బృందావనం

[SivaSai]

Part - 88

ఉదయం రుద్ర జిమ్ చేసి గార్డెన్లో కూర్చుని ఆలోచిస్తూ ఉంటాడు.  సంతోష్ వచ్చి ఏమైందిరా ఏదో చించుతున్నావు..

నాన్న అంటే.. సీరియస్ మేటర్ అనుకుంట..  ఏంట్రా విషయం. రేపల్లె వెళుతున్నాను.  చెప్పాలని డిసైడ్ అయ్యావా..

చెప్పాలి.  మన ద్వారానే తెలియాలి. తెలిస్తే తట్టుకోలేరేమో.. శాంభవి భయం కూడా అదే.. చిన్న మామ కూతురు గా ఉండడం కన్నా భాను మావయ్య కూతురు గా ఉండడానికే ఇష్టపడుతుంది.

ఎప్పుడు వెళ్లాలి అనుకుంటున్నావు.  రేపు.  నేను వస్తాను అన్నమాట వినపడి తండ్రి కొడుకులు పక్కకి చూస్తారు.  దేవేంద్ర కనిపిస్తాడు.

చిన్న మామ నువ్వు ఎప్పుడు వచ్చావు.  ఇప్పుడే.
  నేను ఊహించినట్టే గానే శాంభవి నీతో మాట్లాడింది. పరవాలేదు.

పుట్టుకకి కారణం అయ్యాను కానీ ఏ రోజు తండ్రి స్పర్శను ఫీల్ అవ్వలేదు.  కథంతా తెలిసి తండ్రిగా ఒప్పుకుంది కానీ తన మనసు.. ప్రాణం అన్ని ఆ కుటుంబమే. బాధపడుతున్నావా మామ.. బాధ లేకుండా ఎలా ఉంది కాకపోతే నా బాధ కన్నా ఆ కుటుంబం బాధ ఎక్కువ ఉంటుంది.

ఎలా చెప్పాలో అర్థం కావడం లేదు.  చెప్పింది ఎలా రిసీవ్ చేసుకుని తట్టుకుంటారో తెలియడం లేదు.   ఒక సమస్య తీరింది అనుకునేటప్పటికి ఇంకొక సమస్య మొదలవుతుంది అని దేవేంద్ర తల పట్టుకుంటాడు.

ఎక్కువ ఆలోచించొద్దు చినమామ. ఇది తీరిపోయింది అంటే మనకి ఎటువంటి సమస్యలు లేవు. ఇది సమస్య అనడం కన్నా ఒక మానసిక సంఘర్షణ అనడమే బెటర్.

రుద్ర ఫోన్ రింగ్ అవుతుంది. లిఫ్ట్ చేసి వచ్చారా.. బయటే ఉన్నాము సార్. లోపలికి రండి.  ఎవరు.. ఆనంద్, విహారీలు వచ్చారు.
లోపలికి వచ్చి గుడ్ మార్నింగ్  సార్.. గుడ్ మార్నింగ్
  జర్నీ ఎలా జరిగింది. ఫైన్ సార్.. వెళ్లి ఫ్రెష్ అవ్వండి. సర్వెంట్ ని పిలిచి రూమ్ చూపించమని చెబుతాడు.

బ్రేక్ ఫాస్ట్ చేసిన తర్వాత... బయలుదేరదామా
సరే  సార్ ఉంటారు. ఒక్క నిమిషం అని శాంభవి దగ్గరికి వెళ్లి  ఎక్కువ ఆలోచించకు.

నువ్వు కోరుకున్నట్టుగానే జరుగుతాయి. నీ బావని నమ్ము.. అలాగే అని తలూపుతుంది.  ఆ తలఊపే బదులు ఏదో బావా అని పిలవచ్చు కదా...

నేనే బావ...  బావ.. అని చెప్పుకోవాల్సి వస్తుంది గాని ఒక్కసారి కూడా ముద్దుగా బావ అని పిలిచిందే లేదు .
చెప్పాను కదండీ...  ఎప్పుడు పిలుస్తానో..

ఇలాగే ఎమోషనల్ బ్లాక్ మెయిల్ చేయవే.. మీ ఆడవాళ్ళకి ఇలా సాగుతుంది.. ఏం చేస్తాము నుదుటిన  ముద్దు పెట్టుకుని జాగ్రత్త అని వెళ్ళిపోతాడు.

గదిలో ఎంతసేపు ఉన్న ఆలోచనలు తెగవు అని చారులత దగ్గరికి వెళ్లి అత్తయ్య అని పిలుస్తుంది. రా.. రా..అక్కడే నిలబడ్డావేమిటి.

మనసంతా  ఏదోలాగా ఉంది. ఎక్కడికైనా వెళ్దామా.. ఎక్కడికి వెళదాం. హ షాపింగ్ కి వెళ్దామా...నాకు పెద్ద ఐడియా లేదు.

ఇప్పుడు నుంచి అన్ని అలవాటవుతాయిలే.. మేమున్నాం కదా అని కౌసల్యకి మాధురికి ఫోన్ చేసి షాప్ కి వచ్చేయమని చెప్పి తులసి దగ్గరికి వెళ్లి రెడీ అవ్వండి.

అందరం ఈరోజు షాపింగ్ చేసి అటు నుంచి బయటే ఎక్కడైనా కుమ్మేసి వద్దాం. కోడలు మంచి హుషారుగా ఉంది కదా. మరి ఇదంతా నా కోడలు వచ్చిన వేళ విశేషం అత్తయ్య గారు..

లేడీస్ అందరూ రెడీ అయ్యి రుద్రకి మెసేజ్ చేసి బయలుదేరుతారు.  వీళ్ళ వెనకాల సెక్యూరిటీ కూడా ఫాలో అవుతుంది.
లేడీస్ అందరూ  షాపింగ్ లో ఫుల్ బిజీగా ఉంటారు. చారు ఒకటి సెలెక్ట్ చేస్తే.. కౌసల్య ఒకటి సెలెక్ట్ చేస్తుంది.
మాధురి ఇంకొకటి సెలెక్ట్ చేస్తోంది.

నీకు ఈ కలర్ బాగుంటుంది అని ఒకళ్లు.. ఈ డిజైన్స్ సూట్ అవుతుందని ఇంకొకళ్ళు చెబుతూ ఉంటే శాంభవి ముగ్గురు వంక చూస్తూ ఉంటుంది. సేల్స్ గర్ల్స్ తల పట్టుకుంటుంది.

మయూరి గదిలో కూర్చుని ఏటో చూస్తూ ఉంటుంది.. నాగేంద్ర కూతురు దగ్గరికి వచ్చి ఏం చేస్తున్నావు మయూరి..  చేయడానికి ఏముంది నాన్న.

మీకంటే కుటుంబం ఉంది. భార్యా..  పిల్లలు... బిజినెస్ అని చాలా రకాలు ఉంటాయి. అన్నయ్యకి, అక్కకి కూడా పిల్లలు గురించి ఆలోచన.

మరి నాకేం ఉంది. కుటుంబమా..  పిల్లలా.. స్నేహితులా.. ఎవరున్నారు.  పగ పంతం అంటూ తిరిగి ఒంటరిగా మిగిలిపోయాను. ఇప్పుడు ఈ గది ఈ శూన్యమే కనపడుతుంది.

తల మీద చెయ్యి వేసి ఎక్కువ ఆలోచించకు. గదిలో ఉంటే ఇలాగే ఉంటుంది. సరదాగా షాపింగ్ కి వెళ్ళు.  వెళ్లి ఏం చేయాలి.

నీకు నచ్చినవి కొనుక్కో. ఆ చీరలు కట్టుకుని ఎవరికీ చూపించాలి. మేమందరం లేమా తల్లి. అందరూ చెప్పినది మన జీవిత భాగస్వామి చెప్పినది ఒకటి కాదు కదా...

అమ్మని వదినని చూసేదాన్ని..  ఏదైనా తీసుకోవాలి అన్న నాన్నగారికి నచ్చుతుందో....లేదో... నేను కట్టుకుంటే బాగుంది అని అంటారో లేదో అని అమ్మ ఆలోచించేది.

వదిన రెడీ అయ్యి వెళ్లి అన్నయ్యకి కనపడేది.  అన్నయ్య ఏమి చెప్పేవాడో తెలియదు కానీ వెలిగే ముఖంతో ఆరోజు అంతా తిరుగుతూ ఉండేది.

మరి నేను చీర కట్టుకున్న.. ఒక నగపెట్టుకున్న ఇది నీకు బాగుంది అని నా అన్న మనిషి చెప్పే వాళ్ళే లేరు కదా..  ఈ కలర్ నీకు సూట్ అయింది.  అంతే..  అయిపోయేది.

అందులో నాకు ఏ ఫీల్ కనిపించేది కాదు.  అప్పుడు ఆలోచించాలి అన్నా ధ్యాస కూడా లేదు కానీ ఇప్పుడు ఆలోచిస్తూ ఉంటే.. రుద్ర అన్నట్టు నాది ప్రేమ కాదేమో కదా..

మిమ్మల్ని ఒక విషయం అడుగుతాను నిజాయితీగా నిజం చెబుతారా.. అడుగు.. నేను నిజంగా మీ కూతుర్నేనా నాన్న..

  ఆ మాటకి అహం దెబ్బతిన్నవాడు లాగా చూస్తాడు.
బాధగా మయూరి అని చేతులు పట్టుకుంటే.. నిజం చెప్పండి నాన్న..

నువ్వు నా ప్రాణం రా...  నా రక్తం..  మరి ఎందుకు నాన్న మీ అత్యాశకి నా జీవితాన్ని  బలిచేశారు.

దేవేంద్ర లహరిని పెళ్లి చేసుకున్నక నా వంక చూడడు అన్న విషయం మీకు తెలుసు. అయినా పంతం పట్టారు.  లహరి ప్రాణాలు తీసుకున్నాము. ఏమి సాధించాము.  ఆ తల్లి బిడ్డను వేరు చేయడం తప్ప...

మయూరి చెప్పిన విషయాలు నాగేంద్ర ఒప్పుకోలేక పోతాడు. కూతుర్ని డైవర్ట్ చేయడానికి.. ఇలాగే ఉంటే చిరాకుగానే ఉంటుంది.

నేను వస్తాను నీతో అని కూతుర్ని తీసుకుని షాపింగ్ కి వెళ్తాడు . శాంభవి ఉన్న మాల్ కి వస్తారు. సారీస్ సెక్షన్ దగ్గర ఉన్న హడావిడి చూసి...

ఎవరో ఫ్యామిలీ వచ్చారనుకుంటా అనుకుని శారీస్ చూస్తూ ఉంటుంది. చారు వాయిస్ గట్టిగా వినిపించి.. ఇది చారులత వాయిస్ కదా అని దగ్గరగా వెళుతుంది.

అక్కడ శాంభవిని చూస్తుంది. అప్పటివరకు ఎప్పుడూ దగ్గరగా చూడక ఒక నిమిషం అలాగే ఉండిపోతుంది. ఒళ్లంతా చెమటలు పట్టేస్తాయి.

బొమ్మలాగా నిలబడిపోతుంది.
శాంభవి వాళ్లు సెలక్షన్ చూసి మీ ముగ్గురు సెలెక్ట్ చేసేది మూడు చీరలు తీసుకుంటాను. మరి మేము సెలెక్ట్ చేసినవి తీసుకోవా అని దేవేంద్ర, జితేంద్ర,రాఘవేంద్ర, అనసూయ నలుగురు వస్తారు.

అరే మీరు కూడా వచ్చారా.. మాకు చెప్పకుండా మీరు షాపింగ్ కి వచ్చేస్తే రాము అనుకుంటున్నారా..
శాంభవి దేవేంద్ర దగ్గరికి వెళ్లి నాకు చాలా చీరలు ఉన్నాయి నాన్న. ఇప్పటికే కట్టనవే ఉన్నాయి.. అమ్మ కూడా తీస్తూనే ఉంటుంది.

అన్ని చీరలు ఏమి చేసుకుంటాను. ప్లీజ్ అంటే.. సరే చీరలు వద్దు కానీ ఇంక వేరే షాపింగ్ చేద్దాం..సరే అని నవ్వుతుంది.

మయూరి..  దేవేంద్ర శాంభవిని అలాగే చూస్తూ ఉంటుంది.
ఒక్కసారి వాళ్ళిద్దరితో మయూరిని ఊహించుకుంటుంది. నా ఆలోచన కరెక్ట్ గా లేదు..

నేను దేవేంద్ర పక్కన సరిపోను. దేవేంద్రను చూస్తూ ఉంటే మనసు ఆగదు.  ఒక్కసారైనా మాట్లాడాలి..దగ్గరికి వెళ్లి హత్తుకోవాలి అనిపిస్తుంది.

నాది ప్రేమే కానీ చూపించిన విధానం కరెక్ట్గా లేక ఒక సైకో లాగా మిగిలిపోయాను. ఆఖరిసారిగా ఒకసారి దేవేంద్ర తో మాట్లాడుతాను అని దగ్గరికి వెళ్లి బాగున్నావా దేవేంద్ర..

ఆ గొంతు వినగానే దేవేంద్ర పిడికిలి బిగిస్తాడు.  వెంటనే కూతురిని మరో పక్కకి తీసుకొని గట్టిగా పట్టుకుంటాడు. జితేంద్ర, రాఘవేంద్ర కూడా చుట్టూ కాపలాగా ఉన్నట్టుగా నిలబడతారు.

అది చూసి మయూరీకి ఒక నిమిషం బాధగా అనిపిస్తుంది. నేను నీ కూతురికి హాని తలపెట్టడానికి రాలేదు. అనుకోకుండా కనిపించావు.

ఒకసారి పలకరిద్దామని వచ్చాను. పలకరించావు కదా.. ఇంకా వెళ్ళు. ఈ మాట చెప్పేటప్పుడైనా నా వైపు చూడాలనిపించడం లేదా... లేదు.

ఒక్క నిమిషం అని అక్కడ ఉన్న ఒక పట్టుచీర తీసుకొని శాంభవి  ముందుకు వెళ్లి నేనెవరో నీకు తెలియకపోవచ్చు. నా గురించి నేనే చెప్పకుంటాను.

నా పేరు మయూరి.  మీ అమ్మ చావుకి కారణమైనదాన్ని..  ఇన్ని సంవత్సరాలు ఈ ఇంటికి నిన్ను దూరం చేసినదానిని.

శాంభవి మౌనంగా చూస్తూ ఉంటే ఏమిటి ఇన్ని చేసి.. నా
ముందుకొచ్చి పొగరుగా చెబుతుంది అనుకుంటున్నావా.. ఇది పొగరు కాదు. పశ్చాతాపం.
పెళ్లయిన తర్వాత మొదటిసారి కనిపించావు. పసుపు కుంకమ పెట్టి చీర పెట్టడానికి నేను ముత్తయిదువుని కాదు అలాగని వితంతువుని కాదు.

వయసులో పెద్దదాన్ని నీకు పెడుతున్నాను అనుకుని తీసుకో శాంభవి అంటుంది. ఆ మాటకి తండ్రి వైపు చూస్తుంది.

తండ్రి ముఖంలో కోపం కనపడుతుంది.  ఒక్క నిమిషం ఆలోచించి తండ్రి చేతిని పట్టుకుంటుంది.  దేవేంద్ర కొంచెం శాంతించి కూతురు వైపు చూస్తాడు.

కళ్ళు ఆర్పుతుంది. దేవేంద్ర వద్దు అన్నట్టుగా చూస్తే..
పరవాలేదు అని మయూరి ముందుకు వెళ్లి ఇవ్వండి అంటుంది.

ఆ మాటకే మయూరి కళ్ళల్లో నీళ్లు తిరుగుతాయి.  ఆ చీర చేతిలో పెట్టగానే ఆశీర్వదించండి. నువ్వు అంతా కూడా మీ అమ్మే. గుణంలో మీ నాన్నని మించిపోయావు.

నూరేళ్లు పిల్ల పాపలతో పసుపు కుంకాలుతో సంతోషంగా ఉండు. నేను ఒక్కసారి నిన్ను ముట్టుకోవచ్చా అని అడుగుతుంది.

ఊ అని తలుపితే..  గట్టిగా హగ్ చేసుకుని ముద్దు పెట్టుకుంటుంది. నన్ను క్షమించు. ఈ మాట చెప్పడం తప్ప ఏమి చెయ్యలేను అని వడివడిగా వెళ్ళిపోతుంది.

మయూరి ప్రవర్తనకి అందరూ ఒక నిమిషం ఆశ్చర్యపోతారు. ఇది మయూరినా లేక మనం ఇంకా ఎవరినైనా చూస్తున్నామా అని నోరు వదిలేస్తారు.

మయూరి ప్రయాణం....