Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

------------
Part 152:
------------

என்னை மறுபடியும் அந்தப் போதைக்குள்ள கொண்டு வரணும்னு அவன் முடிவு பண்ணான்.

அவன் திடீர்னு எந்த ஒரு பேச்சும் பேசல.

அவன் போன் கேமராவை ரொம்ப மெதுவாத் திருப்புனான்.

கேமரா நேரா அவனோட அந்தச் சுன்னி கிட்ட போச்சு.

இந்த முறை அவன் கொஞ்சம் கூட இடைவெளி விடாம, கேமராவை அவ்ளோ க்ளோஸ்-அப்ல கொண்டு போய் நிறுத்துனான்.

அந்தச் சுன்னி ஸ்க்ரீன் ஃபுல்லா அவ்ளோ பெர்ஃபெக்ட்டாத் தெரிஞ்சது.

அதோட ஸ்கின் அவ்ளோ டைட்டா இழுத்துப் பிடிச்ச மாதிரி ஷைனிங்கா இருந்துச்சு.

அது மேல இருந்த நரம்புகள் எல்லாம் துடிக்குறது எனக்கு லைவ்வாத் தெரிஞ்சது.

அதோட மொட்டுப் பகுதி... அது அவ்ளோ உப்பிப் போய், செக்கச் செவேர்னு இருந்துச்சு.

அந்த மொட்டோட பிளவுல இருந்து, ஒரு சின்னத் துளி தண்ணி...

அவனோட கஞ்சி ரொம்ப மெதுவா கசிஞ்சு வெளிய வந்துச்சு.

அந்த ஒரு டிராப் தண்ணி அவ்ளோ திக்கா, ஒரு வைரம் மாதிரி அந்த வெளிச்சத்துல மின்னுச்சு.

அது மெதுவா வழிஞ்சு, அந்த மொட்டோட ஓரத்துல வந்து ஒரு சொட்டா விழப் போற மாதிரி நின்னுச்சு.

அதைப் பார்த்ததும் என் நெஞ்சுக்குள்ள ஏதோ ஒரு நரம்பு சுண்டி இழுத்த மாதிரி இருந்துச்சு.

"இதைப் பாருங்க மேடம்..." னு அவன் ரொம்பச் சாஃப்ட்டா, ஒரு மயக்குற குரல்ல பேசுனான்.

நான் பதிலேதும் சொல்லாம என் எச்சிலை முழுங்கினேன்.

"இது எவ்ளோ தவிக்குதுனு பாருங்க..."

"இது உங்களுக்காகத் தான் மேடம் இப்டி அழுதுகிட்டு இருக்கு..."

"அந்த ஒரு துளித் தண்ணி உங்களை எவ்ளோ தேடுதுனு பாருங்க மேடம்..." னு அவன் அவ்ளோ போதையா வர்ணிச்சான்.

நான் என் கண்களை அந்த ஒரு சொட்டுத் தண்ணியிலயே வெச்சுப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

"உங்களுக்கு இது வேணும்னு நீங்க தான மேடம் சொன்னீங்க?"

"ப்ளீஸ் மேடம்... இதை மிஸ் பண்ண வேணாம் மேடம்..." னு அவன் என் மூளைக்குள்ள கொஞ்சம் கொஞ்சமா விஷத்தை ஏத்துனான்.

"உங்களோடதை நேர்ல பாக்கணும் போல இருக்கு மேடம்..."

"அதைப் பார்த்ததுக்கு அப்புறம் என்னால இங்க தனியா இருக்க முடியல மேடம்..." னு அவன் தொண்டையைச் செருமுனான்.

நான் என் போர்வையை அவ்ளோ டைட்டாப் பிடிச்சிருந்தாலும், என் மூச்சுக்காத்து மறுபடியும் வேகமா வர ஆரம்பிச்சுது.

"அப்போ அவ்ளோ ஆசையா சொல்லிட்டு, இப்போ ஏன் மேடம் இப்டிப் பயப்படுறீங்க?" னு அவன் என்னோட வார்த்தைகளையே எனக்கு எதிராத் திருப்புனான்.

அவன் கேட்டதுல ஒரு நியாயம் இருந்துச்சு.

நான்தான் எனக்கு அது வேணும்னு அவ்ளோ ஆசையாக் கேட்டேன்.

இப்போ அவன் நேர்ல வர்றேன்னு சொல்லும்போது நான் பயந்து நடுங்குறேன்.

"ப்ளீஸ் பிரகாஷ்... என்னை வற்புறுத்தாத... நான் காலைக் கட் பண்ணப் போறேன்..." னு நான் போனை விலக்கப் போனேன்.

"ஐயோ மேடம்... ப்ளீஸ் கட் பண்ணிடாதீங்க..." னு அவன் உடனே பதறுனான்.

"ப்ளீஸ் பவித்ரா... எனக்கு உங்களைப் பார்க்கணும்..." னு அவன் அவ்ளோ உருகிக் கேட்டான்.

அவன் குரல் இப்போ ரொம்ப மெதுவா, ஒரு ஹிப்னாடைஸ் பண்ற மாதிரி மாறிடுச்சு.

"நான் ஒரு வராது போறது ஒண்ணுமே தெரியாது மேடம்..." னு அவன் மெதுவாச் சொன்னான்.

"யார் கண்ணுக்கும் நான் தெரிய மாட்டேன்..."

"உங்களை நான் கையால கூடத் தொட மாட்டேன் மேடம்..." னு அவன் ஒரு சத்தியம் பண்ணான்.

"சத்தியமா சொல்றேன், நான் எந்தத் தப்பும் பண்ண மாட்டேன்..."

"நீங்க போன்ல காட்டுன அதே அழகை, நான் என் கண்ணால நேர்ல பார்க்கணும்..."

"அந்த ஒரு தரிசனத்துக்காகத் தான் மேடம் நான் வர்றேன்..." னு அவன் ரொம்ப உருக்கமாச் சொன்னான்.

அவன் 'தொட மாட்டேன்'னு சொன்னதும், எனக்குள்ள இருந்த அந்தப் பயம் ஒரு செகண்ட் லேசா விலகுன மாதிரி இருந்துச்சு.

"நீ சொல்றது எல்லாம் சரி... ஆனா..." னு நான் இழுத்தேன்.

"எந்த ஆனாவும் இல்லை மேடம்... நான் தொந்தரவு பண்ண மாட்டேன்..."

"ப்ளீஸ் மேடம்...."

"நான் அவ்ளோ தவிப்போட இருக்கேன்..."

"ஜஸ்ட் ஒரு பத்து நிமிஷம்... நீங்க போனு சொன்னதும் நான் உடனே வெளிய போயிடுவேன்..." னு அவன் மன்றாடுனான்.

நான் ரொம்ப நேரம் எந்தப் பதிலும் சொல்லாம அமைதியா இருந்தேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு யுத்தம் ஆரம்பிச்சுது.

நான் அவனை வரக் கூடாதுனு தான் உறுதியா இருந்தேன்.

ஆனா... 'நான் தொட மாட்டேன், வெறும் பார்க்க மட்டும்தான் செய்வேன்'னு அவன் சொன்னது என் மூளைக்குள்ள ஒரு புது வழியைத் திறந்து விட்டுச்சு.

வெறும் பார்க்குறதுக்காக மட்டும் வரான்... அதுவும் பத்து நிமிஷம் தான்.

ரகு வாட்ச்மென் வயசானவரு, அவர் நைட்ல பாதி நேரம் சேர்லயே தூங்கிடுவாருனு எனக்கும் நல்லாத் தெரியும்.

அவர் எப்பவுமே எந்திரிக்க மாட்டார்.

கார்த்திக் இப்போ வர மாட்டார், அது நூறு சதவீதம் கன்பார்ம்.

அவர் காலையில நாலு மணிக்கு மேல தான் வீட்டுக்கே வருவார்.

யாரும் இந்த மிட்-நைட்ல முழிச்சுக்கிட்டு இருக்க வாய்ப்பே இல்லை.

எல்லா வீட்டு லைட்டும் இப்போ ஆஃப் ஆகித்தான் இருக்கும்.

அப்படிப் பார்த்தா, ரிஸ்க் ரொம்பக் கம்மிதான்.

அவன் என்னை நேர்ல பார்க்குறதுக்காக இவ்ளோ ரிஸ்க் எடுத்து வரத் தயாரா இருக்கான்.

நான் போன்ல காட்டுனதை விட, அவன் நேர்ல என் முன்னாடி உக்காந்து என் அழகை ரசிச்சுக் கெஞ்சினா எவ்ளோ சூப்பரா இருக்கும்னு என் ஈகோ லேசாத் தலை தூக்குச்சு.

அதே சமயம், என்னோட அந்த தவிப்பும் என்னை உசுப்பேத்துச்சு.

நான் இவ்ளோ நேரம் ஸ்க்ரீன்ல மட்டுமே பார்த்துக்கிட்டு இருந்த அந்தச் சுன்னியை...

என் கண்ணுக்கு நேரா, ஒரு ரெண்டு அடி தூரத்துல லைவ்வாப் பார்க்குறதுக்கான ஒரு வாய்ப்பு இது.

அதுவும் அவன் என்னைத் தொட மாட்டேன்னு சொல்லிட்டான்.

அப்போ நான் எந்த ஒரு தப்பும் பண்ணப் போறது இல்லை.

வெறும் கண்ணால பார்க்குறதுனால என்ன வந்துடப் போகுதுனு என் மனசு ஒரு கணக்கு போட்டுச்சு.

நான் போர்வையை ரொம்ப டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டு, என் நெஞ்சு படபடனு அடிக்க...

அவன் வரச் சொல்றது சரியாத் தப்பானு என்னோட அந்த ரிஸ்க்கை ஒவ்வொன்னா அளந்து பார்க்க ஆரம்பிச்சேன்.

என் மனசுக்குள்ள இப்போ ரெண்டு குரல் மாறி மாறிப் பேச ஆரம்பிச்சுது.

ஒரு குரல்... என்னோட அந்த நல்ல புத்தி.

'பவி, நீ என்ன காரியம் பண்ணிட்டு இருக்க?'னு அது என்னைக் கேள்வி கேட்டுச்சு.

'நீ கல்யாணம் ஆன பொண்ணு... ஒரு குழந்தைக்கு அம்மா...'

'ஒரு வாட்ச்மேனை உன் வீட்டுக்கு கூப்பிடுறது எவ்ளோ தப்பு?'

'இதோட காலைக் கட் பண்ணிட்டு, போர்வையைப் போத்திட்டுத் தூங்கு பவி'னு அந்த நல்ல புத்தி என்னைத் தடுத்துச்சு.

ஆனா இன்னொரு குரல்... என்னோட அந்த அடங்காத தவிப்பு.

அது என்னைப் பார்த்து ரொம்பக் கேலியாச் சிரிச்சுது.

'தூங்க சொல்றியா? இப்போ உனக்கு எப்டித் தூக்கம் வரும்?'

'ராஜ் ஹால்ல வெச்சு உன்னைக் கசக்கிப் பிழிஞ்சாரே... அந்தச் சூடு இன்னும் உன் உடம்புல அப்படியே தான இருக்கு?'

'அவர் உன் முலைக்காம்புகளைத் தன் பற்களால கவ்வி இழுத்தாரே...'

'அந்தக் கடிச்ச தழும்பு இன்னும் உன் நெஞ்சுல சிவந்து போய் கிடக்குதே...'

'அந்த வலி உனக்கு அவ்ளோ சுகமா இருந்துச்சுல?'

'அவர் கை உன் இடுப்புல பட்ட அந்தத் தொடுதல்ல, உன் உடம்பெல்லாம் கொதிச்சுக்கிட்டு இருக்கே...'

'உன் புண்டைக்குள்ள இருந்து ஜூஸ் கொட்டி, உன் தொடைகள் எல்லாம் பிசுபிசுனு ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கே...'

'இந்தச் சூட்டைக் தணிக்க உனக்கு எதாவது ஒன்னு இப்போ தேவையே?'னு அது என்னைக் குத்திக் காட்டுச்சு.

நான் பெட்ல சாஞ்சு உக்காந்துக்கிட்டு, ரொம்ப ஆழமா மூச்சு வாங்குனேன்.

என் கார்த்திக்கை நான் ஒரு நிமிஷம் நினைச்சுப் பார்த்தேன்.

அவர் கெட்டவர்லாம் கிடையாது.

என்னை எதிர்த்து ஒரு வார்த்தை சத்தமாத் திட்டுனது கூடக் கிடையாது.

வீட்டுக்குத் தேவையான எல்லா வசதியையும் அவர் பண்ணிக் கொடுத்திருக்கார்.

ஆனா, அவர் ஒரு ஒர்க்கஹாலிக் மெஷின்.

அவரோட உலகமே ஆபிஸ், மீட்டிங், டார்கெட்... இது மட்டும்தான்.

நான் ஒரு உயிருள்ள பொண்ணுங்குறதையே அவர் மறந்துட்டாரு.

நான் டெய்லி எவ்ளோ ஆசையா இருப்பேன்.

ராத்திரி நேரத்துல, அவர் ஆபிஸ்ல இருந்து வர்றதுக்காக நான் காத்திருப்பேன்.

ஆனா அவர் வருவார்... முகம் ஃபுல்லா அவ்ளோ டயர்டா இருக்கும்.

வந்த உடனே அவர் கண்ணு நேரா அந்த லேப்டாப்பத் தான் தேடும்.

அதை எடுத்து மடியில வெச்சுக்கிட்டு, டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சுடுவார்.

அந்த லேப்டாப் ஸ்க்ரீன் வெளிச்சம் அவரோட கண்ணாடியில பட்டுப் பிரதிபலிக்கும்.

நான் அவர் பக்கத்துல போய் உக்காந்து, என் முலைகள் அவர் தோள்பட்டையில உரசும் படி சாஞ்சு பார்ப்பேன்.

ஆனா அவர் என்னைப் பார்க்கவே மாட்டார்.

'பவி, எனக்கு ஒரு முக்கியமான மீட்டிங் இருக்கு, நீ தூங்கு'னு ரொம்பச் சாதாரணமாச் சொல்லுவார்.

நான் எவ்ளோ அழகாப் புடவை கட்டிட்டுப் போனாலும், அவர் என்னை ஒரு நாளும் ரசிச்சதே இல்லை.

'இந்த டிரஸ் உனக்கு ரொம்ப அழகா இருக்கு பவி'னு அவர் வாயால நான் கேட்டதே கிடையாது.

அவரோட அந்த கவனிப்பின்மை தான், என்னை இப்போ இந்த நிலைமையில கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கு.

ஒரு பொண்ணா எனக்குக் கிடைக்க வேண்டிய அந்தத் தொடுதல், அந்த ரசனை... அதெல்லாம் எனக்குக் கார்த்திக்கிட்ட இருந்து கிடைக்கவே இல்லை.

அவர் என்னை ஒரு மனைவியா, ஒரு வீட்டுப் பொருளாத் தான் பார்த்தார்.

ஒரு ஆசையான பொண்ணா அவர் என்னை உணர்ந்ததே இல்லை.

அவரோட அந்தத் செக்ஸ்... அது அதை விடக் கொடுமை.

வெறும் ரெண்டே நிமிஷம் தான்.

அவர் கஞ்சியைக் கொட்டிட்டு, அப்படியே திரும்பிப் படுத்துத் தூங்கிடுவார்.

ஆனா நான்?

என் உடம்போட பசியைத் தீர்க்க முடியாம நான் படுற அந்தத் தவிப்பு, கார்த்திக்குக்கு ஒரு நாளும் புரிஞ்சதே கிடையாது.

ஆனா ராஜ்?

அவர் என்னை முதல் தடவை பார்த்த உடனே ரசிச்சார்.

'ரவிவர்மா பெயிண்டிங்'னு சொல்லி என்னைப் புகழ்ந்தார்.

என் புருஷன் பல வருஷமாச் சொல்லாத அந்த வார்த்தையை, அவர் ஒரே நாள்ல சொல்லிட்டார்.

அவர் என்னைப் பார்க்குற அந்தப் பார்வையில அவ்ளோ ஈர்ப்பு இருந்துச்சு.

ஒரு பொண்ணா நான் எவ்ளோ அழகானவனு எனக்கு அவர்தான் புரிய வெச்சார்.

இன்னைக்கு ஹால்ல வெச்சு அவர் என்னைப் பிடிச்ச அந்தப் பிடி...

எந்த ஒரு பர்மிஷனும் இல்லாம, ஒரு ஆம்பளைக்கான உரிமையோட அவர் என் முலைகளைக் கவ்வுனார், புண்டைய நக்கினார்.

அவர் என்னை ஆக்கிரமிச்ச விதம் எனக்கு அவ்ளோ போதையா இருந்துச்சு.

அவரோட அந்தச் சீண்டல் எனக்குள்ள பல வருஷமாத் தூங்கிக்கிட்டு இருந்த ஒரு நெருப்பைப் பத்த வெச்சுடுச்சு.

இப்போ அந்த நெருப்பு என் உடம்பு ஃபுல்லா பரவி, என்னைக் கொளுத்திக்கிட்டு இருக்கு.

இந்தத் தவிப்பை என்னால கண்ட்ரோல் பண்ணவே முடியல.

என் உடம்புக்குள்ள இப்போ ஒரு பெரிய தீ எரிஞ்சுகிட்டு இருக்கு.

இப்போ அந்த நெருப்புக்கு எனக்குத் தண்ணி ஊத்தணும்.

கார்த்திக் இப்போ என் பக்கத்துல இருந்தாலும், அவரால இந்தத் தீயை அணைக்க முடியாதுனு எனக்கு நல்லாத் தெரியும்.

நான் போன் ஸ்க்ரீனைப் பார்த்தேன்.

அங்கே... பிரகாஷோட அந்தச் சுன்னி வீடியோல ரொம்ப விறைப்பா நின்னுச்சு.

அதை என் கண்ணால பார்த்ததும், என் உடம்புக்குள்ள இருக்குற நரம்புகள் எல்லாம் அப்படியே ஒரு வைப்ரேஷன்ல துடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

அந்தத் தவிப்பு என் மூளையை மொத்தமா ஆக்கிரமிக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் ரொம்ப உன்னிப்பா யோசிச்சேன்.

இந்த அபார்ட்மெண்ட்ல மொத்தம் எழுநூறு ஃபிளாட்ஸ்க்கு மேல இருக்கு.

இவ்ளோ கூட்டத்துல, ஒரு வாட்ச்மேன் ராத்திரி நேரத்துல ஏதோ வேலையாப் போறான்னு தான் எல்லாரும் நினைப்பாங்க.

அவன் கார் துடைக்கப் போறான்னு சொல்லிட்டு வந்தா, யார் அவனைக் கேள்வி கேட்கப் போறாங்க?

அதுவும் என்னை தேடி தான் அவன் வரான்னு யாருக்குமே சந்தேகம் வராது.

என் மனசு இப்போ கொஞ்சம் கொஞ்சமா அந்த ரிஸ்க்கை ஏத்துக்கப் பழகிடுச்சு.

என்னை அறியாமலேயே என் உதட்டுல ஒரு சிரிப்பு வந்துச்சு.

"மேடம்..." னு பிரகாஷ் ஸ்க்ரீன்ல ரொம்ப மெதுவா கூப்பிட்டான்.

அவன் குரல் கொஞ்சம்  தயக்கத்தோட இருந்துச்சு.

"என்ன?" னு நான் ஒரு மயக்கமான குரல்ல கேட்டேன்.

"என்ன மேடம் அமைதியா இருக்கீங்க?" 

"நான் வரட்டுமா மேடம்?" னு அவன் மறுபடியும் கேட்டான்.

"இல்ல பிரகாஷ்... எனக்குப் பயமா இருக்கு..." னு நான் சொன்னேன்.

"பயம்லாம் வேணாம் மேடம்... நான் பாட்டுக்கு வந்துட்டு அப்படியே போயிடுறேன்..."

"யாரும் பாக்க மாட்டாங்க மேடம்..." னு அவன் எனக்குத் தைரியம் கொடுத்தான்.

"உனக்குத் தெரியாது பிரகாஷ்... இது ரொம்ப ரிஸ்க்..." னு நான் மறுபடியும் தயங்கினேன்.

"என்ன மேடம் ரிஸ்க்? சார் தான் ஆபிஸ் போயிட்டாருல?"

"அவர் வரமாட்டாருனு நீங்க தான சொன்னீங்க?"

"அப்றம் என்ன மேடம்?" னு அவன் என்னைக் கேள்வி கேட்டான்.

"அவர் வரமாட்டார் தான்... ஆனா எனக்குத் தயக்கமா இருக்குடா..." னு நான் மெதுவாச் சொன்னேன்.

"அப்டிலாம் சொல்லாதீங்க மேடம்..."

"என் நிலைமையைக் கொஞ்சம் பாருங்க..." னு அவன் கேமராவை நேரா அந்தச் சுன்னி கிட்ட கொண்டு போனான்.

"இது எப்டி நிக்குதுனு பாருங்க மேடம்..."

"உங்களுக்காகத் தான இது இப்டி அழுதுகிட்டு இருக்கு?" னு அவன் கேட்டான்.

நான் என் கண்களை லேசாச் சிமிட்டி, ஸ்க்ரீனைப் பார்த்தேன்.

அந்த ராடு ரொம்ப விறைப்பா ஆடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"மேடம்... ப்ளீஸ் மேடம்..."

"ஒரே ஒருவாட்டி நான் நேர்ல பாத்துக்குறேன் மேடம்..."

"நான் உங்களைத் தொட மாட்டேன்... சத்தியமா..." னு அவன் நெஞ்சுல கை வெச்சுச் சத்தியம் பண்ணான்.

"நிஜமாத் தொட மாட்டியா?" னு நான் ஒரு கன்ஃபர்மேஷன் கேட்டேன்.

"சத்தியமா தொட மாட்டேன் மேடம்..."

"அது எவ்ளோ அழகா இருக்கீங்கனு ஒருவாட்டி நேர்ல பாத்துட்டு அப்படியே வந்துடுறேன்..." னு அவன் சொன்னான்.

அவன் அவ்ளோ உருகிக் கேட்டதும், என் மனசுல இருந்த அந்த கடைசித் தடையும் உடைஞ்சு போச்சு.

"சரிடா..." னு என் வாயில இருந்து அந்த வார்த்தை ரொம்ப மெதுவா வந்துச்சு.

நான் சம்மதம் சொன்னதும், பிரகாஷோட முகம் அப்படியே பிரகாசமாச்சு.

"நிஜமாவா மேடம்? நிஜமாவா சொல்றீங்க?" னு அவன் ஒரு சின்னப் பையன் மாதிரி கேட்டான்.

"ஆமாடா... ஆனா ஒரு கண்டிஷன்..." னு நான் நிறுத்துனேன்.

"என்ன கண்டிஷன்னாலும் சொல்லுங்க மேடம்... நான் கேக்குறேன்..." னு அவன் அவசரப்பட்டான்.

"நீ சொன்ன மாதிரி... வெறும் பார்க்க மட்டும்தான் செய்யணும்..."

"என்னைத் தொடக் கூடாது..." னு நான் ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்ட்டாச் சொன்னேன்.

"சத்தியமா மேடம்... நான் ஒரு விரலால கூடத் தொட மாட்டேன்..." னு அவன் உறுதியாச் சொன்னான்.

"ஆனா..." னு நான் மறுபடியும் இழுத்தேன்.

"என்ன ஆனா?" னு அவன் தவிப்போட கேட்டான்.

"நீ என் வீட்டுக்கு வரக் வேண்டாம்..." னு நான் என் முடிவைத் தெளிவாச் சொன்னேன்.

"என் வீட்டுக்குள்ள எதுவும் இந்த நேரத்துல வேணாம்... அது ரிஸ்க்..."

அவன் இதை எதிர்பார்க்கல.

அவனோட கை அந்த ராடு மேல அப்படியே நின்னு போச்சு.

"வீட்டுக்கு வரக் கூடாதா? அப்றம் எங்க மேடம் பாக்குறது?" னு அவன் ரொம்பக் குழப்பமாக் கேட்டான்.

"வீட்டுக்கு வர்றது ரொம்ப ரிஸ்க் பிரகாஷ்..."

"ஏன் மேடம்? சார் தான் வர மாட்டாருல?"

"அவர் வர மாட்டார் தான்... ஆனா வீட்டுச் சாவி அவரோட பேக்ல எப்பவுமே இருக்கும்..."

"ஒருவேளை அவருக்கு வேலை முடிஞ்சு, சீக்கிரம் வந்துட்டாருனா என்ன பண்றது?"

"ஆமா மேடம்... அதுவும் கரெக்ட் தான்..." னு அவனுக்கும் அந்த ரிஸ்க் புரிஞ்சுது.

"நீங்க சொல்றது கரெக்ட் தான் மேடம்... வீட்டுக்கு வர்றது வேணாம்..." னு அவன் ஒத்துக்குட்டான்.

"அப்போ... வேற எங்க மேடம் பாக்குறது?" னு அவன் ரொம்பத் தவிப்போட கேட்டான்.

"ஏதாவது ஐடியா இருக்கா மேடம்?" னு அவன் என்னையே நம்பி இருந்தான்.

நான் என் கண்களைச் சுழற்றி ரூம் ஃபுல்லா பார்த்தேன்.

எனக்கு எந்த ஒரு ஐடியாவும் வரல.

"தெரியலடா... எனக்கு ஒன்னுமே தோணல..." னு நான் சலிச்சுக்கிட்டேன்.

"கொஞ்சம் யோசிங்க மேடம்...?"

"இல்ல பிரகாஷ்... எனக்குப் பயமா இருக்கு..."

"நம்ம இது வேணாம் ..." னு நான் என் முடிவை மாத்திக்கப் பார்த்தேன்.

"ஐயோ மேடம்... ப்ளீஸ்... அப்படி சொல்லாதீங்க..." னு அவன் உடனே பதறுனான்.

"பின்ன என்ன பண்றது?..." னு நான் சொன்னேன்.

"இல்ல மேடம்... எதாவது வழி இருக்கும்..."

"என்னை ஏமாத்திடாதீங்க மேடம்..." னு அவன் ரொம்பப் பாவமாச் சொன்னான்.

அவன் முகம் அப்படியே ஏமாற்றத்துல சுருங்கிப் போச்சு.

அவனோட கண்கள்ல இருந்த அந்த வெளிச்சம் காணாமப் போயிடுச்சு.

அவன் தோள்பட்டை லேசாத் தொங்கி, ரொம்பப் பாவமா ஸ்க்ரீனைப் பார்த்தான்.

"ப்ளீஸ் மேடம்... எதாவது ஒரு சொல்லுங்க..."

"உங்களைப் பார்க்காம நான் எப்படி மேடம் தூங்குவேன்?" னு அவன் கெஞ்சினான்.

அவன் முகம் வாடிப் போனதைப் பார்க்க எனக்கு ரொம்பக் கஷ்டமா இருந்துச்சு.

அந்த நேரத்துல, பேன் ஓடிக்கிட்டு இருந்தாலும், என் நெத்தில லேசா வேர்த்துப் கொட்டிச்சு.

இந்த சம்மர் வெயில், நைட்ல கூட ரொம்ப உப்பசமா இருந்துச்சு.

நான் ஒரு கையால என் நெத்தியில இருந்த வேர்வையைத் துடைச்சேன்.

அந்த உப்பசம் தான், எனக்கு ஒரு புது ஐடியாவைக் கொண்டு வந்துச்சு.

இன்னைக்குக் காலையில... நான் வெளிய போகும்போது பிரகாஷ் என்கிட்ட பேசினது என் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

நான் அவன் முகம் பிரெஷ்ஷா இருந்ததைப் பார்த்து, 'என்ன பிரகாஷ் ரொம்ப பிரெஷா இருக்கனு?'னு கேட்டேன்.

அதுக்கு அவன் ரொம்ப சாதாரணமா ஒரு பதில் சொன்னான்.

'ஆமா மேடம்... டெர்ராஸ் போய்ட்டு வாட்டர் செக் பண்ணிட்டு வரேன்னு சொன்னான்...'

'அங்க ஒரு ரூம் ஜில்லுனு இருக்கும்,'னு சொன்னான்.

அவன் சொன்ன அந்த இடம்... தண்ணீர் டேங்குக்குக் கீழ இருக்குற அந்தச் சின்ன ரூம்.

அது எனக்கு உடனே ஸ்பார்க் ஆச்சு.

நான் பெட்ல இருந்து கொஞ்சம் நிமிர்ந்து உக்காந்தேன்.

"பிரகாஷ்..." னு நான் கொஞ்சம் வேகமா கூப்பிட்டேன்.

"என்ன மேடம்? எதாவது ஐடியா வந்ததா?" னு அவன் தவிப்போட கேட்டான்.

"நீ இன்னைக்குக் காலையில... அந்த மாடியைப் பத்திச் சொன்னியல?" னு நான் கேட்டேன்.

"மாடியா? ஆமா மேடம்... சம்மர்னால அங்க தான் நான் ரெஸ்ட் எடுக்க போவே..." னு அவன் சொன்னான்.

"அந்தத் தண்ணீர் டேங்குக்குக் கீழ ஒரு சின்ன ரூம் இருக்குனு சொன்னல?" னு நான் மறுபடியும் கேட்டேன்.

"ஆமா மேடம்... அது ரொம்பச் சின்ன ரூம் தான்... அங்க எப்பவும் ஜில்லனு இருக்கும்..." னு அவன் சொன்னான்.

"அந்த ரூம்க்கு நைட்ல யாராவது வருவாங்களா?" னு நான் என் சந்தேகத்தைக் கேட்டேன்.

"யாருமே வர மாட்டாங்க மேடம்... அது யாருக்குமே தெரியாது..."

"எனக்கும், இன்னும் ஒரு சிலருக்கு தான் அந்த இடம் பிடிக்கும்... மத்தவங்க யாரும் அங்க வர மாட்டாங்க..." னு அவன் ரொம்பத் தெளிவாச் சொன்னான்.

நான் என் உதட்டைக் லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டுச் சிரிச்சேன்.

அந்த இடம் ஒரு ரொம்ப ஐசோலேட்டடான இடம்.

யாரும் அவ்ளோ சீக்கிரம் அந்தப் பக்கமே வர மாட்டாங்க.

அதை விடச் சேஃபான இடம் வேற எதுவும் இல்லைனு என் புத்திக்கு உரைச்சுது.

"அப்போ... நாம அங்க மீட் பண்ணலாமா?" னு நான் என் பிளானைச் சொன்னேன்.

அவன் அதைக் கேட்டதும், ஸ்க்ரீன்ல அவன் கண்கள் அப்படியே விரிஞ்சது.

அவன் முகத்துல ஒரு புது வெளிச்சம் வந்துச்சு.

"மாடியிலயா?" னு அவன் ஒரு த்ரில்லான குரல்ல கேட்டான்.

"ஆமாடா... அங்க மீட் பண்ணலாம்..." னு நான் ரொம்ப கேஷுவலாச் சொன்னேன்.

"ஓ மை காட்... மேடம்..." னு அவன் தொண்டைக்குள்ளயே முனகினான்.

"ஆனா எனக்கு ஒரு சந்தேகம்..." னு நான் மறுபடியும் லேசாத் தயங்கினேன்.

"என்ன மேடம்? தயங்காமக் கேளுங்க..." னு அவன் சொன்னான்.

"மாடியில... கேமரா எதாவது வெச்சிருக்காங்களா?" னு நான் ரொம்பப் பயத்தோட கேட்டேன்.

"இல்ல மேடம்... மாடியில எந்தக் கேமராவும் இல்லை..."

"நம்ம செக்யூரிட்டி கேமரா எல்லாம் கீழ பேஸ்மெண்ட்லயும், லிஃப்ட் வாசல்லயும் தான் இருக்கு..."

"மாடிக்குக் கேமரா வைக்கவே இல்லை மேடம்..." னு அவன் எனக்குத் தைரியம் கொடுத்தான்.

"நீ உண்மையா தான சொல்ற?" னு நான் மறுபடியும் கன்ஃபார்ம் பண்ணேன்.

"சத்தியமா மேடம்... ஒரு கேமரா கூட இல்லை..."

"நீங்க பயப்படாம வாங்க மேடம்..." னு அவன் உறுதியாச் சொன்னான்.

அவன் சொன்னதைக் கேட்டதும் எனக்கு ரொம்ப நிம்மதியா இருந்துச்சு.

அந்த மாடியில, அந்தச் சின்ன ரூம்க்குள்ள, அவனோட அந்தச் சுன்னியோட நான் மீட் பண்ணப் போறேங்குற அந்தத் த்ரில்...

எனக்கு உடம்பெல்லாம் ஒரு வைப்ரேஷனைக் கொடுத்துச்சு.

"சரி... அப்போ பிளான் ஓகே..." னு நான் சம்மதிச்சேன்.