[samanthan]

Episode 3 : வான்வெளி -2

கண்களில் இருந்த மாஸ்கை அரைகுறையாக எடுத்து தெரிந்த சிறிய ஓட்டையை வழியாக மணிக்கட்டை தூக்கி மணியை பார்த்தேன். விமானம் இறங்குவதற்கு இன்னும் 45 மணித்துளிகள் இருந்தன. வலது பக்கம் எனது அத்தை என்னிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தார். அவர் பேசியது பாதி புரிந்தது,1 பாதி புரியவில்லை. ஆனால் அவர் பாத்ரூம் போக வேண்டும் என்று சொன்னது மட்டும் நன்றாக புரிந்தது. அரை தூக்கத்தில் கண்களை வலது புறம் கொண்டு பார்த்தேன். ஆரஞ்சு கலர் சேலையும் அதற்கு இணைப்பாக ஆரஞ்சு கலர் ஜாக்கெட்டில் தேவதை போல் அம்சமாக எனது அத்தை அமர்ந்திருந்தார். விமானத்தின் இருக்கையில் பெல்ட்டினை கலட்ட தெரியாமல் எனது உதவிக்கு காத்திருந்தார். இருவர் இருக்கையின் நடுவிலும் ஒரு இருக்கை காலியாக இருந்தது. நிலவரத்தை புரிந்து கொள்ள எனக்கு ஒரு பத்து நொடிகள் ஆனது. சட்டென்று எனது அத்தைக்கு உதவி செய்ய எனது வலது கரம் முன் பட்டது. எனது உடல் எனது அத்தை அமர்ந்திருந்த இருக்கையை நோக்கி பாயும் போது எனக்கு புரிந்தது எனது பெல்ட் மாட்டி இருப்பதால் என்னால் போக முடியவில்லை.

"பொறுங்க அத்தை நான் வரேன்."

பொறுமையாக எனது சீட் பெல்டினை கழட்டி விட்டு எனது அத்தையின் சீட்டை நோக்கி என் கைகள் முன்னேறின. எனது கண்கள் அவர்களது சீட் வெல்டிங் பக்கரை நோக்கி சென்ற போது என்னால் அந்த இடுப்பை கவனிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. ஆரஞ்சு நிற சேலைக்கும் சில்வர் நிற பெல்ட்டுக்கும் இடையில் மிக குட்டியாக அழகான இடை. பள்ளியில் படிக்கும் போது இந்த இடையனை பார்த்து பலமுறை கையடித்ததுண்டு. இப்பொழுது அந்த எடைக்கு மிகவும் அருகில் எனது விரல்கள் செல்ல போகின்றன. அதுவும் உரிமையுடன். ஆனாலும் என் மனதில் இப்பொழுது எந்த ஒரு தப்பான எண்ணங்களும் தோன்றவில்லை. என் இடது கை என் அத்தையின் உடலை தாண்டி பயணம் செய்து அந்த பெல்ட்டை நோக்கி சென்ற பொழுது என் வலது கை சப்போர்ட்டிற்காக என் அத்தையின் இடப்புறத்தில் உள்ள கைப்பிடியை பிடித்தது. என்ன நடந்தது என்று தெரியாமல் யாரும் இந்த நொடியில் வந்தால் பார்ப்பவர்களுக்கு எனது அத்தையை நான் முழுதாக கட்டிப் பிடித்தது போன்று இருக்கும். என் அத்தையின் மீது இருந்து வந்த மீரா சீயக்காய் வாசனை (அது மீராசி அக்கா யாய் இல்லை பெண்களுக்கே உள்ள வாசனையா என்று எனக்கு புரியவில்லை ஆனால் மிகவும் ரம்யமான வாசனை). அரைத் தூக்கத்தில் இருந்த என் மூக்கில் நுழைந்தது. இந்த நொடி வரை எனக்குள் எந்த ஒரு தப்பான எண்ணங்களும் இல்லை. எனது இடது கை பெருவிரல் சீட் பெல்ட் அவிழ்க்க அந்த நுழைக்குள் அழுந்தியது. இடது கட்டை விரலில் பின்புறம் எனது அத்தையின் இடுப்பின் தோல் மேல் மெதுவாக உரசியது.

"ரொம்ப முடியல தம்பி. நல்ல வேலை முழிச்சிங்க. "

அவர்கள் பேசியது என் காதுக்குள் மிக அருகில் ஒலித்தது. எனக்கு என் அத்தையிடம் மிகவும் பிடித்த ஒரு குணம்... மிகவும் அமைதியானவர்கள். எந்த நொடியிலும் அதிர்ந்து பேச நான் பார்த்தது இல்லை. பக்கத்தில் அமர்ந்து அவர் பேசுவது எப்பொழுதுமே ஒரு பாடல் கேட்பது போல இருக்கும்.
பெல்ட் கலந்தது. விட்டால் போதும் டா சாமி என்பது போல பிளைட்டுக்கு முன்புறம் இருந்த டாய்லட்டை நோக்கி ஓடினார்கள். அரைகுறை தூக்கத்திலும் எனது அத்தையின் பின்னழகை அரைகுறையாவது என் மூளை பதிவு செய்ய தவறவில்லை. மடத்திற்குள் அந்த நொடியில் கூட தோனியது.
"இன்று கூட யாராவது என்னிடம் இவளை கல்யாணம் செய்து கொள்கிறாயா என்றால் கண்டிப்பாக ஆமாம் என்று சொல்வேன். ". என்னுள் உள்ள கெட்டவன் அப்படி சொன்னாலும், ஊரில் அனைவரும் நினைத்து வைத்திருக்கும் நல்ல பையன் எனக்குள் இருந்து பேசாமல் இரு என்று கட்டளையிட்டான்.


டாய்லெட் சென்ற என் அத்தை திரும்பி அவர்கள் இருக்கைக்கு வந்தார். அவர்களின் உடல் வனப்பை என் கண்களால் காணாமல் இருக்க முடியவில்லை. திருப்பியும் அந்த பெல்ட்டை போட என்னிடம் உதவி கேட்பார்கள் என்று என் மனம் துடிதுடித்தது. ஆனால் அவர்களாகவே அந்த பெல்ட் எடுத்து இடது கையினால் இருந்து எடுத்து வலது புறம் சென்று உள்ளே அழுத்த மூன்று முறை முயற்சித்தார்கள். இறைவனிடம் பிரார்த்தித்தேன். மீண்டும் பெல்ட்டை மாட்ட என்னிடம் அவர்களாக கேட்கட்டும் என்று. 30 வினாடிகள் முயற்சி செய்து பலன் இல்லாமல் என்னை நோக்கி பார்த்து "தம்பி தப்பா எடுத்துக்காதீங்க இது கொஞ்சம் மாட்டி கொடுங்களேன் " என்றார் என் அத்தை.
இது எதுவுமே நடந்தது தெரியாது போல் தூக்கத்தில் இருந்தது போல " என்ன அத்தை நான் உதவனுமா?"
என்று கேட்டபடியே எனது இடது கரம் அவர்களது இடுப்பை தாண்டியும் வலது கரம் அவர்களிடமிருந்து பெல்ட்டை புடுங்கியும் மாற்றச் சென்றது. பல்டி கழட்டும்போது கட்டை விரலின் பின்புறம் மட்டுமே அத்தையின் இடுப்பை தடவியது. பில்டை மாட்டும்போது அந்த தடவல்மட்டும் எனக்கு பத்தாது என்று தோன்றியது. இடது கை கட்டை விரல் என் அத்தையின் இடுப்பை உரசியபடி இருக்க என் இடது கையின் கைகள் அத்தையின் மார்பின் மீது குறுக்காக பாய்ந்து இருந்தன.
"தெரியல அத்தை. எங்கேயோ மாட்டி இருக்கு. " என் உதடுகள் உதிர்த்தன. ஆனால் என் என் மனமும் கைகளோ மாட்டுவதற்கு எந்த முயற்சியும் எடுக்கவில்லை.
எனக்கு புரியவில்லை. திருமணம் ஆகி 5 வருடம் ஆக எனக்குள் இல்லாத ஒரு கிளர்ச்சி இன்று ஏன் என்று. புதிதாக ஒரு ஊருக்கு போகும் கிளர்ச்சியா. இல்லை சென்னை விமான நிலையத்தில் நான் அருந்திய இரண்டு ரவுண்டு மதுவா? இல்லை ஆளில்லா விமானத்தில் எனக்கு அருகில் இளம் பருவத்தில் நான் கண்ட கனவு கன்னி அமர்ந்திருப்பதா? தெரியவில்லை. இந்த சில நொடிகளை முடித்து விட எனது மனதிற்கு விருப்பமில்லை. எனது மணிக்கட்டு முதல் முழங்கை வரை முழுதாக எனது அத்தையின் மார்பகத்திற்கு ஒரு மில்லி மீட்டருக்கும் குறையாவான தொலைவில் இருந்தது. எனது இடது கை ஒரு விரல் பின்புறம் அவர்களது இடுப்பில் உரசியும் அந்த விரலின் முன்புறம் பெல்ட்டை தடவிக் கொண்டும் இருந்தது. இந்த நொடியை முடித்து விட எனக்கு மனதே இல்லை. எனது கைகளை முன்புறம் எழுத்து அவர்களை அணைப்பது போல் பிடித்திட தைரியமும் இல்லை. நல்லவனா கெட்டவனா என்று யோசிக்க நேரமும் இல்லை. இது ஒன்றும் எனக்கு முன்னாடி கிடைக்காத வாய்ப்பு அல்ல. இன்று எனக்குள் என்ன ஒரு புது மிருகம் புகுந்தது என்று எனக்கே தெரியவில்லை. என் அத்தையின் மீதிருந்து வந்த மல்லிகை வாசமா? புரியாத ஒரு எண்ணத்தோடு அந்த ஒரு மில்லி மீட்டர் இடைவெளியை என் கைகள் தாண்டின. திருமணம் ஆகி 5 வருடம் ஆன நிலையில் இதுவரை என் விரல்கள் கூட படாத என் அத்தையின் மார்பகத்தை எனது கைகள் முதல் முறை உரசின. மெதுவாக உரச மட்டுமே செய்தன. நான் ஒன்றும் செக்ஸை அனுபவிக்காத கன்னிப் பையன் அல்ல. இருந்தாலும் எனது மனது துடித்தது ஓட்டப்பந்தயத்தில் 5 கிலோமீட்டர் ஓடி முடித்த ஒரு இளைஞனின் துடிப்பு போல 160 தில் துடித்தது. இவ்வளவும் என் இடக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்க என் வலது கை மெதுவாக என் அத்தையின் இருக்கையின் கைப்பிடியை நோக்கி முன்னேறியது
.

வலது கை அத்தையின் இருக்கையை கட்டியாக பிடித்த போது வலது கையின் விரல்கள் அத்தையின் இடது பக்கம் நன்றாக தடவியது. இரு கைகளுக்கும் நடுவில் ஆரத் தழுவியது போல் பூ போன்ற அவளது உடல்கள் அமைதியாக சலனமட்டு இருந்தது. தேவை என்பது இல்லை இருந்தாலும் என் இடது கை சற்று முன்பு வந்து ஒரு மில்லி மீட்டர் கேப்பை தாண்டி என் அத்தையின் உடலில் ஆடிக் கொண்டிருந்தது. என் அத்தைக்கு அங்கு நடந்த விளையாடல் சுத்தமாக புரியவில்லை.

" சாரி தம்பி. நல்லா தூங்கிட்டு இருந்தீங்க. என்னால உங்களுக்கு கஷ்டம்" .

அவர்கள் பேசுகிறார்களா பாடுகிறார்களா என்று புரியாத அளவிற்கு மென்மையான குரல். அதுவும் எனது வலது காதுக்கு மிக அருகில். அவர்களது மூச்சு என் காதில் புலப்பட்டது. அவ்வளவு அருகாமை. ஒரு நொடி என் மனதில் தோன்றியது. எவ்வளவு கொடுத்து வைத்தவர் எனது மாமனார்.

விவரித்த இவ்வளவும் நடந்து முடிக்க அதிகபட்சம் இரண்டு நொடிகள் ஆகி இருக்கலாம். இந்த இரண்டு நொடிகளில் என் விரல்கள் அனுபவித்த ஸ்பரிசமும் என் கைகள் அனுபவித்த ஸ்பரிசமும் என்னை ஒரு யுகங்கள் போல அனுபவிக்க வைத்தன. இதற்கு மேல் இதை நீட்டிக்க எனக்கு தைரியம் இல்லை.

"கிளிக்"

பெல்ட் மாட்டியது.

"தேங்க்ஸ் தம்பி"

எனது கைகள் அந்த இடைகளை மெதுவாக தடவியபடி விலகியது. அரை தூக்கத்திலும் மனம் முழுவதும் கலக்கத்திலும் இருந்த நான் மெதுவாக என் இருக்கைக்கு சென்றேன். மனம் முழுவதும் மல்லிகை பூ வாசலையும் ஆரஞ்சு நிற சேலையும், மெதுவாகத் தெரிந்த இடைகளும் உள்ளிருந்தன.
விமானம் நிற்கும் அடுத்த 45 மணித்துளிகள் தூங்கு என்று மனது கட்டளையிட்டது. மீண்டும் நான் தூக்கத்திற்கு சென்றேன்.