బృందావనం

[SivaSai]

Part - 93

రుద్ర నుంచి ఫోను రాకపోయేటప్పటికి శాంభవిలో కంగారు ఎక్కువఅవుతుంది. చారులత దగ్గరికి వెళ్లి అత్తయ్య అని పిలిస్తే...ఏంట్రా.. ఏమీ లేదు అని మళ్ళీ వెనక్కి తిరిగితే..

ఇలా రా చిట్టి తల్లి అని పిలిస్తే వెళ్లి దగ్గర కూర్చుంటుంది. ఎందుకు అంత కంగారు పడుతున్నావు.  వెళ్ళింది నా కొడుకు, అన్నయ్య.

వాళ్ళిద్దరూ విడివిడిగా వెళితేనే పనిలో అపజయముండదు.. అలాంటిది ఇద్దరూ కలిసి వెళ్లారు. ఖచ్చితంగా అందర్నీ తీసుకుని వస్తారు.

వస్తారు అని నాకు నమ్మకం ఉంది.  కాకపోతే నాన్న ఎలా ఉన్నారు అని నా భయం. తెలియగానే ఏమైపోయి ఉంటారో..  తట్టుకోలేకపోయి ఉంటారు.

శాంభవి కంగారు చూసి చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకుని..  నిన్ను ఒక్క విషయం అడుగుతాను నిజాయితీగా నిజం చెప్పరా. అడగండి అత్తయ్య..

ఎంతసేపు భాను అన్నయ్య గురించి ఆలోచిస్తున్నావు కదా.
ఒక్కసారి కూడా నీ కన్నతండ్రి గురించి ఆలోచించాలి అని అనిపించలేదా.

ఆ తండ్రి బాధ ఏరోజు నీ హృదయాన్ని చేరలేదా..  పెంచిన తండ్రి ఏమైపోతాడో అని కంగారు పడుతున్నావు. కానీ నువ్వు కన్న తండ్రికి దగ్గర అవ్వడం లేదు అని ఆ తండ్రి ఎంత విలవిల్లాడుతున్నాడో ఒక్కసారి అయినా ఆలోచించావా...

హ్మ్.. ఆలోచించాను అందుకే కదా నాన్న అని పిలుస్తున్నాను  కానీ చిన్నప్పటి నుంచి నన్నే ప్రాణంగా.. వాళ్లే సర్వస్వం గా బ్రతికాము.

నా ప్రతి తలుపులో..  భాను నాన్న,  శివ నాన్నే వస్తారు. తర్వాత ఎవరైనా ఇది నేను మార్చలేను అలా అని నా కన్నతండ్రిని తక్కువ చేయలేను.

పరిస్థితులన్నీ నాన్నకి తెలుసు. నేనెవరో తెలిసినప్పటి నుంచి నా చుట్టూ ఉన్న వాతావరణం చూస్తూనే ఉన్నారు. ఆయనకి బాధ లేదు అని నేను అనను.

కాకపోతే భాను నాన్న వాళ్ళకి ఈ విషయం ఒక్కసారిగా విని తట్టుకోవాలి అంటే కష్టం. ఒక్క విషయం ఆలోచించండి అత్తయ్య.

పుట్టినప్పటినుంచి నేనే కూతురిని..  చాలా రోజుల తర్వాత ఇంట పుట్టిన ఆడపిల్లని అపురూపంగా పెంచుకున్నారు.

కాలు కింద పెడితే ఎక్కడ కందిపోతుందో అని గుండెల మీద పెట్టి కొని పెంచారు. అలాంటిది వాళ్ళకి ఒక్కసారిగా ఈ చేదు నిజం తెలిస్తే...

ఏమైపోతారు.  నువ్వు అన్నది కూడా నిజమేలే...కాదు అనలేను.  నీకు వాళ్ల గురించి బాధ..  నువ్వు మాకు దూరమైనప్పుడు నుంచి అన్నయ్య బాధని చూస్తున్నాను కదా..  అందుకే నాకు అన్నయ్య గురించి బాధ..

నేనొక్కసారి అమ్మ దగ్గరికి వెళతాను.  నేను రానా. లేదు అన్నయ్యకి కాల్ చేస్తాను అని విహాన్ కి కాల్ చేస్తుంది. వెంటనే లిఫ్ట్ చేసి చెప్పరా ..

బిజీగా ఉన్నారా అన్నయ్య . నీకన్నా ఏది ఇంపార్టెంట్ కాదు. విషయం ఏంటో చెప్పు తల్లి అని.  మీరు ఖాళీగా ఉంటే ఒకసారి వస్తారా.. అమ్మ దగ్గరికి వెళదాము.

ఇప్పుడే బయలుదేరుతున్నాను అని  అద్వైత్ కిఇన్ఫర్మేషన్ పాస్ చేసి బయలుదేరుతాడు. విహాన్ రాగానే శాంభవి చారులత తో చెప్పి బయలుదేరుతుంది.

లహరి దేవాలయంలోనికి వెళ్లి అక్కడ పువ్వులు అన్నీ సర్ది కూర్చుని చూస్తూ ఉంటుంది. పక్కనే కూర్చుని తల నిమురుతూ.. ఏమైంది రా..

అర్థం కావడం లేదు అన్నయ్య.  చాలా భయంగా ఉంది.  మీ బావ వెళ్ళాక ఒక ఫోను లేదు ఏమీ లేదు. లిఫ్ట్ చేయడం లేదు. అక్కడ ఏం జరిగిందో ఏం జరగబోతుందో తెలియక చాలా టెన్షన్ గా ఉంది.

అయ్యో నా బంగారు తల్లి..  వెళ్ళింది ఎవరు రుద్ర. రుద్ర వెళ్ళిన చోట ఫెయిల్ అవ్వడం అన్నది ఉండదు. నువ్వు చూస్తూ ఉండు..  అందరిని తీసుకు వస్తాడు.

బావ నీ ఫోన్ లిఫ్ట్ చేయడం లేదు అంటే నీకు సర్ప్రైజ్ ఇవ్వాలి అనుకుంటున్నాడు.  నాకు అలాంటి సర్ప్రైజ్ ఏమి వద్దు.  విషయం ఇది అని తెలిస్తే చాలు.

మోకాళ్ళ మీద కూర్చుని లహరి సమాధి పైన పడుకుని నాకు ప్రశాంతత ఇవ్వు అమ్మ.. నాన్న వాళ్ళు ఎవరూ బాధపడకుండా అందరూ సంతోషంగా ఉండాలి.

నన్ను కూతురుగా గానే చూడాలి. ఎప్పటికీ వాళ్ళు దూరం కాకూడదు.

శాంభవి మనసులోని గుండె దడగా కొట్టుకుంటుంది .
నన్ను  పెంచుకున్న తండ్రె.. నా దృష్టిలో కన్న తండ్రి..  రక్తసంబంధం లేదని నాన్న నన్ను దూరం చేసుకుంటారా..

నేను లేకపోతే నాన్నలు ఉండగలరా... వాళ్ళ మాట వినపడకపోతే నేను ఊపిరి తీసుకోగలనా.. ఈ విషయం తెలియగానే నాన్న ఏమైపోతాడో అనే భయం నన్ను నిలువనివ్వడం లేదు.

నాన్న చూపులోని ఆ ఒక చిన్న మెరుపు కూడా నా హృదయాలంకారాన్ని మెరిసిస్తుంది;
నేనెవరో నిజంగా ఆయన కూతురు కాదు అనిపిస్తే, ఆయన దూరమవుతాడా?
ఆ దూరం  నా ప్రపంచాన్ని చిదిమేస్తుంది.

నాకు నన్ను 'కూతురు'గా మాత్రమే పిలవాలని ఉంది —
ఆ పిలుపే నాకు గుర్తింపు, ఆగమనం, అవార్డు కాదు; అది జీవనాశ్రయం.

వాళ్ళ ప్రేమతో ఆ కుటుంబం నిర్మితమై ఉంది. ఇది నిజం తెలిసిన తర్వాత ఎవరు మనుషలు కాలేరు. ఆ కుటుంబం దుఃఖంలో మునిగిపోకూడదు అనే ఆశే నా నిత్యమైన ప్రార్థన.

భర్త, కన్న తండ్రి ఇంకా రాలేదు అన్న భయం.. వెళ్లిన ఇద్దరూ ఇంకా రాలేదు. ఫోన్ కూడా చేయలేదు. ఎవరు ఎన్ని చెబుతున్నా కుదురుగా ఉండలేక పోతున్నాను.

వాళ్లు రాకపోతే, అర్థం మార్చుకోమని ఊహలు హెచ్చరిస్తున్నాయి.
వాళ్ల రాక మా బంధానికి జీవం నింపుతుంది. 
నాకు ధైర్యాన్నిఇవ్వు అమ్మ.

నేను నిస్సహాయంగా ఉండను. ఏనాటి రుణమో నేను ఆ ఇంటికి చేరాను. ఆ రుణం అలాగే ఉండిపోని . ఇది నా అత్యాశ అనుకున్న పరవాలేదు.

అమ్మ..  నాకు ఉన్న ఒకే ఒక్క   ఆశ.. నన్ను భాను ప్రసాద్ కూతురుగా  బంధించు.
నాన్న ఎప్పుడు నన్ను కూతురు గానే చూస్తారు కదు అని సమాధి ని ఇంకా గట్టిగా పట్టుకుంటుంది. అది చూస్తున్న విహాన్ కి...

శాంభవి మానసిక సంఘర్షణ అర్థం అవుతూ ఉంటుంది. దగ్గరికి వెళ్లి భుజం మీద చెయ్యి వేసి కంగారు పడకురా... అన్ని నువ్వు అనుకున్నట్టుగానే జరుగుతాయి.
సమాధి మీద నుండి లేచి కళ్ళు తుడుచుకుని.. ఈ భయాల బరువు నా అరుపు కాదు — అది మా బంధానికి పటుత్వం కావాలి నన్ను ఆ కుటుంబంలో మనిషిగానే చూడాలి.

తప్పకుండా నువ్వు కోరుకున్నట్టుగానే జరుగుతుంది ఎవరో వస్తున్నట్టు అనిపించి ఇద్దరు వెనక్కి తిరిగి చూస్తే.. రాఘవేంద్ర జితేంద్ర వస్తూ ఉంటారు.

తాతయ్య వాళ్ళు ఏంటి..  ఏమో అని లేచి నిలబడతారు.  రాఘవేంద్ర మనవరాలు దగ్గరికి వచ్చి ఏర కంగారు పడుతున్నావా..


భయపడకు. అంతా నువ్వు అనుకున్నట్టుగానే జరుగుతుంది.
విహాన్ కి కాల్ వస్తే.. మాట్లాడి.. శాంభవి  వెళ్దాం పద.. ఎవరు రా ఫోను.. బావ చేశాడు నాన్న.  దారిలో ఉన్నారంట..

ఇంటికి వెళ్ళమని చెప్పాడు.  మనం ఇక్కడున్నామని ఎలా తెలుసు అన్నయ్య. అక్కడ ఉన్నది రుద్ర.  అన్ని అలాగే తెలిసిపోతాయి.

కారు నేరుగా బృందావనానికి వెళుతుంది. ఇక్కడికి వచ్చాము ఏమిటి అన్నయ్య. బావ ఇక్కడికే తీసుకురమ్మన్నాడు.

ఇల్లంత పువ్వులతో అలంకరిస్తూఉంటారు.  అనసూయ తులసి కంగారుపడుతూ అందరికీ పనులు పురమాయిస్తూ ఉంటారు.

చారులత కౌసల్య, మాధురి ఏమేమి వండాలో చెబుతూ ఉంటారు. హంగామా అంతా  ఇంత కాదు.  అసలు ఏం జరుగుతుంది ఇక్కడ.. ఎవరైనా చెబుతారా అని శాంభవి అడిగితే.. రా..రా తల్లి నీకోసమే చూస్తున్నాము.

నువ్వు వెళ్లి రెడీ అవ్వు.  రుద్ర వాళ్ళు వచ్చేస్తున్నారు.  ప్లీజ్ నానమ్మ విషయం ఏంటో చెప్పండి. టెన్షన్ తట్టుకోలేకపోతున్నాను.

అందరూ సంతోషంగావస్తున్నారా..  ఆ ఒక్క విషయం చెప్పండి చాలు.  ధీరజ్ వచ్చి   ఒరేయ్ ఇంత మందికి బావ మీద నమ్మకం ఉంది కానీ నీకు రావడం లేదా..

నమ్మకం లేక కాదు అన్నయ్య ఒక చిన్న భయం అంతే.. అందరూ వస్తున్నారు.. మమ్మల్ని నమ్ము.  వెళ్లి రెడీ అవ్వరా...

సరే అని శాంభవి రెడీ అయ్యి ఎదురు చూస్తూఉంటుంది. కార్ సౌండ్ వినగానే బయటికి పరిగెత్తుకుంటూ వెళుతూ ఉంటే.. ఆగు  శాంభవి అని కౌసల్య ఆపుతుంది.

ప్లీజ్ పెద్దమ్మ నన్ను బయటకు వెళ్లనివ్వు. అలాకాదురా వచ్చే వాళ్ళకి నువ్వే హారతి పట్టి లోపలికి తీసుకురా..

సరే అనగానే సర్వెంట్..  హారతి పళ్లెం తీసుకువచ్చి శాంభవి చేతికి ఇస్తారు.
రేపల్లె నుంచి వచ్చినా అందరికీ శాంభవి ఎలా రిసీవ్ చేసుకుంటుందో..  మన అనుకుంటుందో లేదో అని ఒక ఆందోళనతోనే వస్తారు.

కానీ వారి అనుమాని పటాపంచలు చేస్తూ హారతి పళ్లెం తో ఎదురు వస్తుంది.  శాంభవిని అలా చూడగానే... అందరికీ హృదయంలో తడిచేరి కళ్ళల్లో నుంచి కారుతుంది.
వాళ్ళ అందరిని చూడగానే శాంభవి పరిస్థితి కూడా అలాగే ఉంటుంది.

ఒక అపురూపమైన భావోద్వేగ పరిస్థితి...

కథ కొనసాగుతుంది...