Romance அத்தையின் பாசம்

[samanthan]

Chapter 6
--+++++++

எவ்வளவு நேரம் தூங்கினேன் என்று எனக்கே தெரியவில்லை. திடீரென்று ஒரு முணங்கல் சட்டத்தில் முழித்தைன்.

அத்தையின் கண்கள் மூடியபடி இருந்தன. என்னை நோக்கி ஒரு சைடாக படுத்திருந்தார். இரண்டு கண்களில் இருந்தும் கண்ணீர் அதிகமாக வடிந்து கொண்டிருந்தன. தலையணியில் இருந்த ஈரத்தை பார்த்தால் அதிக நேரம் அழுது கொண்டிருந்தது தெரிந்தது.

அத்தையின் வலது கைகள் கட்டிலில் ஊன்றி என்னை நோக்கி படுத்திருந்தார். இடது கை வலது மரபின் மேல் மெதுவாக அமுக்கியபடி இருந்தது. என்ன நடக்கிறது என்று சத்தம் போடாமல் அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அத்தையின் கண்கள் மூடியபடி இருந்ததால் நான் பார்க்கிறேன் என்று அத்தைக்கு தெரியவில்லை.
மார்பு வலிக்கிறது என்று எனக்கு நன்றாக புரிந்தது. மறுபடியும் மொபைலை எடுத்து என்ன செய்யலாம் என்று தேடினேன். சூடான தண்ணீரில் ஒத்தடம் கொடுக்கலாம் கூகுள் சொன்னது.

"அத்தை அத்தை..."

மெதுவாக அழைத்தேன்.

எனது குரல் கேட்டதும் இடது கையை மார்பிலிருந்து சட்டென விலக்கி கண்களை துடைத்தபடி

"சொல்லுங்க தம்பி" சிறிய புன்னகையுடன் கேட்டார்.
இந்த வலியிலும் எனக்கு அவர் கொடுத்த மரியாதை, அவர் மேல் எனக்கு பெரிய மரியாதையை வரச்செய்தது.

"ஒன்னும் இல்ல அத்தை. ஒரு டவலில் சூடான தண்ணீர் விட்டு ஒத்தடம் கொடுக்கலாம் போல. google சொல்லியது"

"தம்பி காலையிலேயே அது எல்லாம் பண்ணி முயற்சி செய்து முடித்து விட்டேன்" அத்தை இதை சொன்னதும் தான், காலையில் நான் முழித்த போது, அவர் மார்பின் மீது இருந்த டர்க்கி டவல் எனக்கு ஞாபகம் வந்தது.

மணி இப்போது காலை 10 இருக்கும். அறையின் திரைகள் மூடாததால், அதிகமான வெளிச்சம். எந்த டாக்டரை அழைப்பது மிகவும் கடினம். இதற்குமேல் எனக்கு உறக்கம் வருவது மிகவும் கடினம். எனது அருகில் படுத்தி இருக்கும் அத்தை என் வாழ்நாளில் நான் அதிகமாக பார்த்து ரசித்த பெண் போலவே இல்லை. முகம் முழுவதும் உறக்கம் இல்லாமலும் வலியின் வேதனையிலும் கலைந்த முடிகளுடன் ஒரு பாவப்பட்ட பெண்தான் கண்முன் தெரிந்தார்.

"நீங்க தூங்குங்க தம்பி"

இரண்டு அடி தள்ளி இருக்கும் ஆளுக்கு கூட கேட்காத அளவுக்கு தான் சொன்னார். அமைதியான அருகில் கூட மிகவும் மெதுவாகத்தான் அவர் சொன்னது கேட்டது. பக்கத்தில் ஒருத்தர் இவ்வளவு வலியுடன் இருக்கும் போது தூங்குவதற்கு ஒருவனுக்கு மனது எப்படி வரும்.

"நான் வேணா ரிசப்ஷனுக்கு கால் பண்ணி டாக்டர் வர சொல்லவா"

"தம்பி காய்ச்சல் வந்தா கூட ஹாஸ்பிடல் யாரும் இப்ப தான் போறது இல்ல. நார்மல் காய்ச்சலுக்கு நம்ம போன கூட திரும்பி வரும்போது கொரோனா வைரஸ் ஓட வந்துருவோம் என்ற பயம் எல்லாருக்கும் இருக்கு. அதுவும் இந்த நேரத்துல டெஸ்ட் பாசிட்டிவ் வந்தால் லண்டன் போறதும் கஷ்டமாகிவிடும். எனக்கு இது ஒன்னும் பெரிய பிரச்சனை இல்ல. திருச்சில கல்யாணத்துக்கு போனப்ப கூட இதே பிரச்சினை தான்.

நீங்க தூங்குங்க"

சொல்லியபடி அமைதியாக படுத்திருந்தார். நான் தூக்கம் வராமல் அத்தையின் மூடிய கண்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். முகத்தில் அப்பொழுது வலியினால் ஏற்படும் சுருக்கங்களை காட்டிக் கொண்டிருந்தாலும் நான் வருத்தப்படக்கூடாது என்று வலியினை வாயினால் வெளிக்காட்டாமல் அடக்கிக் கொண்டிருந்தார்.

என் மனதிற்குள் ஆயிரம் கேள்விகள். என்ன செய்து இந்த வலியை போக்கலாம். யோசித்தபடியே என் கண்கள் அத்தையின் மீது படிந்திருந்தன. இந்த ஒரு வழியிலும் அத்தையின் உடலில் நேர்த்தி என்னை ஆச்சரியப்படுத்த தான் செய்தது. எனது மனைவியின் உடற்கட்டு அத்தையிடமிருந்து பெற்ற வரம். என் அத்தையும் மனைவியும் உடன் இருந்தால் அக்கா தங்கை என்றுதான் யாரும் சொல்வார்கள். எனது மனைவி தொண்ணூறு சதவீதம் நாட்களில் சுடிதார் மாடல் டிரஸ் அணிவார். என்றாவது அவள் சேலை கட்டும் பொழுது அவரது உடலின் கட்டுக்கள் அவளது அம்மாவின் உடலை ஜெராக்ஸ் செய்தது போல தெரியும். இதை நான் அதிகப்படியான நேரம் யோசித்தாலும் என் மனைவியிடம் கூறினால் தப்பாகி விடும் என்று அமைதியாக பொறுத்துக் கொள்வேன். வலியில் என் அத்தைக்கு மூச்சு பெரிதாக வாங்கியது. அவர்களைப் பார்த்து பாவம் கொண்ட என் அதே மனது அவர்களின் மார்பு ஏறி ஏறி இறங்குவதை கவனிக்க தவறவில்லை. ஆரஞ்சு நிற சேலையின் சிறிய இடுப்பு தோல் தெரியும் இடத்தையும் கவனிக்க தவறவில்லை. வீட்டில் எத்தனையோ நாட்கள் இவ்வளவு அருகில் அத்தையை பார்த்துள்ளேன். ஆனாலும் வேறு யாவரின் தொந்தரவுமின்றி தனியாக பார்க்க முதல் முறை இன்று தான் கொடுத்துள்ளது.

"யம்மாமாமாமாமா"
மிகப்பெரிய ஓலையுடன் அத்தை திடீரென எழுந்தார். எதையும் பேசாமல் பாத்ரூமில் நோக்கி ஓடினார்.

அறையில் நான் மட்டும். அமைதியாக இருந்து என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் முழித்துக் கொண்டிருந்தேன். அடுத்த இரண்டு நிமிடங்களும் அழுகை சத்தம் வெகுவாக குளியலறை இருந்து வந்தது. கையில் எமர்ஜென்சிக்கு வைத்திருந்த பாராசிட்டமில் மாத்திரையை எடுத்தேன். குளியலறை வெளியில் சென்று கதவை மெல்லியதாக தட்டி

"அத்தை... ஒரு பாராசிட்டமல் போட்டுக்கோங்க வலி கொஞ்சம் குறையும்"

எனது குரலைக் கேட்டதும் அத்தையின் அழுகை நின்றது. ஆனாலும் என் கேள்விக்கு எந்த பதிலும் வரவில்லை. அமைதியாக அடுத்த ஒரு நிமிடம் சென்றது. திடீரென டேப் திறக்கும் சத்தமும் அதிலிருந்து தண்ணீர் ஓடும் சட்டமும் கேட்டது.
அத்தை என்ன செய்கிறார் என்று எனக்குப் புரியவில்லை. ஆனால் தண்ணீரைப் பிடித்து முகத்தில் அடிப்பது போல் சலப் சலப் என்று சத்தம் கேட்டது. மெதுவாக பாத்ரூம் டோர் ஸ்லைடு ஆகி துறந்தது. அத்தை முகத்தில் நன்றாக தண்ணீர் வைத்து கழுவி இருந்தார். நெற்றியில் காணாமல் போயிருந்த பொட்டு மீண்டும் வந்திருந்தது. கலைந்து போயிருந்த அத்தையின் முடிகள் நேர்த்தியாக பின்னப்பட்டிருந்தன.




மீண்டும் அமைதி. நான் அமைதியாக குளியலறையின் கதவிற்கு இரண்டு பக்கமும் என் கைகளை வைத்து படி என் காதுகளை குளியலறையின் கதவில் வைத்து உள்ளே என்ன நடக்கிறது என்று கேட்டபடியும் அமைதியாக நின்றேன். மெதுவாக அத்தையின் நடக்கும் சத்தம் கொலுசு சத்தமாய் கேட்டது. கதவிற்கு அருகில் வருகிறார் என்பதால் எனது வலக்கையை மட்டும் கதவிலிருந்து எடுத்து, இடது கையை கதவிருக்க பக்கத்திலே ஊன்றி வைத்திருந்தேன்.

கதவை திறந்தபடியே அத்தை என்னிடம்
" Breast bump எப்ப வரும் தம்பி" என்று கேட்டார். முகத்தில் புன்முறுவல் இருந்தது. என்னிடம் வலியை காட்ட வேண்டாம் என்று நினைக்கிறாரா தெரியவில்லை. உள்ளே நான் கேட்ட அழுகை சட்டத்திற்கும் இப்பொழுது நான் பார்க்கும் என் அத்தையின் முகத்திற்கும் எந்த ஒரு சம்பந்தமும் இல்லை. நான் வருத்தப்பட வேண்டாம் என்று அவர் நினைக்கிறார் என்பது எனக்கு தெளிவாக புரிந்தது.


"ரெண்டு நாள் ஆகும்னு போட்டு இருக்கு அத்தை"

எனது பதிலை கேட்டதும் எனது கைகளை தாண்டி மெதுவாக படுக்கையை நோக்கி சென்றார்.

அந்த பாராசிட்டமல் மாத்திரையை என்னிடமிருந்து வாங்கி உண்டார்.


"இந்த வலியை யோசித்துக் கொண்டே இருந்தால்தான் வலிக்கும். வேறு ஏதாவது பேசிக் கொண்டிருக்கலாம்"

மெதுவாக துபாயை பற்றியும் ஆறு மாதங்களாக என் மனைவி எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு இருப்பார் என்பதை பற்றியும் எல்லா கஷ்டங்களும் இன்னும் மூன்று வாரங்களில் முடிந்து விடும் என்றும் பேச ஆரம்பித்தார். அத்தையும் நானும் கட்டிலில் அடுத்தடுத்த பக்கங்களில் நேர் எதிர முகங்களை பார்த்தவாறு பேச ஆரம்பித்தோம். வைரஸ் பற்றி, vaccination பற்றி, Donald trump பற்றி, IT company WFH பற்றி...... இன்னும் என்னென்ன தலைப்புகளில் ஒரு நண்பணுடன் நான் பேசுவனோ அது எல்லாம் இன்று என் அத்தையுடன் இந்த 30 நிமிடங்களில் பேசிக் கொண்டிருந்தேன்.

திருமணம் ஆகி 3 ஆண்டுகள் ஆக இருந்தாலும் இவ்வளவு அந்நியோனியமாக நான் என் அத்தையிடம் பேசியது மிகவும் குறைவுதான். பெரும்பாலான நேரங்களில் வழக்கமான குடும்ப உரையாடல்கள் மட்டுமே.

என் மனதில் அந்த பாராசிட்டமல் வலியை மிகவும் குறைத்து விட்டது. அடுத்த ஒரு நாளுக்கு இப்படியே ஓட்டிவிட்டால் அடுத்து பம்ப் வந்துவிடும் என்று யோசித்துக் கொண்டே இருந்தேன்.


ஒரு அரை மணி நேரம் நாங்கள் பேசி இருப்போம். அதுவரை நன்றாக கதை எடுத்துக் கொண்டிருந்த என் அத்தையின் முகத்தில் மீண்டும் ஒரு மிகப்பெரிய சுருக்கம் ஏற்பட்டது. அத்தையின் வலது கை அவளது மார்பின் மீது ஊன்றியது.


"கடவுளே........." அத்தையின் உதடுகள் உதிர்த்தன.


அடுத்த ஒரு நிமிடம் எங்களுக்குள் எந்த உரையாடலும் இல்லை. அறையில் ஒரு இருக்கமான அமைதி. அத்தையின் முகங்கள் சுருங்கியும் கண்கள் இறுக்கமாக மூடியும் இருந்தன. அத்தையின் கைகள் மார்பகத்தின் மீது மெதுவாக அமுக்கியபடி இருந்தன. எந்த வார்த்தையும் பேசுவதற்கு எனக்கு தைரியமும் இல்லை. என்ன பேசணும் என்று எனக்குத் தெரியவும் இல்லை.


என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் திடீரென்று எனக்கு திருச்சியில் திருமணத்திற்கு சென்ற போது இதே பிரச்சினை தான் என்று அத்தை சொன்னது ஞாபகத்திற்கு வந்தது.

"திருச்சில எப்படி மேனேஜ் பண்ணிங்க அத்தை"

ஏதோ பேச வேண்டும் என்பதற்காக அந்த கேள்வியை கேட்டுவிட்டு நான் மொபைலில் என்ன செய்யலாம் என்று மீண்டும் நோண்டிக்கொண்டிருந்தேன். அத்தையிடமிருந்து எந்த பதிலும் இல்லை. அத்தையின் முகத்தில் வலி மிகுந்து கொண்டே இருப்பது தெளிவாக தெரிந்தது..

மார்பகத்தின் மீது மெதுவாக ஓங்கி இருந்த கைகள் இப்பொழுது மிகவும் வேகமாக அமுக்கிக் கொண்டிருந்தது. அத்தையிடமிருந்து எந்த வார்த்தைகளும் வரவில்லை.

"அத்தை......."


மீண்டும் அமைதி. ஆனால் முகத்தில் பார்க்கும்போது தெளிவாகத் தெரிந்தது வலி கூடிக்கொண்டே இருக்கிறது.



"அத்தை எனக்கு என்ன பண்ணனும்னு தெரியல"

மீண்டும் அமைதி. AC ன் சத்தம் மட்டுமே அறையில்.

"அத்தை திருச்சியில் எப்படி மேனேஜ் பண்நீங்க? நான் வேணா உங்க பொண்ணு கிட்ட கேட்கவா? "



என் கைகள் இன்னும் கூகுளில் தேடியபடி இருந்தது.


அத்தை மெதுவாக கண்களைத் தெரிந்து என்னை பார்த்தார். அவர் முகத்தில் ஒரு நக்கலான சிரிப்பு அந்த வலியோடு சேர்ந்து தெரிந்தது. அத்தையின் கை அவரது மார்பகத்தை மேலும் அழுத்தமாக இருந்தது.

கூகுளில் தேடியபடி இருந்தபோது எனது மொபைலில் குழந்தை பால் குடித்தால் தான் பால் கட்டாமல் இருக்கும் என்று ரிசல்ட் வந்தது. அதே நொடியில் அத்தை மெல்ல்ல்ல்ல்லமாக என்னிடம்

"திருச்சியில் மாமா இருந்தார் தம்பி........... கொஞ்சம் தொன தொன்று யாருக்கும் போன் பண்ணாம இருங்க தம்பி".


இந்த நொடியில், இந்த ஒரு அற்புதமான நொடியில், என் மனதிற்குள் என்ன தைரியம் வந்ததென்று எனக்கே தெரியவில்லை.

சத்தியமாக இந்த நொடியில் என் மனதிற்குள் எந்த ஒரு தப்பான எண்ணமும் இல்லை. என் கையில் ஒரு பிரச்சனை. இதை நான் தீர்க்க வேண்டும். இந்த எண்ணம் மட்டுமே இருந்தது. அத்தையின் வார்த்தை திருச்சியில் மாமா இருந்தார் என்பது என்னவென்று எனக்கு புரியவில்லை ஆனால் புரிந்தது. கூகுள் எனக்கு குழந்தை பால் குடித்தால் இந்த பிரச்சனை வராது என்று சொன்னது மண்டையில் ஓடியது.

ஒரு நொடி கூட இருக்காது. என் மனதிற்குள் எந்த எண்ணம் ஓடியது என்று என்னால் எடுத்துச் சொல்ல முடியவில்லை. எனக்கு எப்படி ஒரு தைரியம் வந்தது என்று எனக்கே தெரியவில்லை. இதை செய்யலாமா செய்யக்கூடாதா? அத்தை என்ன நினைப்பார்கள்? எந்த கேள்விக்கும் என் மனதிற்குள் வரவில்லை. திடீரென கட்டிலில் இருந்து எழுந்தேன். 35வது மாடியில் இருந்ததால் அறைக்கு வெளியில் யாரும் பார்க்க முடியாது என்றாலும் அறையின் நிரம்பிய வெளிச்சம் எனக்கு பிடிக்கவில்லை.


அறையின் ஜன்னல்களின் மேலிருந்த திரைச்சீலையை சட்டென நான் மூடினேன். இரண்டு கலர்களில் திரைச்சீலைள் இருந்தன. ஒன்று வெள்ளை நிறம் இன்னொன்று சாம்பல் நிறம். முதலில் வெள்ளை திறைச்சீலையை மட்டும் மூடினேன். அறையில் இன்னும் வெளிச்சம் தான்.

உடனே சாம்பல் நிற திரைச்சிலையும் மூடினேன். சட்டென்று அறையில் அப்படி ஒரு இருட்டு. ஒரு அடி தொலைவில் யாரும் இருந்தாலும் கண்ணுக்கு திற்பலப்படவில்லை. என் கண்களுக்கு ஒரு ஐந்து வினாடிகள் தேவைப்பட்டது. திரைச்சலையில் இருந்து கட்டிலுக்கு ஒரு நான்கு அடி இடைவெளி. ஆனாலும் கண்களுக்கு தெரியவில்லை. மெதுவாக தடவியப்படியே கட்டிலை நோக்கி நடந்தேன்.

வெளிச்சத்தில் அழுகையை அடக்கிய அத்தைக்கு இருளில் ஓவென்று அழ ஆரம்பித்தார்.

கட்டிலை நோக்கி மெதுவாக தடவி தடவி நடந்த நான் கட்டிலில் ஏறி நான்கு கால்களில் அத்தையை நோக்கி மெதுவாக நடந்தேன்.