Fantasy கிராம விதை

[abdulkathar395]

உங்கள் நேரம் மற்றும் மதிப்புமிக்க கருத்துக்களுக்கு மிக்க நன்றி, எனது ஊக்கத்திற்கு உங்களிடமிருந்து மேலும் கருத்துகளை எதிர்பார்க்கிறேன். 

இந்த கதை உங்களுக்கு பிடித்திருந்தாலோ அல்லது உங்கள் பாலியல் அனுபவத்தைப் பற்றி பகிர்ந்து கொள்ள விரும்பினாலும் எனது இன்ஸ்டா ஐடி - gymhari3952025 அல்லது எனது ஜிமெயில் ஐடி - kinghari395; கு மெசேஜ் செய்யுங்கள்.

நான் பெங்களூரில் வேலை செய்கிறேன், ஆர்வமுள்ள பெண்கள் எனக்கு செய்தி அனுப்பலாம்.

வாருங்கள்.. கதைக்குள் செல்லாம்…
***************
பாகம் 2: கவிதா - கன்னியின் முதல் மலர்ச்சி

கவிதாவை நான் முதல் முதலில் கவனித்தது ஒரு பொங்கல் திருவிழாவில்.

அவள் அன்று அணிந்திருந்தது ஒரு சிவப்பு பாவாடை தாவணி. தலையில் மல்லிகை சூடியிருந்தாள். கூந்தல் நீளமாக முதுகு வரை வந்திருந்தது. அவள் நடந்து வரும்போது அந்த கூந்தல் ஆடியது. அவளின் தாவணி காற்றில் பறந்தது.

கவிதாவுக்கு வயது இருபத்தி இரண்டு. கிராமத்தில் உள்ள பட்டதாரி. படித்து முடித்துவிட்டு வேலை தேடிக் கொண்டிருந்தாள். அவளின் அம்மா சுந்தரி - ஒரு கடினமான பெண். அப்பா ஊரில் இல்லை. வெளியூரில் வேலை. வீட்டில் அம்மாவும் கவிதாவும் மட்டுமே.

கவிதா கன்னிப் பெண். அது என்னால் தெரிந்தது. கிராமத்தில் எல்லாமே தெரியும். அவளை யாரும் கவலைப்படவில்லை. திருமணம் பேச்சு வரவில்லை. சுந்தரி அம்மா கஷ்டப்பட்டு படிக்க வைத்தாள். இப்போது வேலை வரட்டும் என்று காத்திருந்தாள்.

ஆனால் நான் வேறு ஒன்று காத்திருந்தேன்.

கவிதா என்னை "கார்த்திக் அண்ணன்" என்று கூப்பிடுவாள். அந்த "அண்ணன்" என்ற வார்த்தை என்னை எரிச்சலடையச் செய்தது. ஏனென்றால் அவளை பார்க்கும்போது என் மனதில் வேறு விதமான உணர்வுகள் எழுந்தன. அண்ணன் தங்கை உணர்வு இல்லை. ஒரு ஆண் ஒரு பெண்ணை பார்க்கும் உணர்வு.

அவளின் உடல் ஒரு கன்னிப் பெண்ணின் உடல். இறுக்கமான. நிறைவான. வளர்ந்த. ஆனால் யாரும் தொடாத. யாரும் அனுபவிக்காத. அந்த கன்னித்தனம் என்னை வேறு விதமாக இழுத்தது.

மல்லிகா அக்காவோடு நான் கழித்த இரவுகள் என்னை மேலும் வெறியில் ஆழ்த்தியிருந்தன. அந்த வெறி இப்போது கவிதாவை நோக்கி திரும்பியது.

கன்னிப் பெண்ணை என் விதையால் நிரப்ப வேண்டும். அவளின் வயிற்றில் என் குழந்தை வளர வேண்டும். அந்த ஆசை என்னை வெறியில் ஆழ்த்தியது.

திருவிழாவில் அவள் என்னை பார்த்தாள். புன்னகைத்தாள். "கார்த்திக் அண்ணன், வணக்கம்" என்று சொன்னாள்.

அந்த புன்னகையில் ஒரு அப்பாவித்தனம் இருந்தது. ஒரு தூய்மை இருந்தது. அந்த தூய்மை என்னை மேலும் வெறியில் ஆழ்த்தியது.

"வணக்கம் கவிதா. நல்லா இருக்கியா?" என்று சொன்னேன்.

"நல்லா இருக்கேன் அண்ணன். நீங்க?" என்று கேட்டாள்.

"நல்லா இருக்கேன்" என்று சொன்னேன்.

அந்த சாதாரண உரையாடல். ஆனால் என் மனதில் சாதாரணமில்லாத எண்ணங்கள் ஓடின.

அன்றிலிருந்து கவிதாவை கவனிக்க ஆரம்பித்தேன். அவள் காலையில் எழுந்திரித்து வீட்டு முன்னால் வருவாள். நான் தூரத்தில் இருந்து பார்ப்பேன். அவள் மாலையில் வீட்டு வெளியே உட்கார்ந்திருப்பாள். நான் கடந்து போவேன். அவள் சிரிப்பாள். நான் சிரிப்பேன்.

அந்த சிரிப்புகள் மெதுவாக ஒரு நெருக்கத்தை உண்டாக்கின.

ஒரு நாள் அவள் என்னிடம் வந்தாள். "அண்ணன், என்னோட resume பாத்து திருத்தி குடுவீங்களா? நீங்க வேலையிலே இருக்கீங்க. உங்களுக்கு தெரியும்" என்று கேட்டாள்.

அந்த கேள்வி ஒரு வாய்ப்பை திறந்தது.

"சரி, வீட்டுக்கு வா. பாக்கலாம்" என்று சொன்னேன்.

அவள் ஒரு கணம் தயங்கினாள். "அம்மா கேட்டா..." என்று ஆரம்பித்தாள்.

"அம்மாவிடம் சொல்லிட்டு வா. Resume பாக்கணும்னு சொல்லு. தப்பில்லை" என்று சொன்னேன்.

அவள் போனாள். சில நிமிடங்களில் வந்தாள். கையில் laptop வைத்திருந்தாள்.

என் வீட்டில் உட்கார்ந்தோம். அவளின் resume பார்த்தேன். திருத்தினேன். அவள் அருகில் உட்கார்ந்திருந்தாள். அவளின் வாசம் என் மூக்கில் அடித்தது. ஜாதிமல்லி வாசம். இளமையின் வாசம்.

அவள் என் தோளை கொஞ்சம் தொட்டாள். "இங்க பாருங்க அண்ணன்" என்று சொன்னாள்.

அந்த தொடல் மின்சாரம் போல உணர்ந்தேன்.

"சரி" என்று சொன்னேன். அமைதியாக இருந்தேன்.

resume திருத்தி முடிந்தது. அவள் போக எழுந்திரிந்தாள். "நன்றி அண்ணன்" என்று சொன்னாள்.

"வேலை கிடைக்கட்டும்" என்று சொன்னேன்.

அவள் சிரித்தாள். "கிடைக்கும்னு நம்பிக்கை இருக்கு" என்று சொன்னாள்.

அந்த சிரிப்பு. அந்த நம்பிக்கை. அந்த அப்பாவித்தனம். இவை அனைத்தும் என்னை வெறியில் ஆழ்த்தின.

நாட்கள் கடந்தன. கவிதா மீண்டும் வந்தாள். இந்த முறை வேலை interview preparation-க்கு help கேட்டாள். நான் உதவினேன். அவள் வந்தாள். போனாள். மீண்டும் வந்தாள்.

அந்த வருகைகள் மெதுவாக வழக்கமானது. அவள் என்னோடு பேசுவாள். நான் அவளோடு பேசுவேன். அவளின் கனவுகளைப் பற்றி சொல்வாள். நான் கேட்பேன்.

ஒரு நாள் அவள் சொன்னாள், "அண்ணன், நீங்க என்னோட பத்தி ரொம்ப கேக்கீங்க. உங்களுக்கு பத்தி நான் ஒன்னும் கேக்கலை."

"என்ன கேக்கணும்?" என்று சொன்னேன்.

"உங்களுக்கு காதலி இல்லையா?" என்று கேட்டாள்.

அந்த கேள்வி என்னை சிரிக்க வைத்தது. "இல்லை" என்று சொன்னேன்.

"ஏன்?" என்று கேட்டாள்.

"சரியான பெண் கிடைக்கல" என்று சொன்னேன்.

அவள் ஒரு கணம் என்னை பார்த்தாள். "என்னோட ஃப்ரெண்ட்ஸ் நிறைய பேர் உங்களை பத்தி கேக்கீங்க" என்று சொன்னாள்.

"என்ன கேட்டாங்க?"

"அந்த கார்த்திக் அண்ணன் ரொம்ப நல்லவரா? அவர் single-ஆ?ன்னு" என்று சொன்னாள்.

நான் சிரித்தேன். "நீ என்ன சொன்னே?"

அவள் கொஞ்சம் சிவந்தாள். "நல்லவர்னு சொன்னேன். single-ன்னு சொன்னேன்" என்று சொன்னாள்.

அந்த சிவப்பு. அந்த தயக்கம். அந்த புன்னகை. இவை என்னை உள்ளிருந்து கொளுத்தின.

அன்று இரவு நான் நிறைய யோசித்தேன். கவிதாவை எப்படி நெருங்குவது. எப்படி அவளை என்னோடு கொண்டுவருவது. அவள் கன்னிப் பெண். அவளுக்கு அனுபவம் இல்லை. நான் மெதுவாக போக வேண்டும்.

அடுத்த நாள் காலையில் கவிதா வீட்டு வெளியே இருந்தாள். நான் கடந்து போனேன். "கவிதா, இன்னைக்கு மாலை வா. ஒரு விஷயம் பேசணும்" என்று சொன்னேன்.

"என்ன விஷயம் அண்ணன்?" என்று கேட்டாள்.

"வந்தா தெரியும்" என்று சொன்னேன்.

அவள் வந்தாள். மாலை ஐந்து மணிக்கு. என் வீட்டில் உட்கார்ந்தாள். "என்ன விஷயம்?" என்று கேட்டாள்.

நான் அவளுக்கு தேநீர் கொடுத்தேன். "கவிதா, நீ என்னை அண்ணன்னு கூப்பிடுற" என்று சொன்னேன்.

"ஆமா. அதுல என்ன தப்பு?" என்று கேட்டாள்.

"தப்பில்லை. ஆனா நான் உன்னை வேற விதமா பாக்கிறேன்" என்று சொன்னேன்.

அவள் ஒரு கணம் மௌனமாக இருந்தாள். "வேற விதம்னா?" என்று கேட்டாள்.

"நண்பர்களா பாக்கிறேன்" என்று சொன்னேன். நேரடியாக போகவில்லை. மெதுவாக போக வேண்டும்.

அவள் சிரித்தாள். "நண்பர்களா? சரி, நானும் நண்பியா பாக்கிறேன்" என்று சொன்னாள்.

"அண்ணன் வேண்டாம். கார்த்திக்னு கூப்பிடு" என்று சொன்னேன்.

அவள் ஒரு கணம் தயங்கினாள். "கார்த்திக்..." என்று சொன்னாள். முதல் முறை அண்ணன் இல்லாமல்.

அந்த வார்த்தை அவள் வாயில் வேறு விதமாக ஒலித்தது.

"நல்லா இருக்கு" என்று சொன்னேன்.

அவள் சிரித்தாள். தேநீர் குடித்தாள். பேசினோம். நீண்ட நேரம் பேசினோம். அவள் போகும் நேரம் இருட்டியிருந்தது.

"நேரமாச்சு. போகணும்" என்று சொன்னாள்.

"சரி வா" என்று சொன்னேன்.

வாசலில் நின்றாள். "கார்த்திக், நீங்க நல்லவர்" என்று சொன்னாள்.

"நீயும் நல்லவள்" என்று சொன்னேன்.

அவள் போனாள். நான் பார்த்தேன். அவளின் நடை. அவளின் கூந்தல். அவளின் உடல்.

என் மனதில் ஒரு தீ கொளுந்துவிட்டு எரிந்தது.

அடுத்த சில வாரங்கள் நாங்கள் நெருங்கினோம். தினமும் பேசினோம். சில நேரம் என் வீட்டில். சில நேரம் வெளியே. கிராமத்தின் ஓரத்தில் உள்ள ஆற்றங்கரையில் உட்கார்ந்து பேசினோம். அவள் தன் கனவுகளை சொன்னாள். நான் என் கனவுகளை சொன்னேன்.

ஒரு நாள் ஆற்றங்கரையில் உட்கார்ந்திருந்தோம். சூரியன் மறைந்து கொண்டிருந்தது. வானம் சிவந்திருந்தது. நாங்கள் அருகருகே உட்கார்ந்திருந்தோம்.

"கார்த்திக், நான் ஒரு விஷயம் சொல்லணும்" என்று கவிதா சொன்னாள்.

"சொல்லு" என்று சொன்னேன்.

"நீங்க என்னோட ஃப்ரெண்ட் இல்லை" என்று சொன்னாள்.

என் மனதில் ஒரு கேள்வி எழுந்தது. "அப்ப என்ன?" என்று கேட்டேன்.

அவள் என்னை பார்த்தாள். கண்களில் ஒரு தீ இருந்தது. "நீங்க என்னோட ஃப்ரெண்ட் இல்லை. வேற ஏதோ" என்று சொன்னாள்.

"வேற ஏதோன்னா?" என்று கேட்டேன்.

அவள் மௌனமாக இருந்தாள். கன்னம் சிவந்தது.

நான் அவள் கையை தொட்டேன். மெதுவாக. "கவிதா, நானும் வேற ஏதோன்னு உணர்றேன்" என்று சொன்னேன்.

அவள் என் கையை விலக்கவில்லை.

"ஆனா நான்..." என்று ஆரம்பித்தாள்.

"தெரியும்" என்று சொன்னேன்.

"நான் பயப்படுறேன்" என்று சொன்னாள்.

"என்னையா?" என்று கேட்டேன்.

"இல்லை. என்னையே" என்று சொன்னாள்.

அந்த வார்த்தைகளில் ஒரு ஆழமான அர்த்தம் இருந்தது. அவளுக்கும் ஆசை இருந்தது. ஆனால் அந்த ஆசையை பார்த்து அவளே பயந்தாள்.

"கவிதா, பயப்படாதே. நான் இருக்கேன்" என்று சொன்னேன்.

அவள் என்னை பார்த்தாள். "வாழ்க்கையில் முதல் முறை ஒரு ஆணை இப்படி பார்க்கிறேன்" என்று சொன்னாள்.

"நானும் முதல் முறை ஒரு பெண்ணை இப்படி பார்க்கிறேன்" என்று சொன்னேன். பொய். ஆனால் அந்த நேரத்தில் அது உண்மையாக உணர்ந்தேன்.

அவள் சிரித்தாள். "கார்த்திக்..." என்று சொன்னாள்.

"கவிதா..." என்று சொன்னேன்.

அந்த நேரத்தில் சூரியன் முழுவதும் மறைந்தது. இருட்டு வந்தது. நாங்கள் இருவரும் ஒரே இருட்டில் இருந்தோம். அருகருகே. கைகள் சேர்ந்திருந்தன.

நான் குனிந்தேன். அவளின் கன்னத்தில் மெதுவாக முத்தமிட்டேன்.

அவள் நடுங்கினாள்.

"கார்த்திக்..." என்று சொன்னாள். குரல் நடுங்கியது.

"பயப்படாதே" என்று சொன்னேன்.

அவள் என்னை பார்த்தாள். கண்களில் ஆசை இருந்தது. தயக்கம் இருந்தது. ஆனால் தடுக்கவில்லை.

நான் மீண்டும் குனிந்தேன். இந்த முறை அவளின் உதடுகளை தொட்டேன். மெதுவாக. அவள் கண்கள் மூடின.

அந்த முதல் முத்தம். கன்னிப் பெண்ணின் முதல் முத்தம். அவள் உதடுகள் மென்மையாக இருந்தன. கொஞ்சம் நடுங்கின. ஆனால் விலகவில்லை.

நான் மெதுவாக முத்தமிட்டேன். அவள் மெதுவாக பதிலளித்தாள். அப்பாவியாக. அனுபவமில்லாமல். ஆனால் ஆசையோடு.

நான் விலகினேன். அவள் கண்கள் திறந்தன. முகத்தில் ஒரு வித்தியாசமான பொலிவு இருந்தது.

"இதுவா முத்தம்னு?" என்று கேட்டாள்.

நான் சிரித்தேன். "ஆமா" என்று சொன்னேன்.

"இன்னும் வேணும்" என்று சொன்னாள்.

அந்த வார்த்தைகள் என் நெஞ்சை தொட்டன. கன்னிப் பெண் இன்னும் வேணும் என்று சொன்னாள்.

நான் மீண்டும் முத்தமிட்டேன். இந்த முறை கொஞ்சம் ஆழமாக. அவள் கற்றுக்கொண்டாள். மெதுவாக. நாக்கு நாக்கோடு சந்தித்தது. அவள் ஒரு சிறிய ஓசை எழுப்பினாள்.

"ம்ம்ம்..."

அந்த ஓசை என் காதில் தேன் போல விழுந்தது.

நாங்கள் ஆற்றங்கரையில் நீண்ட நேரம் இருந்தோம். முத்தமிட்டோம். பேசினோம். மீண்டும் முத்தமிட்டோம்.

வீட்டிற்கு திரும்பும் நேரம் அவள் என்னை பார்த்தாள். "கார்த்திக், இன்னைக்கு நடந்தது..." என்று ஆரம்பித்தாள்.

"என்னோட மனசுல மட்டுமே இருக்கும்" என்று சொன்னேன்.

அவள் நம்பினாள். போனாள்.

அன்று இரவு நான் தூங்கவில்லை. கவிதாவின் முதல் முத்தம் என் மனதில் இருந்தது. அவளின் நடுங்கும் உதடுகள். அவளின் மூடிய கண்கள். அவளின் "இன்னும் வேணும்" என்ற வார்த்தைகள்.

அடுத்த நாட்களில் நாங்கள் மேலும் நெருங்கினோம். ஆற்றங்கரையில் சந்தித்தோம். முத்தமிட்டோம். அவள் கற்றுக்கொண்டாள். மெதுவாக தீவிரமாக முத்தமிட கற்றுக்கொண்டாள். அவளின் கைகள் என் தோளில் வந்தன. என் கைகள் அவள் இடுப்பில் போயின.

ஒரு நாள் அவள் சொன்னாள், "கார்த்திக், நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்."

அந்த வார்த்தைகள் ஒரு கன்னிப் பெண்ணின் வாயில் இருந்து வந்தன. தூய்மையான வார்த்தைகள். உண்மையான வார்த்தைகள்.

"நானும் நேசிக்கிறேன்" என்று சொன்னேன்.

அன்று இரவு அவள் என்னிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டாள். "கார்த்திக், நாம் இன்னும் நெருங்கலாமா?"

அந்த கேள்வியின் அர்த்தம் புரிந்தது. என் மனதில் ஒரு தீ கொளுந்துவிட்டு எரிந்தது.

"கவிதா, நீ தயாரா?" என்று கேட்டேன்.

"தெரியல. ஆனா உன்னோட இருக்கணும்னு ஆசையா இருக்கு" என்று சொன்னாள்.

"பயமா இருக்கா?" என்று கேட்டேன்.

"கொஞ்சம்" என்று சொன்னாள்.

"நான் மெதுவா போவேன். எப்பவும் உன்னை கவனிப்பேன்" என்று சொன்னேன்.

அவள் என்னை நம்பினாள்.

அடுத்த வெள்ளிக்கிழமை. கவிதாவின் அம்மா சுந்தரி அம்மா ஊரில் ஒரு திருமணத்திற்கு போயிருந்தாள். இரண்டு நாட்கள் இல்லை. கவிதா தனியாக இருந்தாள்.

அன்று மாலை கவிதா என்னை கூப்பிட்டாள். "கார்த்திக், வாயா?" என்று கேட்டாள்.

நான் போனேன். அவள் வீட்டில் உட்கார்ந்தோம். சாப்பிட்டோம். பேசினோம். இரவு ஆனது. நான் போக எழுந்திரிக்கவில்லை. அவளும் போ என்று சொல்லவில்லை.

"கார்த்திக்..." என்று அவள் சொன்னாள்.

"கவிதா..." என்று சொன்னேன்.

நாங்கள் இருவரும் ஒரே நேரத்தில் பேசினோம். பிறகு சிரித்தோம்.

"நீ சொல்லு" என்று சொன்னேன்.

"இன்னைக்கு..." என்று ஆரம்பித்தாள்.

"ஆமா" என்று சொன்னேன்.

அவள் என்னை பார்த்தாள். கண்களில் ஆசை இருந்தது. தயக்கம் இருந்தது. ஆனால் தடுக்கும் சக்தி இல்லாத ஒரு இழுவை இருந்தது.

நான் அவளிடம் சென்றேன். அவளின் கையை பிடித்தேன். "கவிதா, நீ வேண்டாம்னா சொல்லு. நான் புரிஞ்சுப்பேன்" என்று சொன்னேன்.

அவள் என் கையை இறுக்கமாக பிடித்தாள். "வேண்டும்" என்று சொன்னாள். ஒரே ஒரு வார்த்தை. ஆனால் அதில் எல்லாமே இருந்தது.

நான் அவளை கட்டியணைத்தேன். அவள் என்னை கட்டியணைத்தாள். இருவரும் ஒரு கணம் அப்படியே இருந்தோம். அவளின் இதயம் வேகமாக அடிப்பது என் நெஞ்சில் உணர்ந்தேன்.

"பயப்படாதே" என்று அவள் காதில் கிசுகிசுத்தேன்.

"பயமில்லை. உன்னோட இருக்கும்போது பயமில்லை" என்று சொன்னாள்.

நான் அவளின் முகத்தை தூக்கி முத்தமிட்டேன். அவள் முத்தமிட்டாள். மெதுவாக. ஆழமாக. அவளின் கைகள் என் முதுகில் பற்றிக் கொண்டன.

நான் அவளை படுக்கை அறைக்கு அழைத்துச் சென்றேன். அவள் வந்தாள். படுக்கையில் உட்கார்ந்தாள். விளக்கு எரிந்தது. அந்த வெளிச்சத்தில் அவள் அழகாக இருந்தாள். கன்னம் சிவந்திருந்தது. கண்கள் பிரகாசமாக இருந்தன.

"விளக்கு அணைக்கணுமா?" என்று கேட்டாள்.

"வேண்டாம். உன்னை பாக்கணும்" என்று சொன்னேன்.

அவள் கொஞ்சம் தயங்கினாள். ஆனால் தலையை ஆட்டினாள்.

நான் அவளின் அருகில் உட்கார்ந்தேன். அவளின் கூந்தலில் விரல்களை ஓட்டினேன். அவள் கண்கள் மூடின. நான் அவளின் கழுத்தில் முத்தமிட்டேன். அவள் ஒரு சிறிய ஓசை எழுப்பினாள்.

"ம்ம்ம்..."

நான் அவளின் கழுத்தில் இருந்து கீழே சென்றேன். தோளில் முத்தமிட்டேன். அவளின் சுடிதாரின் கோட்டை மெதுவாக கழற்றினேன். அவள் கண்கள் திறந்தன. என்னை பார்த்தாள்.

"கார்த்திக்..." என்று சொன்னாள்.

"ஆமா கவிதா" என்று சொன்னேன்.

"மெதுவா..." என்று சொன்னாள்.

"மெதுவா தான்" என்று சொன்னேன்.

அவளின் சுடிதார் கழன்றது. அடியில் இன்னர் வேர் மட்டுமே இருந்தது. அந்த வெளிச்சத்தில் கவிதாவின் உடல் தெரிந்தது.

கன்னிப் பெண்ணின் உடல். இறுக்கமான. நிறைவான. யாரும் தொடாத.

அவளின் மார்பகங்கள் சிறியதாக, இறுக்கமாக இருந்தன. வயிறு தட்டையாக இருந்தது. இடுப்பு சிறியதாக இருந்தது. அந்த உடல் ஒரு கன்னிப் பெண்ணின் உடல்.

நான் அவளை பார்த்தேன். அவள் கவலைப்பட்டாள். "என்ன பாக்கீங்க?" என்று கேட்டாள்.

"உன் அழகை" என்று சொன்னேன்.

அவள் சிவந்தாள். "அழகு இல்லை" என்று சொன்னாள்.

"இருக்கு" என்று சொன்னேன். "மிகவும் அழகு" என்று சொன்னேன்.

நான் அவளை மெதுவாக படுக்கையில் படுக்க வைத்தேன். அவள் படுத்தாள். கண்கள் மூடினாள். நான் அவளின் பக்கத்தில் படுத்தேன். அவளை கட்டியணைத்தேன்.

அவளின் உடல் என்னோடு சேர்ந்தது. அவளின் சூடு என்னை தொட்டது.

நான் மெதுவாக அவளின் உடலை தொட்டேன். அவளின் மார்பகங்களை மெதுவாக தொட்டேன். அவள் ஒரு நடுக்கத்துடன் ஓசை எழுப்பினாள்.

"ஆஹ்..."

"வலிக்குதா?" என்று கேட்டேன்.

"இல்லை. வேற மாதிரி இருக்கு" என்று சொன்னாள்.

நான் தொடர்ந்தேன். மெதுவாக. கவனமாக. அவளின் ஒவ்வொரு ஓசையையும் கவனித்தேன். ஒவ்வொரு நடுக்கத்தையும் கவனித்தேன். அவளுக்கு நல்லா இருக்கட்டும் என்று பார்த்துக் கொண்டேன்.

அவளின் மார்பகங்களை வாயில் வைத்தேன். மெதுவாக சூப்பினேன். அவள் ஒரு ஆழமான ஓசை எழுப்பினாள்.

"ஆஹ்... கார்த்திக்... ஆஹ்... இது..." என்று சொன்னாள்.

"என்ன?" என்று கேட்டேன்.

"இது நல்லா இருக்கு" என்று சொன்னாள்.

நான் தொடர்ந்தேன். அவளின் வயிற்றில் முத்தமிட்டேன். அவள் நடுங்கினாள். தொப்புளில் நாக்கை வைத்தேன். அவள் கத்தினாள்.

"ஆஹ்... கார்த்திக்... ஆஹ்..."

நான் கீழே சென்றேன். அவளின் கால்களுக்கு இடையே. அவள் ஒரு கணம் இறுக்கினாள்.

"கார்த்திக்..." என்று சொன்னாள்.

"பயப்படாதே" என்று சொன்னேன்.

அவள் மெதுவாக தளர்ந்தாள். நான் மெதுவாக அவளை தொட்டேன். அவள் ஈரமாக இருந்தாள். அவளின் உடல் தயாராக இருந்தது. இயற்கையாகவே தயாராக இருந்தது.

என் விரல்கள் மெதுவாக அவளை தொட்டன. அவள் ஒரு ஆழமான ஓசை எழுப்பினாள்.

"ஆஹ்... கார்த்திக்... ஆஹ்... என்ன பண்றே..." என்று சொன்னாள்.

"நல்லா இருக்கா?" என்று கேட்டேன்.

"நல்லா இருக்கு. நிறுத்தாதே" என்று சொன்னாள்.

நான் தொடர்ந்தேன். அவள் என் விரல்களோடு இயைந்தாள். அவளின் இடுப்பு மெதுவாக அசைந்தது. அவளின் ஓசை மேலும் உயர்ந்தது.

"ஆஹ்... கார்த்திக்... ஆஹ்... ஆஹ்..." என்று சொன்னாள்.

சில நிமிடங்களில் அவள் முதல் முறை உச்சத்தை அடைந்தாள். அவளுக்கு என்ன நடக்கிறது என்று தெரியவில்லை. ஆனால் உடல் தெரிந்தது.

"ஆஹ்... கார்த்திக்... ஆஹ்... ஆஹ்... என்னாச்சு எனக்கு..." என்று சொன்னாள்.

அவளின் உடல் நடுங்கியது. சில வினாடிகள். பிறகு தளர்ந்தது.

நான் அவளை பார்த்தேன். அவள் கண்கள் திறந்தன. முகத்தில் ஒரு வித்தியாசமான பொலிவு இருந்தது. ஒரு நிறைவு இருந்தது.

"கார்த்திக், இது என்ன?" என்று கேட்டாள்.

"இதுதான் உச்சம்" என்று சொன்னேன்.

"இது இப்படி இருக்கா?" என்று கேட்டாள்.

"ஆமா" என்று சொன்னேன்.

அவள் சிரித்தாள். "நான் தெரியாம இருந்தேன்" என்று சொன்னாள்.

நான் சிரித்தேன். "இப்போ தெரியும்" என்று சொன்னேன்.

அவள் என்னை பார்த்தாள். "கார்த்திக், இன்னும்..." என்று ஆரம்பித்தாள்.

"என்ன?" என்று கேட்டேன்.

"இன்னும் நெருங்கணும்" என்று சொன்னாள்.

***************
நன்றி...