Romance அத்தையின் பாசம்

[samanthan]

Chapter 5 - துபாயில் தனிமை

துபாயில் இறங்கியதும் எங்களை ஒரு சிறைக்கைதி போல எவரிடமும் பேச அனுமதியின்று நேரடியாக ஹோட்டலுக்கு அழைத்துச் சென்றனர். நாங்கள் இருவரும் ஒரே அறையை மட்டுமே முன்பதிவு செய்திருந்தோம். இறுதி நேரத்தில் தான் அனுமதி கிடைத்ததால் எங்களுக்கு விலை குறைந்த ஹோட்டல்கள் கிடைக்கவில்லை. ஹோட்டலுக்கு சென்றவுடன் ரிசப்ஷனில் அரசு உத்தரவுப்படி ரத்த சொந்தங்கள் மட்டுமே ஒரே அறையில் தங்கலாம். நானும் எனது அத்தையும் ரத்த சம்பந்த இல்லை எனவே தனித்தனி அருகில் தான் குவாரண்டின் இருக்க வேண்டும் என்று சொன்னார்கள்.

12 மணி நேரம் சென்னையை நோக்கி காரில் செய்த பயணம், சென்னை விமான நிலையத்தில் நான்கு மணி நேரம் காத்திருப்பு, மூன்று மணி நேரம் விமான பயணம், அடுத்த 21 நாட்கள் என்ன செய்யப் போகிறோமோ என்று மனதிற்குள் உள்ள பதபதப்பு , இவை அனைத்தும் சேர்ந்து மனதாலும் உடலாலும் எங்களுக்கு இருந்த அசதி மிகவும் அதிகம். இப்பொழுது வேறு எங்களை ஹோட்டலில் ரிசப்ஷனில் இரண்டு மணி நேரம் காக்க வைத்து பேச்சு வார்த்தை நடைபெறுகிறது. தனியாக ஹரி புக் செய்ய வேண்டுமென்றால் அதற்கு மற்றும் ஒரு 15000 யுஎஸ்டி தேவையில்லாத செலவு.


3 மணி நேர போராட்டத்திற்குப் பிறகு, ஹோட்டலில் பல மேனேஜர்களுடன் தொலைபேசியில் பேசி, இறுதியாக எங்களை உரையறையில் அனுமதித்தார்கள்.


அறைக்கு சென்று பார்க்க போது அது ஒரு அரண்மனை என்று தான் சொல்ல வேண்டும். பாத்ரூமில் உள்ள bath tub மட்டுமே எனது வீட்டின் படுக்கை அறைக்கு நிகராக இருக்கும். தபின் ஓரத்தில் மூன்று அறைகள் தனித்தனியாக. ஒன்று குளியலறை. மற்றொன்று நீராவி குளியல் வரை. ஒரு டாய்லெட். எவ்வளவோ 5 நட்சத்திர விடுதியில் நான் தங்கி இருந்தாலும் துபாயில் உள்ள இந்த ஹோட்டல் அளவிற்கு நான் எங்கும் பார்த்ததில்லை என்று தான் சொல்ல வேண்டும். குளியலறையை எப்படி இருக்கும் போது தங்கு மறையை பற்றி சொல்ல வேண்டும். நான்கு பேர் படுத்து தூங்கும் அளவிற்கு உள்ள கட்டில்.
இது எதையுமே அனுபவிக்கும் நேரத்தில் எனது மனமும் உடலோ இல்லை. கொண்டு வந்த லக்கேஜ்களை பிரிக்கக்கூட மனம் ஒத்துழைக்கவில்லை.

"தம்பி என்ன இவ்வளவு பெரிய ரூம்? நிறைய செலவு பண்ணி புக் பண்ணிட்டீங்களோ? ஒரு சின்ன ஹோட்டல் எனக்கு போதுமே?"

"அத்தை நீங்கள் வரீங்க என்று பெரிய ஹோட்டல் புக் பண்ண வில்லை. வேறு எந்த ஹோட்டலும் 21 நாளைக்கு கிடைக்கவில்லை. கடைசி நேரத்தில் இருந்த ஹோட்டலை நம்ம புக் பண்ண தான் வேண்டி இருந்தது. இல்லையென்றால் லண்டனுக்குள் போக முடியாது. அப்படி ஒன்னும் ரொம்ப காஸ்ட்லி இல்லை . கம்பெனியிலிருந்து பாதி அமௌன்ட்கொடுத்து விடுவார்கள்"
அத்தையின் மனது நோக வேண்டாம் என்று ஒரு சின்ன பொய் சொல்லி பேச்சை முடித்தேன்.
"அடுத்த 21 நாளுக்கு இதுதான் நம்ம வீடு அத்தை" சிறிய புன்னகையுடன் கூறினேன்.

லக்கேஜ் பெட்டியை முழுதும் திறக்காமல் ஜிப்பை லைட்டாக தெரிந்து உள்ளிருந்த ஒரு லுங்கியையும் , பனியனேயும் மட்டும் எடுத்து நேராக குளியல் அறைக்கு சென்று மூன்றே நிமிடத்தில் நல்ல குளிர்ந்த நீர் உடல் முழுவதும் பரவ விட்டு உடலில் இருந்த சூட்டை குறைத்தேன். கடந்த 36 மணி நேரமாக எனது உடலுடன் இருந்த ஐட்டியை கழட்டி தூக்கி எறிந்த போது அப்படி ஒரு சொர்க்கமான உணர்ச்சி. லுங்கியைக் கட்டி நேரடியாக கட்டிலுக்கு சென்று படுத்தேன். கட்டில் மிகவும் பெரியது என்பதால் எனது அத்தை எங்கு படுப்பார்கள் என்றோ எந்த ஒரு கவலையும் மனதில் வரவில்லை. குட் நைட் கூட சொல்ல முடியாத அளவிற்கு உடலில் அலுப்பு. எப்படி தூங்கினேன் என்றே தெரியாமல் ஒரு ஆறு மணி நேரம் தூங்கி இருப்பேன். அதிகாலை 3 மணிக்கு அறைக்கு வந்ததால் இருட்டின் தூங்கி இருந்தேன். கண் விழித்து பார்த்த போது காலை மணி 9 இருந்தாலும் மதியம் 12 போல் வெளிச்சம். வெளிச்சத்திற்கு கண்கள் பயன்பட மூன்று நான்கு நொடிகள் ஆனது.

30 வினாடிகள் ஒன்றும் புலப்படாமல் அமைதியாக இருந்தேன். அடுத்ததா மண்டைக்கு உரைத்தது அறையில் அத்தையை காணவில்லை. அறையை விட்டு எங்கும் வெளியே செல்ல அனுமதி இல்லை என்பதால் கண்டிப்பாக குளியலறையில் தான் இருக்க வேண்டும். எதுவும் சத்தம் செய்யாமல் மெதுவாக சென்று ஒரு காபி தயார் செய்து கட்டிலில் வந்து அமர்ந்தேன். அறையில் இருபத்தி மூணு டிகிரி குளிரு இருந்தது. ஆனால் கண்டிப்பாக வெளியில் 40க்கு மேல் இருக்க வேண்டும். குளியல் அறையில் அத்தை இருப்பதால் பல் தேய்க்காமலே காப்பியை குடிக்க தொடங்கினேன். ரிசப்ஷன் இருக்கு போன் செய்து ஸ்மோக் எங்கு செய்யலாம் என்று கேட்டேன்.

கொரோனா வைரஸ் காலம் என்பதால் ரூமை விட்டு வெளியே செல்ல அனுமதி இல்லை. ஸ்மோக் செய்ய அறையிலேயே அனுமதி உண்டு என்று சொல்லி வைத்தார்கள். எனது அத்தை என்னுடன் இருப்பதாலும் அவர்களுக்கு நான் புகைப்பது தெரியாது என்பதாலும் எனது விதியை நானே சபித்துக் கொண்டு 21 நாள் புகை பிடிக்காமல் எப்படி இருக்க போகிறேன் என்று தெரியாமல் பெருமூச்சு விட்டேன். டெலிவரி ஆப் ஓப்பன் செய்து நிக்கோட்டின் கம் ஆர்டர் செய்துவிட்டு காப்பியை குடிக்க தொடங்கினேன்.


அறையின் நிசப்தத்தில் சிறிதாக என் அத்தை முனங்கும் குரல் கேட்டது. வந்த அசதியில் தூங்கி விட்டு குளிர்ந்த தண்ணீர் படுவதில் சுகமாக குளிக்கிறார்கள் என்று எண்ணி காப்பியை தொடர்ந்து குடித்துக் கொண்டிருந்தேன். என் மனைவிக்கு போன் செய்து துபாய் வந்து விட்டோம் என்று தகவலை கூறிவிட்டு குழந்தை என்ன செய்கிறான் என்று கேட்டுவிட்டு ஒரு நிமிடத்தில் போனை கட் செய்தேன். மீண்டும் என் அத்தையின் முனங்கம் குரல் கேட்டது. இது குளியலில் வரும் முணங்கள் போல தெரியவில்லை. வேதனையின் முணங்கலாக வெளிப்பட்டது.

மெதுவாக கட்டிலில் இருந்து இறங்கி குளியலறையின் வெளியே நின்று

"அத்தை... எல்லாம் ஓகே வா? "

எந்த ஒரு பதிலும் வரவில்லை.

அமைதியாக ஒரு நிமிடம் வெளியில் நின்று சத்தத்தை கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன். தண்ணீர் ஓடும் சத்தம் கேட்கவில்லை. முணங்கல் சத்தமும் கேட்கவில்லை.

ஐந்து நட்சத்திர விடுதிகளில் எனக்கு ஒரு புரியாத புதிர் எப்பொழுதும் குளியலறையை உள்ளிருந்து பூட்ட முடியாது. ஸ்லைடிங் டோர் மட்டுமே எங்களுக்கு நடுவில். வேண்டுமென்றால் அந்த டோரை ஸ்லைட் செய்ய என்னால் முடியும். தயங்கியபடியே கதவில் மெதுவாக தட்டி "அத்தை என்ன ஆச்சு" என்று கேட்டேன். இதுவும் மயங்கி விட்டார்களா என்ற பயமும் ஒரு புறம்.

"தம்பி பொறுங்க. நான் வரேன்"

பதிலைக் கேட்டதும் மனதில் ஒரு திருப்தியுடன் மீண்டும் கட்டிலுக்கு சென்று அமர்ந்தேன்.
அடுத்த அரை மணி நேரத்திற்கு அத்தை குளியல் அறையை விட்டு வெளியே வரவில்லை.

என்ன ஆச்சு என்று தெரியவில்லை. அசதியில் நான் குறட்டை விட்டதால் கட்டிலில் தூங்க முடியாமல் குளியல் அருகில் சென்று இருக்கிறார்களா? இல்லை என்று 21 நாள் பயணத்தை எண்ணி பயத்தில் அழுகிறார்களா? இல்லை வீட்டில் எதுவும் பிரச்சனை , என்னிடம் சொல்ல முடியாமல் உள்ளே இருந்து அழிக்கிறார்களா? இல்லை வேறு எதுவும் செய்து கொண்டிருக்கிறார்களா? நான் அமைதியாக காத்திருந்தேன். ரிசப்ஷனுக்கு கால் செய்து பிரேக் பாஸ்ட் கொண்டு வரும்படி கேட்டுவிட்டு டிவி ஆன் செய்து நியூஸ் சேனல்களை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அரை மணி நேரம் கழித்து மெதுவாக கதவை திறந்து அத்தை வெளியே வந்தார்கள். அதே ஆரஞ்சு நிற சேலை. அத்தை குளிக்கவில்லை என்பது நன்றாக தெரிந்தது. தலையில் மட்டும் பூ இல்லை முடி முழுவதும் கலைந்து இருந்தது. முகத்தில் தண்ணீர் சொட்ட சொட்ட வழிந்து கொண்டிருந்ததால் முகத்தை கழுவி உள்ளார்கள் என்று தெரிந்தது. மாரப்பை முழுவதும் மறைத்தபடியாக வெள்ளை நிற டர்க்கிடவல் உடம்பில் கிடந்தது. முகத்தில் நன்றாக அயர்வு தெரிந்தது.

சாப்பிட்டார்களா? தூங்கினார்களா என்று எதைப் பற்றியும் கவலை அற்று நான் தூங்கி விட்டேன் என்று என் மேலே எனக்கு கோபம் வந்தது.

"என்ன ஆச்சு அத்தை குளிச்சு டிரஸ் மாத்தலையா? தூங்குன மாதிரி கூட தெரியலையே? என் குறட்டை உங்களை டிஸ்டர்ப் செய்ததா"

"இல்ல தம்பி. அப்படியே சும்மா ஒக்காந்து இருந்தேன்".

ஏதோ மறைக்கிறார்கள் என்று தெரிந்தது. ஆனால் என்னவென்று புரியவில்லை.

"சரி அத்தை, சாப்பாடு சொல்லி இருக்கிறேன் இப்பொழுது வந்துவிடும். கொஞ்ச நேரமாக தூங்கி இருக்கலாமே. ஒரே கட்டிலில் படுக்கிறதுக்கு யோசிக்கிறீர்களா"

'ஐயோ அப்படியெல்லாம் எதுவும் இல்லை தம்பி. சாப்பாடு வரட்டும். சாப்பிட்ட பின்பு யோசிக்கலாம்"


உணவை எடுத்து வந்தது ஒரு மலையாள பெண்மணி. அரைகுறை தமிழில் அவர்கள் பேசுவதை ஒரு அழகுதான். முகத்திலும் கையிலும் தலையிலும் கரோனா வைரஸ் கவசம் இருந்தாலும் , மலையாள பெண்களுக்கு உண்டான முக கவர்ச்சி தெரியத்தான் செய்தது. தலையை ஆட்டியப்படியே என்னிடம் பேச்சுக் கொடுத்து எந்த ஊர்? எங்கு செல்கிறீர்கள் ? என்று கேட்டபடியே உணவை எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

" சார் தப்பா எடுத்துக்காதீங்க. எல்லாம் ஓகே வா ? உங்களது மனைவி அழுத சத்தம் கேட்டது . நான் கதவை தட்டி பார்த்தேன். யாரும் திறக்கவில்லை. ரிசப்ஷனில் இருந்து என்னவென்று கேட்க சொல்லி அனுப்பினார்கள் இரண்டு முறை வந்து கதவைத் தட்டியும் யாரும் திறக்கவில்லை. ரிசப்ஷனில் என்னவென்று கேட்டு என்னை சொல்ல சொன்னார்கள்"
அரைகுறை தமிழில் தலையை ஆட்டி ஆட்டி அழகாக அங்க மலையாள பெண் சொல்லி முடித்தார். உங்கள் மனைவி என்று அவர் சொல்லியது எனக்கும் என் அத்தைக்கும் ஒரே நேரத்தில் ஒரு பொன்முருகலை வரச் செய்தது. நான் முகத்தில் சலனையே அன்று என் அத்தையை ஒரு கேள்விக்குறியுடன் பார்த்தேன். என் அத்தை

"ஒன்னும் இல்லமா கொஞ்சம் உடம்புக்கு முடியவில்லை." என்றார்கள்.

"தப்பா எடுத்துக்காதீங்க சார். ஹோட்டலில் எதுவும் பிரச்சனை என்றால் நாங்கள் தான் போலீஸிடம் ரிப்போர்ட் கொடுக்க வேண்டும். அதனால் தான் கேட்டேன்"
சொல்லிவிட்டு பணிப்பெண் அரையை விட்டு வெளியேறினார்.

"அத்தை என்ன என்ன ஆச்சு? வெளியில் கேட்கும் அழுதுள்ளீர்கள் ? எனக்கு அசதியில் தூங்கி விட்டேன். வீட்டில் எதுவும் பிரச்சனையா? "

மிகவும் தயங்கியபடி மெதுவாக மெல்லிய குரலில் "ஐயோ தம்பி உன்கிட்ட என்ன சொல்லன்னு தெரியல. ரெண்டு நாளா ஒரே டிராவல். எனக்கு மார்புல பால் கட்டிக்கிச்சு. "


என் மரமண்டைக்கு கடந்த ஆறு மாதங்களாக இது ஒரு பிரச்சனை என்று ஏன் தோணவில்லை. எனது குழந்தை பிரிந்து தனியாக இருக்கும் போது எப்படி அத்தைக்கு பால் கட்டாமல் இருந்தது என்பது நான் எப்படி யோசிக்கவே இல்லை. அவர் பாலை என்ன செய்கிறார் என்று எனக்கு ஏன் தோன்றியது இல்லை. இப்படி ஒரு முட்டாளாகவும் இல்லை அறியாமையிலோவா நான் இருப்பேன் என்று எனக்கு எண்ணியபடி சரி ஒன்றும் மிகப்பெரிய பிரச்சினை இல்லை அதை பார்த்துக் கொள்வார் என்று நினைத்து உணவை இருவரும் உட்கொள்ள அமர்ந்தோம்.

அத்தையுடன் சேர்ந்து உணவருந்திய படியே எனது மொபைலில் பால் கட்டியதற்கு என்ன செய்யலாம் என்று தேடிக் கொண்டிருந்தேன். சூடான உணவு உள்ளே சென்றதால் என் அத்தைக்கு உடம்பில் கொஞ்சம் சென்று வந்ததா என்று தெரியவில்லை முன்பை விட கொஞ்சம் நன்றாக முகத்தில் தெளிச்சல்.

" அத்தை breat pump ஒன்று இருக்காமே. அதை யூஸ் பண்ணி எடுக்கலாம் போல. " மொபைலை பார்த்தபடிக்கு Google சொல்லுவதை என் அத்தை இடம் சொன்னேன்.

"க்ளுக்" என்று ஒரு சிரிப்பு சத்தம் கேட்டது. மொபைலில் பார்ப்பதை நிறுத்திவிட்டு கண்களை என் அத்தையின் கண்களோடு நேரடியாக பார்த்தேன்.

"தம்பி இத்தனை நாள் எப்படி நான் எடுத்துட்டு இருந்தேன் என்று யோசித்தீர்கள்?"

"தெரியல அத்தை நான் அதை யோசித்து பார்க்கல"

அத்தையின் உதட்டில் ஒரு புன் முறுவல்.

"அதைத்தான் தம்பி உபயோகப்படுத்திக் கொண்டிருந்தேன். மூன்று நாளாக ஒரே டிராவல். அது போக கடைசி நேரத்தில் அரைக்க பறக்க கிளம்பியதால் அதை பெட்டிக்குள் எடுத்து வைக்க மறந்து விட்டேன்".

என் முட்டாள் மனது (முட்டாள் என்று சொல்வதா , இல்லை அப்பாவி என்று சொல்வதா) அப்போதுகூட எதுவும் தவறாக நினைக்கவில்லை. ஒரு கணிப்பொறி பொறியாளர்களுக்கு எந்த பிரச்சனை வந்தாலும் கணிப்பொறியிடம் மட்டுமே பேசுவார். எனது வலது கை வாயில் உணவை வைத்துக் கொண்டிருக்க இடது கையில் மொபைலில் என்ன செய்யலாம் என்று தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

உடனடியாக டெலிவரி ஆப்ல் breast pump ஆர்டர் செய்தேன். டெலிவரி இரண்டு நாட்களில் வரும் என காட்டியது.

" அத்தை நாளை கழித்து வந்துவிடும். ஒன்றும் பிரச்சனை இல்லை"

சொல்லிவிட்டு என் உணவிலும் செய்திகளிலும் கவனத்தை செலுத்திய படி இருந்தேன். என் மனைவி மொபைலில் கால் செய்தாள். மெதுவாக நலம் விசாரித்துவிட்டு அத்தைக்கு கொஞ்சம் வலி என்று சொல்ல வாய் எடுத்த போது என் அத்தை அவசரமாக " தம்பி தம்பி தம்பி" என்றபடி என் கையில் இருந்த தொலைபேசியை பிடுங்கி
"ஒன்னும் இல்லம்மா. ட்ராவல் அசதியில தலைவலி" என்று சொல்லிவிட்டு நலம் விசாரித்துவிட்டு போனை கட் செய்தார்.

"தம்பி ஏதோ சொல்லணும்னு ஒரு விவஸ்தை இருக்கா? " என்று சிரித்தபடியே கேட்டார்.

வலியில் அழுது கொண்டிருந்த அத்தை கொஞ்சம் சிரிப்பதும் என்னை கிண்டல் செய்வதும் எனக்கு கொஞ்சம் மனதிற்கு ஆறுதலாக இருந்தது. அத்தைக்கும் சூடான உணவு உடலில் சென்றதும் கொஞ்சம் தைரியமாக இருந்தார்.

உணவருந்தி முடித்ததும், கட்டிலில் படுத்தபடி மெதுவான சத்தத்தில் sun music பார்க்கத் தொடங்கினேன். பெரிய கட்டில் என்பதால் கட்டிலில் அடுத்த முறையில் என்னை நோக்கி படுத்தபடி என் அத்தையும் பாடலை பார்த்துக் கொண்டு அமைதியாக படுத்திருந்தார். என் மனதில் அந்தப் பாடலில் வரும் யுவராணிக்கும் எனது அத்தைக்கும் பெரிய வித்தியாசம் ஒன்றும் இல்லை என்று தோன்றியது. அவர்கள் சேலை கட்டும் நிறுத்தி, சேலையில் தெரியும் இடைகளும் யுவராணி போலவே இருந்தது. அறையில் எந்த ஒரு சத்தமும் இல்லாமல் ஏசியிலன் கம்ம்ம்ம் என்ற சத்தம் மட்டுமே அமைதியாக இருந்தது.

" அத்தை சேலையில நீங்க யுவராணி மாதிரி தான் இருக்கீங்க" எந்த ஒரு தப்பான எண்ணமும் இன்று மெதுவாக சொன்னேன்.

சத்தமாக வாய்விட்டு அத்தை சிரித்தார். "தம்பி மாமாவும் நிறைய உறவினர்களும் இந்த பாடல் வரும்போது என்னிடம் அதைத்தான் சொல்லியுள்ளார்கள்" என்றார்.

நான் பாடலைப் பார்த்துக் கொண்டேன் மொபைலில் செய்திகளை நோண்டிக் கொண்டிருந்தேன். இரண்டு நிமிடம் கூட ஆயிருக்காது. அத்தையிடமிருந்து மெலிலிலிதான குறட்டை சத்தம் வந்தது.
நானும் எப்போது உறங்கினேன் என்று தெரியவில்லை அடுத்த மூன்று நிமிடங்களில் ஆழ்ந்த தூக்கத்திற்கு மீண்டும் சென்றேன்.