Incest என் குடும்பம்

[Dheena2003]

ராசுக்குட்டி அவளது கண்களைப் பார்க்க முடியாமல் தவித்து, "அக்கா... நான் வரணும்னு தான் நினைச்சேன். ஆனா கடைசி நேரத்துல லீவு கிடைக்கல க்கா..." என்று மிகவும் அப்பாவியாகச் சொன்னான்.


அவன் சொன்ன பதிலில் இன்னும் ஆத்திரமடைந்த மது, "நாயே... நாயே!" என்று கத்தியபடி அவன் தலையில் ஓங்கி ஒரு கொட்டு வைத்தாள். "இதுவே உன் சொந்த அக்காவா இருந்தா வராம இருந்திருப்பியா? நான் எட்டயிருப்பவ... ஒருத்திதானே, அதனாலதானே என் கல்யாணத்துக்கு வரலை?" என்று அவள் ஆவேசமாகச் சொல்லும்போதே, அவளது குரல் உடைந்து விம்மலாக மாறியது. நிலவொளியில் அவளது கன்னங்களில் கண்ணீர் முத்துக்கள் உருண்டு ஓடின.

அவளது அந்த வார்த்தைகள் ராசுவின் நெஞ்சைத் துளைத்தன. அவள் அடியைத் தாங்கியவன், அவளது கண்களில் வடிந்த அந்தக் கண்ணீரைத் தாங்க முடியாமல்  . சட்டென அவளது தோள்களைப் பற்றி, அவளை அப்படியே தன் மார்போடு சேர்த்து அணைத்துக்கொண்டான்.



அந்த அணைப்பில் ஒரு சொட்டு காமமும் இல்லை. தன் உயிரான அக்கா அழுது கொண்டிருக்கிறாள் என்கிற தவிப்பும், அவளை ஆற்றுப்படுத்த வேண்டும் என்கிற தம்பிக்குரிய பாசமுமே அந்த அறையின் இருட்டில் மேலோங்கி நின்றது. மதுவும் அவனது மார்பில் முகம் புதைத்து, இத்தனை நாள் தேக்கி வைத்திருந்த அத்தனை பாரத்தையும் கண்ணீராகக் கொட்டினாள்.


மல்லிகைப் பூக்களின் வாசம் இருவருக்கும் இடையே ஒரு பாசத் திரையாகப் படர, ராசு அவளது தலையை மென்மையாகத் தடவிக் கொடுத்தான். "மன்னிச்சிடு க்கா... இந்த கல்யாணம் உன் விருப்பப்படி நடக்கலைன்னு எனக்குத் தெரியும். என்னாலயும் சரியான நேரத்துக்கு வர முடியாம போயிட்டு, இல்லனா..." என்று அவன் இழுக்க...

"இல்லனா வந்து பெரிய கிழி கிழிச்சிருப்பே! அதான் நீ வெளிநாட்டுக்குக் கிளம்புறதுக்கு முன்னாடியே, இந்தக் கல்யாணத்துல எனக்கு இஷ்டம் இல்லை, நான் ஒருத்தனை லவ் பண்றேன்னு உன் கால்ல விழாத குறையா சொன்னேனே... அப்போ என்னடா செஞ்ச? எந்த ஊர்ல போய் கிழிச்ச?" என்று பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு உறுமினாள் மதுமிதா.

அவளது ஆக்ரோஷமான கேள்விக்கு பதில் சொல்ல முடியாமல் ராசுக்குட்டி திணறினான். "அது... அது வந்து க்கா... அப்போ நான் வெளிநாட்டுக்குப் போறதுக்குத் தேவையானப் பணத்தைத் திரட்டுற அவசரத்துல இருந்தேனா... அதான் சரியா கவனிக்க முடியல," என்று எதோ ஒரு சாக்கைச் சொல்லி மழுப்பினான்.

"எல்லாம் எனக்குத் தெரியும்டா மயிறு!" என்று மது உறுமியபோது, அவளது மூச்சுக்காற்று அனலாக ராசுவின் கழுத்தில் பட்டது. அவனது சட்டைக் காலரைப் பிடித்துத் தன் பக்கம் இன்னும் ஆக்ரோஷமாக இழுத்தாள்.

"உனக்கு உன் சம்பாத்தியம் பெருசாப் போச்சு. இங்க ஒருத்தி செத்துச் சுண்ணாம்பா போயிட்டு இருக்கேன்னு உனக்குத் தோணல. உன்னை நம்பித் தானேடா அன்னைக்கு உண்மையைச் சொன்னேன்? ஆனா நீ ஒரு வார்த்தை கூட எனக்காகப் பேசல. கடைசியில என் கழுத்துல   தாலி கட்டுற வரைக்கும் நீ வேடிக்கை பார்த்துட்டுத் தானே இருந்தே?" என்று அவள் கேட்கும்போது, அவளது மார்பகம் அவன் மார்பில் ஏறி இறங்கிய  
அவளது கோபத்தில் நியாயம் இருப்பதை உணர்ந்த ராசு, தலைகுனிந்து நின்றான். மதுமிதாவின் கண்களில் இப்போது கோபம் தணிந்து, ஒருவிதமான ஏமாற்றமும் ஏக்கமும் கலந்திருந்தது. இருவருக்கும் இடையே இருந்த அந்தத் தனிமை, கோபத்தைத் தாண்டி வேறொரு உணர்வைத் தூண்டத் தொடங்கியது

அத்தியாயம் 15

"ஏன் க்கா... பழனி மாமா உன்னைச் சரியா கவனிக்கிறது இல்லையா? நீ... நீ சந்தோஷமா இல்லையா?" என்று ராசுக்குட்டி தயங்கித் தயங்கிக் கேட்டான்.



மதுமிதா ஒரு நிமிடம் அமைதியாகி, நிலவு காயும் அந்த வெட்டவெளியைப் பார்த்துப் பெருமூச்சு விட்டாள். "என்ன சொல்லணும்னு தெரியலடா ராசு. அவர் ரொம்ப நல்லவர்தான், என் மேல பாசமாத்தான் இருக்காரு, பார்த்துப் பார்த்துதான் கவனிச்சுக்கிறாரு... அதுல எந்தக் குறையும் இல்லை. ஆனா..."



"ஆனா என்ன க்கா...?"



மது அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள். அவளது கண்கள் அந்த இருட்டில் ஒரு தாகத்தோடு மின்னின. "அவருக்கு அந்த அளவுக்கு... அந்த மாதிரியான விஷயத்துல வெவரம் பத்தாதுடா," என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.



ராசுக்குட்டிக்கு விஷயம் புரிந்தாலும், புரியாதது போலவே நடித்தான். "அந்த விஷயம்னா... என்ன க்கா சொல்ற?"



"டேய்! நீ ஒன்னும் பால் குடிக்கிற பாப்பா கிடையாது. உனக்கு நான் என்ன சொல்ல வந்தேன்னு நல்லாவே தெரியும், என்கிட்ட நடிக்காதடா!" என்று சொன்ன மது, அவனது கன்னத்தை ஆசையாகவும் வஞ்சமாகவும் கிள்ளினாள்.  





"ஓ... அதைச் சொல்றியா? ஏன் க்கா, மாமாவுக்கு உன் மேல இஷ்டம் தானே?"



"அதெல்லாம் இஷ்டம்தான்... ஆனா, அந்த விஷயத்துல ரொம்பச் சோர்வா போயிடுறாருடா. ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் கூடத் தாக்குப் பிடிக்க மாட்டேங்குறாரு. அவருக்கு எப்போவுமே உடம்புல ஒரு அசதி இருந்துகிட்டே இருக்கு. எனக்குள்ள இருக்கிற வேகம், அவருக்குத் துளியும் இல்லை. பொம்பள மனசுக்குள்ள எவ்வளவோ ஆசைகள் இருக்கும்னு அவருக்குப் புரியவே மாட்டேங்குது," என்று சொல்லும்போதே மதுவின் கை ராசுவின் தோள்களில் தழுவி, அவனது சட்டையை இன்னும் இறுக்கமாகப் பிடித்தது.



மல்லிகைப் பூக்களின் வாசம் அவள் மேனியிலிருந்து இன்னும் உக்கிரமாக வீசியது. "கல்யாணமாகி மூணு வருஷம் ஆகுது ராசு... ஆனா ஒரு நாள் கூட மனசுக்கும் உடம்புக்கும் திருப்தியா அவர் என்னை வச்சுக்கல. பாப்பா பிறந்ததுக்கு அப்புறம் அது இன்னும் மோசமாயிடுச்சு," என்று அவள் குமுறலாகச் சொன்னபோது, அவளது மார்பின் அழுத்தம் ராசுவுக்குள் இருந்த ஆண்மையைக் கிளறத் தொடங்கியது.



அதுக்காக தாண்டா உன்னை இப்படி மொட்ட மாடிக்கு வரச் சொன்னேன்," என்று மதுமிதா சொல்லும்போதே அவளது குரலில் ஒருவிதமான குழைவும், கிறக்கமும் கலந்திருந்தது.



ராசுக்குட்டியின் எண்ணங்கள் அனைத்தும் தாறுமாறாகச் சிதறின. 'அப்போ... அக்கா அந்தச் சுகத்துக்காகத்தான் என்னை இங்கே வரச் சொல்லிருக்காளா?' என்று அவன் நினைக்கும்போதே, அவனது கை கால்கள் லேசாக நடுங்கின, மேனியில் இருந்த முடிகள் எல்லாம் சிலிர்த்துக் கொண்டன. தன் கண் முன்னே நின்றிருக்கும் இந்தப் பேரழகி, தன் அக்கா என்கிற திரையைத் தாண்டி ஒரு தாகம் கொண்ட பெண்ணாகத் தெரிந்தாள்.



"சொல்லுக்கா... நான் என்ன பண்ணனும்?" என்று அவன் தழுதழுத்த குரலில் கேட்டான்.



மது இன்னும் அவனிடம் நெருங்கி வந்தாள். அவளது மேனியின் வெப்பம் ராசுவின் மேல் அப்பட்டமாகப் படர்ந்தது. "டேய்... ஒரு அக்கா இதைச் சொல்லுறேன்னு நீ தப்பா நினைக்கக் கூடாதுடா. எனக்கு இப்போ இருக்குற ஒரே துணை நீ தாண்டா," என்று குழைவாகச் சொன்னவள், மெல்ல அவனது சட்டையின் மேல் பட்டனைத் தன் விரல்களால் வருடினாள்.





அவளது கை நடுங்கியதா அல்லது அவனது இதயம் துடித்ததா என்று தெரியவில்லை, அந்த வேகத்தில் அவனது சட்டையின் மேல் பட்டன் கழன்று கொண்டது. அந்தத் திறந்த இடைவெளி வழியாக அவனது அகன்ற மார்பு நிலவொளியில் மின்ன, மதுவின் பார்வை அந்தப் பரப்பில் ஒரு தாகத்தோடு படர்ந்தது.



அவளது எண்ணம் இப்போது முழுமையாகப் புரிந்துவிட்டது. அவளை இப்போதே வாரி அணைத்து, அவள் இத்தனை காலம் தேக்கி வைத்திருக்கும் அந்த ஏக்கத்தைத் தீர்க்க வேண்டும் என்று ராசுக்குட்டியின் ஆண்மை துடித்தது. மல்லிகைப் பூக்களின் வாசம் அவனது புத்தியைச் சிதறடிக்க, அவன் அவளது இடுப்பை வளைக்கத் துடித்தான்.



இருந்தாலும், அக்கா தன் வாயால் அந்த வார்த்தையைச் சொல்லட்டும் என்று அவன் அமைதியாகக் காத்திருந்தான். அந்தத் தண்ணீர் தொட்டியின் இருட்டில், இருவரின் மூச்சுக் காற்றும் ஒன்றோடு ஒன்று கலந்து அனலாக வீசிக் கொண்டிருந்தது.



டேய்... உனக்குத்தான் தெரியுமே, நான் முனியாண்டி பையன் கணேஷைக் காதலிச்சேன்னு. அவனுக்குக் கல்யாணம் ஆகிடுச்சு, நானும் அவனைச் சுத்தமா மறந்துட்டேன். ஆனா நேத்து கோவில்ல இருந்து வரும்போது எதிர்த்தாப்புல பார்த்தேன். அவனும் என்னைப் போலத்தான் ரொம்ப ஏங்கிப் போயிருக்கான். அதான் அவனை இன்னைக்கு இங்கே வரச் சொல்லிருக்கேன். நீதாண்டா அவனை அழைச்சுட்டு வரணும். அவன் நம்ம வடக்குத் தெருவுலதான் இருக்கான். யார் கண்ணுலயும் படாம அவனை இங்க கூட்டிட்டு வாடா," என்று மதுமிதா குழைவாகச் சொன்னாள்.



அதுவரை அக்கா தனக்காகத்தான் வந்திருக்கிறாள், தன் மேல் இருக்கும் தாகத்தால்தான் இப்படிப் பேசுகிறாள் என்று எண்ணிக் கனவு கண்டுகொண்டிருந்த ராசுக்குட்டிக்கு, இடி விழுந்தது போல இருந்தது. 'அந்தப் பயல் போன கணேஷுக்காகத்தான் இவ்வளவு சிங்காரமா?' என்று நினைக்கும்போதே அவன் உடைந்து போனான். அதுவும் ஒரு தம்பியாகத் தன்னையே அந்தக் காரியத்தைச் செய்யச் சொல்கிறாளே என்று கேட்கும்போது, கோபத்தில் அவனது கண்கள் சிவந்தன.



"அக்கா... உனக்கு என்ன பைத்தியமா? கல்யாணம் ஆனவ இப்படிப் பேசலாமா? அந்த நாயைப் போய் நான் ஏன் கூட்டிட்டு வரணும்? முடியாது!" என்று ஆவேசமாகக் கத்தினான்.



அதுவரை குழைவாகப் பேசிய மதுமிதா, சட்டெனத் தன் சுயரூபத்தைக் காட்டினாள். அவளும் எகிறினாள். "டேய்... உன்னால தாண்டா என் கல்யாணம் அவன்கூட நடக்காம போச்சு. நீ அன்னைக்கு உதவி செஞ்சிருந்தா நான் ஏன் இன்னொருத்தன்கூடக் குடும்பம் நடத்தப் போறேன்? அதான் சொல்றேன், நீதான் அவனை இப்போ கூட்டிட்டு வரணும். இன்னைக்கு மட்டும் நீ அவனை அழைச்சுட்டு வரல... அப்புறம் ஊர் அறிய நானே நாளைக்கு அவனைத் தேடிப் போவேன். அப்போ உன் மானம், மரியாதை எல்லாம் என்னாகும்னு பாத்துக்கோ!" என்று ஆவேசமாகச் சீறினாள்.



ராசுக்குட்டிக்குக் கைகள் பரபரத்தன. ஒரு தம்பியாகத் தன்னை இவ்வளவு கேவலமான ஒரு வேலைக்கு ஏவுகிறாளே என்கிற ஆத்திரத்தில், மதுவின் கன்னம் சிவக்கப் 'பளார்' என்று ஒரு அறை விட அவனது கைகள் துடித்தன.



மல்லிகைப் பூக்களின் வாசம் இப்போது அவனுக்கு அருவருப்பைத் தந்தது. தன் முன்னே நிற்பது பாசமான அக்காவா அல்லது காமத்தால் அறநெறி தவறிய ஒரு பெண்ணா என்கிற குழப்பத்தில் அவன் கைகளை இறுக மூடிக்கொண்டு நின்றான்.



"இந்த பாரு ராசு, நீ இப்போ யாருக்கும் தெரியாம அவனை இங்க கூட்டிட்டு வந்தா, இந்த மொட்டை மாடியில யாருக்கும் தெரியாம நாங்க காரியத்தை முடிச்சுப்போம். நாங்க பண்ணி முடிக்கிற வரைக்கும் நீதான் எங்களுக்குக் காவல் நிக்கணும். எல்லாம் முடிஞ்சதும் அவனைப் பத்திரமா கொண்டு போய் அவன் வீட்ல விட்டுட்டு வந்திரு," என்று மதுமிதா மிகவும் சாதாரணமாக, ஒரு வேலையை ஏவுவது போலச் சொல்லி முடித்தாள்.

 



ராசுக்குட்டிக்கு அந்த இடத்திலேயே ஆத்திரம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது. இதயம் ரத்தக் கண்ணீர் வடித்தது. 'அக்கா... என்னைப் பெத்தவளுக்குச் சமமா நினைச்சேனேடி உன்னை! இப்போ என்னை எப்படிப் பார்க்குற? ஒரு தம்பியாகவா? இல்லை, ஒரு தேவிடியாவுக்கு ஆள் பிடிச்சுத் தரும் புரோக்கராகவா?' என்று நினைக்கும்போது அவனது உடம்பு ஆத்திரத்தில் நடுங்கியது.



மல்லிகை வாசம் வீச, சிங்காரித்துக் கொண்டு வந்த அக்காவின் அந்தப் பொலிவான முகம், இப்போது அவனுக்கு ஒரு சாக்கடையைப் போல அருவருப்பாகத் தெரிந்தது.



"அக்கா... உன்னை உசிரை விட மேலா மதிச்சேன். ஆனா நீ ஒரு கீழ்த்தரமான பொம்பளையா மாறிட்டியே! உன் தம்பியைப் பார்த்து எவனோ ஒருத்தனுக்குக் காவல் நிக்கச் சொல்றதுக்கு உனக்கு எப்படிடி மனசு வந்துச்சு? செத்துடுவேன் க்கா... ஆனா இந்தக் காரியத்துக்கு மட்டும் நான் ஒத்துக்க மாட்டேன்," என்று பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு சொன்னான்.



மதுமிதா அவனை ஏளனமாகப் பார்த்தாள்.

 

 "ரொம்பப் பேசாதடா ராசு. அன்னைக்கு என் காதலை நீ மதிக்காததுனாலதான் இன்னைக்கு நான் இப்படி நிக்கிறேன். நீ செஞ்ச பாவத்துக்கு நீதான் பரிகாரம் செய்யணும். நீ வரலைன்னா பரவாயில்லை... நான் இப்போதே வடக்குத் தெருவுக்குக் கிளம்புறேன். வழியில எவனாவது பார்த்தா, 'உன் தம்பி தான் என்னை அனுப்பி வச்சான்'னு சொல்லி உன் மானத்தையும் சேர்த்து கப்பல் ஏத்துவேன்," என்று மிரட்டினாள்.



ராசுக்குட்டி திகைத்துப் போய் நின்றான். அவளது பிடிவாதம் அவனுக்குத் தெரியும். சொன்னதைச் செய்யத் தயங்கமாட்டாள். அந்தப் பண்ணை வீட்டின் கௌரவமும், பெரியப்பாவின் மானமும், தன் குடும்பத்தின் மரியாதையும் இந்தப் பித்துப்பிடித்தப் பெண்ணின் கையில் ஒரு நூலாய் ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தது.



அவள் விறுவிறுவெனப் படிக்கட்டை நோக்கிச் செல்லத் தொடங்க, ராசுக்குட்டிக்கு என்ன செய்வது என்றே புரியவில்லை. அவளைத் தடுத்து நிறுத்தப் போனால் சத்தம் வரும், விட்டால் ஊரே சிரிக்கும்.



"நில்லுக்கா!" என்று ஆவேசமாக அவளை வழிமறித்தான்.



"நில்லு... அவசரப்படாத! உனக்காகப் போய் தொலைக்கிறேன்," என்று ராசுக்குட்டி பல்லைக் கடித்தபடி சொன்னான். அவனது ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் ரத்தம் கசிவது போன்ற வேதனை இருந்தது.



படிக்கட்டில் காலை எடுத்து வைத்த மதுமிதா, அவன் சம்மதித்ததும் ஒரு விஷத்தன்மை கொண்ட சிரிப்போடு திரும்பினாள். "தெரியும்டா தம்பி... இந்த அக்காவுக்காக இந்தத் தம்பி என்ன வேணாலும் பண்ணுவான்னு எனக்குத் தெரியும்!" என்று அருகில் வந்து, அவனது கன்னத்தில் ஆசையாக ஒரு முத்தமிட்டாள்.

 



ஆனால், அந்த முத்தம் ராசுவுக்குத் தேள் கொட்டியது போல இருந்தது. அவளது எச்சில் பட்ட இடத்தில் ஒருவித அருவருப்பு பரவ, இருவரும் பழையபடி அந்தத் தண்ணீர் தொட்டி மறைவில் இருந்த இருட்டான இடத்திற்கு வந்தார்கள்.



அவனது கோபமான முகத்தைப் பார்த்த மதுமிதா, "என்னடா தம்பி... இன்னும் அக்கா மேல கோபத்துல இருக்க போல?" என்று கொஞ்சும் குரலில் கேட்டு, அவனது தோள்பட்டையில் கையை போட்டு அணைக்க வந்தாள்.



ராசுக்குட்டி ஆவேசமாக அவளது கையை உதறித் தள்ளினான். "இந்த பாரு... இனிமே உன் வாயால 'தம்பி, தம்பி'ன்னு சொல்லாதே! இப்படி ஒரு கேவலமான காரியத்தைச் செய்யச் சொல்லிட்டு, எவன் முகத்தையாவது பார்த்து நீ தம்பின்னு சொல்லுவியா? எப்போ போகணும்னு மட்டும் சொல்லு... போய் அந்த நாயைக் கூட்டிட்டு வர்றேன்," என்று கண்கள் சிவக்கக் கத்தினான்.