వల్లీ

[venkujkc1984]

Part 6

అతనికి ఏం కావాలో ఆమెకు తెలుసు, ఆమె శరీరం కూడా పూర్తి సిద్ధంగా ఉంది ఆ సుఖాన్ని అందివ్వడానికి, అందిపుచ్చుకోడానికి. ఇక ఈ పరిస్థితిలో దాచుకోవాల్సింది, సిగ్గు పడాల్సింది, భయపడాల్సింది, చేయగలిగింది ఏమీ లేదు. ఇక ఆమె ముందున్న కర్తవ్యం, అతనికి సుఖాన్ని పంచి స్వర్గపుటంచులు చూడాలి. మనసులో అతనికి ఇంకా చోటు లేదు, కానీ అతనికి తన శరీరం సుఖాన్ని అందించడానికి మాత్రం ఎలాంటి మార్పు, సందేహాలు గానీ లేవు.

ఆమె పూర్తిగా నగ్నంగా వెల్లకిలా పడుకుని ఉండగా, అతను ఆమె మీదకు వాలి, ఆమె కళ్లలోకి లోతుగా చూస్తూ మలి శృంగారానికి సిద్ధమయ్యాడు.

రంగారావు ఆమెను గట్టిగా హత్తుకున్నాడు. అతడు తన శరీరంతో ఆమె శరీరాన్ని ఆపాదమస్తకం పూర్తిగా అదిమేశాడు. అతని వేడి పెదవులు ఆమె పెదవులను లోతుగా, ఆకలిగా ముద్దాడ సాగాయి.

వల్లీ మొదట్లో కొంచెం సంకోచంగా ఉంది. కానీ అతని వేడి స్పర్శ, అతని గట్టి ఛాతి, అతని మగసిరి ఆమె తొడల మధ్య గట్టిగా ఒత్తుకుంటున్న స్పర్శ — అన్నీ కలిసి ఆమెను మెల్లగా కరిగించాయి. ఆమె చేతులు నెమ్మదిగా అతని వీపు చుట్టూ చుట్టుకున్నాయి. ఆమె కూడా అతని పెదవులను స్పందించి ముద్దాడసాగింది.
“ఏమండీ… మళ్లీనా…” వల్లీ ఆమె పెదవుల మధ్య నుంచి సూక్ష్మంగా, సిగ్గుతో గుసగుసలాడింది. “చాలండి… నేను తట్టుకోలేను…” కానీ ఆమె శరీరం మాత్రం అతనికి ఇంకా దగ్గరగా అంటుకుపోయింది.

రంగారావు ఆమె పెదవులను వదలకుండా లోతైన ముద్దులు ఇస్తూనే, ఆమెను మెల్లగా తన శరీరంతో కప్పేశాడు. అతని గొంతు వణుకుతూ, వేడుకుంటూ:
“వల్లీ… ఇంకొక్కసారి… అంతే… అయిపోగానే వెళ్లిపోతా… ప్లీజ్… నీ అందం అలాంటిది… నా మగసిరి మళ్ళీ ఎలా లేచి నిలబడిపోయిందో చూడు… నీ వల్లే… నువ్వే దాన్ని మామూలు చేయాలి ప్లీజ్… నీ లోతులో మరొక్కసారి నా ఉద్రేకాన్ని చల్లార్చుకుని సేదతీరాలని ఉంది... ప్లీజ్...”

అతను ఆమె తొడలను మెల్లగా విడదీసి, తన గట్టి మగసిరిని ఆమె తడిసిన ఆడతనం మీద ఆనించాడు. నెమ్మదిగా, ఒక్క అంగుళం ఒక్క అంగుళం లోపలికి నెట్టసాగాడు.
“ఆహ్… హా…” వల్లీ శరీరం ఒక్కసారి వణికి, లోతైన మూలుగు వెలువడింది.

రంగారావు ఆమె చెవిలో వేడిగా గుసగుసలాడాడు, “వల్లీ… నీ లోపలి ఆ బిగుతు… ఇంకా ఇంకా గట్టిగా పట్టుకుంటోంది… హా… ఎంత వేడిగా, ఎంత బిగుతుగా ఉన్నావు…”

అతను నెమ్మదిగా, లోతుగా లోపలికి జారుతున్నాడు. ఈసారి ఎలాంటి అడ్డంకి లేకుండా, కేవలం వల్లీ యోని యొక్క అద్భుతమైన బిగుతు మాత్రమే అతని మగసిరిని గట్టిగా కౌగలించుకుంది. ఆ బిగుతు అతనికి ఆనందం మరియు కొంచెం సవాలుతో కూడుకున్న అద్భుతమైన అనుభూతిని ఇచ్చింది.

వల్లీ తల వెనక్కి వాల్చి, “ఆహ్… హా… హ్ మ్మా… ఇంకా లోతుగా… అహ్‌హ్!” అని మూలుగుతోంది. ఆమె శరీరం అతని ప్రతి అంగుళం ప్రవేశంతోనే వణుకుతోంది.

రంగారావు ఓపికగా, అవిరామంగా నెట్టుతూ వెళ్తున్నాడు. అతని మగసిరి ఆమె లోపలి వేడి, తడిసిన, మెత్తని గోడలను విస్తరించుకుంటూ, ఒక్క అంగుళం ఒక్క అంగుళం లోతుకు జారుతోంది. చివరికి అతను తన పూర్తి 10 అంగుళాల మగసిరిని ఆమె లోపలికి పూర్తిగా, లోతుగా దూర్చేశాడు. అతని వృషణాలు ఆమె తడిసిన, వేడెక్కిన యోని రెమ్మలను గట్టిగా తాకాయి.

వల్లీ శరీరం ఒక్కసారి గట్టిగా వణికింది. ఆమె యోని కండరాలు అతని మగసిరిని బలంగా చుట్టి, దాదాపు పిండేస్తున్నట్టు బిగుసుకున్నాయి.
“హా… వల్లీ… వావ్!” రంగారావు ఆనందంతో, ఆశ్చర్యంతో గట్టిగా అరిచాడు. “నీ బిగుతు… ఇంకా ఇంత గట్టిగా ఉందా? నా పూర్తి 10 అంగుళాలు లోపలికి వెళ్లినా నువ్వు ఇంత బిగుతుగా పట్టుకుంటున్నావు… హా… ఎంత అద్భుతమైన బిగుతు! నీ లోపలి గోడలు నన్ను చుట్టి పిండేస్తున్నాయి… వావ్… వల్లీ… నువ్వు నిజంగా అపూర్వమైన స్త్రీవి… ఇంత బిగుతు, ఇంత లోతు… ఇంత శక్తి… హా… నన్ను పిచ్చెక్కిస్తోంది!”
అతను ఆమె చెవిలో వేడిగా గుసగుసలాడాడు, “ప్లీజ్ వల్లీ… నీ ఈ బిగుతు నన్ను చంపేస్తోంది… ఇంకా గట్టిగా పట్టుకో… హా… నా కల్పవల్లీ…”

వల్లీ శరీరం ఉద్రేకంతో వణుకుతూ, “ఆహ్… హా… హా… ఇంత లోతుగా… అహ్‌హ్… నేను తట్టుకోలేను…” అని లోతైన, మత్తుగా మూలుగుతోంది. ఆమె కాళ్లు అతని నడుము చుట్టూ గట్టిగా పెనవేసుకుని, అతన్ని ఇంకా లోతుగా లాగేస్తోంది.

రంగారావు ఆమె లోపల పూర్తి లోతుగా దూసుకుపోయిన తర్వాత, అతను మొదట నెమ్మదిగా, లోతుగా కదలసాగాడు. చిన్న చిన్న జర్కులతో, ఒక్కో దెబ్బకూ పూర్తి పొడవు లోపలికి దూర్చి, మళ్లీ బయటికి లాగి, ఆమె లోపలి ప్రతి అంగుళాన్ని అనుభవిస్తూ ఊపుతున్నాడు. “ఆహ్… హా… ఏమండీ…” వల్లీ తల వెనక్కి వాల్చి లోతైన మూలుగు వెలువరించింది.

కొద్దిసేపటికి అతను వేగం పెంచాడు. దెబ్బలు కాస్త బలంగా, కానీ ఇంకా నియంత్రణలో ఉండి, ఆమె లోపలి గోడలను గట్టిగా రుద్దుతూ ఊపసాగాడు.
“వల్లీ… నీ లోపలి ఈ బిగుతు… హా… ప్రతి దెబ్బకీ నన్ను పిండేస్తోంది… ఎంత అద్భుతం!”

వల్లీ శరీరం ఉద్రేకంతో వణుకుతూ, “హా… ఇంకా… హుమ్మ్… హా… హా…” అని మత్తుగా మూలుగుతోంది.
అప్పుడు రంగారావు పూర్తి వేగానికి వచ్చాడు. అతని నడుము బలమైన తాళంతో ఆమెను ఊపేస్తూ, వేగంగా, బలంగా, అవిరామంగా దూసుకుపోసాగాడు. తపక్… తపక్… తపక్… అనే శబ్దాలు గది మొత్తం నిండిపోయాయి.

అతను ఇప్పుడు 10 నిమిషాలు ఒక్క క్షణం కూడా నెమ్మది చేయకుండా, బలమైన, లోతైన దెబ్బలు కొడుతూ ఆమెను దొలుస్తున్నాడు.
“హా… వల్లీ… నీ బిగుతు నన్ను పిచ్చెక్కిస్తోంది… హా… హా… ఇంకా గట్టిగా పట్టుకో… నా కల్పవల్లీ…!” అంటూ అతను గట్టిగా అరుస్తూ, ఆమెను మంచం మీద గట్టిగా నొక్కుతూ ఊపుతున్నాడు.

వల్లీ తట్టుకోలేక, “ఆహ్… హా… హా… హా… ఇంకా బలంగా… అహ్‌హ్‌హ్…!” అని గట్టిగా, మూలుగుతూ, అతని వీపును రక్కుతోంది.

చివరికి రంగారావు శరీరం గట్టిగా వణికింది. అతని మగసిరి ఆమె లోపల ఇంకా గట్టిపడి, పెరుగుతూ అతను చివరి కొన్ని బలమైన దెబ్బలు కొట్టి, ఆమె గర్భంలోకి వేడి, బలమైన వీర్య ప్రవాహాలు పిచికారీ చేశాడు. ఒక్కొక్క విడతలో ఆమె లోపలి గోడలు వేడెక్కి వణికాయి. వల్లీ కూడా ఆ వేడి ప్రవాహానికి శరీరం గట్టిగా వణికి, తీవ్రమైన భావప్రాప్తిలో మునిగిపోయింది.

ఇద్దరూ శ్వాస ఆడకుండా, చెమటతో తడిసి, ఒకరి మీద ఒకరు వాలిపోయారు.

మరి కొద్దిసేపట్లోనే తెల్లవారుతుండగా ఇద్దరికీ తెలివివచ్చి, అతను ఆమెను మరొకసారి తృప్తిగా కౌగిలించుకుని, ఆమె పెదవులని అందుకుని ఘాడంగా ముద్దు పెట్టుకుని, చను మొనలు పెదవుల మధ్య తీసుకుని మరొకసారి తనివితీరా చప్పరించి, నాభి మీద చుంబించి, కిందకి వెళ్లి ఆమె ఆడతనం మీద ఘాడమైన ముద్దులు పెట్టుకుని, ఆమె నిలువు పెదవులని అతని పెదవుల మధ్యకు తీసుకుని చిన్నగా కొరికి లాలనగా ముద్దాడాడు.

లేవలేక లేవలేక లేస్తూ ఆమె ముఖం చూసి “నిన్ను ఇప్పుడు విడిచి ఉండాలంటే… తట్టుకోలేనేమో వల్లీ. మళ్ళీ ఎప్పుడు నా రాణీగారి దర్శన భాగ్యం?” అన్నాడు. 

వల్లీ నెమ్మదిగా లేచి, మూలగా పడి ఉన్న లంగా, జాకెట్ వేసుకుంది. “మళ్ళీ ఎప్పుడనేది నా చేతుల్లో లేదు… అర్థం చేసుకోండి,” అని మెల్లగా అంది. చీర తీసుకుని కట్టుకోసాగింది.

ఆమె చీర కుచ్చిళ్లు సర్దుతుండగా రంగారావు ఆమె వెనక్కి వచ్చి, తన స్వహస్తాలతో మెత్తగా ఆ కుచ్చిళ్లను లోపలికి చొప్పించాడు. ఆమె పైటను ఎత్తి, ఆమె ఎద మీద మెల్లగా కప్పుతూ, ఆమె నడుము చుట్టూ గట్టిగా కట్టి, పైటను భుజం మీద నుంచి గుండె మీదకు లాలనగా వేశాడు — ఆ పని చేస్తున్నప్పుడు కూడా ఆమె మెడ మీద ముద్దులు పెట్టుకుంటూ, ఆమె చెవిలో “నా కల్పవల్లీ...” అంటూ గుసగుసలాడాడు. ఆ స్పర్శకు వల్లీ శరీరం మళ్లీ ఒక్కసారి వణికింది.

రంగారావు కూడా తన బట్టలు వేసుకున్నాడు. అతని కళ్లలో ఇంకా తీరని కోరిక, ఆకలి కనిపిస్తున్నాయి. వల్లీని వదిలి వెళ్లాల్సిన ఆలోచనే అతనికి బాధగా ఉంది.

ఇద్దరూ కలిసి ఇంటి గేట్ దగ్గరికి వచ్చారు. రంగారావు ఒక్కసారి ఆమెను తిరిగి చూసి, ఆమె చేతులను తన చేతుల్లోకి తీసుకుని మెత్తగా పట్టుకున్నాడు.
“నా కల్పవల్లీ… ఈ రాత్రి నా జీవితంలో ఎప్పటికీ మరచిపోలేను,” అని తక్కువ స్వరంతో అన్నాడు. ఆమె నుదుటిపై మరోసారి ముద్దు పెట్టుకుని, ఆమె కళ్లలోకి లోతుగా చూశాడు. కానీ ఆ కళ్లలో ఇప్పుడు కొంచెం అపరాధ భావన కూడా కనిపించింది.

వల్లీ ఏమీ మాట్లాడలేదు. కేవలం మెల్లగా నవ్వి, అతని చేతిని ఒక్కసారి గట్టిగా పట్టుకుంది.

రంగారావు చివరి ముద్దు ఇచ్చి, తిరిగి వెళ్లాడు. అతని నడకలో కూడా ఒక ఆందోళన, అపరాధ భావన స్పష్టంగా కనిపించింది.

వల్లీ గేటు వద్ద నిలబడి అతను దూరంగా వెళ్లే వరకు చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఆమె గుండెలో ఇప్పుడు రెండు భావాలు ఒకేసారి తాకాయి — ఆనందం మరియు లోతైన అపరాధ భావన. “నేను ఇంత జరగనివ్వకూడదు… కానీ ఆ స్పర్శలు, ఆ వేడి…” అని ఆలోచిస్తూ గుండె బరువెక్కింది.

మళ్లీ నెమ్మదిగా ఇంటిలోకి వచ్చి, తలుపు మూసి, మంచం మీద కూర్చుంది. ఆ రాత్రి జ్ఞాపకాలు — అతని బలమైన కౌగిలింతలు, వేడి ముద్దులు, లోతైన స్పర్శలు — ఒక్కసారి మెదడులో తిరిగాయి. కానీ వాటితో పాటు ఒక బాధాకరమైన అపరాధ భావన కూడా ఆమెను చుట్టుముట్టింది.

“ఇది తప్పు… నేను ఇంతవరకు ఎప్పుడూ ఇలా చేయలేదు…” అని ఆమె మనసులో అనుకుంది. కళ్లు మూసుకుని, ఆ జ్ఞాపకాలు, ఆనందం మరియు అపరాధ భావనల మధ్య తడబాటుతో మత్తులో మునిగిపోయి, మంచం మీద పడుకుంది. శరీరం ఇంకా అతని స్పర్శల వేడితో వణుకుతోంది, కానీ గుండెలో ఒక చిన్న బాధ కూడా మిగిలిపోయింది.

సమయం ఉదయం 10 గంటలైంది. వల్లీకి తెలివి వచ్చింది. మెల్లిగా లేచి హాల్లోకి వచ్చేసరికి అక్కడ ప్రసాద్ కూర్చుని, ఆమెను చూసి, రా వల్లీ, ఇక్కడ కూర్చో. ఎలా ఉన్నావు, అంతా ఓకేనా అని అడిగాడు. 
దానికి ఆమె “ఉమ్, నిద్ర పట్టేసింది, మీకు తినడానికి ఏమీ చెయ్యలేక పోయాను. ఇప్పుడే రెడీ అయ్యి వస్తా ఉండండి” అని వెళ్లి త్వరగా స్నానం ముగించుకుని, కాఫీ కలిపి ఇద్దరికీ పట్టుకొచ్చి ఇచ్చింది. ఇద్దరూ కాఫీ తాగుతూ మౌనంగా ఉన్నారు. 

అప్పుడు ప్రసాద్, వల్లీ “ఇలా అడుగుతున్నానని తప్పుగా అనుకోకు, కోపం తెచ్చుకోకు. ఎలా జరిగింది, ఈసారి ఏమీ అడ్డంకులు రాలేదు కదా. తప్పుగా తీసుకోవద్దు, నీ సుఖమే, క్షేమమే నాకు కావాల్సినది.” అని అన్నాడు. 

ఆమె కొంటెగా “అయితే ఏంటంటారు శ్రీవారూ, నా సుఖమే ముఖ్యమని రోజూ నన్ను అప్పజెప్పి వస్తారా ఏంటి!.. మీరు మరీనూ!” అంది. కోప్పడుతుందేమో అనుకున్న ప్రసాద్ ఆమె సమాధానం విని కొంత ఆశ్చర్యపడి తేరుకున్నాడు. ఆమె మాటల్లోని చమత్కారం, ఆమె ముఖంలోని వెలుగు అతనికి కొంత ఉపశమనాన్ని కలిగించాయి.

ప్రసాద్: (నవ్వుతూ) "అలా కాదు వల్లీ, నిజానికి నీ మోహంలో ఎప్పుడు లేని కాంతి కొత్తగా కనిపిస్తోంది. అతను నిన్ను ఇబ్బంది పెట్టలేదనిపిస్తోంది. పాపం చాలా కాలం నుండి భార్య లేదు కదా, ఏదో శారీరక సుఖం కోసం తాపత్రయం పడి ఉంటారులే. పెద్దాయన కదా ఏముందిలే, త్వరగానే కానిచ్చి పడుకుని ఉంటారు." అన్నాడు. 

వల్లీ: (ఒక నిట్టూర్పు విడిచి, కొద్దిగా అసహనంతో) “మీరు మీరు మగవాళ్లే కదా మీకు బాగానే అర్థం అవుతుంది లెండి ఏమి జరిగి ఉంటుందో, అయినా ఏమీ అనుకోను, ఏమీ అనను అన్నారు కదా, ఇన్ని ప్రశ్నలు వేస్తున్నారేంటి, అయినా నా పిచ్చి గానీ, మగబుద్ధి ఎక్కడికి పోతుంది లెండి. దిగులు పడకండి, నా మనసు ఎప్పుడూ మీతోనే ఉంటుంది సరేనా.” అంది.

అప్పుడు ప్రసాద్ “అలాంటిదేమీ లేదు వల్లీ, ఏదో కుతూహలం కొద్దీ అడిగాను అంతే, నాకైతే నీ గురించి ఏమీ మార్పు లేదు, రాదు. మరొక లాగా అనుకోకు. నువ్వు నిశ్చింతగా ఉండు.” అన్నాడు. దానికి ఆమె “సరే మహానుభావా అలాగే, మీకంత సరదాగా ఉంది. నేనెంత భయపడ్డానో, బాధపడ్డానో తెలుసా. రంగారావు గారు గౌరవంగా హుందాగా నా ఆలోచనలకి విలువ ఇస్తూ, అతని కోరికను తీర్చుకున్నారు, వేరొకొళ్ళైతే నన్ను ఒక బొమ్మలా వాడుకుని, వీధిలో పెట్టేసేవారేమో, వ్రతం చెడ్డా ఫలితం దక్కడం అంటే ఇదేనేమో.. ఇలాంటి పరిస్థితిలో మీరు కూడా నా సుఖం కోసం ఆలోచిస్తున్నారు అంటే నేను ఎంత అదృష్టవంతురాలినో..” అంటూ అతని గుండెలకి తల ఆనించి గట్టిగా పట్టేసుకుంది. అతను ఆమెను ఓదార్చి, “ఊరుకో వల్లీ, మన సంసారం కోసమే దీనికి ఒప్పుకున్నావు అని నాకు తెలుసు, నేను నీకు ఎప్పటికీ రుణపడి ఉంటా. ఇప్పుడు అంతా బాగానే ఉంది కదా, నిన్ను హుందాగానే చూసుకున్నారు, నీ ఆలోచనలకి విలువ ఇచ్చారు అంటున్నావు కదా. బాధపడకు. చక్కగా నవ్వుతూ సరదాగా ఉండు ఎప్పట్లా.” అని చెప్పి ఆమెను మాములు చేసాడు. 

ఆమె “ఆయన నన్ను ఇబ్బంది ఏమీ పెట్టలేదు, కొద్దిసేపు ఒళ్ళు ఆయనకి అప్పచెప్పేస్తే మన సంసారం నిలుస్తుంది అని మనసు దిటువు చేసుకున్నా, ఆయనకి నచ్చినట్లు, నన్ను ఇబ్బంది పెట్టకుండా, ఏమి చేయగలరో చేసారు, కానీ వెళ్లే ముందు మాత్రం మళ్ళీ ఎప్పుడని అడిగారు, ఏమి చెప్పాలో తెలియలేదు, నా చేతులలో ఏమీలేదు అని చెప్పాను.” అంది. అప్పుడు ప్రసాద్ ఆమె కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ “నీ చేతులలో లేదు అంటే, ఆయన్ని నన్ను అడగమనే కదా? అర్థమైందిలే”. 

“చూద్దాం లెండి. మీ సమ్మతి లేకుండా మాత్రం ఏదీ జరగదు. ఇంక దీని గురించి ఆపేద్దాం. వంట చేస్తాను, తినేద్దాం, ఆకలిగా ఉంది" అంటూ, అక్కడి నుంచి జారుకుంది.

మరొక రెండు గంటల్లో వల్లీ భోజనం వడ్డించడం మొదలుపెట్టింది. వారిద్దరి మధ్య మాటలు, చిన్న చిన్న నవ్వులు, చిలిపి సరసాలు గది మొత్తం నింపేశాయి. ఆ సాధారణ సంభాషణలు వారి మధ్య ఉన్న బంధాన్ని మరింత దృఢం చేశాయి.

భోజనం ముగించాక, ప్రసాద్ ఫోన్ మోగింది. అవతల రవి.
ప్రసాద్ ఫోన్ ఎత్తి మాట్లాడుతూ, “అవునా రవి… కాలేజీ హాలిడేస్ వచ్చేశాయా? ఒక వారం తర్వాత వస్తున్నావా? సరే, జాగ్రత్తగా రా. అత్తకు చెప్తా,” అని మాట్లాడి ఫోన్ పెట్టాడు.

తర్వాత వల్లీ వైపు తిరిగి, “రవి ఫోన్. కాలేజీ హాలిడేస్ వచ్చేశాయట. ఒక వారం తర్వాత ఇంటికి వస్తాడట,” అని చెప్పాడు.

వల్లీ, “చాలా రోజులైంది కదా ఇక్కడికి వచ్చి. వస్తే సంతోషమే. ఇంక రవి మంచి ఉద్యోగం తెచ్చుకుంటే చాలు” అంది సంతోషంగా.

భోజనం అయిపోయాక ప్రసాద్ పని మీద బయటకు వెళ్లిపోయాడు.

వల్లీ మిగిలిన ఇంటి పనులు పూర్తి చేసి, మంచం మీద పడుకుని రాత్రి జ్ఞాపకాలను నెమరు వేసుకుంటూ మెల్లగా నిద్రలోకి జారుకుంది. ఆమె మనసులో ఆనందం, అపరాధ భావన, సంసారం పట్ల బాధ్యత — అన్నీ కలిసి మెలిసి ఉన్నాయి.


సాయంత్రం ప్రసాద్ కి ఫోన్ వచ్చింది. అది రంగారావు గారి నుంచి వచ్చిన కాల్.
రంగారావు గొంతు బరువుగా, “ప్రసాద్… మా అన్నయ్య పరిస్థితి అత్యంత విషమంగా ఉంది. ఉన్న పళంగా రమ్మని అంటున్నారు. నేను ఇప్పుడే బయలుదేరుతున్నా” అని చెప్పాడు.

వెంటనే ప్రసాద్ ఇంటికి వచ్చి, వల్లీని పిలిచాడు.
“వల్లీ… రంగారావు గారి నుంచి ఫోన్ వచ్చింది,” అని ప్రసాద్ మెల్లగా అన్నాడు.

వల్లీ కొంచెం ఆత్రంగా అడిగింది, “ఏమైంది?”
“వాళ్ళ అన్నయ్య పరిస్థితి చాలా విషమంగా ఉందట. అందరూ ఉన్న పళంగా రమ్మని చెప్పారట. ఆయన ఇప్పుడే బయలుదేరుతున్నానని చెప్పారు. వెళ్లేముందు నాకు ఫోన్ చేశారు.”

వల్లీ కాసేపు మౌనంగా ఉండిపోయింది. ఆమె ముఖంపై ఒక విచిత్రమైన భావం కనిపించింది.

“అలా అయిందా…” అని ఆమె నెమ్మదిగా అంది. “పాపం… ఇంకా మొన్ననే కూతురి పెళ్లి చేసారు కదా ఇక్కడ. అప్పుడు బాగానే ఉన్నారు.” అంది.

ప్రసాద్ తల ఊపి, “అవును.” అని పని మీద వెళ్ళిపోయాడు.

వల్లీ ఏమీ మాట్లాడలేదు. కేవలం తల దించుకుని మౌనంగా ఉండిపోయింది.

ఆ రాత్రి నిద్రలోకి జారుకోవడానికి ఆమెకు చాలా సమయం పట్టింది. నిద్రలో కూడా ఏదో కోల్పోయిన భావన ఆమెను వెంటాడింది.

రెండు రోజుల తర్వాత తెలిసిందేంటంటే రంగారావు గారి అన్నయ్య తనకు బాగులేని కారణంగా వీలునామా రాస్తానని, ఆస్తి పంపకాలు చేస్తానని చెప్పడంతో, రంగారావు గారు మరి కొద్ది నెలల పాటు అక్కడే ఉండి ఆస్తి అమ్మకాలు, పంపకాలవీ చూస్కోవాలనీ.

ఆ వార్త వల్లీ మనసులో ఆనందాన్ని కలిగించింది కానీ ఎందుకో మనసులో ఒక మూల మాత్రం శరీరం ఏదో కోల్పోయినట్టుగా అనిపిస్తోంది. రాత్రి పడుకునేటప్పుడు కూడా ఆ భావన ఆమెను వదలలేదు. ఆనందం, ఉపశమనం మరియు ఒక చిన్న కోల్పోయిన అనుభూతి — మూడు భావాలు ఆమె మనసులో ఒకేసారి తిరుగుతున్నాయి.

ఒక్కసారిగా రోజులు మళ్ళీ మామూలుగా మారిపోయాయి.

రంగారావు గారి కోరిక తీరేనా - సమాప్తం