Adultery ✨꧁ ⪻ எனக்கு கண்ணு தெரியாது ⪼ ꧂✨

[Sandbox]

அம்மா கண்ணாடி முன்னாடி ஒருமுறை நின்று தன்னைச் சரிபார்த்துக் கொண்டாள். முந்தானையை லேசாகப் போர்த்திக் கொண்டாலும், முதல் கொக்கி இல்லாததால் அந்தச் சிவந்த பிளவுஸ் எப்போது வேண்டுமானாலும் சரிந்து விழத் தயாராக இருந்தது.

"வா லட்சுமி... இன்னைக்கு அந்த அரியா முருகர் கோவில்ல உன்னைப் பார்க்கிறதுதான் அந்த முருகனுக்கே பெரிய தரிசனமா இருக்கும்," என்று நான் கிண்டலாகச் சொல்ல, அம்மா என் கையை இறுகப் பற்றிக் கொண்டாள்.

நாங்கள் வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தபோது, தெருவில் இருந்த மெல்லியக் காற்று அம்மாவின் பிளவுஸை உரசியது. அந்தச் சின்ன உரசுதலுக்கே அம்மா லேசாகச் சிலிர்த்துப் போய், "டேய் ஜீவா... இப்போவே இப்படி இருக்கே... அந்தத் தள்ளுமுள்ளு கூட்டத்துல நான் என்ன பண்ணுவேன்?" என்று ரகசியமாகக் கேட்டாள்.

நாங்க அந்த முருகன் கோவில் வாசல்ல வந்து நின்னப்போ எனக்கு அப்படியே தலை சுத்துன மாதிரி ஆயிடுச்சு. பெரிய ஏமாற்றம்! கோவில் வாசல்ல ஒரு ஈக்காடு கூட இல்லை. தெருவெல்லாம் வெறிச்சோடிப் போயிருந்தது. அந்தத் திருவிழாக் கூட்டத்துக்காக நான் போட்ட எல்லா ஸ்கெட்சும் அப்படியே தலைகீழா மாறிடுச்சு

அம்மா என் முகத்தைப் பார்த்ததும் கலகலன்னு சிரிக்க ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. "என்ன சார்... என்னென்னமோ பில்டப் பண்ணீங்க? அந்த ஆண்ட்டி கதை,  சாறு பிழியறதுன்னு என்னென்னவோ சொன்னீங்க? இப்போ பாருங்க, இங்க ஒரு பயலையும் காணோம்!" அப்படின்னு நக்கலா கேட்டாங்க.

அம்மா அப்படிச் சொல்லும்போது அவங்க சிவந்த பட்டுப் பிளவுஸ்ல அந்த முதல் கொக்கி இல்லாம, கழுத்துத் தளர்ந்து அந்தப் பிளவு அப்பட்டமா தெரிஞ்சுது. ஆனா அதை ரசிக்க அங்க நான் ஒருத்தன் மட்டும்தான் இருந்தேன்.

"அம்மா... நானே கடுப்புல இருக்கேன்! சீ... இன்னைக்குன்னு பார்த்து ஒரு பயலையும் காணோம். இந்த ஊர்ல இருக்குற எல்லா பயலும் எங்க போனாங்கன்னு தெரியலையே," அப்படின்னு நான் ரொம்பவே எரிச்சலா சொன்னேன்.

பாவம்டா என் செல்லம்... ரொம்ப ஆசைப்பட்டு கூட்டிட்டு வந்தான். இப்போ பாரு ,நீ  ஹூக்கைக் கழட்டி வச்சது எல்லாம் வேஸ்ட்டா போயிடுச்சு," அப்படின்னு சொல்லிக்கிட்டே என் கன்னத்தை கிள்ளுனாங்க.

நாங்க ஏமாற்றத்தோட நின்னப்போ தான் அந்தப் பூசாரி எங்களைக் கடந்து போனாரு. நான் உடனே அவர்கிட்ட, "சாமி... இன்னைக்குத் திருவிழான்னு சொன்னீங்க, ஆனா ஆளே யாரும் இல்லையே?"  

அவரு சிரிச்சுக்கிட்டே, "என்னது கூட்டமே இல்லையா? என்ன தம்பி தமாஷா பேசுறீங்க... இன்னைக்குக் குகை முருகன் கான் சிறப்பு வழிபாடு! மொத்த கூட்டமும் அந்த மலைக்கு அடியில இருக்குற குகையில தான் இருக்கு. போய் பாருங்க," அப்படின்னு சொல்லிட்டுப் போயிட்டாரு.

அவர் சொன்னதைக் கேட்டதும்  . "ம்மா... சீக்கிரம்  ன்னு !"  உற்சாகமா அம்மாவோட கையைப் பிடிச்சு, விறுவிறுவெனக் கோவிலுக்குப் பின்னாடி இருக்குற அந்த இருட்டான குகைப்பாதையை நோக்கி இழுத்துட்டுப் போனேன்.

அம்மா தவிப்போட, "டேய் மெதுவாடா... சேலை அவிழ்ந்துடப் போகுது," அப்படின்னு முனகிக்கிட்டே என் பின்னாடி ஓடி வந்தாங்க. நாங்க அந்தக் குகை வாசலுக்குப் போனப்போ... அப்பப்பா!

பூசாரி சொன்னது நிஜம்தான். குகை வாசல்ல இருந்து உள்ளே வரைக்கும் கூட்டம்னா அப்படி ஒரு கூட்டம்! ஒரு அலையே திரண்டு வர்ற மாதிரி ஜனங்க இடிச்சுக்கிட்டு நின்னதால, உள்ளே போறதுக்கே பயமா இருந்துச்சு.

அந்தக் கூட்டத்தைப் பார்த்ததும் அம்மாவோட முகம் அப்படியே வெளுத்துப் போச்சு. "டேய் ஜீவா... இங்க பாருடா... ஒருத்தரோட ஒருத்தர் இடிச்சுக்கிட்டு நிக்கிறாங்க. நான் இந்தத்  பிளவுஸோட உள்ள வந்தா அவ்வளவுதான்," அப்படின்னு பயத்துல என் கையை  இறுகப் பிடிச்சுக்கிட்டாங்க.

அம்மா... இதுதான் நாம எதிர்பார்த்த அந்தத் திருவிழா! அந்தத் திருவிழா ஆண்ட்டிக்குக் கிடைச்சதை விடப் பெரிய 'சம்பவம்' இன்னைக்கு உங்களுக்கு இங்க காத்துக்கிட்டு இருக்கு," அப்படின்னு சொல்லிட்டு, அவங்க முந்தானையை லேசா விலக்கி, அந்தத் தளர்வான முதல் கொக்கியைச் சரி பார்த்தேன்.

அம்மா தயங்கியபடி நிற்க்க , வா லட்சுமி... உள்ளே போலாம்!" அப்படின்னு சொல்லிட்டு, அம்மாவை எனக்கு முன்னாடி தள்ளி, அந்தக் கூட்டத்துக்குள்ள புகுந்தேன்.

அம்மா முன்னாடி போகப் போக, பின்னால இருந்து வர்ற கூட்டத்தோட தள்ளுமுள்ளுல அவங்க அப்படியே நசுங்க ஆரம்பிச்சாங்க. அம்மாவோட அந்தச் சிவந்த பட்டுப் பிளவுஸ், அந்த இருட்டுக்குள்ள மின்னின


அந்தக் குகைப் பாதைக்குள்ள கூட்டம் மெல்ல மெல்ல நெருக்கமாச்சு. ஆரம்பத்துல பொதுவெளிங்கிறதால யாரும் எல்லை மீறல. அம்மாவுக்கு முன்னாடி ஒரு வாட்டசாட்டமான வாலிபன் நின்னுட்டு இருந்தான். அம்மா அவன்கிட்ட இடிக்காம இருக்கக் கொஞ்சம் தள்ளித்தான் நின்னாங்க. ஆனா, நான் விடுவேனா?

அம்மாவோட இடுப்புல கை வச்சு, வேணும்னே அவங்களை ஓங்கி ஒரு தள்ளு தள்ளுனேன். அம்மா அந்தத் தள்ளுல நிலைதடுமாறி, அவங்க ரெண்டு முலைகளும் அந்தப் பையனோட முதுகில் நசுங்குற மாதிரி போய்ப் பலமா மோதிட்டாங்க.

அந்தப் பையன் எரிச்சலோடு பின்னாடி திரும்பிப் பார்த்தான். ஆனா, முன்னாடி நின்ன அம்மாவோட அந்தச் சிவந்த முகத்தையும், அந்தத் தளர்வான பிளவுஸையும் பார்த்ததும் அவன் முகம் அப்படியே மாறிடுச்சு. அவனோட கோபம் மறைஞ்சு, ஒருவிதமான வேட்டைப் பார்வை அவன்கிட்ட வந்துச்சு.

அம்மா உடனே ஒரு மெல்லியக் குலைவோட, "சாரி தம்பி... கூட்டம் தள்ளுது," அப்படின்னு அந்தப் புகழ்பெற்ற புன்னகையை உதிர்த்தாங்க.

பரவால்ல ஆண்ட்டி... இங்க ரொம்ப இடிக்குது. நீங்க வேணும்னா எனக்கு முன்னாடி வந்து நில்லுங்க," அப்படின்னு அவன் ஒரு கனிவான குரல்ல, ஆனா உள்ளுக்குள்ள ஒரு திட்டத்தோட கேட்டான்.

அம்மா ஒரு விநாடி என்னைத் திரும்பிப் பார்த்தாங்க. என் கண்ணுல இருந்த அந்த உற்சாகத்தைப் பார்த்ததும், அவங்க சரின்னு சொல்லி அந்தப் பையனுக்கு முன்னாடி போயிட்டாங்க.

இப்போ நிலைமை இன்னும் த்ரில்லா மாறிடுச்சு. முன்னாடி அந்த வாட்டசாட்டமான ஆள்... பின்னாடி நான். ரெண்டு பேருக்கும் இடையில அம்மா அந்தத் தளர்வான பிளவுஸோட அப்படியே நசுங்கத் தயாரா இருந்தாங்க.

நாங்க அப்படியே கொஞ்சம் கொஞ்சமா கூட்டத்துல முன்னாடி முன்னேறிக்கிட்டு இருந்தோம். எனக்கு முன்னாடி இருந்த அந்த வாட்டசாட்டமான பையனுக்கும், எனக்கும் இடையில கொஞ்ச இடைவெளி விட்டே நான் நடந்து வந்தேன். எங்களுக்கு முன்னாடி ஒரு குறுகிய பாதை வந்துச்சு. அதுல ஒரு ஆள் மட்டும்தான் போக முடியும்ங்கிற அளவுக்கு ரொம்பக் குறுகலா இருந்தது.

சரியான அந்த இடத்துக்கு நாங்க வரும்போது, நான் வேணும்னே ஒரு சின்ன நெருசல்ல தள்ளுற மாதிரி பாவனை செஞ்சு, அந்தப் பையனை ஓங்கி ஒரு தள்ளு தள்ளுனேன். அவன் நிலைதடுமாறி, அப்படியே நேரப் போய் அம்மாவோட தோள்பட்டையில கையை வச்சுப் பிடிச்சுக்கிட்டான்.

அம்மா திட்டுவாங்களோன்னு பயந்து, அவன் சட்டெனக் கையை எடுத்துட்டான். அம்மா உடனே திரும்பி அவனைப் பார்க்குற மாதிரி, என்னைப் பார்த்தாங்க. நான் அவங்களைப் பார்த்து ஒரு கண் அடிச்சு, 'ம்ம்ம்... ஆரம்பி!' அப்படின்னு சொன்னேன்.

அம்மா உடனே முன்னாடி திரும்பிக்கிட்டு, "தம்பி... ரொம்ப இடிக்குது போல இருக்கு. என் தோள்பட்டையில வேணும்னா பிடிச்சுக்கப்பா... நான் தப்பா எதுவும் நினைக்க மாட்டேன்," அப்படனு ரொம்பத் தாழ்ந்த குரல்ல சொன்னாங்க.

அம்மா அப்படிச் சொன்னதும், அந்தப் பையனோட முகம் மலர்ந்து போச்சு. அம்மா அணிந்திருந்த அந்தச் சிவந்த பட்டுப் பிளவுஸ், ரொம்பத் 'லோ நெக் காக இருந்ததால, அவங்க பளபளப்பான முதுகும், அந்தத் தாலிக்கொடி மின்னிய கழுத்தும் அப்படியே அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அம்மாவுக்கு அந்த இருட்டுலையும், அந்தத் தள்ளுமுள்ளுலயும்  அவங்க கழுத்துலையும், முதுகிலையும் வியர்வை முத்து முத்தா மின்ன ஆரம்பிச்சது.

அந்தப் பையன் மெதுவாத் தன் முரட்டுத்தனமான கையை அம்மாவோட தோள்பட்டையில வச்சான். அவனோட விரல்கள் அம்மாவோட அந்தப் பட்டுப் பிளவுஸின் மென்மையையும், உள்ளே இருந்த அந்தச் செழுமையான மேனியின் சூட்டையும் ஒரே நேரத்துல உணர்ந்தது.

அவனோட ஆள்காட்டி விரல் அம்மாவோட அந்த லோ நெக் பிளவுஸின் ஓரத்தைத் தடவிக்கிட்டே, மெதுவா அவங்க முதுகின் கீழ் பகுதிக்கு இறங்குனது.

அவனோட விரல்கள் தன் முதுகை உரசுனதும், அம்மா "ஆஹ்..." அப்படனு ஒரு மெல்லிய முனகலோடு, அவங்க முந்தானையை இன்னும் கொஞ்சம் தளர்த்திவிட்டாங்க. அவனோட கைகள் இப்போ அந்தத் தளர்வான பிளவுஸ்க்குள்ள நுழையத் தயாராக இருந்தது.

நேரம் ஆக ஆக அந்தப் பையன் முதுகை மட்டும் தடவிக்கிட்டே இருந்தானே தவிர, அடுத்த அடி எடுத்து வைக்கல. எனக்கும் அம்மாவுக்கும் இது செம கடுப்பா இருந்துச்சு. அப்போதான் அந்த உண்டியல் வந்துச்சு. எல்லாரும் காசு போட்டுட்டு இருந்தாங்க.

அம்மா உடனே அந்தப் பையன்கிட்ட, "தம்பி... எனக்கு உண்டியல்ல காசு போடணும். கையில பூவும் தட்டும் இருக்கு. என் பர்ஸுல ரூபாய் இருக்கு, கொஞ்சம் எடுத்துத் தர்றியா?" அப்படின்னு    கேட்டாங்க

அந்தப் பையன், "பரவால்ல ஆண்ட்டி... நான் காசு தர்றேன், நீங்க போட்டுக்கோங்க," அப்படின்னு சொல்லவும் எனக்குப் பொத்துக்கிட்டு வந்துச்சு. யார்டா இவன்! இவ்வளவு வாட்டசாட்டமா இருந்துட்டு இவ்வளவு மடையனா இருக்கானேன்னு எனக்கே ஆத்திரம் வந்துச்சு

அம்மா விடாம, "இல்ல தம்பி... அது நேர்ந்து வச்ச ரூபாய். என் ஜாக்கெட்டுக்குள்ள இருக்கு," அப்படின்னு நேரடியாவே சொல்லிட்டாங்க. அப்பவும் அந்த மடையன், "இருங்க ஆண்ட்டி... யாராவது லேடீஸைக் கூப்பிடுறேன்," அப்படின்னு சொல்லவும் அம்மாவுக்குச் சிரிப்பே வந்துடுச்சு.

"பரவால்ல தம்பி... நீங்களே எடுங்க, நான் தப்பா எடுத்துக்க மாட்டேன்," அப்படின்னு அம்மா சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னாங்க. அவன் சுத்தி முத்திப் பார்த்துட்டு, எச்சிலை விழுங்கிட்டு, நடுக்கத்தோட கையை அவங்க பிளவுஸ் பக்கம் கொண்டு போனான்.

அவன் கையை மேலோட்டமா கொண்டு போகவும், அம்மா "தம்பி... என்ன பண்றீங்க?" அப்படனு சத்தமா சொல்லவும், அவன் பயத்துல கையைத் டக்குனு பின்னாடி எடுத்துட்டான். "சாரி ஆண்ட்டி..." அப்படின்னு அவன் பம்மினப்போ

அம்மா இப்போ அவன் காதோரம் குனிஞ்சு வழிஞ்சபடி, "ஐயோ தம்பி... அப்படி மேலோட்டமா கையை கொண்டு போனா எல்லாரும் பார்த்திருவாங்க. முந்தானைக்குள்ளோடு கையை விடுங்க. நான் முந்தானையை வச்சு கவர் பண்ணிக்குறேன்... யாருக்கும் தெரியாது," அப்படின்னு சொன்னாங்க.

அம்மா தன் முந்தானையை ஒரு கவசமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு, அந்தப் பையனோட கையைத் தன் பிளவுஸின் அந்தத் தளர்வான முதல் கொக்கி இருந்த இடத்துக்குள்ள வழிகாட்டினாங்க.

அம்மா முந்தானையை வச்சு கவர் பண்ணிக்கவும், அந்தப் பையனோட கை அந்தச் சிவந்த பிளவுஸ்க்குள்ள புகுந்தப்போ என் இதயம் தாளம் போடுச்சு. 'ஆஹா... இப்போ ஆரம்பிப்பான் பாரு முரட்டுத்தனமான கசக்கலை!' அப்படின்னு நான் ஆர்வமா அவனோட விரல் அசைவுகளையே பார்த்துட்டு இருந்தேன். முதல் கொக்கி கழண்டு இருந்ததால, அவன் விரல்கள் அம்மாவோட மென்மையான மேனிக்குள்ள ஆழமா புதைஞ்சப்போ எனக்கு அப்படியே சிலிர்த்துடுச்சு

'ஆஹா... பிடிச்சிட்டான்டா!' அப்படின்னு நான் நினைக்கும்போதே, அவன் சொருகி வச்சிருந்த அந்தப் பர்ஸை மட்டும் உருவி எடுத்து வெளியே நீட்டுனான். "இந்தாங்க ஆண்ட்டி..." அப்படின்னு அவன் சொன்ன அந்தத் தொனி இருக்கே... அடக் கருமம் பிடிச்சவனே! இவ்வளவு பெரிய வாட்டசாட்டமான ஆளு, இப்படியா ஒரு சோப்லாங்கியா இருப்பான்?

நான் அந்தப் பையனைத் திட்டிட்டு மெதுவா அம்மாவைப் பார்த்தப்போ அவங்க முகம் இருந்த கோலம் இருக்கே , கண்ணை உருட்டி என்னை ஒரு பார்வை பார்த்தாங்க பாருங்க... 'வெளிய வாடா... உன்னை கவனிச்சுக்குறேன்!' அப்படின்னு அந்தப் பார்வையிலேயே எச்சரிக்கை மணி அடிச்சது.

ச்ச... ஓவரா பில்டப் கொடுத்து அம்மாவை உசுப்பேத்தி விட்டுட்டோமே, இப்போ மொத்த கோபமும் நம்ம மேல திரும்பப்போகுதே!' அப்படின்னு எனக்குள்ள ஒரு சின்ன உதறல் ஆரம்பிச்சது.

ஒரு வழியா கூட்டத்தை முடிச்சுட்டு, சாமி கும்பிட்டு வெளில வந்தோம். ஆனா அம்மாவோட முகம் அப்படியே செக்கச் செவேர்னு தகிச்சுட்டு இருந்தது. நான் மெதுவா அம்மாவைக் கிண்டல் பண்றதுக்காக, "என்னம்மா... அந்தப் பையன் எப்படி? நல்லாத் தடவுனானா?" அப்படின்னு கேட்டேன்.

அம்மா கையில் இருந்த தேங்காயை என் மண்டையிலேயே எறியுற மாதிரி காட்டிட்டு, "மொவனே... கடுப்பேத்தாத! இல்லைனா மண்டையிலேயே போட்டுடுவேன்!" அப்படனு கத்தினாங்க.

"டேய்... உன்னை யாருடா இங்க கூட்டிட்டு வரச் சொன்னா? சரியான தொடைநடுங்கியா இருந்தான்! கையை உள்ள கொண்டு போனாலும் சரியா பிசையவே இல்லைடா," அப்படின்னு ஆத்திரத்துல முணுமுணுத்தாங்க.

அம்மா இப்போ இன்னும் ஒரு படி மேல போய், "கீழ குபுக் குபுன்னு ஒழுகுதுடா... இனி என் சூட்டை எப்படித் தணிக்கிறதுன்னு தெரியல," அப்படின்னு சொன்னப்போ தான் எனக்கு அந்தப் பாதிப்பு எவ்வளவு ஆழமா இருக்குன்னு புரிஞ்சுது.

நான் எதாவது ஐடியா சொல்லப் போக, "மொவனே... இனியும் ஐடியான்னு வந்தே, தோலைப் பிச்சிருவேன்! ஓடியே போயிரு!" அப்படின்னு அந்த ஏமாற்றத்துல வெறி கொண்டு கத்துனாங்க. அவங்க அந்தச் சிவந்த பிளவுஸும், கலைஞ்ச தலைமுடியும், அந்த ஆவேசமும் பார்க்கவே ரொம்ப செக்ஸியா இருந்தது.

சரி... சரி... கோபப்படாதீங்க," அப்படின்னு சொல்லிட்டு நான் பைக்கை எடுத்துட்டு வந்து அவங்க முன்னாடி நிப்பாட்டுனேன்.

அம்மா என்கிட்ட ஒரு வார்த்தை கூட பேசாம, 'உம்'னு முகத்தை வச்சுக்கிட்டு பைக்ல ஏறி உக்கார்ந்தாங்க.

பைக்ல உட்காரும்போது அம்மா வேணும்னே என் முதுகுல படாத மாதிரி ரொம்பத் தள்ளித்தான் உட்கார்ந்தாங்க. ஆனா அவங்க முகம் கோபத்துல இன்னும் சிவந்து போய், அந்தத் தளர்வான பிளவுஸ்க்குள்ள அவங்க மூச்சு வாங்குற வேகத்துல அந்த மேடுகள் ஏறி இறங்குறது கண்ணாடியில எனக்குத் தெளிவா தெரிஞ்சுது.

அம்மாவோட பிடிவாதத்தை உடைக்க நான் ஒரு சின்னக் கிரிமினல் வேலை செஞ்சேன். பைக்கை ஸ்டார்ட் பண்ணி கொஞ்ச தூரம் போனதும், ஆள் இல்லாத இடமாப் பார்த்து டக்குனு ஒரு முரட்டுத்தனமான பிரேக் அடிச்சேன்.

அம்மா எதிர்பாராத அந்த வேகத்துல அப்படியே வழுக்கிக்கிட்டு வந்து என் முதுகுல மோதினாங்க. அந்தத் தளர்வான பிளவுஸ்க்குள்ள இருந்த அந்த ரெண்டு 'பஞ்சாமிர்தமும்' எந்தத் தடையும் இல்லாம என் முதுகுல அப்படியே அப்பளம் மாதிரி அமுங்குச்சு.

"டேய்... அறிவு இருக்காடா உனக்கு? எதுக்கு இப்படிப் பிரேக் அடிக்கிற?" அப்படனு கத்திக்கிட்டே என் தோள்பட்டையை ஓங்கி ஒரு கிள்ளு கிள்ளுனாங்க

"ம்மா... அந்தப் பையன் சொதப்பினதுக்கு நானும் ஒரு வகையில் காரணம் தானே?" அப்படின்னு நான் சொன்னதும், அம்மாவோட மௌனம் ஒரு பெரிய புயலுக்கு முன்னாடி இருக்கிற அமைதி மாதிரி இருந்தது. ஆனா, அவங்க அடுத்து செஞ்ச காரியம் என் இதயத் துடிப்பையே நிறுத்திடுச்சு.

அம்மா மெதுவா என் இடையைச் சுத்தி கையைப் போட்டப்போ, நான் ஏதோ பயத்துல பிடிச்சிருக்காங்கன்னு தான் நினைச்சேன். ஆனா, அந்த விரல்கள் சும்மா இருக்கல. என் வயித்துப் பகுதியில இருந்த அந்த மென்மையான கைகள், கொஞ்சம் கொஞ்சமா கீழ இறங்கி என் இடுப்புப் பக்கம் முன்னேற ஆரம்பிச்சது.

நான் பைக்கை ஓட்டிட்டே கண்ணாடி வழியா பார்த்தப்போ, அம்மாவோட கண்ணுல ஒரு விதமான வெறி தெரிஞ்சுது. அவங்க கை நேரா வந்து என் பேன்ட் கூடாரத்துல நின்னப்போ, எனக்கு அப்படியே கரண்ட் பாய்ஞ்ச மாதிரி இருந்தது.

"டேய்... அங்க அந்தப் பையன் பண்ணாததை இப்போ நான் இங்க பண்ணட்டுமா?" அப்படின்னு கேக்குற மாதிரி அவங்க கைகள் அங்கே ஒரு அழுத்தத்தைக் கொடுத்தது.

என் காதோரம் குனிஞ்சு, "அந்தத் தொடைநடுங்கி பையன் பர்ஸை மட்டும் எடுத்துட்டு ஓடிட்டான்... ஆனா எனக்கு இப்போ இந்தத் தாகம் தணியணுமேடா ஜீவா," அப்படின்னு அவங்க சொன்ன அந்தச் சூடான வார்த்தைகள் என் காதுல தேனாப் பாய்ஞ்சுது.

அம்மாவோட கை அங்கே விளையாட ஆரம்பிச்சதும், எனக்குப் பைக்கை ஓட்டுறதுல கவனமே சிதற ஆரம்பிச்சது. பைக்ல இருக்குற மேடு பள்ளங்கள்ல ஏறி இறங்கும்போது, அம்மாவோட மார்புகள் என் முதுகுல அமுங்குறதும், அவங்க கை அங்கே அழுத்தம் கொடுக்கிறதும் சேர்ந்து என்னை ஒரு போதை உலகத்துக்கே கூட்டிட்டுப் போச்சு.

"வீடு வர்ற வரைக்கும் நான் இப்படித்தான் பிடிச்சுட்டு வருவேன். நீ பைக்கை ஓட்டுறியா இல்ல வேற எதாவது பண்றீயான்னு உன் இஷ்டம்," அப்படின்னு சொல்லிட்டு, அந்தத் தளர்வான பிளவுஸோட என் முதுகுல அப்படியே சாய்ஞ்சுக்கிட்டாங்க.

"ம்மா... கீழ ரொம்ப ஒழுகுதா என்ன?" அப்படின்னு நான் விஷமமா கேட்டதும், அம்மாவோட முகம் அப்படியே தக்காளிப் பழம் போலச் சிவந்து போச்சு. அவங்க பதிலுக்கு என் இடையை இன்னும் பலமா கிள்ளுனப்போ, எனக்கு வலிக்கவே இல்லை... அது ஒரு விதமான சுகமா இருந்தது.

அம்மா என் காதோரம் குனிஞ்சு, அந்தச் சூடான மூச்சுக் காற்று என் பிடரியைச் சுட, "ஆமாடா மாமா பையா ... அந்தத் தொடைநடுங்கிப் பயலையும் அந்தத் திருவிழாக் கூட்டத்தையும் காட்டி என்னை உசுப்பேத்தி விட்டுட்டு இப்போ நக்கல் கேக்குதா உனக்கு?" அப்படின்னு முணுமுணுத்தாங்க.

அவங்க கை இப்போ என் பேன்ட் கூடாரத்துல இன்னும் அழுத்தமா ஒரு பிடியைப் பிடிச்சுது. "வீட்டுக்கு வர்ற வரைக்கும் நான் விடமாட்டேன். நீயும் உன் அம்மாவைச் சும்மாச் சும்மாத் திருவிழா ஆண்ட்டி கூட ஒப்பிட்டுப் பேசிட்டே இருந்தே... இப்போ அந்த ஆண்ட்டி அனுபவிச்சதை விட அதிகமா எனக்கு வேணும்," அப்படின்னு சொன்னாங்க.

பைக் போற வேகத்துல காத்து அவங்க முந்தானையை லேசா விலக்க, முதல் கொக்கி இல்லாத அந்தச் சிவந்த பிளவுஸ்க்குள்ள அவங்க மேனி விம்மிப் புடைக்கிறது கண்ணாடியில எனக்கு அப்பட்டமா தெரிஞ்சுது. ஆனா, அடுத்த அம்மா செஞ்ச காரியம்தான் என்னை தூக்கி வாரிப்போட்டது. அம்மாவின் கை என் கூடாரத்தில் இருந்தது; என் பேண்ட் ஜிப்பை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மெல்லக் கீழ இறக்கினாள்.

"ம்மா என்ன பண்ணுறீங்க? எதிர்ல வண்டி வந்துட்டு இருக்கு!" என்று பைக்கை ஓட்டிகிட்டே நான் தவிப்போடு நெளிந்தேன். ஆனால் அம்மா எதற்கும் அசருவதாக இல்லை. "அதெல்லாம் ஒரு பிரச்சனையும் இல்லடா," என்று சொல்லிக்கொண்டே, ஜிப்பை முழுமையாகத் திறந்து தன் கையை உள்ளே விட்டாள்.

"ஆஅ.. அம்மா ப்ளீஸ்... வீட்டுக்கு போனதும் என்னவெல்லாம் பண்ணிக்கோங்க, இங்க வேண்டாம் ம்மா... ஆஆ!" என்று நான் கெஞ்சினேன். அம்மா என் பேச்சை மதிக்காமல், என் உறுப்பை அப்படியே தூக்கி வெளியே விட்டாள். எதிரில் வந்து பலமாக அடிக்கும் குளிர்ந்த காற்று என் உறுப்பில் உரசிச் செல்ல, பைக் அப்படியே பெட்ரோல் தணல் மேல் வெறிகொண்டு நிற்பது போல ஒரு தகிப்பு எனக்குள் ஏறியது.

அந்த இன்ப அதிர்ச்சியில் நான் லயித்து இருந்தபோது, எதிரில் ஒரு கார் மின்னல் வேகத்தில் வர... நிலை தடுமாறிய நான் ரோட்டை விட்டு சட்டெனக் கீழ சடுதியான பள்ளத்தில் பைக்கை விட்டேன். ஒரு நொடியில் எல்லாம் தலைகீழானது!

நல்ல வேலையாக அம்மாவுக்கும் எனக்கும் பலமான அடி ஏதுமில்லை. ஆனால் பைக் ஒரு பெரிய பள்ளத்தில், சகதியில் சிக்கிக்கொண்டது.

எங்களை மோதாமல் இருக்க அந்தச் சொகுசு காரும் ரோட்டை விட்டு விலகி, அங்கிருந்த ஒரு முட்புதரில் பலமாகச் சிக்கிக்கொண்டது.

என் உறுப்பு இன்னும் வெளியே இருக்க, ஜிப் திறந்த நிலையில் நான் நிலைகுலைந்து நிற்க... அம்மா தன் தளர்வான பிளவுஸைச் சரி செய்யாமல், மூச்சிறைக்க அந்தப் பள்ளத்தில் இருந்து எழுந்தாள். "டேய் ஜீவா... உனக்கு ஒன்னும் ஆகலையே?" என்று பதற்றமாகக் கேட்ட அம்மா, என்னைத் தூக்கி விட்டாள். நான் சட்டென உறுப்பை உள்ளே தள்ளி ஜிப்பை மாட்டிக்கொண்டேன்.

"ம்மா... எனக்கு ஒன்னும் ஆகல. ஆனா அந்த காரைப் பார்த்தீங்களா? உள்ள இருந்தவங்களுக்கு என்ன ஆச்சுன்னு தெரியல. இருங்க போய் பார்த்துட்டு வர்றேன்," என்று அம்மாவை அங்கேயே விட்டுவிட்டு அந்த காருக்கு ஓடினேன்

கிட்டப் போகவும், பின்னாடி இருந்த சீட்டின் டோர் திறந்து ஒரு வாலிபன் - கிட்டத்தட்ட என் வயசுதான் இருக்கும் - வெளியே வந்தான். அவன் பதட்டத்தில் முன் கதவைத் திறக்க, இன்னொருத்தன் அவனைப் போல் இல்லாமல் கொஞ்சம் ஒல்லியாக இருந்தான்; அவனும் தள்ளாடியபடி வெளியே வந்தான்.

"டேய்... ஒண்ணுமே ஆகலையேடா!" என்று மாறி மாறி அந்த நண்பர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டார்கள். நான் அவர்களிடம் மன்னிப்பு கேட்கும் முன், "ப்ரோ... சாரி ப்ரோ!" என்று அவர்களே முந்திக்கொண்டு வாய் விட, நான் அப்படியே அமைதியானேன்.

"உங்களுக்கு ஒன்னும் ஆகலையே பாஸ்?" என்று அந்த வாலிபன் பணிவாகக் கேட்டான். நான் "இல்ல பாஸ்," என்று சுருக்கமாக முடித்தேன்.

அந்த ஒல்லியான ஒருவன், "பாஸ்... என் பிரெண்ட் கொஞ்சம் ட்ரிங்க்ஸ் பண்ணிருக்கான். அதான் காரைத் தாறுமாறா ஓட்டிட்டான்," என்று சொல்ல, அப்பதான் கவனிச்சேன்... டிரைவர் சீட்டில் இருப்பவன் ஸ்டியரிங்கைப் பிடித்தபடி மயங்கிய நிலையில் இருந்தான்.

நான் அந்த டிரைவரைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, பின்னாடியே அம்மா மெதுவாக நடந்து வந்தாள். அந்தச் சிவந்த பட்டுப் பிளவுஸின் முதல் கொக்கி இன்னும் கழண்டு இருக்க, காரின் ஹெட்லைட் வெளிச்சம் நேராக அம்மாவின் மேல் விழ, அந்தப் பிளவுஸின் ஆழமான கழுத்து வழியாகத் தெரிந்த அந்தத் தளர்வான தரிசனத்தை அவர்கள் இருவரும் போதை கண்களால் உற்றுப் பார்த்தார்கள்.

அந்தத் திருவிழா கூட்டத்தில் மிஸ்ஸான அந்த 'த்ரில்' இப்போ இந்த இருட்டு ரோட்டுல, ரெண்டு போதை ஆசாமிகள் முன்னாடி ஆரம்பிக்கப் போகுதான்னு என் மனசு கணக்குப் போட ஆரம்பிச்சது .

தொடரும் ...

நண்பா, ஒரு முக்கியமான வேலை விஷயமா வேலூர்ல மாட்டிக்கிட்டேன். இப்பதான் ஊர் வந்து சேர்ந்தேன், வந்த உடனே உங்களுக்காக இந்தப் பதிவை போட்டுட்டேன்.
உண்மையைச் சொல்லப்போனால், எல்லாமே ரெடியாத்தான் எழுதி வச்சிருந்தேன். ஆனா கடைசி நிமிஷத்துல வெளியூர் வேலை வந்ததால போஸ்ட் பண்ண முடியாம போயிடுச்சு. அதான் வந்த வேகத்துல அப்டேட் பண்ணிட்டேன்.
சின்ன ஒரு வருத்தம் என்னன்னா, அவசரத்துல படம்  எதுவும் ஆட் பண்ண முடியல. ஆனா அடுத்த அப்டேட்ட கண்டிப்பா இன்னும் சீக்கிரமா, அட்டகாசமா ரெடி பண்ணிடுறேன் நண்பா.
உங்கள் பொறுமைக்கும் ஆதரவுக்கும் மிக்க நன்றி!




 

இந்த சுருக்கமான அப்டேட்டுக்காக நன்றி bro.. படங்களை தவறவிட்டாலும் பரவாயில்லை, பிறகு சேர்க்கலாம். கதையில் நிறைய திருப்பங்கள் இருக்கின்றன, அது நம்மை ஆர்வமாக வைத்திருக்கிறது. அடுத்த அப்டேட் இந்த வார இறுதியில் விரைவில் வரும் என்று நம்புகிறேன் bro.