Misc. Erotica கனவுகளின் பயணம்: மிருதுளாவின் முதல் நேர்காணல்

[Divyarathi]

அன்று அதிகாலை 5:30 மணி. சென்னை சென்ட்ரல் ரயில் நிலையம் வழக்கம்போலவே பரபரப்பாக இருந்தது. நானும் என் தங்கை மிருதுளாவும் கோவை எக்ஸ்பிரஸ் ரயிலுக்காகக் காத்திருந்தோம். எனக்கு இப்போது 23 வயது ஆகிறது, ஒரு அண்ணனாக அவளைப் பத்திரமாக அழைத்துச் செல்வது என் பொறுப்பு. மிருதுளாவிற்கு இப்போது 21 வயதுதான் ஆகிறது, சற்று குட்டையான உருவம் என்றாலும் அவளது அந்த வட்டமான முகம் எப்போதுமே ஒரு தேவதையைப் போன்ற தனி அழகைத் தரும். இன்று அவள் அணிந்திருந்த அந்த சிவப்பு நிற சல்வார் அவளுக்கு அத்தனை பொருத்தமாக, காண்போர் வியக்கும் வண்ணம் மிக அழகாக இருந்தது. ஆனால், அந்த அழகையும் தாண்டி இன்று அவளது முகத்தில் ஒருவிதப் பதற்றமும் எதிர்பார்ப்பும் கலந்திருந்தது; காரணம், இன்று அவளுக்கு ஒரு முக்கியமான வேலைக்கான நேர்காணல்.
"அண்ணா, சர்டிபிகேட் பைல் எல்லாம் கரெக்டா எடுத்துட்டேன்ல?" என்று தன் பெரிய கண்களால் என்னைப் பார்த்துக் கேட்டாள். "எல்லாம் எடுத்தாச்சு மிருதுளா, நீ கவலைப்படாம வா," என்று அவளுக்குத் தைரியம் சொன்னேன். ரயில் வந்ததும் எங்களது பெட்டியைத் தேடிப்பிடித்து ஜன்னல் ஓர இருக்கையில் அவளை அமர வைத்தேன். ரயில் மெல்ல நகரத் தொடங்கியது. ஜன்னல் வழியாக வரும் குளிர்ந்த காற்று அவளது முகத்தில் படர, அவள் நேர்காணலுக்காகத் தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளத் தொடங்கினாள். ரயில் வேகம் எடுக்க ஆரம்பித்ததும், மிருதுளா தன் மடியில் இருந்த கோப்பையை மீண்டும் ஒருமுறை சரிபார்த்தாள். அவளது பதற்றத்தை உணர்ந்த நான், அவளது கவனத்தைத் திசைதிருப்பும் பொருட்டு, அவளது சிறுவயது குறும்புகளைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினேன். "அன்று பள்ளிக்குச் செல்ல அடம் பிடித்து அழுத அதே மிருதுளாதானா, இன்று இவ்வளவு பெரிய நிறுவனத்தில் நேர்காணலுக்குச் செல்கிறாள்?" என்று நான் கிண்டலாகக் கேட்க, அவளது முகத்தில் மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது.
அவளது பதற்றம் மெல்லக் குறைய ஆரம்பித்ததும், நாங்கள் அவளது கனவுகளைப் பற்றிப் பேசினோம். தான் வேலைக்குச் சேர்ந்தால் அம்மாவிற்கு என்ன வாங்கித் தருவேன், முதல் சம்பளத்தில் அண்ணனுக்கு என்ன பரிசு தருவேன் என அவள் அடுக்கிய கனவுகள் அந்தப் பயணத்தை இன்னும் இனிமையாக்கின. இடையில் ஜோலார்பேட்டை வந்தபோது, சூடாக டீ குடித்துக்கொண்டே, நேர்காணலில் கேட்கப்பட வாய்ப்புள்ள கேள்விகளை ஒருமுறை ஒத்திகை பார்த்தோம். "உன்னால் முடியும் மிருதுளா, உனது தன்னம்பிக்கை தான் உனக்கான அடையாளம்" என்று நான் சொன்னபோது, அவளது கண்களில் ஒரு புதிய ஒளி தெரிந்தது. சேலத்தைக் கடந்து ரயில் கோவையை நெருங்கும்போது, அவள் ஒரு பயந்த சுபாவம் கொண்ட பெண்ணாக இல்லாமல், சவால்களை எதிர்கொள்ளத் தயாரான ஒரு தன்னம்பிக்கை மிக்க யுவதியாகத் தெரிந்தாள்.