Incest பூ போட்ட தாவணி

[monor]

அப்பா இறந்த துயரத்தை என்னால் தாங்கிக்கொள்ளவே முடியவில்லை. ஆயிரம் சமாதானம் சொன்னாலும் ஆறுதல் அடையிற விசயமா அது. மனது வலித்தது. துக்கம், துயரம் மாதங்களாகத் தொடர, ... சரியாக சாப்பிடாததால் உடல் மெலிந்தேன்.

எனக்கே இப்படி என்றால், தாலி கட்டிய அன்றே கணவனை பறி கொடுத்த என் நாத்தனார் லலிதாவின் நிலை? நினைத்துப் பார்க்கவே நெஞ்சம் நடுங்கியது. பார்த்து பார்த்து செய்து வைத்த தங்கையின் வாழ்க்கை இப்படி சோகமாகி விட்டதே என்று அவர் புலம்பாத நாள் இல்லை.

20-வரங்களுக்கும் மேலே பெண் பார்த்து, என் சாயலில் இருந்த ஒருத்தியை, ஆசைப் பட்டு, கல்யாணம் செய்து, அவளை தொலைத்த அண்ணனின் நிலை. பாவம். அரைப் பைத்தியமே ஆகி விட்டான்.

நாட்கள் கடந்தன.

மனக் காயங்களுக்கு காலம் தான் நல்ல மருந்து. காலப் போக்கில் துக்கங்களும், துயரங்களும் சிலருக்கு தூரமாகிப் போக,.....சிலர், அதை இழுத்துப் பிடித்து தங்கள் பக்கத்திலேயே வைத்துக் கொண்டனர்.

இந்த விபத்து நடந்து 6 மாசத்துக்கு அப்புறம், விட்ட படிப்பை மீண்டும் தொடரவும், கடந்த கால சோகங்களை மறக்கவும், என் கணவரின் தங்கை லலிதா எங்க கூட வந்து தங்கிக்கிட்டா.

அண்ணன், மறைந்த அப்பாவை நினைத்தும், அவன் கை படாத அவன் அழகு மனைவியை நினைத்தும் வருந்தி, கலங்கி, வேதனையில் விஷத்திற்கு பதிலாக சாராயத்தை குடித்தான். அதுவே அவனது அன்றாட வாழ்க்கையாகிப் போனது.

ப்ளாஸ் பேக் முடிந்து மீண்டும் நிகழ் கால திண்டுக்கல் மருத்துவமனை

என் அண்ணனைப் பார்க்க எனக்கே கஷ்டமாக இருந்தது. எவ்வளவோ ஆறுதல் சொல்லியும், அவன் கேட்பதாக இல்லை. எவ்வளோ ஹான்ட் சம்மா இருந்தான். இப்போ பிச்சைக்காரன் மாதிரி, தாடி வளர்த்து, நடை தளர்ந்து, வயோதிகன் போல வாழ்கிறானே! இதுதான் விதியா?

நானும் என் கணவரும் ரகுவையே கவலையுடன் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, ரகு லேசாக கண் விழித்தான்.

என்னைப் பார்த்து கண்ணீர் விட்டான். நானும் அவன் கண்களைப் பார்த்து, 'ப்ளீஸ் என்னை மன்னிச்சுடுண்ணா, ஏதோ ஆத்திரத்துலே அப்படி நடந்துக்கிட்டேன்' என்று கண்ணீரோடு மௌனமாய் கண்களாலேயே மன்னிப்பு கேட்க... "எதுக்கு நீ அழறே? எனக்கு ஒன்னும் இல்லை." என்று என் அண்ணன் எனக்கு ஆறுதல் சொல்லிக்கொண்டிருக்க, அங்கே நர்ஸ் வந்தாள்.

வந்த நர்ஸ் என் அண்ணனைப் பார்த்து, "நீங்க வீட்டுக்கு போகலாமுன்னு டாக்டர் சொல்லிட்டார். ஃபீசை கவுன்ட்டர்லே கட்டிடுங்க"என்று சொல்லி விட்டு போனாள்.

நான் உடனே என் கணவரிடம், "என்னங்க!,...கவுன்ட்டர்லே போய் பணத்தை, கட்டிட்டு வந்திடுங்க"ன்னு சொல்லி அனுப்பி, என் அண்ணனை எழுப்பி அழைத்துச் செல்வதற்காக, அவர் அருகே குனிந்து,... "அண்ணா...என்னை மன்னிச்சுடுன்னா,.....அந்த நேரத்துல நான் அப்படி நடந்திருக்கக் கூடாது." என்றேன் கண்ணீர் மல்க.

"உன்னை சொல்லி குற்றம் இல்லைம்மா. நான்தான் ஓவரா குடிச்சுட்டு வந்து, தங்கச்சின்னு கூட பாக்காமே உன்னை என்னென்னவோ பண்ணிட்டேன்." என்று சொல்லி வருந்தினார்.

"இந்த பாலாய்ப் போன குடியை விட்டுடுண்ணா. இதனால குடும்பமே நாசமாய்டும். மனுஷங்க பல தப்பு செய்யறதுக்கு குடியும் ஒரு காரணம். தினமும் குடிச்சு குடிச்சு, உடம்பை ஏன் கெடுத்துக்குறே?"

"என்னம்மா பண்றது. ஒரு வருஷம் தான் என்னோட மனைவியா இருந்தாலும், உன் அண்ணியை என்னாலே மறக்க முடியலை. அப்பா வேறே இறந்த துக்கம், பெரிய ஆலமரமே சாய்ஞ்ச மாதிரி, அந்த துயரத்தை, இழப்பை என்னாலே தாங்க முடியலை. இனி எனக்குன்னு யார் இருக்கா?" என்று சொல்லி அழுது வருந்த, அவன் தோல் தொட்ட நான், "என்னண்ணா அப்படி சொல்லிட்டே. ஏன் நாங்க இல்லே?அம்மா இல்லே? எங்களுக்காகவாது நீ வாழ்ந்தாகணும்'ணா."

சிறிது நேரம், ஏதோ நினைவில், என் அண்ணனின் கண்களை உற்றுப் பார்த்த நான், ஒரு முடிவுக்கு வந்தவளாக "இனிமே குடிக்கறதில்லே'ன்னு சத்தியம் பண்ணி கொடுண்ணா?"

"அது எப்படிம்மா முடியும்?பழகிப் போச்சே."

"குடியை விட்டுடறேன்னு சத்தியம் பண்ணு. நான் உனக்கு ஒன்னு தர்றேன்."

"சரிம்மா...உனக்காகவும்,அம்மாவுக்காகவும் சத்தியமா, இனிமே குடிக்க மாட்டேன்." என்று என் தலையில் கை வைத்து, என் அண்ணன் சத்தியம் செய்ய,... குனிந்திருந்த நான், சுற்றும் முற்றும் பார்த்து விட்டு, அவர் முகத்தருகே இன்னும் நெருங்கி,….

"இப்போதான், நல்ல அண்ணா, என் செல்ல அண்ணா"ன்னு சொல்லி, அவர் கன்னத்தில் என் உதடுகள் அழுந்த ‘மொச்’ என்று முத்தமிட்டேன்.

இதை கொஞ்சமும் எதிர்பாக்காத அண்ணன், சந்தோஷ அதிர்ச்சியில், என் கையை இறுகப் பிடித்துக்கொள்ள, விட்டா ஆசையிலே அப்படியே இழுத்து அவன் மேலே போட்டுக்குவான் போல இருந்ததால் நான் அவர் கையை 'படக்' என்று உதறி, அவரை பாசத்தோடு பார்த்தேன்.

"நீ கொடுக்க நினைச்சது இதுதானம்மா? இது தினைக்கும் கிடைச்சா, நான் குடிக்கவே மாட்டேன்."

"ரொம்ப ஜொள் விடாதீங்கண்ணா. நான் கொடுக்க நெனைச்சது இது இல்லை. ஆனா குடியை விட்டுட்டீங்கன்னா இதுவும் கிடைக்கும்"

"வேறென்ன? சொல்லு குட்டி." கண்களில் ஆர்வம் கொப்பளிக்க கேட்டான்.

"அது வந்து..." என்று நான் சொல்ல வந்ததை, முழுதும் சொல்ல முடியாமல் தயங்கி நிற்க,...பணம் கட்டிவிட்டு என் கணவர் வரும் சத்தம் கேட்டது.


"ம்,.....அப்படியே என் தோளை பிடிச்சு, எழுந்து நடந்து வாங்க" என்று சொல்லி, அண்ணனை மெதுவாக எழ வைத்து, அவரின் கையை என் கழுத்துக்கு மேலே போட்டு, அவரை தாங்கிப் பிடித்து நடக்க,...என் தோளில் கிடந்த அவரது வலது கை விரல்கள், முந்தானைக்கும் மேலாக முட்டிக்கொண்டிருந்த, என் வலது முலைக் காம்பை பட்டும் படாமல் உரச,...அவர் கையை கொஞ்சம் விலக்கிப் பிடித்து, அழைத்து ஆட்டோ ஏறி, வீடு வந்து சேர்ந்தோம்.

ஒரு வாரம் அண்ணன் அருகிலிருந்து கவனித்து பாலும், பழமும் கொடுத்து காயத்தை ஆற்றி குணப் படுத்தினேன்.

"உன்னோட அக்கறையையும், கவனிப்பையும் பாசத்தையும் பாக்கிறப்போ, எனக்கு இங்கேயே இருந்துடலாமுன்னு தோணுது குட்டி" என்று சொல்லி, எங்களை விட்டுப் பிரிய மனமில்லாமல் ஒரு வாரம் இருந்து ஓய்வெடுத்து விட்டு மதுரை போனார் அண்ணன்.


அண்ணனை மருத்துவமனையிலிருந்து டிஸ்சார்ஜ் செய்து அழைத்து வந்து ஒரு மாசம் ஆகி இருக்கும்.

ஒரு நாள் இரவு 11 மணி.

யாரோ பாத் ரூமில் தண்ணீரை அள்ளி, அள்ளி ஊற்றுவது போல, சத்தம் கேட்டு, தூங்கிக்கொண்டிருந்த நான், கண் விழித்து பாத் ரூம் பக்கம் சென்று பார்த்தால்,...என் நாத்தனார் லலிதா தான் குளித்துக்கொண்டிருந்தாள் என்பது தெரிந்தது. லலிதா எங்கள் வீட்டுக்கு வந்ததிலேர்ந்து அவளும் நானும் ஒரே பெட்டில் ஒன்றாகத்தான் படுக்கிறோம்.

பாத் ரூமுக்கு வெளியில் நின்றிருந்த நான் லைதாவை நோக்கி, "லலிதா...என்னடி இது? இந்த நேரத்துலே குளிக்கிறே? தூரமாயிட்டியா?" என்று கேட்டேன்.

"இல்லண்ணி, சும்மா தான்" என்று பாத் ரூம் உள்ளே இருந்தே குரல் கொடுத்தவள், ஒரு 10 நிமிஷம் கழித்து, ஈர நைட்டியில், கதவை திறந்து வெளியே வந்தாள்.