Thriller తాళం వేసిన తలుపుల ప్రతీకారం-2

[k3vv3]

తాళం వేసిన తాళాల ప్రతీకారం – 2
 
నిషా రోజంతా షాపింగ్ చేసింది. ఆ తర్వాత, సాయంత్రం స్నేహితులందరూ వాఘా సరిహద్దుకు చేరుకున్నారు. దేశ సాయుధ దళాలను చూడగానే ప్రఖర్‌కు తన తండ్రి గుర్తుకు వచ్చాడు. అతని స్నేహితులందరూ అతన్ని కౌగిలించుకున్నారు, మరియు "జై భారత్ మాతా", "వందే మాతరం" అనే నినాదాలు చేస్తూ, వారందరూ ఒక ధాబాలో భోజనానికి కూర్చున్నారు. రాత్రి అయింది, వారు తిరుగుతూ, ప్రదేశాలు చూస్తూ ఉండగా సమయం ఎంత వేగంగా గడిచిపోయిందో కూడా వారికి తెలియలేదు. అప్పటికి అర్ధరాత్రి అయింది. వారు చివరకు తమ హోటల్‌కు చేరుకున్నప్పుడు, యజమాని వారితో ఇలా అన్నాడు, "మీరందరూ మీ గదులను ఖాళీ చేయాలి. ఇంతకుముందు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వచ్చి వెళ్లారు; వారి సిబ్బందిలో కొందరు ఇక్కడ ఉండవలసి ఉంది. ఇది మాకు కూడా తప్పనిసరి పరిస్థితి; దయచేసి కొంత డబ్బు వాపసు తీసుకుని గదులను ఖాళీ చేయండి. ఈ అసౌకర్యానికి క్షమించండి." ఈ మాటలతో, హోటల్ యజమాని అందరినీ తమ సామాన్లను గదుల నుండి తీసివేయమని ఆదేశించాడు. "అయ్యో! ఈ రాత్రి వేళ మనం ఎక్కడికి వెళ్ళాలి?" అని నిషా అడిగింది.
 
"'ఎక్కడికి వెళ్ళాలి' అనడమేంటి? ఏదో ఒకటి మనమే చూసుకుంటాం; ముందు మనం ఇక్కడి నుండి బయటపడదాం," అని సుదేశ్ బదులిచ్చాడు. "ఇప్పటికే రాత్రి ఒంటి గంట అయింది! మనం కచ్చితంగా ఎక్కడికి వెళ్ళాలి?" అని నిషా ఆందోళనగా మళ్ళీ అడిగింది. "దీన్నే సాహసం అంటారన్నమాట!" అని వినయ్, విపుల్ భుజం మీద చేయి వేస్తూ అన్నాడు.
 
విపుల్ 'రాత్ బాకీ, బాత్ బాకీ' పాట పాడుకుంటూ నడుచుకుంటూ వెళ్తుండగా, అకస్మాత్తుగా అందరికీ ఒక టీ స్టాల్ కనిపించింది. "అరె! అటు చూడండి—ఒక టీ అమ్మేవాడు, అతని దుకాణం! ముందు మనం అక్కడికి వెళ్దాం, ఆ తర్వాత ఎక్కడికి వెళ్ళాలో ఆలోచిద్దాం." ఆ బృందం టీ స్టాల్ వైపు నడిచింది. "అన్నా, మాకు ఐదు కప్పుల స్ట్రాంగ్ టీ తీసుకురాగలవా?" అని విపుల్ అడిగాడు. ఇంతకుముందు వాళ్ళు చూసిన అదే చిన్న అమ్మాయి అక్కడ నిలబడి అందరినీ చూస్తోంది; అయితే, ఆమె కళ్ళు అశాంతంగా అటూ ఇటూ తిరుగుతున్నాయని ప్రఖర్ గమనించాడు. అతను వెంటనే చూపు తిప్పుకున్నాడు. "అన్నా, దగ్గరలో ఏవైనా హోటళ్ళు తెలుసా? మమ్మల్ని ఇంతకుముందున్న హోటల్ ఖాళీ చేయించారు," అని వినయ్ అడిగాడు. "మీకు ఇష్టమైతే, మీరు మా ఇంటికి వచ్చి రాత్రి అక్కడ గడపవచ్చు," అని ఆ టీ అమ్మే వ్యక్తి వారికి టీ అందిస్తూ సూచించాడు. స్నేహితులందరూ వెంటనే అంగీకరించారు, కానీ ప్రఖర్ మాత్రం వెళ్ళడానికి ఖచ్చితంగా నిరాకరించాడు; అక్కడ రాత్రి గడపకూడదని అతని అంతర్దృష్టి హెచ్చరించింది. అందరూ అతన్ని ఒప్పించడానికి ప్రయత్నించారు: "అరే, రావా!..." "ఇది కేవలం ఒక్క రాత్రి కోసమే ప్రఖర్; ఉదయాన్నే మనం వేరే చోటికి వెళ్ళిపోవచ్చు," అని విపుల్ అన్నాడు. "మొదటి నుంచే దీని గురించి నాకు ఏదో కీడు జరుగుతుందేమోనని అనిపిస్తోంది. నేను రాను. మీరందరూ వెళ్ళాలనుకుంటే వెళ్ళండి," అని ప్రఖర్ కోపంగా బదులిచ్చాడు. "చూడు! వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళడం వల్ల నీ సందేహాలు తీరిపోతాయి, పైగా రాత్రి హాయిగా గడపడానికి మనకు ఒక ఆశ్రయం దొరుకుతుంది," అని సుదేశ్ మధ్యలో కలుగజేసుకున్నాడు. "అవును, మరీ మొండిగా ప్రవర్తించకు ప్రఖర్; షాపింగ్ చేసి చేసి నేను పూర్తిగా అలసిపోయాను," అని నిషా జతచేసింది. అయిష్టంగానే, ప్రఖర్ సరేనన్నాడు.
 
ఆ బృందం మొత్తం ఆ టీ అమ్మే వ్యక్తితోనూ, ఆ చిన్న అమ్మాయితోనూ కలిసి బయలుదేరింది. దారిలో, ముకుల్ ఆ టీ అమ్మే వ్యక్తిని అతని ఇంటి గురించి, ఆ చిన్న అమ్మాయి గురించి అడిగి తెలుసుకున్నాడు. ఆ అమ్మాయి తన సోదరి అని, తమ ఇల్లు జలియన్ వాలా బాగ్ వెనుక వైపు ఉందని ఆ వ్యక్తి చెప్పినప్పుడు, అందరికీ ఒక్కసారిగా ఏదో తెలియని ఆందోళన కలిగింది. అప్పుడు విపుల్, "అక్కడ ఉన్న ఇళ్ళలో చాలా వరకు నిర్మానుష్యంగా, ఖాళీగా ఉంటాయి కదా అన్నయ్యా?" అని అడిగాడు. "కాదు, మా ఇల్లు మాత్రం కచ్చితంగా నివాసయోగ్యంగానే ఉంది. ఈ ప్రాంతంలో 'టీ అమ్మే బన్సీ'గా మాకు మంచి గుర్తింపు ఉంది," అని ఆ వ్యక్తి బదులిచ్చాడు. అతను అలా చెబుతుండగా—అంతకుముందు గమనించని సుదేశ్—ఆ అమ్మాయి కళ్ళ రంగు మారుతుండటాన్ని ఒక్కసారిగా చూశాడు; ఇంతలో, అప్పటికే భయంతో వణికిపోతున్న ప్రఖర్, వెనక్కి జరిగి ఆ బృందం చివరన నడవడం మొదలుపెట్టాడు. ఆ ఇరుకైన సందులో వారు ముందుకు సాగుతుండగా, చీకటి మరింత భయానకంగా మారుతోంది. తన పక్కనే, సుదేశ్ పక్కనే ఎవరో అదృశ్య వ్యక్తి నడుస్తున్నట్లు నిషాకు అనిపించింది. ఆ నిర్మానుష్యమైన ఇళ్ళకు వేసిన తాళాలు తన కళ్ళ ముందే టక్కున తెరుచుకుంటున్నట్లు ఆమెకు భ్రమ కలిగింది; కానీ ఆమె ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగి చూసేసరికి, అదంతా మాయమైపోయింది. భయపడిపోయిన నిషా, సుదేశ్ చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది. సరిగ్గా అప్పుడే సుదేశ్, "ఏమైంది?" అని అడిగాడు. "ఏమీ లేదు... బహుశా నేను బాగా అలసిపోయినట్లున్నాను," అని నిషా నిర్లిప్తంగా బదులిచ్చింది. "మనం దాదాపుగా అక్కడికి చేరుకున్నాం; అక్కడికి చేరాక, మీరందరూ హాయిగా విశ్రాంతి తీసుకోవచ్చు." అతను ఈ మాటలు చెబుతుండగా, టీ అమ్మే వ్యక్తి ముఖంలో వంకరగా, పదునుగా ఉన్న పళ్ళ వరుసను బయటపెడుతూ, ఒక దుష్టమైన చిరునవ్వు విరగడాన్ని ప్రఖర్ మాత్రమే గమనించాడు. ఇంతలో, విపుల్ మరియు వినయ్ ఇళ్ళను నిశితంగా పరిశీలిస్తూ, దారిలో వెళ్తూ వాటి ఫోటోలు తీయడంలో నిమగ్నమయ్యారు. సరిగ్గా అప్పుడే, వారు సుమారు 100 నుండి 200 గజాల విస్తీర్ణంలో ఉన్న ఒక పెద్ద ఇంటి ముందు ఆగారు. తలుపు తెరుచుకోగా, లోపల కేవలం చీకటి మాత్రమే కనిపించింది. "ఇక్కడ కరెంటు లేదా?" అని విపుల్ అడిగాడు. "ఇక ఏ క్షణంలోనైనా లైట్లు వెలుగుతాయి." అదే క్షణంలో, ఇంట్లోని రెండు మూడు బల్బులు వాటంతట అవే వెలిగాయి. మరియు ఈ రోజు, అక్కడ ఒక మహిళ కూడా కనిపించింది. ఆమె మాట్లాడుతూ, "బన్సీ, నువ్వు తిరిగి వచ్చావా?" అని అడిగింది. "అవును, నేను తిరిగి వచ్చాను! మరియు నాతో పాటు కొంతమంది అతిథులను కూడా తీసుకువచ్చాను," అని బన్సీ బదులిచ్చాడు. ఆ మహిళ ముఖానికి ముసుగు వేసి ఉంది; చీకటిలో ఆమె ఎర్రటి ముసుగు మరింత తీవ్రంగా మెరుస్తున్నట్లు అనిపించింది. ఆమె ముఖం ఎవరికీ కనిపించలేదు. అయితే, ఆ స్త్రీ చూపు వారిపై పడిన క్షణంలో, ప్రఖర్‌కు అకస్మాత్తుగా ఒక వికారమైన దృశ్యం కనిపించింది: ఆమె పళ్ళు బయటకు పొడుచుకు వచ్చినట్లు, ఆమె ముఖం నలుపు, నీలం, పసుపు రంగులతో భయంకరంగా గాయపడినట్లు కనిపించింది. అతను పూర్తిగా భయపడిపోయాడు. సరిగ్గా అప్పుడే, బన్సీ ఇలా అంది: "భాగ్యవంతీ, నువ్వు వారికి పై అంతస్తులోని గదిని ఎందుకు చూపించకూడదు? ఈ రాత్రి వారు ఇక్కడే ఉంటారు." అందరూ ఆ స్త్రీని అనుసరిస్తూ మెట్లు ఎక్కడం మొదలుపెట్టారు. గాలిలో ఒక వింత భయం ఆవరించింది; మెట్ల మీద ఒక్క వ్యక్తి కాదు, అనేక మంది నిలబడి ఉన్నట్లు అనిపించింది. అక్కడ జనసమూహం నిలబడి ఉన్న ఈ అనుభూతి నిషా మరియు ప్రఖర్‌లకు మాత్రమే కలిగింది. అయినప్పటికీ, వారు తమ ఆందోళనను వ్యక్తపరచబోయేలోపే, వారు గదికి చేరుకున్నారు, మరియు ఆ స్త్రీ అప్పటికే అదృశ్యమైంది.
 
ఆ గది ఒకప్పటి కాలపు శైలిలో నిర్మించబడింది. గోడల మీది రంగు ఊడిపోతోంది. గాలిలో ఒక రకమైన దుర్వాసన అలుముకుని ఉంది, పైన ఒకే ఒక్క మసక బల్బు—చంద్రుని వంటి లేత కాంతిని వెదజల్లుతూ—మినుకుమినుకుమంటోంది. ఆ క్షణంలో, ప్రఖర్ ఇలా అన్నాడు: "నేను మళ్ళీ చెబుతున్నాను—మనం వేరే చోటికి వెళ్దాం. ఈ ప్రదేశం అస్సలు బాగోలేదు. మనం సరదాగా విహారయాత్రకు వచ్చామని అనుకుంటే, చివరికి ఏదో దెయ్యాలు తిరిగే చిక్కుదారిలో చిక్కుకుపోయామేమోనని నాకు భయంగా ఉంది!" "నాకూ ఏదో తెలియని భయం కలుగుతోంది, సుదేశ్. ఇవాళ కాసేపటి క్రితం, ఫేస్‌బుక్‌లో కొన్ని ఫోటోలు అప్‌లోడ్ చేద్దామని నా కెమెరా చూస్తే, ఆ అబ్బాయి, అమ్మాయి ఉన్న ఫోటోలు ఎక్కడా కనిపించలేదు. అవి పొరపాటున డిలీట్ అయిపోయాయేమో అనుకున్నాను, కానీ ఆ రెండు ఫోటోలు మాత్రమే మాయమయ్యాయి; మిగతా ఫోటోలన్నీ అలాగే ఉన్నాయి. బహుశా ప్రఖర్ చెప్పింది నిజమేనేమో," అని నిషా అంది. "నువ్వు ఈ విషయం మాకు ఇంతకు ముందే ఎందుకు చెప్పలేదు, నిషా?" అని సుదేశ్ అడిగాడు. "నాకు ఏం చేయాలో తోచలేదు—ఏం చెప్పాలో అర్థం కాలేదు," అని నిషా వివరించింది. "అబ్బా! సమయం చూడు—ఇప్పటికే రాత్రి ఒంటి గంట కావస్తోంది, ఇంకొద్ది సేపట్లోనే తెల్లారిపోతుంది. మీరందరూ కాస్త ఓపిక పట్టలేరా? పద, విపుల్—నా బుర్రలో ఏదో అల్లరి ఆలోచన మెదులుతోంది. మనం పైకి డాబా మీదకు వెళ్ళి మాట్లాడుకుందాం. ఈ పిరికివాళ్ళను ఇక్కడే ఉండనిద్దాం," అని చెబుతూ, విపుల్, వినయ్ గదిలోంచి బయటకు వెళ్ళారు. "పద నిషా, మనం కాసేపు పడుకుందాం; మనకు బాగా అలసటగా ఉంది," అని సుదేశ్ చెప్పి, అక్కడే ఆ గదిలో పడుకున్నాడు.