Incest நரித்தனம்

[Divyarathi]

ஐம்பது வயசான விக்ரமன் ஒரு கிரிமினல் கவர்ன்மென்ட் ஆபீசர். அந்த மனுஷன் கண்ணுல எப்பவுமே ஒரு நரித்தனம் இருக்கும், யாரை எப்படி வளைக்கலாம்னுதான் அவர் மூளை யோசிக்கும். ஆனா அவருக்கு அப்படியே நேர் எதிர் சுபா. நாற்பது வயசானாலும் அந்தப் பொலிவும், வசீகரமும் குறையாத ஒரு அழகான பெண். அந்த வீட்டின் வெளிச்சமே அவங்கதான். ஆனா பாவம், சுபா ரொம்ப அப்பாவி; விக்ரமனோட தந்திரம் எதுவுமே புரியாத ஒரு வெள்ளை மனசு அவங்களுக்கு.
அந்த வீட்ல கார்த்தியும் சுவேதாவும் ரெண்டு துருவங்கள். இருபத்தி மூணு வயசான கார்த்தி எப்பவும் ஒரு சீரியஸ் பார்ட்டி. உலகத்துல இருக்கிற அநியாயத்துக்கெல்லாம் இவர்தான் தீர்வு சொல்லணுங்கிற மாதிரி முகம் எப்பவும் கடுகடுன்னு இருக்கும். அப்பாவோட இந்தத் தில்லாலங்கடி வேலைகள் அவனுக்கு சுத்தமா பிடிக்காது. ஆனா இருபத்தி ரெண்டு வயசான சுவேதா வேற ரகம். எப்பவுமே ஜாலியா, எதையுமே கிண்டல் பண்ணிக்கிட்டு இருக்குற ஒரு குறும்புக்காரி. அவளுக்கு எதுவுமே சீரியஸ் கிடையாது.
அம்மாவோட அந்தப் பேரழகையும், எதுவுமே தெரியாத அவங்க வெள்ளந்தித் தனத்தையும் சுவேதா ஓட்டிக்கிட்டே இருப்பா. "என்னம்மா நீ, இன்னும் இப்படி இருக்கியே?"ன்னு அவள் சிரிக்கிறது ஒரு பக்கம், "இதெல்லாம் எங்க போய் முடியப்போகுதோ?"ன்னு கார்த்தி முறைக்கிறது ஒரு பக்கம்னு அந்த வீடே ஒரு களேபரமா இருக்கும். விக்ரமன் மட்டும் இதையெல்லாம் கவனிச்சுக்கிட்டு, தனக்குள்ளேயே ஒரு பிளான் போட்டுச் சிரிச்சுக்குவாரு. ஒரு தந்திரமான அப்பா, சீரியஸான பையன், ஜாலியான பொண்ணு, அப்புறம் ரொம்ப அழகான அப்பாவி அம்மா—இவங்க எல்லாரும் சேர்ந்து வாழ்றது ஒரு தனி கதையாவே நகருது


விக்ரமன் வெறும் அரசாங்க அதிகாரி மட்டுமல்ல, அந்த நாற்காலியில் அமர்ந்து கொண்டு அதிகாரத்தின் ஒவ்வொரு இடுக்கிலும் எப்படி லாபம் பார்க்கலாம் என்று கணக்குப் போடும் ஒரு கைதேர்ந்த சூழ்ச்சிக்காரன். ஐம்பது வயதான அவனது முகத்தில் எப்போதும் ஒரு மெல்லிய புன்னகை படர்ந்திருக்கும், ஆனால் அந்தப் புன்னகைக்கு பின்னால் ஆயிரக்கணக்கான தந்திரங்கள் ஒளிந்திருக்கும். மற்றவர்கள் உணர்ச்சிவசப்பட்டு பேசும்போது, இவர் மட்டும் நிதானமாக அவர்களின் பலவீனத்தைக் கவனித்துக் கொண்டிருப்பார். தன் நேர்மையான மகனின் கோபத்தைக் கண்டு எள்ளி நகையாடுவதும், மனைவியின் அப்பாவிக் குணத்தைத் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்வதும் இவருக்கு கைவந்த கலை. எதிலுமே ஒரு சுயநலம், ஒவ்வொரு அசைவிலும் ஒரு லாபம் என, வாழ்க்கையை ஒரு சதுரங்க ஆட்டமாகவே பார்க்கும் விக்ரமன், தனக்கு வேண்டாதவர்களைச் சத்தமில்லாமல் சரிப்பதில் ஒரு 'சைலண்ட் கில்லர்'. அடுக்கடுக்கான பொய்களை மிக அழகாக, உண்மையை விட நம்பகத்தன்மையுடன் பேசும் இவரது ஆளுமை, அந்த வீட்டின் அதிகார மையமாக இவரை நிலைநிறுத்துகிறது.

சுபா அந்த வீட்டின் இதயம், ஆனால் எப்போதுமே ஒரு புரியாத மௌனத்தில் உறைந்திருப்பவள். நாற்பது வயதைக் கடந்தும் அவளது உடல்வாகு ஒரு செதுக்கப்பட்ட சிலையைப் போன்ற செழிப்போடும், வசீகரத்தோடும் இருப்பது விக்ரமனுக்குப் பெருமை, ஆனால் அவளுக்கோ அது ஒரு பொருட்டே இல்லை. உலக அறிவு அதிகம் இல்லாத, கணவனின் சூழ்ச்சிகளை வெறும் நிர்வாகத் திறமை என்று நம்புகிற அளவுக்கு ஒரு அபாரமான அப்பாவித்தனம் அவளிடம் உண்டு. அவளது அழகு அவளுக்கு ஒரு கவசமாக இல்லாமல், அவளது மென்மையான குணத்திற்கு இன்னும் கூடுதல் மெருகூட்டுகிறது.
அடுத்ததாக கார்த்தி, இருபத்தி மூன்று வயதிலேயே உலகத்தின் மொத்த பாரத்தையும் சுமப்பவன் போலத் திரியும் ஒரு 'சீரியஸ்' இளைஞன். லஞ்சம், ஊழல், தந்திரம் - இது எதிலுமே உடன்பாடு இல்லாத அவனது நேர்மை, அடிக்கடி அவனது தந்தை விக்ரமனுடன் மோதலுக்கு வழிவகுக்கிறது. "எல்லாவற்றையும் விதிகளின்படி செய்ய வேண்டும்" என்ற அவனது கொள்கைப்பிடிப்பு அந்த வீட்டில் ஒரு இறுக்கமான சூழலை உருவாக்கும்.
அவனுக்கு முற்றிலும் மாறாக சுவேதா, இருபத்தி இரண்டு வயதில் துள்ளித் திரியும் ஒரு குறும்புக்காரப் பெண். எதையும் சீரியஸாக எடுத்துக்கொள்ளாத அவளது சுபாவம் அந்த வீட்டின் கவலைகளைத் துடைக்கும் ஒரு மருந்து. அம்மாவின் அழகைக் கிண்டல் செய்வது, அண்ணனின் கோபத்தைக் கண்டு கேலி செய்வது என அந்த வீட்டின் கலகலப்பு அவளால்தான் நீடிக்கிறது. விக்ரமனின் தந்திரங்கள் அவளுக்கு ஒரு நகைச்சுவை நாடகம் போலத்தான் தெரியும். இப்படி ஒரு அமைதியான அழகு, ஒரு நேர்மையான கோபம், ஒரு கவலையற்ற சிரிப்பு என மூன்றும் விக்ரமனின் சூழ்ச்சி வலையில் சிக்கித் தவித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

.விக்ரமனுக்குத் தன் அதிகாரத்தைப் போலவே, சுபாவின் அந்த எடுப்பான அழகைக் கொண்டாடுவதிலும் ஒருவிதமான வெறி இருந்தது. நாற்பது வயதிலும் மாறாத அவளது செழிப்பான உடலமைப்பு, பிறர் கண்களில் பொறாமையைத் தூண்ட வேண்டும் என்பது அவனது விருப்பம். அதனாலேயே, அவளுக்குப் புடவைகள் வாங்கும்போது மெல்லிய வேலைப்பாடுகள் கொண்ட ஷிபான் புடவைகளையும், உடலோடு ஒட்டி உறவாடும் சில்க் மெட்டீரியல்களையும், பின் கழுத்து இறங்கிய ஜாக்கெட் துணிகளையும் தேடித் தேடித் தேர்ந்தெடுப்பான். "இன்னும் கொஞ்சம் மாடர்னா டிரெஸ் பண்ணிக்கலாமே சுபா, உனக்கு இதெல்லாம் ரொம்ப எடுப்பா இருக்கும்" என்று தந்திரமாகத் தூண்டிவிடுவான்.
ஆனால் சுபா, தன் கணவனின் எண்ணவோட்டத்தைப் புரிந்து கொள்ளாதவள் இல்லை; ஆனால் அதற்கெல்லாம் வளைந்து கொடுக்காத ஒரு தனித்துவமான பிடிவாதம் அவளிடம் இருந்தது. விக்ரமன் ஆசையாக வாங்கித் தரும் அந்த 'கவர்ச்சியான' உடைகளை, அவள் அணியும் விதம் அப்படியே வேறாக இருக்கும். உடல் வளைவுகளைக் காட்டும் என்று அவன் நினைக்கும் புடவையை, மிகக் கச்சிதமான மடிப்புகள் வைத்து, ஒரு பொட்டு இடமில்லாமல் உடலை மறைத்துப் போர்த்திக் கொள்வாள். அவன் எதிர்பார்த்த அந்தத் தாராளமான கவர்ச்சிக்கு மாறாக, அவள் அணிந்திருக்கும் விதம் அவளுக்கு ஒரு கண்ணியமான தேவதையின் தோற்றத்தைத் தரும். ஜாக்கெட் கழுத்து இறக்கமாக இருந்தால், முந்தானையைத் தலைகீழாகப் போட்டு அதை மறைப்பதிலும், மிக நேர்த்தியாகப் பின் ஊசி குத்துவதிலும் அவள் ஒரு கலைஞர். விக்ரமன் அவளைத் தந்திரமாக ரசிக்க நினைக்கும் போதெல்லாம், சுபா தன் அடக்கமான உடை அலங்காரத்தின் மூலம் அவனது ஆசைகளுக்கு ஒரு மெல்லிய திரையிட்டுவிடுவாள்.



சுபாவின் அழகு என்பது வெறும் உடல் சார்ந்த தோற்றம் மட்டுமல்ல, அது ஒரு பழுத்த கனியின் கனிவும், பருவகால மாற்றங்களுக்கு வளைந்து கொடுக்காத ஒரு மௌனமான செழுமையும் கொண்டது. அவளது நாற்பது வயது, அவளுக்கு ஒருவிதமான கனத்த அழகைத் தந்திருந்தது. அவளது கண்கள் எப்போதும் ஒரு ஈரப்பதத்தோடு, எதையும் ஆழமாகப் பார்க்காமல் மேலோட்டமாகப் பார்த்துச் சிரிக்கும் அந்தப் பார்வையில் ஒரு வசீகரம் உண்டு. விக்ரமனுக்கு அவள் புடவை கட்டும் அந்த விதம் ஒரு தீராத சவாலாகவே இருக்கும். கழுத்தைச் சுற்றிப் படரும் அவளது கூந்தலை அவள் அள்ளி முடிந்து கொள்ளும் போது, அந்தப் பிடரியின் வழவழப்பும், காது ஓரத்தில் ததும்பும் சிறு வியர்வைத் துளியும் விக்ரமனைச் சுண்டியிழுக்கும்.
அவள் அணிந்திருக்கும் ஜாக்கெட், விக்ரமன் ஆசைப்பட்டபடி முதுகைக் காட்டாவிட்டாலும், அவளது தோள்களின் அகலமும், கைகளின் அந்த மெருகுமே ஒரு தனி அழகைத் தரும். குனிந்து நிமிர்ந்து அவள் வீட்டு வேலைகளைச் செய்யும்போது, புடவையின் மடிப்புகளுக்கு நடுவே அவளது இடையின் அந்த வளைவு ஒரு கணம் தெரிந்து மறையும்; அது விக்ரமனுக்கு ஒரு மின்னலைப் போலத் தோன்றும். அவள் அணியும் அந்தச் சிறிய மூக்குத்தி, அவள் சிரிக்கும்போது லேசாக அசைவது அவளது முகத்திற்கு ஒரு குழந்தைத் தனத்தைக் கொடுக்கும்.
புடவையின் முந்தானையை அவள் தோளில் கச்சிதமாகப் பின் செய்திருந்தாலும், அவள் நடக்கும்போது அந்தப் பாரமான உடல்வாகு மென்மையாக அசையும் விதம் ஒரு நதியின் ஓட்டத்தைப் போன்றது. அவளது விரல்கள் நீளமாகவும், நகங்கள் எப்போதும் சுத்தமாகவும் இருக்கும்; அந்த விரல்களால் அவள் தலைமுடியைக் கோதும்போதோ அல்லது புடவையைச் சரிசெய்யும்போதோ அவளிடம் ஒரு இயல்பான நளினம் வெளிப்படும். விக்ரமன் அவளை ஒரு கவர்ச்சிப் பொருளாகப் பார்க்கத் துடித்தாலும், சுபாவின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் இருக்கும் அந்த அமைதியான 'அப்பாவித் தனம்' அவளது அழகைப் புனிதமானதாகவும் அதே சமயம் அடக்க முடியாத பேரழகாகவும் மாற்றியிருந்தது.


விக்ரமனின் தந்திரம் அவனது அலுவலகக் கோப்புகளோடு நின்றுவிடுவதில்லை; அது அவனது படுக்கையறைச் சுவர்களுக்குள்ளும் ஒரு ஆதிக்க வெறியாக உருமாறியிருந்தது. சுபாவை அவன் ஒரு மனைவியாகவோ, சரிபாதியாகவோ பார்த்ததே இல்லை; மாறாக, தன் அதிகாரத்தைச் செலுத்தி அனுபவிக்கும் ஒரு விலைமதிப்பற்ற நுகர்வுப் பொருளாகவே அவளைக் கருதினான். அவளது மௌனத்தையும், அப்பாவித்தனத்தையும் தனக்குக் கிடைத்த வசதியாக எடுத்துக்கொண்ட விக்ரமன், அவளைத் தனது காம இச்சைகளைத் தீர்த்துக்கொள்ளும் ஒரு அடிமையைப் போலவே நடத்தினான். அவளது விருப்பமோ, மனநிலையோ அவனுக்கு ஒருபோதும் முக்கியமாக இருந்ததில்லை.
பகலில் அதிகாரியாகப் பிறரை அதட்டும் அதே விக்ரமன், இரவில் சுபாவின் உடல் மீது தன் ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டினான். அவளுக்குப் பிடிக்காத, அவள் கூச்சப்படும் பல விஷயங்களைச் செய்யச் சொல்லி வற்புறுத்துவதும், மறுத்தால் தனது தந்திரமான பேச்சாலேயே அவளைக் குற்றவுணர்வுக்கு ஆளாக்குவதும் அவனது வாடிக்கை. "உன்னை இவ்வளவு ராஜபோகமா வச்சிருக்கேனே, எனக்கு இதைக் கூடச் செய்ய மாட்டியா?" என்கிற அவனது வார்த்தைகள் சுபாவின் மனதைச் சாட்டையாய் அடிக்கும். அந்த நான்கு சுவர்களுக்குள் சுபா ஒரு சிலையாக மாறிவிடுவாள்; விக்ரமனின் வக்கிரமான ரசனைக்குத் தீனி போடும் ஒரு உயிரற்ற உடலாகத் தன்னை ஒப்படைப்பதைத் தவிர அவளுக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை.
அவளது உடலின் ஒவ்வொரு அசைவையும் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க வேண்டும் என்று துடிக்கும் விக்ரமனின் அந்தப் பார்வை, ஒரு எஜமானன் தன் அடிமையைப் பார்க்கும் பார்வையை ஒத்திருந்தது. வெளியே ஒரு கௌரவமான அரசு அதிகாரி குடும்பமாகத் தெரிந்தாலும், அந்த அந்தரங்க அறையில் விக்ரமனின் காமவெறிக்கு முன்னால் சுபாவின் பேரழகு ஒரு சிறைப்பட்ட பறவையாகத் தவித்துக் கொண்டிருந்தது. அவனது ஒவ்வொரு தொடுதலிலும் அன்பை விட அதிகாரமே மேலோங்கி நின்றது, அவளை ஒரு மனுஷியாகப் பார்க்காமல் வெறும் ரகசியத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் இயந்திரமாகவே அவன் நடத்தினான்.


விக்ரமனின் அதிகார மனோபாவம் படுக்கையறையில் மிகவும் வக்கிரமாக உருவெடுத்தது. "ஏய் சுபா, இத பாரு... இந்த ஜாக்கெட் போடுன்னு சொன்னா எதுக்கு இவ்வளவு அடுக்கடுக்கா பின் குத்தி மூடி வச்சிருக்க? கழட்டு இத முதல்ல," என்று அதட்டலான குரலில் சொன்னான். சுபா பயத்துடன், "இல்லங்க, பசங்க வெளிய இருக்காங்க, யாராவது வந்துட போறாங்க..." என்று மெல்லிய குரலில் மறுக்க முயன்றாள்.
விக்ரமன் அவளது இடுப்பை பலமாக கிள்ளி தன் பக்கம் இழுத்து, "பசங்க அவங்க ரூம்ல இருக்காங்க. நீ என் பொண்டாட்டிடி... உன்னை எப்படி வேணா வச்சுப்பேன். நான் சொல்ற மாதிரி டிரஸ் பண்ணிட்டு வந்து என் முன்னாடி நில்லு. இந்த முந்தானையை எடுத்துட்டு அந்த மெல்லிய ஷிபான் புடவையில உன் உடம்பு அப்படியே தெரியணும்," என்று வக்கிரமான சிரிப்புடன் அவளது காதோரம் கிசுகிசுத்தான்.
"உன் மேல எனக்கு இருக்கிற ஆசை உனக்கு புரியல. இந்த வயசுலயும் நீ எப்படி இருக்க தெரியுமா? ஒரு கவர்ச்சியான பொம்மை மாதிரி... உன்னை அனுபவிக்க அனுபவிக்க எனக்கு தீரவே மாட்டேங்குது. பேசாம நான் சொல்றத கேளு, இல்லைன்னா அப்புறம் என் கோபம் உனக்கு தெரியும்ல?" என்று மிரட்டும் தொனியில் சொன்னான். சுபா ஒன்றும் பேச முடியாமல், கண்ணீரை அடக்கிக்கொண்டு அவனது காம இச்சைகளுக்கு அடிபணிய வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டாள். விக்ரமனின் அந்தப் பேச்சுக்களும் செயல்களும் அவளை ஒரு மனுஷியாக மதிக்காமல், வெறும் உடலாக மட்டுமே பார்த்தன. அவனது ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவளது பெண்மையைச் சிதைப்பது போல அசிங்கமாகவும் ஆதிக்கமாகவும் இருந்தது. அந்த மூடிய அறைக்குள் விக்ரமனின் வக்கிரமான ரசனையும், சுபாவின் மௌனமான தவிப்பும் ஒரு இருண்ட கதையைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தன.




விக்ரமனின் மிரட்டலுக்குப் பணிந்து, அன்று மாலை அவன் ஆசைப்பட்டபடியே ஒரு மெல்லிய கறுப்பு நிற ஷிபான் புடவையை அணிந்திருந்தாள் சுபா. அதன் ஊடுருவும் தன்மையால் அவளது இடையின் வளைவுகளும், செழுமையான தோள்களும் துல்லியமாகத் தெரிந்தன. ஜாக்கெட் முதுகின் பெரும்பகுதியைத் திறந்து காட்டியது. கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்க்கும் போதே அவளுக்குக் கூச்சமாக இருந்தது, முந்தானையை இழுத்துப் போர்த்த முயன்றாள். ஆனால், "இன்னைக்கு ஒரு பின் கூடக் குத்தக் கூடாது, அப்படியே ஃப்ரீயா விடு" என்று விக்ரமன் போட்ட உத்தரவு அவளை ஒரு காட்சிப் பொருளாக மாற்றியிருந்தது.
அடுக்களையில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தவள், ஏதோ ஒரு வேலையாக ஹாலுக்கு வர வேண்டியிருந்தது. அப்போது அங்கே லேப்டாப்பில் மூழ்கியிருந்த கார்த்தி, தற்செயலாகத் தலைநிமிர்ந்து தன் தாயைப் பார்த்தான். எப்போதும் உடலைப் போர்த்தி மூடித் திரியும் தன் அம்மா, இன்று இப்படி ஒரு கோலத்தில் இருப்பதைப் பார்த்ததும் அவனுக்கு ஒரு கணம் மூச்சே நின்றுவிட்டது போலிருந்தது. அம்மாவின் அந்த அதீத கவர்ச்சியும், அவனது வயதுக்கே உரிய இயல்பும் மோதிக் கொள்ள, அவன் கண்கள் அவளையும் அறியாமல் அவளது இடையின் மீது நிலைத்தன.
"அம்மா..." என்று கூப்பிட வந்தவனுக்குத் தொண்டை அடைத்தது. எப்போதும் சீரியஸாக இருக்கும் கார்த்தி, தன் தாயின் அந்தப் பூரித்த அழகைப் பார்த்து நிலைதடுமாறிப் போனான். சுபா தன் மகனின் பார்வையை உணர்ந்து சங்கடத்தில் நெளிந்தாள்; அவளது முகத்தில் வழிந்த அந்த அப்பாவியான வெட்கம் அவளது அழகை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது. கார்த்தி சட்டென்று தன் பார்வையைத் திருப்பிக் கொண்டாலும், அவனது கவனம் சிதறியிருந்தது. தன் தந்தை தன் தாயை எப்படி ஒரு நுகர்வுப் பொருளாக மாற்றுகிறார் என்கிற ஆத்திரமும், அதே சமயம் தாயின் அந்தப் பேரழகின் மீதான ஒரு விவரிக்க முடியாத ஈர்ப்பும் அவனை ஒருவிதமான குற்றவுணர்வில் ஆழ்த்தியது. சுபா தலையைக் குனிந்தபடி விறுவிறுவென்று உள்ளே ஓடிவிட, கார்த்தியால் அதற்குப் பிறகு தனது வேலையில் கவனத்தைச் செலுத்தவே முடியவில்லை. அந்த வீட்டின் அமைதிக்கு அடியில் ஒரு புதிய நெருப்பு ததும்பத் தொடங்கியது.


விக்ரமன் ஒரு மூலையில் அமர்ந்து தன் மகனின் முக மாற்றங்களை மிகக் கூர்மையாகக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். கார்த்தியின் கண்களில் தெரிந்த அந்தத் தடுமாற்றமும், அவன் திகைத்துப் போய் தன் தாயின் உடலை வெறிப்பதும் விக்ரமனுக்கு ஒரு வக்கிரமான திருப்தியைத் தந்தது. ஒரு தந்தை என்கிற முறையில் ஆத்திரப்படுவதற்குப் பதிலாக, தன் அதிகாரத்தின் உச்சமாகவே அதை அவன் ரசித்தான். "பார்த்தியா... என் பொண்டாட்டி எவ்வளவு அழகானவன்னு இவனுக்கே புரியுது" என்கிற ஒரு கீழ்த்தரமான கர்வம் அவனது ஆழ்மனதில் ஊற்றெடுத்தது.
கார்த்தி அசெளகரியமாகத் தலையைக் குனிந்து கொண்டபோது, விக்ரமன் மெல்லச் சிரித்துக்கொண்டே, "என்ன கார்த்தி, லேப்டாப்ல ஏதோ ரொம்ப சீரியஸா பார்த்துட்டு இருந்தே போல... இப்போ ஏன் ஒரு மாதிரி ஆயிட்ட?" என்று தந்திரமாகக் கேட்டான். அந்த வார்த்தைகளில் இருந்த குத்தல் கார்த்தியை இன்னும் சங்கடப்படுத்தியது. சுபா அடுக்களைக்குள் மறைந்த பிறகும், விக்ரமனின் கண்கள் கார்த்தியையே வட்டமிட்டன. தன் மகனையே தன் மனைவியின் அழகைக் கண்டு நிலைகுலைய வைப்பது அவருக்கு ஒருவித 'பி Blissful' உணர்வைத் தந்தது.
"சுபா... இங்க கொஞ்சம் வாயேன், இந்த ஜூஸை இங்க கொண்டு வந்து வை," என்று மீண்டும் அவளை வெளியே வரவழைத்தான் விக்ரமன். அவள் அந்த மெல்லிய உடையில் மீண்டும் மகனின் முன்னால் வரத் தயங்கி நின்றபோது, விக்ரமன் அவளது கையைப் பிடித்து இழுத்துத் தன் அருகில் அமர வைத்துக்கொண்டான். கார்த்தியின் முன்னிலையிலேயே அவள் இடையைத் தொட்டு உரசுவதும், அவளை ஒரு அடிமையைப் போலக் கையாள்வதும் விக்ரமனுக்கு ஒரு பெரும் அதிகார போதையைத் தந்தது. கார்த்தியின் முகத்தில் தெரிந்த அந்தத் தவிப்பும், தர்மசங்கடமும் விக்ரமனின் வக்கிரமான ரசனைக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய வெற்றியாக அமைந்தது. அந்த வீட்டின் கௌரவம் சிதைந்து கொண்டிருப்பதை விட, தன் ஆதிக்கம் நிலைநாட்டப்படுவதையே விக்ரமன் கொண்டாடினான்.






சுபாவின் அந்த அப்பாவித்தனமான மனதில் ஒரு விசித்திரமான மாற்றம் மெல்ல அரும்பத் தொடங்கியது. தன் கணவன் வற்புறுத்தி அணியச் செய்த அந்த உடைகள், முதலில் அவளுக்குக் கூச்சத்தைத் தந்தாலும், கண்ணாடியில் தன் உருவத்தைப் பார்க்கும்போதும், தன் மகனின் கண்கள் தன் மீது நிலைப்பதைக் கவனிக்கும்போதும் அவளுக்குள் ஒரு இனம் புரியாத பெருமிதம் ஏற்பட்டது. "நாம இன்னும் அழகாத்தான் இருக்கோம் போல" என்கிற அந்தப் பேதைக் காலத்து எண்ணம், அவளது பயத்தை ஒருவிதமான ரகசிய சந்தோஷமாக மாற்றியது. விக்ரமனின் அந்த வக்கிரமான ரசனை இப்போது அவளுக்குப் பழகிப்போய், தன் உடலை இப்படி வெளிப்படுத்துவதில் ஒருவித இன்பம் இருப்பதை அந்த அப்பாவி மனம் உணரத் தொடங்கியது.
விக்ரமன் தனது சூழ்ச்சியின் அடுத்த கட்டமாக, கறுப்பு நிறத்தில் மிக மெல்லிய, உடல் முழுவதையும் அப்பட்டமாகத் திரையிட்டுக் காட்டும் ஒரு 'செக்ஸி' நைட்டியை அவளுக்கு வாங்கிக் கொடுத்தான். "இன்னைக்கு ராத்திரி இதைத்தான் நீ போட்டுக்கணும்" என்று அவன் உத்தரவிட்டபோது, சுபா அதை மறுக்காமல் ஒரு புன்னகையோடு ஏற்றுக்கொண்டாள். அன்றிரவு, அந்த மெல்லிய நைட்டியில் அவள் ஹாலில் நடந்து வந்தபோது, அது உடையா அல்லது வெறும் நிழலா என்று சந்தேகிக்கும் அளவுக்கு அவளது அங்கங்கள் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தன.
கார்த்தி அங்கே புத்தகத்தைப் புரட்டிக் கொண்டிருந்தவன், தன் தாயின் அந்த அவதாரத்தைப் பார்த்ததும் அப்படியே உறைந்து போனான். இவ்வளவு காலம் தன் தாயாக மட்டுமே பார்த்த அந்த உருவம், இப்போது ஒரு பேரழகியாக, தன் உணர்ச்சிகளைத் தட்டியெழுப்பும் ஒரு பெண்ணாகத் தெரிவதைக் கண்டு அவனால் தன்னைத் தானே கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. அவனது கொள்கைகளும், சீரியஸ் குணமும் அந்தத் தருணத்தில் சுக்குநூறாக உடைந்தன. தன் தாயின் அந்த எடுப்பான அழகும், அந்த மெல்லிய ஆடைக்குள் துடிக்கும் அவளது மேனியும் அவனது இள ரத்தத்தை கொதிக்க வைத்தது. சுபா தன் மகனின் அந்தத் தடுமாற்றத்தைப் பார்த்தும் பார்க்காதது போல, ஒரு மெல்லிய அசைவோடு அவன் அருகில் கடந்து சென்றாள். விக்ரமன் ஒரு தூணின் மறைவில் நின்று, தன் மகன் தன் மனைவியின் அழகில் மதிகெட்டு நிற்பதை ஒருவித வெறித்தனமான திருப்தியுடன் ரசித்துக் கொண்டிருந்தான். கார்த்தியின் சுவாசம் வேகமெடுத்தது, அவனது கண்கள் அவளையும் அறியாமல் அவளது பின்னழகையே வெறித்துக் கொண்டிருந்தன; அந்த வீட்டின் ஒழுக்கம் இப்போது ஒரு மெல்லிய நூலிழையில் ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தது.


விக்ரமனுக்கு இது ஒரு விபரீதமான விளையாட்டு. சுபாவை அவன் தன் மனைவியாகவோ, ஒரு மனுஷியாகவோ பார்க்கவில்லை; மாறாக, உலகிலேயே மிகச்சிறந்த 'டிராபி' (Trophy) போல அவளைக் கருதி, அதைத் தன் மகனிடமே காட்டித் தற்பெருமை கொள்வதில் அவனுக்கு ஒரு வக்கிரமான கர்வம் இருந்தது. "என் அதிகாரம் என் வீட்டிற்குள் எப்படிப்பட்டது பார்த்தாயா?" என்று கார்த்திக்குச் சவால் விடுவது போல அவன் காய்களை நகர்த்தினான். கார்த்தி அந்த மெல்லிய நைட்டியில் இருக்கும் தன் தாயைப் பார்த்து நிலைகுலையும் ஒவ்வொரு நொடியும், விக்ரமனுக்கு அது ஒரு மாபெரும் வெற்றியாகத் தெரிந்தது.
தந்தையின் அந்தத் தந்திரமான 'தூண்டில்' கார்த்தியின் மனசாட்சியை மெல்ல மெல்ல அரிக்கத் தொடங்கியது. விக்ரமன் வேண்டுமென்றே சுபாவை கார்த்தியின் அருகில் அமர வைத்து, அவளது ஆடையைச் சரி செய்வது போல இன்னும் கொஞ்சம் கவர்ச்சியைக் கூட்டுவான். தன் மகன் தன் மனைவியின் மீதான ஈர்ப்பில் தவிப்பதைப் பார்ப்பது அவனுக்கு ஒரு 'பவர் கேம்' (Power Game). அதே சமயம், விக்ரமனின் அந்த வக்கிரப் பார்வை தன் மகள் சுவேதாவின் மீதும் திரும்பியது. சுவேதாவின் அந்த இளமைத் துள்ளலும், எதையும் கேலி செய்யும் சுபாவமும் விக்ரமனுக்கு ஒரு புதிய இலக்காகத் தெரிந்தது. தன் மகனைத் தூண்டிலில் சிக்க வைத்து வேடிக்கை பார்க்கும் அதே வேளையில், தன் மகளையும் இந்த அதிகாரப் பகடை ஆட்டத்திற்குள் மெல்ல இழுக்க அவன் திட்டம் போட்டான்.
தந்தையின் சூழ்ச்சி புரியாமல், தன் தாயின் பேரழகில் நிலைதடுமாறி நிற்கும் மகனும்; தன் உடலை ஒரு காட்சிப் பொருளாக மாற்றுவதில் ஒரு விசித்திரமான இன்பத்தைக் காணத் தொடங்கிய அப்பாவியான தாயும்; எதற்கும் அஞ்சாத மகளும் - விக்ரமனின் இந்தத் தந்திரமான வலைக்குள் சிக்கிச் சின்னபின்னமாகத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தனர். அந்த வீட்டில் இப்போது கௌரவத்தை விட விக்ரமனின் வக்கிரமான அதிகாரமே கோலோச்சிக் கொண்டிருந்தது.

விக்ரமனின் இந்த வக்கிரமான செயல்பாடுகளுக்குப் பின்னால் ஒரு ஆழமான, அதே சமயம் அப்பட்டமான ஆதிக்க வெறி ஒளிந்திருந்தது. அவனுக்கு அதிகாரம் என்பது அலுவலகக் கோப்புகளில் கையெழுத்திடுவது மட்டுமல்ல; தனக்குச் சொந்தமான மனிதர்களின் உணர்ச்சிகளைத் தன் இஷ்டப்படி வளைப்பதில்தான் உண்மையான போதை இருக்கிறது என்று அவன் நம்பினான். சுபா அவனுக்கு ஒரு மனைவி என்பதை விட, அவன் செதுக்கிய ஒரு உயிருள்ள சிற்பம். அவளது ஒவ்வொரு அங்கமும், வளைவும் அவனது உழைப்பால் உருவான சொத்து என்பது அவனது எண்ணம். தன் மகனையே தன் மனைவியின் அழகில் ஏங்க வைப்பதன் மூலம், "உன்னால் தொடக்கூட முடியாத இந்த பேரழகின் எஜமான் நான்" என்கிற ஒரு குரூரமான கர்வத்தை அவன் அனுபவித்தான்.
இந்த 'பவர் பிளே' அவனது ஆண்மையை இன்னும் வீரியமாக்கியது. தன் மகன் கார்த்தி, தன் கொள்கைகளை மறந்து தாயின் அந்த மெல்லிய ஆடைக்குள் அப்பட்டமாகத் தெரியும் மேனியைப் பார்த்துத் தவிப்பதைக் காணும்போது, விக்ரமனுக்குள் ஒரு விசித்திரமான கிளர்ச்சி உண்டானது. கார்த்தியின் அந்தத் தடுமாற்றம், விக்ரமனுக்கு ஒரு வயாகரா போலச் செயல்பட்டது. ஒரு பெண்ணை மட்டும் அனுபவிப்பதை விட, அந்தப் பெண்ணுக்காக ஒரு ஆண் (அது தன் மகனாகவே இருந்தாலும்) ஏங்குவதைப் பார்த்துக்கொண்டே அவளை ஆக்கிரமிப்பதில் இருக்கும் அந்த 'எரோடிக்' சுகமே தனி என்று அவன் கருதினான்.
அன்று இரவு, கார்த்தி நிலைதடுமாறிப் போய் தன் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தபோது, விக்ரமன் வேண்டுமென்றே ஹால் கதவைத் திறந்து வைத்திருந்தான். அங்கே நிலவொளியில், அந்த கறுப்பு நிற மெல்லிய நைட்டியில் சுபாவின் உடல் ஒரு தேவதை போலத் ததும்பிக் கொண்டிருந்தது. விக்ரமன் அவளைத் தன் மடியில் அமர வைத்து, கார்த்தியின் கண்கள் அவளைப் பார்க்கிறது என்பதை உறுதி செய்துகொண்டே, அவளது மென்மையான இடையைத் தடவிக்கொடுத்தான். "பார்த்தாயா சுபா, உன் அழகு உன் மகனையே எப்படிப் பைத்தியமாக்குதுன்னு?" என்று அவன் காதோடு கிசுகிசுத்தது கார்த்தியின் காதுகளிலும் விழுந்தது. விக்ரமனின் அந்த வக்கிரமான பேச்சும், சுபாவின் அந்த மௌனமான சரணடைதலும், கார்த்தியின் இளமையை ஒரு காட்டுத்தீயாய் மாற்றியது. தன் அதிகாரத்தால் ஒரு குடும்பத்தின் புனிதத்தையே தனது காம விளையாட்டிற்கான மேடையாக மாற்றியிருந்தான் விக்ரமன்.

விக்ரமனின் அந்த விபரீத விளையாட்டில் சுவேதாவின் மீதான அவனது ஈர்ப்பு என்பது, ஒரு தந்தையின் பாசத்திற்கும் மேலான ஒரு தந்திரமான ரசனை கலந்தது. சுவேதா அவனது ரத்தம்தான், ஆனால் அவளிடம் இருக்கும் அந்த ‘துள்ளல்’ விக்ரமனுக்கு ஒரு புதுவிதமான உற்சாகத்தைத் தந்தது. சுபா ஒரு அடங்கிய நதி என்றால், சுவேதா ஒரு கட்டுக்கடங்காத காட்டாறு. அவளது அந்தத் துணிச்சலும், எதையும் கேலி செய்யும் அந்தச் சிரிப்பும் விக்ரமனைப் பொறுத்தவரை ஒரு சவாலாகத் தெரிந்தது.
அவன் அவளை ரசிப்பதற்குக் காரணம், அவளிடம் இருக்கும் அந்த அசாத்தியமான இளமையும், எதற்கும் அஞ்சாத அவளது உடல் மொழியும்தான். சுபாவை ஒரு அடிமை போல வளைத்துவிட்ட விக்ரமனுக்கு, சுவேதாவின் அந்த ‘funny’ குணம் ஒரு விசித்திரமான ஈர்ப்பைத் தந்தது. அவளைப் பார்க்கும்போதெல்லாம், "இவள் என் வாரிசு, என் தந்திரங்கள் இவள் ரத்தத்திலும் இருக்கும்" என்கிற ஒரு கர்வமான எண்ணம் அவனுக்குள் ஓடும். சுவேதா குட்டிப் பாவாடை அணிந்து வீட்டைச் சுற்றி வரும்போது, அவளது அந்த மென்மையான கால்களையும், துள்ளும் நடையையும் ஒரு வேட்டைக்காரனின் கூர்மையோடு அவன் கவனிப்பான்.
அவளது அந்த விளையாட்டுத்தனமான அழகை அவன் சிதைக்க விரும்பவில்லை, மாறாக அதைத் தனது அதிகாரத்தின் இன்னொரு அங்கமாக மாற்ற விரும்பினான். "உன் அண்ணன் அந்தப் பக்கம் தன் கொள்கையோடு போராடிக்கிட்டு இருக்கான், உன் அம்மா என் ஆசைக்கு அடிபணிஞ்சு நிக்கிறா... ஆனா நீ மட்டும் ஏன் இப்படித் துள்ளித் திரியுற?" என்கிற ஒரு விசித்திரமான ஆசை அவனுக்குள் இருந்தது. அவளது அந்தத் தூய்மையான, துடிப்பான இளமையை ஒரு 'living showcase' போலத் தன் வீட்டிற்குள் வைத்திருக்க அவன் விரும்பினான்.
சுவேதாவிடம் அவன் காட்டும் அந்த அதீத நெருக்கம், கார்த்திக்கு ஒருவிதமான எரிச்சலையும் பயத்தையும் தந்தது. விக்ரமன் வேண்டுமென்றே சுவேதாவைத் தன் அருகில் அமர வைத்து, அவளது கன்னத்தை வருடிப் பேசுவதும், அவளது குறும்புத்தனமான பேச்சுகளை ஒரு காதலனைப் போல ரசிப்பதும் அந்த வீட்டின் சூழலை இன்னும் விபரீதமாக்கியது. 


விக்ரமனுக்கும் கார்த்திக்கும் இடையிலான அந்த மோதல் ஒருநாள் வெடித்தே விட்டது. கார்த்தியின் நேர்மையான பேச்சு விக்ரமனுக்குப் பொறுமையைச் சோதித்தது. "இதப் பாரு கார்த்தி, உன் தத்துவமெல்லாம் வெறும் பேப்பர்ல தான் அழகாக இருக்கும். நிஜ வாழ்க்கையில ஜெயிக்கணும்னா அதிகாரமும், பணமும் வேணும். நான் சொல்ற அந்த கவர்ன்மென்ட் வேலைக்கு லஞ்சம் கொடுத்து உள்ள போ. அதுக்கப்புறம் நீ நினைச்சதைச் செய்யலாம்," என்று விக்ரமன் ஒரு கிரிமினல் சிரிப்புடன் சொன்னான். கார்த்தி ஆத்திரத்தில், "அதெப்படிப்பா முடியும்? நான் தப்பு செஞ்சு அந்த இடத்துக்கு வரமாட்டேன்!" என்று கத்தினான்.
விக்ரமன் மெல்ல எழுந்து கார்த்தியின் அருகில் வந்து, அவன் தோளில் கையைப் போட்டு ஒரு ரகசியக் குரலில் பேசத் தொடங்கினான். அந்தப் பேச்சு ஒரு தந்தையுடையது அல்ல, ஒரு சாத்தானின் தூண்டுதல் போல இருந்தது. "நீ ரொம்ப வீக்கா இருக்க கார்த்தி. ஒரு ஆம்பளைன்னா உலகத்தையே தன் காலுக்குக் கீழ வச்சுக்கணும். நீ என் பேச்சைக் கேட்டு அந்தப் பதவிக்கு வந்தா, உனக்கு வேண்டிய எல்லா சுகத்தையும் நான் தருவேன். ஏன்... நீ இப்போ ஏக்கத்தோடு பார்த்துக் கிட்டு இருக்கிற உன் அம்மாவைக்கூட நான் உனக்குக் கொடுப்பேன். நான் அனுபவிக்கிற அந்தப் பேரழகை நீயும் பகிர்ந்துக்கலாம்," என்று அவன் சொன்னபோது கார்த்தியின் உலகம் சுழன்றது.
கார்த்தி அதிர்ச்சியில் உறைந்து நிற்க, விக்ரமன் அவனது பலவீனத்தை மிகச் சரியாகத் தீண்டினான். "என்ன முறைக்கிற? உனக்கு உன் அம்மா மேல இருக்கிற அந்த ஈர்ப்பு எனக்குத் தெரியாதுன்னு நினைச்சியா? அவ ஒரு தேவதைடா. அவளை அடையணும்னா உனக்குத் தகுதி வேணும். நீ என்னைப் போல ஒரு தந்திரமான அதிகாரியா மாறுனா, இந்த வீட்டுல நடக்குற இந்த ரகசிய விளையாட்டுகள்ல நீயும் ஒரு பங்குதாரர் ஆகலாம். லஞ்சம் கொடுக்கப் பயப்படுற ஒரு கோழைக்கு இவ்வளவு பெரிய அழகான பெண் தேவையா என்ன?" என்று ஏளனமாகச் சிரித்தான்.
தன் தாயின் அழகைக் காட்டித் தன் மகனையே ஒரு குற்றவாளியாக மாற்றத் துடிக்கும் விக்ரமனின் அந்தப் பேச்சு, கார்த்தியின் நரம்புகளைத் தவிக்க வைத்தது. ஒரு பக்கம் அறம், இன்னொரு பக்கம் தன் தந்தையே தாரைவார்க்கத் துணியும் தன் தாயின் அந்தப் பேரழகின் மீதான மோகம். விக்ரமன் ஒரு தூண்டிலைப் போட்டுவிட்டு, தன் மகன் எப்போது அதில் சிக்குவான் என்று ரத்த தாகம் கொண்ட வேட்டைக்காரனைப் போலக் காத்திருந்தான். அந்த வக்கிரமான பேரம் கார்த்தியின் நேர்மையைச் சிதைக்கத் தொடங்கியது.
விக்ரமனின் தந்திரங்களுக்குப் பின்னால் ஒரு ஆழமான தந்தை பாசமும் ஒளிந்திருந்தது, ஆனால் அது ஒரு அதிகார வர்க்கத்திற்கே உரிய வக்கிரமான பாசம். தன் மகன் கார்த்தி ஒரு பலவீனமானவனாக, வெறும் புத்தகப் புழுவாகப் போய்விடக் கூடாது என்பதில் அவன் உறுதியாக இருந்தான். "ஏய் கார்த்தி, நான் ஏன் இதையெல்லாம் செய்றேன்னு உனக்கு இன்னும் புரியல. இந்த உலகம் ஒரு வேட்டைக்காடு. இங்க ஒண்ணு நீ வேட்டைக்காரனா இருக்கணும், இல்லைன்னா இறையா இருக்கணும். நீ நேர்மைன்னு சொல்லிட்டு ஓரமா நிக்கிறது உன் பலவீனம்," என்று விக்ரமன் அதிகாரத்தோடு சொன்னான். அவன் கார்த்தியை ஒரு அரசு அதிகாரியாகப் பார்க்க விரும்புவது வெறும் சம்பளத்திற்காக அல்ல; அந்த நாற்காலி தரும் அந்தஸ்தும், அது தரும் அதிகார போதையும் தன் மகனுக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டான்.
விக்ரமன் கார்த்தியின் கண்களை நேராகப் பார்த்து, "நீ ஒரு ஆம்பளையா நிமிர்ந்து நிக்கணும்டா. இந்த வீட்டுல நான் செய்ற ஒவ்வொரு காரியமும் ஒரு பாடம். உன் அம்மாவை நான் ஒரு பொம்மை மாதிரி நடத்துறேன்னா, அதுக்குக் காரணம் என் கையில இருக்குற பவர். நீயும் அதே மாதிரி ஒரு அதிகார இடத்துக்கு வந்தா, இந்த உலகம் உனக்கு முன்னாடி மண்டியிடும். நான் வேணும்னே தான் உன்னை உன் அம்மா முன்னாடி தடுமாற வைக்கிறேன். அந்தத் தடுமாற்றம் உனக்குள்ள ஒரு வெறியை உண்டாக்கணும். 'நமக்கும் இந்த மாதிரி ஒரு அதிகாரம் வேணும்'கிற அந்த வெறிதான் உன்னை ஒரு வெற்றியாளனா மாத்தும்," என்று அவன் ஆழ்ந்த குரலில் தூண்டினான்.