బృందావనం

[SivaSai]

Part - 92

అల్లుడుగారు నిజం చెప్పండి. ఎందుకు ఇలాగా జోక్ చేస్తున్నారు. మావయ్య ఇలాంటి సీరియస్ విషయంలో మీతో జోక్ చేస్తానా..

కానీ అది ఎలా సంభవం. ధరణికి కూడా తెలియకుండా ఎలా ఉంటుంది.  అత్తయ్య గారు చెప్పారుఅని కష్టంగా మాట్లాడుతూ ఉంటే..

ఆ రోజు ధరణి అత్తయ్యకు పుట్టిన బిడ్డ చనిపోతే.. అత్తయ్యకి ఏమవుతుందో అని కంగారు పడుతున్నప్పుడే..
శాంభవి అత్తయ్య ఒడిలోకి చేరింది.

ఆ విషయం ధరణి అత్తయ్య వాళ్ళ అమ్మగారికి..  బిడ్డని ఇచ్చి ఆవిడకి తప్ప ఎవరికీ తెలియదు. అందుకే ఆ విషయం మరుగున పడి పోయింది.

  మీరు చెప్పేది నిజమని ఏమిటి గ్యారెంటీ.. మా ఇంటిలో అమ్మవారు ముందు వెలుగుతున్న దీపమే సాక్ష్యం.  లహరి అత్తయ్య దూరమైన నిమిషమే ఆ ఇంటిలో దీపం కొండెక్కిపోయింది.

అప్పుడే మాకు చెప్పారు ఎప్పుడైతే ఈ ఇంటి మహాలక్ష్మి తిరిగి వస్తుందో తన చేతుల మీద గాని దీపం వెలుగుతుంది అని. శాంభవి చేతుల మీద గాని దీపం వెలిగింది .

మీరు చెప్పవలసిన అవసరం ఏమొచ్చింది.  మీరు ఎంత చెబుతున్నా.. నా మనసు ఒప్పుకోవడం లేదు అని భాను మాట్లాడలేకపోతాడు.

దేవేంద్ర పక్కనే కూర్చుని మీ మానసిక సంఘర్షణ నాకు అర్థం అవుతుంది. మాకు ఈ విషయం ఎప్పుడో తెలుసు. కానీ చెబితే మీరు ఏమైపోతారో..  శాంభవి తట్టుకోగలుగుతుందో లేదో అని ఇన్ని రోజులు చెప్పలేదు.

కానీ మా శత్రువుల ద్వారా గాని..మూడో మనిషి ద్వారాగాని మీకు తెలి స్తే మమ్మల్ని తప్పుగా అనుకుంటారు అన్న ఉద్దేశంతోనే ఇక్కడ వరకు రావలసి వచ్చింది..లేకపోతే ఈ విషయం మీకు ఎప్పటికీ తెలియనిచ్చే వాళ్ళం కాదు.

23 ఏళ్లుగా ప్రాణంగా, కంటికి రెప్పలా పెంచుకున్న ఆ అమ్మాయి ఒక్కసారిగా “మన రక్తం కాదు” అని తెలిసిన క్షణం…
ఆ తల్లిదండ్రుల గుండెలో ఆ మాట ఒక బాణంలా గుచ్చుకుంది.

భాను, శివ ని పట్టుకుని అన్నయ్య ఏమిటి ఇదిఅని ఆవేదనతో తల్లడిల్లి పోతూ ఉంటాడు :
“ఏంటి ఇది? ఇంతకాలం నా రక్తమని, నా వారసత్వమని గర్వంగా చూసుకున్న కూతురు… ఎప్పుడూ నా భుజం మీద నిద్రపోయే చిన్నారి… నా రక్తం కాదా? దానికి నేను తండ్రిని కానట్టా?” అని ఆత్మతోనే యుద్ధం మొదలవుతుంది.

స్పృహలోకి వచ్చిన ధరణి జయంతిని పట్టుకొని ఏడుస్తూ ఉంటుంది.  ఆ ఇద్దరి తల్లుల కన్నీళ్లు ఒకరిని ఒకరిని తడిపేస్తూఉంటాయి.

“రక్తమా రక్తం కాదా అని ఎందుకు? నా గర్భంలో నిద్రపట్టకపోయినా, నా ఒడిలో నిద్రపోయింది. నా పాలతో పెరిగింది, నా చేతి వంటతో తిన్నది… నాకు ఆమే కూతురే!” అంతే కదా అక్క చెప్పు శాంభవి మన కూతురే కదా అని ఆవేదనతో ఏడుస్తూ ఉంటుంది.

అన్నయ్యలు  ముగ్గురు ఈ నిజాన్ని జీర్ణించుకోలేక పోతారు. చిన్నప్పటినుంచి అరచేతుల్లో పెంచిన చెల్లి తన చెల్లి కాదా అని ఎవరో వచ్చి చెబితే ఒప్పుకోవాలా..

  ఒకవైపు “అమ్మ మన చెల్లెలే!” అని గట్టిగా నిలబడతారు. కానీ మరోవైపు సమాజం చూపించే వేళ్లను ఊహించుకుంటూ లోపల చీలిపోతారు.

నానమ్మ, తాత కన్నీరు ఆపుకోలేరు.
నానమ్మ గుండెల్లో ఒక్క ఆలోచన: “మన వంశానికి రక్తం కాకపోతే, ఆమే స్థానం ఏమవుతుంది?”
కానీ వెంటనే హృదయం మరో ప్రశ్న అడుగుతుంది: “కానీ ఈ 23 ఏళ్ల బంధం, ఆ నవ్వులు, ఆ కౌగిలింతలు రక్తం కన్నా ఎక్కువ కదా?”


ఇలా కుటుంబం మొత్తంలో అంతరంగిక సంఘర్షణ మొదలవుతుంది.
ఒకవైపు సమాజపు మాటలు, రక్త సంబంధం అన్న వాస్తవం.
మరోవైపు ఇన్నేళ్లుగా పెంచుకున్న అపారమైన ప్రేమ, అనుబంధం.

ఎటు చూసి నా శాంభవి గుర్తులే.. ప్రతి ఆనందంలో ప్రతి నవ్వులో ఉన్నది శాంభవి జ్ఞాపకాలే.. అలాంటిది శాంభవి ఈ ఇంటి వారసురాలు కాదు అంటే ఆ కుటుంబం తట్టుకోలేక పోతుంది.
“రక్తం ముఖ్యం? లేక ఇన్నేళ్ల ప్రేమ ముఖ్యం?”

దేవేంద్ర రామచంద్రయ్య గారి చేతులు పట్టుకుని శాంభవి ఎప్పటికీ మీ మనవరాలే..  మీ తరవాతే మేము ఎవ్వరిమైనా..

అవును కదా...  నిజమే కదా అని అనుమానంగా అడుగుతారు.  దానికి దేవేంద్ర చిన్నగా నవ్వుతూ శాంభవికి ఈ విషయం తెలిసినప్పుడు రెండు రోజులు మనుషుల్లో లేదు.  తట్టుకోలేకపోయింది.

మాకందరికీ చాలా భయమేసింది.  ఏమైపోతుందా అని.. నా కూతురికే నేను సాక్ష్యాలు చూపించుకోవలసి వచ్చింది. నన్ను ఒప్పుకోలేక..  మీకు దూరం జరగలేక నరకం అనుభవిస్తుంది.

ఈరోజు మేము బయలుదేరినప్పుడు కూడా నాన్న జాగ్రత్త.. ఈ నిజం తెలిస్తే నాన్నకి ఏమీ అవ్వదు కదా..
అని మీ గురించి ఆలోచించింది కానీ ఎదురుగుండా ఉన్న కన్నతండ్రి ఇన్ని సంవత్సరాలునాకోసం ఎదురు చూశాడే..

నేను దగ్గర అవ్వకపోతే ఏమైపోతాడో అన్న ఆలోచన రాలేదు..రావాలని కూడా నేను అనుకోవడం లేదు. ఒక నిమిషం కళ్ళు మూసుకుని తెరిచి.. శాంభవి పుట్టడానికి కారణం అయ్యాను కానీ తండ్రి స్పర్శ..  ప్రేమ..  భరోసా ఏమి అందించలేకపోయాను.

ఇన్ని సంవత్సరాలుగా నా కూతురు కోసం నేను ఎదురుచూసాను కానీ  శాంభవి కి మాత్రం మీరే తల్లిదండ్రులు.

తన ఊహ ప్రపంచం ధైర్యం.  ఒక ఆడపిల్లకి కావలసిన అన్ని రకాల భరోసా మీరు మాత్రమే. ఈరోజుకి ఉదయం లేవగానే మీకు ఫోన్ చేసి మాట్లాడుతుంది.

నేను కనపడగానే పలకరిస్తుంది. నేను దూరమైన శాంభవి తట్టుకోగలుగుతుంది.  మీరు ఒక్క నిమిషం కూడా నా కూతురివి కాదా అని అడిగితే... ఆ నిమిషమే శాంభవి మనకి దక్కదు.

భాను కంగారుగా ఏం మాట్లాడుతున్నారు మీరు.  కూతురు గురించి అలా మాట్లాడొచ్చా.. ఇదేనండి ప్రేమ బంధం.

మీరు రక్తానికి మించిన ప్రేమని పంచారు.   మేము బయలుదేరినా గంట నుంచి శాంభవి ఫోన్ చేస్తూనే ఉంది. నాన్న ఎలా ఉన్నారు..  అమ్మ ఎలా ఉంది.

తాతయ్య అని అసలు మీ అందరి గురించి అడుగుతూనే ఉంటే.. ఇంకా వెళ్ళలేదు అన్నా సరే ఎంతసేపు డ్రైవింగ్
నాన్న నాన్న అని కలవరిస్తూనే ఉంది.

తర్వాత మాట్లాడతాను బిజీ అని ఫోన్ సైలెంట్ లో పెట్టేసాడు. మాటిచ్చాడు రుద్ర మిమ్మల్ని అందరిని నవ్వుతూ తీసుకు వస్తాను అని..

ఎప్పటికీ నువ్వు భాను మావయ్య కూతురువే అని..  నిన్ను భాను మావయ్య కూతురు గానే చూస్తాము అని చెప్పిన తర్వాతే శాంతించింది.

తన ఆరాటం ఆలోచన అన్ని మీరేనండి.  ఈ నిజం చెప్పడానికి ముఖ్య కారణం శత్రువులు. వాళ్ల ద్వారా నిజం తెలియకూడదు అన్న ఒక్క ఆలోచనతోనే... శాంభవికి మీకు చెప్పవలసి వచ్చింది .

అందుకు మమ్మల్ని క్షమించండి. శాంభవిని మీ కూతురుగానే చూడండి అని దేవేంద్ర చేతులు జోడిస్తాడు.
రుద్ర ఆ చేతిలో మీద చేతులు వేసి మావయ్యతో పాటు నేను కూడా అడుగుతున్నాను.

దయచేసి శాంభవి కి మీరు దూరం జరగవద్దు. మామా అల్లుడు చెప్పిన దానికి కుటుంబం మొత్తానికి హృదయం ద్రవిస్తోంది.

ఒక్క నిమిషం అందరూ ఆలోచిస్తూ ఉంటారు. ఇంత దూరం వచ్చి చెప్పవలసిన అవసరం వీళ్ళకి లేదు. రిపోర్ట్స్ చూపించి శాంభవికి  ఈ కుటుంబంతో ఎటువంటి సంబంధం లేదు అన్న ఏమీ చేయలేము.

కానీ అలా చేయకుండా బ్రతిమాలుతున్నారు శాంభవి ఎప్పటికీ మీ అమ్మాయే..  మీ కూతురుగానే చూడండి అని అడుగుతున్నారు.

మన ఆలోచనలు మన ప్రేమలో శాంభవి ఎప్పటికీ ఈ ఇంటి కూతురు.  ఇంకా అది మాత్రమే చూసుకోవాలి కానీ మన ఇంట పుట్టిందా లేదా అన్నది అనవసరం.

పుట్టిన క్షణం నుండే మన ఇంట బిడ్డగా పెరిగింది అదే వాస్తవం.  రామచంద్రయ్య గారు దేవేంద్ర చేతులు పట్టుకొని మీరు ఇంత ప్రాదేయపడవలసిన అవసరం లేదు.

మీరు అవునన్నా.. కాదన్నా.. శాంభవి నా మనవరాలు. ఈ ఇంటి వారసురాలు. మీరు రక్తం మాత్రమే ఇచ్చారు కానీ మా పంచప్రాణాలు మా బిడ్డ పైనే పెట్టుకున్నాము.

ఈ మాట చాలండి. శాంభవికి నేను ఇచ్చిన మాట నిలబెట్టుకోగలిగాను.  మిమ్మల్ని నవ్వుతూ తీసుకువస్తాము అని మాట ఇచ్చాము.

దయచేసి మమ్మల్ని మన్నించి మీ అమ్మాయిని అలాగే చూడడానికి రండి అని దేవేంద్ర కన్నీళ్లుతో అడుగుతాడు.  రుద్రకి దేవేంద్రుని చూస్తే చాలా బాధగా అనిపిస్తుంది.

కూతురు అని తెలిసిన దగ్గర కాలేకపోతున్నాడు. పెంచిన వాళ్ళే జీవితాంతం తల్లిదండ్రులుగా ఉండాలి అని బ్రతిమాలుతున్నాడు.

భగవంతుడా ఏమిటి ఈ పరీక్ష..చినమామకి ఇంకా ప్రశాంతత లేదా..  సంతోషమన్నది రాదా...
శివ దేవేంద్ర చేతుల పట్టుకుని మమ్మల్ని తల్లిదండ్రులగా జీవితాంతం ఉండమంటున్నారు. అదే మాకు పెద్దవరం.

దానికి మీరు దూరం జరిగి శాంభవి నీ మా ఇంటి బిడ్డగా ఉంచనవసరం లేదు. పెళ్లయిన ఆడపిల్ల  పుట్టింటి నుంచి అత్తవారింటికి వెళ్ళవలసినదే..

అలాగే మా ఇంటి నుంచి శాంభవి అత్తవారింటికి వెళ్ళింది. అదే మాకు మీరు చేసిన గొప్ప మేలు. లోకం దృష్టిలో మమ్మల్ని తల్లిదండ్రులు గానే ఉంచారు అది చాలు.

మీరు ఎప్పుడు శాంభవికి కన్న తండ్రె ఏమంటావు రా భాను..  నిజమే అన్నయ్య మన ముగ్గురమూ శాంభవికి తండ్రులమే.

లహరి గారు ఈ లోకంలో లేకపోయినా కన్నతల్లే కదా.. ధరణి వస్తున్న దుఃఖాన్ని ఆపుకుంటూ అవును అన్నట్టుగా తల ఊపుతుంది.

మరి అందరం మీ అమ్మాయి దగ్గరికి వెళదామా అత్తయ్య అని ధరణి భుజం చుట్టూ చెయ్య వేసి అడుగుతాడు.

ఇప్పుడే బయలుదేరేదాము. ఈ విషయం తెలిసినప్పటి నుంచి శాంభవి ఎంత నలిగిపోయి ఉంటుందో.. ఎవరితోను ఏమీ చెప్పుకోదు.

వాళ్ళ నాన్నలతో తప్ప మాతో కూడా చెప్పదు తెలుసా అని ధరణి కళ్ళు తుడుచుకుంటూ చెబుతూ దేవేంద్ర వైపు చూస్తుంది.

ఇందులో మీరు అనుమానించవలసిన అవసరం ఏమీ లేదమ్మా..  భాను, శివ తర్వాతే నేను.. ఇది ఫిక్స్. దీని గురించి మనం మళ్ళీ మళ్ళీ మాట్లాడుకోవాల్సిన అవసరం లేదు. రాదు కూడా..  రేపు శాంభవికి పుట్టే పిల్లలకు కూడా ఇదే మొదటి అమ్మమ్మ గారి ఇల్లు.

అందరూ శాంభవి దగ్గరికి ప్రయాణం...