஆம்பளை முன்னாடி அரை அம்மணமா நிக்கிற...'

'அதுவும் எந்த ஆம்பளை முன்னாடி? வாட்ச்மேன் முன்னாடி...'

'அவனோட சுன்னியை முழுசா வெளிய காட்டிட்டு நிக்குறான்...'

'அவனோட அந்த உறுப்பைப் பாத்துட்டு, நீ மயங்குன பொண்ணு மாதிரி அவ்ளோ வாய் பிளந்து முனகிக்கிட்டு இருக்க...'

'உனக்கு வெக்கமா இல்லையாடி? உனக்கு கண்ட்ரோல்னு எதும் இல்லையா?' னு என் நல்ல புத்தி என்னைப் போட்டுப் புரட்டி எடுத்துச்சு.

இந்த ரியாலிட்டி என் மூளைக்குள்ள உறைச்ச அந்த நொடி... 

எனக்குள்ள அவ்ளோ பெரிய ஒரு பயமும், ஒரு கூச்சமும் சுனாமி மாதிரி ஒன்னா வந்து அடிச்சுது.

"அய்யோ... கடவுளே..." னு நான் வாய் விட்டுப் பதறுனேன்.

எனக்கு அவ்ளோ ஒரு அசிங்கமா இருந்துச்சு.

என் முகம் வெக்கத்துல தக்காளிப் பழம் மாதிரி செக்கச் செவேர்னு கொதிச்சுப் போச்சு. 

என் கன்னத்துல யாரோ தீயை வெச்ச மாதிரி அவ்ளோ சூடாச்சு.

நான் சடன்னா என் ரெண்டு கைகளையும் மேல கொண்டு வந்து, என் முகத்தை அவ்ளோ இறுக்கமா மூடிக்கிட்டேன்.

நான் அவன் மூஞ்சியைப் பாக்கவே அவ்ளோ கூச்சப்பட்டேன்.

முகத்தை மறைச்சுக்கிட்டே, நான் அவ்ளோ பதற்றமாப் பின்னாடி ரெண்டு மூணு ஸ்டெப் எடுத்து வெச்சேன்.

என் கால்கள் நடுங்குனதால, நான் தட்டுத்தடுமாறிப் பின்னாடி நகர்ந்தேன்.

"பவி... என்னாச்சு?" னு அவன் ஒரு ஸ்டெப் முன்னாடி வந்தான்.

"வராத... அங்கயே நில்லு..." னு நான் முகத்தை மூடிக்கிட்டே, என் கை விரல்களுக்கு இடுக்குல இருந்து அவ்ளோ பதற்றமாச் சொன்னேன்.

நான் பின்னாடி போன வேகத்துல, என் கெண்டைக்கால் போய் அந்தப் பழைய வயர் கட்டிலோட ஓரத்துல 'பொத்'னு இடிச்சுக்கிச்சு.

நான் பேலன்ஸ் இழந்து லேசாப் பின்னாடி சாயப் போனேன்.

அப்படியே அந்தக் கட்டிலோட ஓரத்துல என் கைகளை ஊன்றி, லேசா உக்காந்து என்னை நானே பேலன்ஸ் பண்ணிக்கிட்டேன்.

நான் என் கால்களை ஒன்னோடு ஒன்னு அவ்ளோ டைட்டாப் பிணைச்சுக்கிட்டு, என் தொடைகளை இறுக்கி மூடிக்கிட்டேன்.

என் ஒரு கையால என் மார்பகங்களை மறைச்சுக்கிட்டு, இன்னொரு கையால என் முகத்தை மூடிக்கிட்டு உக்காந்திருந்தேன்.

என் உடம்பெல்லாம் வெக்கத்துல அவ்ளோ வேகமா ஏதோ குளிர் காய்ச்சல் வந்த மாதிரி நடுங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

பிரகாஷ் அப்படியே ஷாக் ஆகி என்னையே பாத்துக்கிட்டு நின்னான்.

ஒரு செகண்டுக்கு முன்னாடி, அவனோட சுன்னியைப் பார்த்து அவ்ளோ வெறியா முனகுன மேடம்...

திடீர்னு ஏன் இப்படிப் பயந்துபோய், முகத்தை மூடிக்கிட்டுப் பின்னாடி ஓடி வந்து கட்டில்ல ஒடுங்கி உக்காந்துருக்காங்கனு அவனுக்கு ஒன்னும் புரியல.

"பவி... என்னாச்சு உனக்கு? ஏன் திடீர்னு பயப்படுற?" னு அவன் ரொம்பக் குழப்பமாக் கேட்டான்.

"என்னைய பாக்காத பிரகாஷ்... ப்ளீஸ்... திரும்புடா..." னு நான் என் முகத்தை இன்னும் டைட்டா மூடிக்கிட்டுக் கெஞ்சினேன்.

"ஏன் பவி? நான் என்ன தப்புப் பண்ணேன் இப்போ?"

"நீ எதும் பண்ணலடா... ஆனா எனக்கு அவ்ளோ வெக்கமா இருக்கு..." னு என் குரல் வெக்கத்துல உடைஞ்சுது.

"எதுக்கு வெக்கம்? உன் உடம்பப் பாத்தா? நீ எவ்ளோ அழகா இருக்க தெரியுமா?" னு அவன் என்னை சமாதானப்படுத்த ட்ரை பண்ணான்.

"சும்மா வாய மூடுடா..." னு நான் என் விரல்களுக்கு இடுக்குல இருந்து அவனை லேசா முறைச்சேன். 

"நான் இங்க அம்மணமா, ஒரு சின்னப் பேண்ட்டியோட உக்காந்துருக்கேன்... ஆனா நீ..." நான் வார்த்தையை இழுத்தேன்.

"நான் என்ன பவி?" னு அவன் ஒரு ஸ்டெப் முன்னாடி வந்து, ரொம்பக் குழப்பமாக் கேட்டான்.

"எனக்கு... ரொம்ப வெக்கமா இருக்கு பிரகாஷ்..." னு நான் என் வார்த்தைகளை எச்சிலோட சேர்த்து முழுங்குனேன்.

"என்ன வெக்கம் பவி? இப்போ தான் அழகாப் பேசிட்டு இருந்த... நான் எதும் தப்புப் பண்ணிட்டேனா?" னு அவன் என் முகத்தை மறைச்சிருந்த விரல்களுக்குக் கிட்ட வந்து கேட்டான்.

"நீ எதும் தப்புப் பண்ணலடா... ஆனா எனக்கு கூச்சமா இருக்கு... என்னையப் பாக்காத..." னு நான் என் கைகளை என் நெஞ்சுக்குக் குறுக்கா இன்னும் டைட்டா இறுக்கிக்கிட்டேன்.

"நான் இப்படி அரை அம்மணமா உக்காந்துருக்கேன்... என் உடம்பைப் பாக்காத பிரகாஷ்... ப்ளீஸ் திரும்பி நில்லுடா..." னு நான் என் உண்மையான தவிப்பை, என்னோட கூச்சத்தை ஓப்பனாச் சொன்னேன்.

நான் சொல்ல வந்தது ரொம்ப சிம்பிள். 'எனக்கு வெக்கமா இருக்கு, அதனால நீ உன் கண்ணை மூடிக்கோ, இல்ல திரும்பி நில்லு'னு தான் நான் அவனைப் பர்மிஷன் கேக்குற மாதிரி கெஞ்சினேன்.

ஆனா... நான் அப்படிச் சொன்னதும், அவனோட மூளைக்குள்ள தப்பான ஒரு 'பல்பு' எரிஞ்சுது.

அவன் என்னைப் மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ஒரு பார்வை பார்த்தான்.

நான் வெறும் ஒரு டார்க் மெரூன் கலர் பிராவுலயும், ஒரு சின்னப் பேண்ட்டியிலயும்... அவ்ளோ அம்மணமா உக்காந்துருக்கேன்.

ஆனா அவன்... அவனோட லுங்கி கீழ விழுந்து அவன் சுன்னி வெளிய தெரிஞ்சாலும், அவன் மேல இன்னும் அந்தப் பழைய, வேர்வை நாத்தம் அடிக்கிற டீ-ஷர்ட்டைப் போட்டுக்கிட்டுத் தான் நின்னான்.

நான் வெக்கப்படுறேன்னு சொன்னதை, அவன் இது கூடக் கனெக்ட் பண்ணித் தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்டான்.

நாம மேல துணியோட இருக்கோம்... 

ஆனா மேடம் அரை அம்மணமா உக்காந்துருக்காங்க... 

இந்த வித்தியாசம் தான் அவங்களுக்கு வெக்கத்தையும், ஒரு மாதிரி இன்செக்யூரிட்டியையும் கொடுக்குது போலனு அவன் ரொம்பப் புத்திசாலித்தனமா, ஆனா அவ்ளோ முட்டாள்தனமா ஒரு முடிவுக்கு வந்தான்.

இந்த பவர் இம்பேலன்ஸ் தான் என்னை அசிங்கப்பட வைக்குதுனு அவன் நினைச்சுட்டான்.

என்னைச் சமாதானப்படுத்த வார்த்தைகளை யூஸ் பண்றத விட, எனக்குச் சமமா அவனும் மாறணும்னு, ஒரு ஜென்டில்மேன் மாதிரி அவன் முடிவு பண்ணான்.

அவன் முகத்துல இப்போ ஒரு கள்ளச் சிரிப்பு வந்துச்சு.

அவன் கண்கள்ல ஒரு பெருமிதம் தெரிஞ்சது.

"பவி... நீ என்ன நினைக்குறனு எனக்குப் புரிஞ்சிடுச்சு..." னு அவன் ரொம்பச் சாஃப்ட்டா அவ்ளோ ஆறுதலாச் சொன்னான்.

"உனக்குப் புரிஞ்சிடுச்சா?" னு நான் நிம்மதியா ஒரு மூச்சு விட்டேன். 

'அப்பாடா, இப்போ திரும்பி நின்னுக்குவான்'னு நான் மனசுக்குள்ள நினைச்சேன்.

"ஆமா பவி... எனக்கு நல்லாப் புரிஞ்சிடுச்சு. இது நிஜமாவே தப்புத் தான்..." னு அவன் லேசா முன்னாடி வந்தான்.

"ஆமா பிரகாஷ்... எனக்கு அசிங்கமா இருக்கு... நீ ப்ளீஸ்..." னு நான் அவன் கண்ணை மூடுவான்னு எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தேன்.

"நீ கவலைப்படாத பவி... உன்னை இப்படித் தனியா வெக்கப்பட விட மாட்டேன்... இந்தச் சிச்சுவேஷனை நான் இப்போவே மாத்துறேன்..." னு அவன் ஒரு ஹீரோ மாதிரி சொன்னான்.

நான் என் விரல்களுக்கு இடுக்குல இருந்து அவனை லேசாப் பார்த்தேன். 

"என்னடா பண்ணப் போற?" னு நான் குழப்பமாக் கேட்டேன்.

"உனக்குக் கம்பெனி கொடுக்கப் போறேன் பவி..." னு அவன் எனக்கு லேசாக் கண்ணடிச்சான்.

அவன் அப்படிச் சொல்லிட்டு, தன் ரெண்டு கைகளையும் மெதுவா மேல கொண்டு போனான்.

அவனோட கைகள் நேராப் போய், அவன் போட்டுருந்த அந்தப் பழைய டீ-ஷர்ட்டோட கீழ் விளிம்பைப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

அவன் அதைப் பிடிச்சதும், எனக்கு அப்படியே தூக்கிவாரிப் போட்டுச்சு. 

என் ஹார்ட் பீட் டபுள் மடங்கு வேகமா அடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

"டேய்... டேய்... என்னடா பண்ற?" னு நான் பதறிப்போய்க் கேட்டேன்.

"பயப்படாத பவி... உனக்குச் சமமா நானும் வர்றேன்..." னு அவன் அந்த டீ-ஷர்ட்டை அவ்ளோ வேகமா மேல இழுத்தான்.

நான் 'திரும்பி நில்லு'னு சொன்னதை, 'நீயும் டிரஸ்ஸைக் கழட்டு'னு அவன் தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்டான்ங்குற ரியாலிட்டி இப்போ தான் என் மூளைக்குள்ள உறைச்சுது.

'அட முட்டாள் பயலே... நான் உன்னைக் கழட்டச் சொல்லலடா'னு என் மனசு அவ்ளோ சத்தமா அலறுச்சு.

ஆனா என் வாய் திறந்து அந்த வார்த்தைகள் வெளிய வரல.

ஏன்னா... அவன் தன் ரெண்டு கைகளாலயும் அந்த டீ-ஷர்ட்டைப் பிடிச்சு மேல இழுக்கும்போது, எனக்குள்ள இருந்த ஆச என் வாயை அப்படியே கட்டிப் போட்டுடுச்சு.

அந்தத் துணி அவனோட வயிற்றை விட்டு லேசா மேல ஏறுச்சு.

அவனோட அந்த கருப்பான அடிவயிறு வெளிய தெரிஞ்சது.

அவன் வயிறு ரொம்ப சிக்ஸ் பேக்லாம் இல்ல. அது லேசா முன்னாடி உப்பி, ஒரு நடுத்தர ஆம்பளைக்கு இருக்குற மாதிரி ஒரு சின்னத் தொப்பையோட இருந்துச்சு.

அந்த டீ-ஷர்ட் இன்னும் கொஞ்சம் மேல ஏறுச்சு.

அவனோட நெஞ்சுப் பகுதி வெளிய வந்துச்சு.

அவனோட நெஞ்சுல அவ்ளோ அடர்த்தியா, கருப்பா முடிகள் வளர்ந்திருந்துச்சு. 

அந்த முடிகள்ல, அவனோட அந்த வேர்வை முத்து முத்தாப் பளபளனு மின்னுச்சு.

அவன் கைகளை மொத்தமா மேல தூக்கி, அந்த டீ-ஷர்ட்டை அவனோட தலையை விட்டு உருவி எடுத்தான்.

அவன் அந்தப் பழைய, வேர்வை நனைஞ்ச டீ-ஷர்ட்டை, எந்த ஒரு அலட்டலும் இல்லாம அப்படியே தூக்கித் தரைல ஒரு ஓரமாப் போட்டான்.

இப்போ... அந்த மாடி ரூம்ல, அந்த லைட் வெளிச்சத்துல...

பிரகாஷ், எந்த ஒரு துணியும் இல்லாம, ஒரு பொட்டு நூல் கூட இல்லாம, முழு அம்மணமா என் கண்ணுக்கு நேரா வந்து நின்னான்.

நான் என் முகத்துல இருந்து கைகளை ரொம்ப மெதுவாத் தொடையில இறக்கி வெச்சேன்.

என் கண்கள் அப்படியே ஆச்சரியத்துல விரிஞ்சது. எனக்கு என்ன ரியாக்ட் பண்றதுன்னே தெரியல.

ஏன்னா... இப்போ அவன் நிக்கிற அந்தத் தோற்றம், எனக்கு அவ்ளோ பெரிய ஆச்சரியத்தையும், அதே சமயம் ஒரு பயங்கரமான சிரிப்பையும், கூடவே ஒரு வெறித்தனமான ஆசையையும் ஒன்னாச் சேர்த்துக் கொடுத்துச்சு.

அவனோட உடம்பைப் பாக்கப் பாக்க... 

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய முரண்பாடு ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் பாக்க ஒரு சினிமா ஹீரோ மாதிரியோ, இல்ல ஒரு மாடல் மாதிரியோலாம் இல்லை.

அவன் ரொம்பக் குள்ளம். என்னோட ஹைட்டை விட அவன் ரொம்பக் கம்மி தான். 

அவனோட உடம்பு ரொம்ப வாட்டசாட்டமா, ஜிம்முக்குப் போன உடம்பு மாதிரி இல்லை. 

அது ஒரு சாதாரண வாட்ச்மேனோட உடம்பு.

கழுத்துல இருந்து நெஞ்சு வரைக்கும் ஒரு கறுப்புக் கலர், வயிற்றுல ஒரு கலர், கையில ஒரு கலர்னு வெயில்ல அலைஞ்சு திரிஞ்ச அந்தத் தழும்பு கலர்ல இருந்துச்சு.

அவனுக்கு முன்னாடி ஒரு சின்னத் தொப்பை லேசா, ஒரு பானை மாதிரி எட்டிப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவனோட கைகால்கள் ரொம்ப குட்டையா, கொஞ்சம் சதைப்பற்றா, பாக்க ஏதோ ஒரு காமெடி பீஸ் மாதிரி தான் இருந்துச்சு.

நான் ஒரு ஹை-கிளாஸ் பொண்ணு. நான் டெய்லி வாக்கிங் போய், பாடி லோஷன் போட்டுப் பராமரிக்கிற உடம்பு என்னோடது.

என்னோட இந்த அவ்ளோ அழகான, மாடல் மாதிரி இருக்குற உடம்புக்கு முன்னாடி...

அவனோட இந்தக் குள்ளமான, தொப்பை வெச்ச உடம்பைப் பார்க்கும்போது, எனக்கு உள்ளுக்குள்ள லேசாச் சிரிப்பு வந்துச்சு.

"என்னடா பிரகாஷ்... பாக்க வடிவேலு மாதிரி நிக்கிற? அந்தத் தொப்பைலாம் என்னடா இப்டி எட்டிப் பாக்குது?" னு நான் என் வெக்கத்தை எல்லாம் விட்டுட்டு அவனை ஓப்பனாவே கலாய்ச்சேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும் அவன் லேசாச் சிரிச்சான்.

அவனுக்கு எந்த ஒரு ஈகோவும் வரல.

"அடப் போ பவி... நான் என்ன ஜிம்முக்கா போறேன்? நைட்டில முழிச்சு டியூட்டி பாக்குற வாட்ச்மேனுக்குத் தொப்பை வரமாட்டாப் பின்னாடி என்ன வரும்?" னு அவன் கேஷுவலாச் சொன்னான்.

"இப்டி ஒரு காமெடி உடம்பை வெச்சுக்கிட்டு, நீ என் டிரஸ்ஸைக் கழட்ட வந்துட்டியாக்கும்?" னு நான் மறுபடியும் சிரிச்சேன்.

"என் தொப்பையைப் பாக்காத பவி..." னு அவன் குரல் சடன்னு ஒரு மாதிரி செக்ஸியா, ரொம்ப ஹஸ்கியா மாறுச்சு.

"பின்ன வேற எதைடா பாக்குறது?" னு நான் குறும்பாக் கேட்டேன்.

"அதுக்குக் கீழ இருக்குறதப் பாரு பவி...: னு அவன் அவ்ளோ கெத்தாச் சொன்னான்.

அவன் அப்படிச் சொன்னதும், என் கண்கள் தானா அவனோட அந்தத் தொப்பையைத் தாண்டி, கீழ இறங்குச்சு.

என் சிரிப்பு மொத்தமா அந்த ஒரு செகண்ட்ல உறைஞ்சு போச்சு.

அந்தக் குள்ளமான, காமெடி பீஸ் மாதிரி இருக்குற உடம்புக்கு நடுவுல...

அவனோட ரெண்டு தொடைகளுக்கும் இடையில... 

அந்த ராட்சசன் இப்போ முழுசா, எந்தத் தடையுமில்லாமத் தொங்கிக்கிட்டு இருந்தான்.

அது ஒரு சாதாரண சுன்னி மாதிரி இல்லை.

அது ஏதோ ஒரு குதிரைக்கு இருக்குற மாதிரி... 

அவ்ளோ நீளமா, அவ்ளோ தடிமனா, அவ்ளோ முரட்டுத்தனமா...

வானத்தைப் பாத்துக்கிட்டு, 'நான்தான்டா இங்க ராஜா'ங்குற மாதிரி அவ்ளோ திமிரா நிமிர்ந்து நின்னுச்சு.

அதோட அந்த டார்க் கறுப்புக் கலரும், அந்தப் புடைச்சு நிக்குற நரம்புகளும்... 

என் கண்களை அப்படியே குருடாக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

'இந்தக் குள்ளமான உடம்புக்கு, இது எப்டிடா இவ்ளோ பெருசா குதிரை மாதிரி வளந்துச்சு?'னு என்னைப் பைத்தியம் பிடிக்க வெச்சுது.

அது ஒரு பயங்கரமான முரண்பாடு.

மேல பாத்தா ஒரு சாதாரண, காமெடி வாட்ச்மேன்... 

ஆனா கீழ பாத்தா... 

ஒரு ராட்சசன்.

நான் ஒரு குடும்பபொண்ணு, அவ்ளோ அழகா இருக்குற நான்...

ஒரு குள்ளமான, தொப்பை வெச்ச, ஆனா குதிரை மாதிரி சுன்னி வெச்சிருக்க ஒரு வாட்ச்மேன் முன்னாடி...

அரை அம்மணமா, வெக்கத்துல தொடைகளை இறுக்கிக்கிட்டு நிக்கிற இந்த சிச்சுவேஷன்...

இது என் லைஃப்லயே அவ்ளோ ஒரு த்ரில்லான, அவ்ளோ ஒரு போதையான செகண்டா இருந்துச்சு.

"என்ன பவி... அமைதியா இருக்க? இப்போ நான் காமெடியாத் தெரிஞ்சேனா?" னு அவன் என்னைப் பார்த்துக் கண் சிமிட்டினான்.

"ச்சீ... பொறுக்கி..." னு நான் வெக்கத்துல என் முகத்தை மறுபடியும் லேசாத் திருப்பிக்கிட்டேன்.

ஆனா என் கண்கள் மட்டும் அவனோட அந்தச் சுன்னியைத் திருட்டுத்தனமாப் பாத்துக்கிட்டே தான் இருந்துச்சு.

பிரகாஷ் இப்போ எந்த ஒரு தயக்கமும், எந்த ஒரு கூச்சமும் இல்லாம என் முன்னாடி நின்னான்.

அவனுக்குத் தன் தொப்பையைப் பத்தியோ, குள்ளத்தைப் பத்தியோ எந்த ஒரு காம்ப்ளக்ஸும் (complex) இல்லை.

அவனோட ஒரே தைரியம், அவனோட அந்த ராட்சசச் சுன்னி தான்.

அது அவ்ளோ பெருசா இருக்குறதால, அவன் ஒரு பெரிய ராஜா மாதிரி அவ்ளோ கெத்தா, தோள்பட்டையை நிமிர்த்திக்கிட்டு நின்னான்.

அவன் என் கண்ணைப் பார்த்துக்கிட்டே... 

எந்த ஒரு அவசரமும் இல்லாம...

ரொம்ப மெதுவா... ஆனா அவ்ளோ கான்பிடெண்டா...

என் பக்கம் ஒரு ஸ்டெப் எடுத்து முன்னாடி வெச்சான்.

அவன் எடுத்து வெச்ச அந்த ஒவ்வொரு ஸ்டெப்புக்கும்... 

அவனோட பாதங்கள் தரையில படுற அந்த 'தப்... தப்...' சத்தத்தோட சேர்ந்து...

அவனோட அந்த முரட்டுச் சுன்னி, காத்துல லேசா மேலயும் கீழயும் துள்ளி ஆடுச்சு.

அது ஆடுறதைப் பாக்கப் பாக்க... 

என் தொடைக்கு நடுவுல இருக்கிற ஈரம் இன்னும் சூடாகி, என் பேண்ட்டியைத் துளைச்சுக்கிட்டு வெளிய வர ஆரம்பிச்சுது.