Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-----------
Part 141:
-----------

நான் அனுப்புன அந்த மெசேஜையே என் போன் ஸ்க்ரீன்ல பார்த்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

"நீ சொன்னது தப்பு. உனக்கு எந்தப் போட்டோவும் கிடையாது."

நான் இப்படி டைப் பண்ணி அனுப்புனதும், அவ்ளோதான்னு நெனச்சன்.

ஆனா... நான் போனை என் நெஞ்சுல வெச்ச அடுத்த செகண்ட்...

என் போன் "விர்ர்ர்... விர்ர்ர்..." னு வைப்ரேட் ஆச்சு.

பிரகாஷ் உடனே ரிப்ளை பண்ணியிருந்தான்.

அவன் மறுபடியும் என்கிட்ட கெஞ்ச ஆரம்பிச்சான்.

பிரகாஷ்: "நோ மேடம், ப்ளீஸ்."

பிரகாஷ்: "எனக்கு இன்னொரு சான்ஸ் குடுங்க."

பிரகாஷ்: "ப்ளீஸ் மேடம், நான் மறுபடியும் கெஸ் பண்றேன்."

நான் அவனோட மெசேஜைப் படிச்சேன்.

என் உதட்டுல என்னையறியாம ஒரு சின்னச் சிரிப்பு வந்துச்சு.

நான் கொஞ்சம் அவனோட விளையாடலாம்னு முடிவு பண்ணேன்.

நான் டைப் பண்ணேன்.

பவித்ரா: "ஓகே."

பவித்ரா: "இதுதான் உனக்கு லாஸ்ட் ட்ரை."

பவித்ரா: "கரெக்ட்டா கெஸ் பண்ணு."

நான் அப்படி அனுப்புனதும், அவன் சைடுல இருந்து கொஞ்ச நேரம் எந்த மெசேஜும் வரல.

அவன் சாட்டுக்குக் கீழ "Typing..." னு வந்துச்சு, அப்புறம் நின்னுச்சு.

அவன் ரொம்ப சீரியஸா யோசிக்கிறான்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

நான் போன் ஸ்க்ரீனையே பார்த்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஒரு பத்து செகண்ட் கழிச்சு அவனோட அந்த ஃபைனல் கெஸ் வந்துச்சு.

பிரகாஷ்: "நீங்க மேல அந்த டீ-ஷர்ட் மட்டும் போட்டிருக்கீங்க."

பிரகாஷ்: "உள்ள எதுவும் போடல."

பிரகாஷ்: "ஆனா கீழ... பேண்ட்டி போட்டிருப்பீங்க."

நான் அந்த மெசேஜைப் படிச்சேன்.

நான் ரொம்பச் சாதாரணமா, ஒரே ஒரு வார்த்தையில ரிப்ளை பண்ணேன்.

பவித்ரா: "இல்ல."

நான் செண்ட் பட்டனை அழுத்தினேன்.

அந்த மெசேஜ் செண்ட் ஆனதும், என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு த்ரில் வந்துச்சு.

என் மூச்சு லேசா வேகமாச்சு.

நான் 'இல்ல' னு சொன்னது மூலமா, அவனுக்கு ஒரு பெரிய க்ளூ கொடுத்திருக்கேன்.

நான் பேண்ட்டி போடலங்குறத மறைமுகமா அவன்கிட்ட சொல்லிட்டேன்.

இதை நினைக்கும்போது எனக்கு எந்த ஒரு கில்டியான ஃபீலிங்கும் வரல.

ஆச்சரியமா, எனக்கு அது போதையா இருந்துச்சு.

நான் அவனுக்கு இப்படி ஒரு ஹின்ட் கொடுத்துட்டு, அவன் எப்படி ரியாக்ட் பண்ணப் போறான்னு பார்க்க அவ்ளோ ஆர்வமா வெயிட் பண்ணேன்.

என் புண்டை இதழ்கள் லேசாத் துடிச்சுது.

பிரகாஷுக்கு நான் சொன்ன அந்த 'இல்ல' ங்குற வார்த்தையோட அர்த்தம் உடனே புரிஞ்சுடுக்கும்.

அவன் கேம்ல தோத்துட்டான்னு அவனுக்குத் தெரியும்.

ஆனா அதைவிட அவனோட மூளை அந்த க்ளூவை வெச்சு ரொம்ப வேகமா யோசிக்க ஆரம்பிச்சுருக்கும்.

'அப்போ மேடம் கீழ பேண்ட்டி போடலயா?' னு அவன் மனசு துடிச்சிருக்கும்.

அவன் அவ்ளோ வேகமா, படபடனு மெசேஜ் அனுப்ப ஆரம்பிச்சான்.

பிரகாஷ்: "சாரி மேடம்! சாரி சாரி சாரி!"

பிரகாஷ்: "நான் கேம்லதோத்துட்டேன்."

பிரகாஷ்: "ப்ளீஸ்."

நான் அவனோட மெசேஜைப் பார்த்துப் படுத்தபடியே லேசாச் சிரிச்சேன்.

அந்த அமைதியான ரூம்ல என் சிரிப்பு சத்தம் கேட்டுச்சு.

நான் டைப் பண்ணேன்.

பவித்ரா: "நீ கேம்ல தோத்துட்ட."

பவித்ரா: "சோ உனக்கு போட்டோ கிடையாது."

பவித்ரா: "நீ தோத்ததுனால, இப்போ நீ தான் எனக்கு கொடுக்கனும்."

நான் இப்படி அனுப்புனதும், அவன் உடனே ரிப்ளை பண்ணான்.

பிரகாஷ்: "எஸ் மேடம்."

பிரகாஷ்: "எதை வேணாலும் கேளுங்க."

பிரகாஷ்: "உங்களுக்கு என்ன வேணும் மேடம்?"

நான் போன் ஸ்க்ரீனைப் பார்த்தேன்.

எனக்கு என்ன வேணும்னு எனக்கு ரொம்ப நல்லாத் தெரியும்.

எனக்கு அவனோட சுன்னியைப் பார்க்கணும்.

நேத்து வீடியோல பார்த்த அந்தப் பெரிய சைஸை மறுபடியும் பார்க்கணும்னு என் உடம்பு அவ்ளோ பசியோட கேட்டுச்சு.

ராஜ் பாதியில விட்டுட்டுப் போன அந்தச் சூட்டைத் தணிக்க, எனக்கு இப்போ ஏதோ ஒன்னு வேணும்னு தோணுச்சு.

ஆனா... ப்ரகாஷிக்கிட்ட, 'உன் சுன்னி போட்டோ அனுப்பு' னு கேட்குறதுக்கு எனக்கு அவ்ளோ வெக்கமா இருந்துச்சு.

எனக்கு அப்படி கேட்க தோணல.

நான் அவனோட சுன்னியைக் கேட்டு டைப் பண்ணேன்...

ஆனா உடனே என் கைகள் நடுங்க, அதை மொத்தமா பேக்-ஸ்பேஸ் அழுத்தி அழிச்சேன்.

நான் அந்த ஐடியாவையே விட்டுடலாம்னு முடிவு பண்ணேன்.

நான் டைப் பண்ணேன்.

பவித்ரா: "விடு பிரகாஷ்."

பவித்ரா: "எனக்கு எதுவும் வேண்டாம்."

பவித்ரா: "நான் சும்மா விளையாட்டுக்குத்தான் கேட்டேன்."

ஆனா பிரகாஷ் முட்டாள் இல்லை.

அவன் ரிப்ளை பண்ணான்.

பிரகாஷ்: "உங்களுக்கு என்ன வேணும்னு எனக்குக் கரெக்ட்டாத் தெரியும் மேடம்."

அவன் அப்படி அனுப்புன அடுத்த செகண்ட்...

ஸ்க்ரீன்ல ஒரு போட்டோ லோட் ஆக ஆரம்பிச்சுது.

அது கொஞ்சம் ப்ளரா இருந்துச்சு.

என் நெஞ்சு படபடனு அடிச்சுது.

என் வாய் லேசாப் பிளந்து, மூச்சு வேகமா வந்துச்சு.

நான் நடுங்குற விரல்களால அந்த போட்டோவை ஓபன் பண்ணேன்.

அந்த போட்டோ க்ளியர் ஆனதும்....

அது அவனோட முழு உடம்பு போட்டோ!

அவன் ஒரு பாத்ரூம்க்குள்ள நின்னுகிட்டு இருந்தான்.

அவன் உடம்புல ஒரு சின்னத் துணி கூட இல்லை.

அவன் முழு அம்மணமா நின்னுகிட்டு இருந்தான்.

இப்போதான் குளிச்சுட்டு வந்த மாதிரி, அவனோட அந்த டார்க்கான உடம்புல சின்னச் சின்னத் தண்ணித் துளிகள் பளபளனு மின்னிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவனோட முகம் அந்த போட்டோல ரொம்பத் தெளிவாத் தெரிஞ்சது.

அவன் கேமராவை ஒரு முரட்டுத்தனமான பார்வையோட வெறிச்சுப் பார்த்திருந்தான்.

அந்தப் பார்வை நேரா என் கண்ணுக்குள்ள இறங்குச்சு.

ஆனா என் கண்கள் அவன் முகத்துல ரொம்ப நேரம் நிக்கல.

என் பார்வை நேரா அவனோட அடிவயிற்றுக்குக் கீழ போச்சு.

அங்க... அவனோட அந்த பெரிய தடிமனான சுன்னி அப்படியே நேரா குத்திட்டு நின்னுச்சு.

அது முழுசா விறைச்சுப் போய், நரம்பெல்லாம் புடைச்சு, ஒரு பெரிய இரும்பு ராடு மாதிரி மேல தூக்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த சுன்னியோட மொட்டு அவ்ளோ பெருசா, சிவந்து போயிருந்துச்சு.

அவ்ளோ பெரிய சைஸை என் கண்ணால பார்த்ததும் என் உடம்பு தானாகவே ரியாக்ட் பண்ணுச்சு.

என் அடிவயித்துல ஒரு பெரிய கரண்ட் ஷாக் அடிச்சுது.

என் தொடைகள் தானாகவே ஒன்னோட ஒன்னு உரசிக் கிச்சு.

என் வெற்றுப் புண்டைக்குள்ள இருந்து ஒரு புது மதன நீர் துளி சுருக்கென்று வெளிய வந்துச்சு.

நான் பேண்ட்டி போடாததால, அந்த ஈரம் நேரா அந்த பேண்ட்ல ஒரு சின்ன ஈர வட்டத்தை உருவாக்குச்சு.

எனக்கு அந்தச் சுன்னி வேணும்னு என் உடம்பு தவிச்சுது.

நான் அந்த போன் ஸ்க்ரீனையே கண் இமைக்காம பார்த்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அந்த ரூம்ல, போனோட வெளிச்சம் என் முகத்துல பட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் கண்ணுக்கு முன்னாடி பிரகாஷோட அந்த முரட்டுத்தனமான உடம்பு அவ்ளோ தெளிவாத் தெரிஞ்சது.

அவனோட சுன்னி அவ்ளோ விறைப்பா, ஒரு இரும்பு ராடு மாதிரி நிக்குறதப் பார்த்ததும் எனக்கு மூச்சே நின்னு போச்சு.

என் நெஞ்சு அவ்ளோ வேகமா அடிச்சுது.

நான் அறியாமலேயே என் வாய் லேசாத் திறந்து, மூச்சு சூடா வெளிய வந்துச்சு.

என் உடம்பு அந்த போட்டோவைப் பார்த்ததும் எப்படி ரியாக்ட் பண்ணுதுனு எனக்கே ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

எனக்கு அந்த சுன்னி அவ்ளோ வெறியோட வேணும்னு என் உடம்பு தவிச்சுது.

ராஜ் பாதியில விட்டுட்டுப் போன அந்தச் சூட்டைத் தணிக்க, எனக்கு அந்த முரட்டுச் சுன்னி வேணும்னு தோணுச்சு.

ஆனா... நான் ஒரு கல்யாணமான பொண்ணு.

பிரகாஷ்கிட்ட, 'உன் சுன்னி எனக்கு வேணும்' னு என்னால அவ்ளோ ஈஸியா சொல்ல முடியாது.

எனக்குள்ள இருந்த வெக்கம் என்னை அப்படிப் பேச விடல.

நான் அவ்ளோ ஓப்பனா பேசினா, அவன் என்னைத் தப்பா நினைச்சிடுவான்னு எனக்கு ஒரு பயம் இருந்துச்சு.

என் இமேஜை நான் மெயின்டைன் பண்ணனும்னு நினைச்சேன்.

நான் என் கண்களை அந்தப் போட்டோவுல இருந்து ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு விலக்கினேன்.

நான் கோபமா இருக்குற மாதிரி, கொஞ்சம் ஸ்ட்ரிக்ட்டா ஆக்ட் பண்ண முடிவு பண்ணேன்.

பவித்ரா: "ஏன் இதை அனுப்புன?"

பவித்ரா: "நான் இதைக் கேட்கவே இல்லையே."

பவித்ரா: "எனக்கு இது வேண்டாம்."

நான் இப்படி அனுப்புனதும், அவன் சாரி கேட்பான்னு நான் நினைச்சேன்.

ஆனா பிரகாஷ் நான் நினைக்கிற மாதிரி முட்டாள் இல்லை.

அவனுக்குப் என்னோட மனசு நல்லா தெரியும் போல.

நான் சும்மா ஸ்ட்ரிக்ட்டா நடிக்கிறேன்னு அவனுக்கு நல்லாவே புரிஞ்சுது.

அதனால அவன் இந்தத் தடவை சாரி கேட்கல.

அவன் ரொம்பக் கூலா, ஆனா வேற ஒரு கேள்வியைக் கேட்டான்.

பிரகாஷ்: "அப்போ உங்களுக்கு என்னதான் வேணும் மேடம்?"

நான் அந்த மெசேஜைப் படிச்சேன்.

அவன் என்னைக் கார்னர் பண்றான்.

எனக்கு என்ன வேணும்னு அவன் என் வாயாலயே சொல்ல வைக்க ட்ரை பண்றான்.

நான் மறுபடியும் சமாளிக்கப் பார்த்தேன்.

பவித்ரா: "எதுவும் வேண்டாம் பிரகாஷ்."

நான் இப்படி அனுப்புனதும், பிரகாஷ் ஒரு நிமிஷம் அமைதியானான்.

அவன் வேற ஒரு வழியில என்னைப் பிடிக்க முடிவு பண்ணிட்டான் போல.

அவன் டாப்பிக்கை அப்படியே மாத்தினான்.

பிரகாஷ்: "ஓகே மேடம்."

பிரகாஷ்: "நான் இனிமே போட்டோ அனுப்ப மாட்டேன்."

பிரகாஷ்: "ஆனா நான் உங்ககிட்ட ஒரே ஒரு கேள்வி கேட்கலாமா மேடம்?"

நான் ஸ்க்ரீனைப் பார்த்தேன்.

அவன் என்ன கேட்கப் போறான்னு எனக்கு ஒரு சின்னப் பதற்றம் வந்துச்சு.

நான் டைப் பண்ணேன்.

பவித்ரா: "என்ன?"

ஒரு சில செகண்ட் கழிச்சு, அவனோட அந்த மெசேஜ் வந்துச்சு.

அந்த மெசேஜைப் பார்த்ததும் என் மூளை ஒரு நிமிஷம் ஸ்தம்பிச்சுப் போச்சு.

பிரகாஷ் ரொம்பத் தெளிவா, எந்த ஒரு சுத்தி வளைக்காம நேரடியா கேட்டிருந்தான்.

பிரகாஷ்: "நான் கெஸ் பண்ணது தப்புனு சொன்னீங்களே மேடம்."

பிரகாஷ்: "அப்போ அதுக்கு என்ன அர்த்தம்?"

பிரகாஷ்: "நீங்க உள்ள எதுவும் போடலயா?"

இந்த வார்த்தைகளைப் படிச்சதும்... என் உடம்புல கரண்ட் பாஸ் ஆன மாதிரி இருந்துச்சு.

"நீங்க உள்ள எதுவும் போடலயா?"

அவன் என்னைக் கேட்டுட்டான்!

டைரக்ட்டா என்னைக் கேட்டுட்டான்!

நீங்க உள்ளாடை போடாம ஒப்பான இருக்கீங்களானு கேட்குறான்!

எனக்கு ஷாக்கா இருந்துச்சு.

அவன் இந்த நைட் நேரத்துல, நான் டீ-ஷர்ட்டுக்கு அடியில ஏதும் போடாம படுத்திருக்கேனானு தெரிஞ்சுக்கத் துடிக்கிறான்.

நான் அந்த மெசேஜையே திரும்பத் திரும்பப் படிச்சேன்.

என் மூச்சு ரொம்ப வேகமா ஏறி இறங்குச்சு.

நான் என்ன பதில் சொல்றதுனு எனக்குத் தெரியல.

நான் பொய் சொல்லலாம்.

'இல்ல, நான் பேண்ட்டி போட்டிருக்கேன், ப்ரா போட்டிருக்கேன்' னு ஏதாவது ஒரு பொய்யைச் சொல்லித் தப்பிக்கலாம்.

நான் அப்படிப் பொய் சொல்லிட்டா, இது ரொம்ப சேஃபா முடிஞ்சிடும்.

ஆனா... எனக்குப் பொய் சொல்ல இஷ்டம் இல்லை.

நான் உண்மையைச் சொல்லணும்னு என் மனசு துடிச்சுது.

நான் உள்ளே எதுவும் போடாம படுத்திருக்கேன்னு அவன்கிட்ட சொல்ல எனக்கு அவ்ளோ வெக்கமா இருந்துச்சு.

ஆனா... அதே சமயம், நான் உண்மையச் சொன்னா அவன் எப்படி ரியாக்ட் பண்ணுவான்னு பார்க்க எனக்கு அவ்ளோ ஆர்வமா இருந்துச்சு.

நான் பேண்ட்டி போடலனு தெரிஞ்சா அவன் எவ்ளோ பைத்தியம் ஆவான்னு எனக்குப் பார்க்கணும்னு தோணுச்சு.

அது எவ்ளோ பெரிய தப்புனு என் மூளைக்குத் தெரிஞ்சாலும், ஆசை என்னைக் கண்ணை மூடிக்கிட்டுப் போகச் சொல்லுச்சு.

நான் ஒரு பெரிய மூச்சை உள்ளிழுத்து மெதுவா வெளிய விட்டேன்.

என் நெஞ்சுப் படபடப்பு உச்சியில இருந்துச்சு.

என் முலைகள் காத்துல ஏறி இறங்குச்சு.

நான் என் விரலை அந்தப் போன் கீ-போர்டுல வெச்சேன்.

நான் எந்த ஒரு பெரிய விளக்கமும் கொடுக்கல.

வெறும் ரெண்டே ரெண்டு எழுத்துல, ரொம்பச் சாதாரணமா என் பதிலை டைப் பண்ணேன்.

பவித்ரா: "ஆமா."

நான் அந்த 'ஆமா' ங்குற வார்த்தையை டைப் பண்ணிட்டு, அந்த செண்ட் பட்டனை அழுத்தினேன்.

மெசேஜ் போயிடுச்சு!

ப்ளூ டிக் விழுந்துடுச்சு!

நான் உள்ளே எதுவும் போடலங்குற அந்த உண்மை வெளிய வந்துடுச்சு.

அவன் இப்போ அதை ரீட் பண்ணிக்கிட்டு இருப்பான்.

நான் போன் ஸ்க்ரீனையே வெறிச்சுப் பார்த்துக்கிட்டு, என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டுப் படுத்திருந்தேன்.


-----------
Part 142:
-----------

லைட் எதுவும் போடாத அந்த ரூம்ல, என் போன் ஸ்க்ரீனோட வெளிச்சம் மட்டும்தான் என் முகத்துல பட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் கண்ணு போன் ஸ்க்ரீன்ல இருந்த அந்த ஒரே ஒரு வார்த்தையை மட்டும்தான் வெறிச்சுப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"ஆமா."

அந்த ரெண்டு எழுத்து வார்த்தைக்குப் பின்னாடி எவ்ளோ பெரிய அர்த்தம் இருக்குனு எனக்கு நல்லாத் தெரியும்.

நான் இப்போ என் பெட்ரூம்க்குள்ள, உள்ள ஏதும் போடலங்கிற அந்த உண்மையை...

பிரகாஷ்கிட்ட நானே ஒத்துக்குக்கிட்டேன்.

இந்த நினைப்பு என் மைண்ட்ல போனதும், என் நெஞ்சு அவ்ளோ வேகமா "டப்... டப்..." னு அடிச்சுது.

ரூம்ல இருந்த அமைதி எனக்கு ஒரு பெரிய த்ரில்லையும், பயத்தையும் ஒன்னாச் சேர்த்துக் கொடுத்துச்சு.

நான் மெசேஜ் அனுப்புன அடுத்த செகண்டே, என் கையில இருந்த போன் லேசா வைப்ரேட் ஆச்சு.

பிரகாஷ் உடனே, எந்த ஒரு கேப்பும் விடாம ரிப்ளை பண்ணியிருந்தான்.

அவனோட மெசேஜ்ல அவனோட சந்தோஷம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சது.

பிரகாஷ்: "வாவ். சூப்பர் மேடம்."

பிரகாஷ்: "எனக்கு அதை இப்போவே பார்க்கணும் போல இருக்கு மேடம்."

நான் அவனோட மெசேஜைப் படிச்சேன்.

அவன் அந்த போன் ஸ்க்ரீனைப் பார்த்துக்கிட்டு, என் அம்மணமான உடம்பைப் பார்க்க எவ்ளோ தவிச்சுக்கிட்டு இருப்பான்னு என்னால நல்லா இமேஜின் பண்ண முடிஞ்சுது.

என் உதட்டுல ஒரு சின்ன சிரிப்பு வந்துச்சு.

இந்த நிமிஷம், முழுக் கண்ட்ரோலும் என் கையிலதான் இருக்கு.

 நான் ஒரு ஸ்ட்ரிக்ட்டா இருக்கற மாதிரி நடிக்கிறது எனக்கு பிடிச்சிருந்துச்சு.

நான் ஒரு சின்னச் சிரிப்போட டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

பவித்ரா: "நீ கேம் தோத்துட்ட பிரகாஷ்."

பவித்ரா: "அதனால உனக்கு எந்தப் போட்டோவும் கிடைக்காது."

பவித்ரா: "நீ தோத்ததுனால உனக்குக் கிடைக்குறது வெறும் ஏமாற்றம்தான்."

நான் இப்படி அனுப்புனதும், அவன் மறுபடியும் கெஞ்ச ஆரம்பிச்சான்.

பிரகாஷ்: "ப்ளீஸ் மேடம். அப்படிச் சொல்லாதீங்க."

பிரகாஷ்: "ஒரே ஒரு போட்டோ மேடம். ."

பிரகாஷ்: "ப்ளீஸ்..."

நான் அந்த இருட்டுல என் தலையை லேசா ஆட்டினேன்.

அவன் கேக்குறத நான் உடனே ஈஸியா கொடுத்துட்டா, இந்தத் த்ரில் முடிஞ்சிடும்னு எனக்குத் தெரியும்.

நான் அவ்ளோ சுலபமா எந்தப் போட்டோவும் கொடுக்கக் கூடாதுனு முடிவு பண்ணேன்.

நான் ஸ்ட்ரிக்ட்டா டைப் பண்ணேன்.

பவித்ரா: "நோ மீன்ஸ் நோ பிரகாஷ்."

பவித்ரா: "நான் முடியாதுனு ஒரு தடவை சொல்லிட்டேன்ல?"

பவித்ரா: "என்கிட்ட திரும்பத் திரும்பக் கேட்டுத் தொந்தரவு பண்ணாத."

நான் இப்போதைக்கு எந்தப் போட்டோவும் அனுப்ப மாட்டேன்னு அவனுக்கு நல்லாப் புரிஞ்சுடுச்சு போல.

இப்படியே போட்டோ கேட்டுத் தொந்தரவு பண்ணா, நான் கோபப்பட்டு சாட்டை கட் பண்ணிடுவேன்னு அவனுக்குத் தெரியும்.

அதனால அவன் உடனே தன்னோட பிளானை மாத்தினான்.

இந்தச் சாட்டை எப்படியாவது கண்டினியூ பண்ணனும்னு நினைச்சு, டாப்பிக்கை அப்படியே மொத்தமா வேற ஒரு திசைக்குத் திருப்புனான்.

பிரகாஷ்: "ஓகே மேடம்."

பிரகாஷ்: "நான் போட்டோ கேட்கல."

பிரகாஷ்: "ஆனா... இப்போ சார் என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருக்காரு மேடம்?"

இந்த மெசேஜ் என் ஸ்க்ரீன்ல வந்து விழுந்த அந்த நிமிஷம்...

அந்த 'சார்' ங்குற வார்த்தையைப் பார்த்த அந்த நிமிஷம்...

என் முகத்துல இருந்த அந்த சிரிப்பு மொத்தமா, அப்படியே மறைஞ்சு போச்சு.

என் மூட் ஒரே செகண்ட்ல அப்படியே தலைகீழா மாறிடுச்சு.

இந்த ஒரு ஃபேன்டஸிக்குள்ள, திடீர்னு என் புருஷன் கார்த்திக்கோட ஞாபகம் வந்தது...

அது எனக்கு ஒரு இடியை இறக்குன மாதிரி இருந்துச்சு.

என் உடம்புல கொதிச்சுக்கிட்டு இருந்த அந்த சூடு, மொத்தமா ஸ்பாயில் ஆகிடுச்சு.

எனக்குள்ள திடீர்னு கோபம், ஆத்திரம் கொதிச்சு எழுந்துச்சு.

'இவன் ஏன் என் புருஷனைப் பத்திக் கேக்குறான்?' னு என் மனசு கத்துச்சு.

நான் அவ்ளோ வேகமா என் போன் கீ-போர்டுல டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

என் விரல்கள் அந்த ஸ்க்ரீனை அவ்ளோ ஹார்டா, கோபமா அடிச்சுது.

பவித்ரா: "அது உனக்குத் தேவையில்லாத விஷயம் பிரகாஷ்."

பவித்ரா: "அவரை பத்தி நீ ஏன் இப்போ கேட்குற?"

பவித்ரா: "அதைப் பத்தி நான் உன்கிட்ட பேசணுமா?"

பவித்ரா: "என்கிட்ட பேசாத."

நான் இப்படி அனுப்புனதும், பிரகாஷ் பயந்துபோயிட்டான்.

அவன் அவ்ளோ பெரிய தப்பு பண்ணிட்டோம்னு ரியலைஸ் பண்ணான்.

அவன் ஒரு செகண்ட் கூட கேப் விடாம உடனே ரிப்ளை பண்ணான்.

பிரகாஷ்: "சாரி மேடம்."

பிரகாஷ்: "ரொம்ப ரொம்ப சாரி மேடம்."

பிரகாஷ்: "நான் தெரியாம கேட்டுட்டேன், ப்ளீஸ் கோபப்பட வேண்டாம்."

நான் அவனோட அந்த சாரி மெசேஜைப் படிச்சேன்.

ஆனா நான் எந்த ரிப்ளையும் பண்ணல.

எனக்கு அவன் மேல இருந்த கோபம் இன்னும் குறையல.

நான் அவனைப் பனிஷ்  பண்ணனும்னு நினைச்சேன்.

'நான் மெசேஜ் பண்ணாம இருந்தா, அவனுக்கு அவ்ளோ தவிப்பா இருக்கும்' னு என் மனசு நினைச்சுது.

நான் என் போனை அப்படியே என் பக்கத்துல அந்த பெட் மேல தூக்கிப் போட்டேன்.

ஒரு முழு நிமிஷம் நான் அந்த போனைத் தொடவே இல்லை.

அந்த ரூம் அவ்ளோ அமைதியா இருந்துச்சு.

அந்த ஒரு நிமிஷ அமைதியில, என் உடம்போட கவனம் மறுபடியும் என் புண்டைக்குக் கீழ போச்சு.

என் தொடைகளுக்கு நடுவுல இருந்த அந்தப் பிசுபிசுப்பான ஈரம் எனக்கு ரொம்பத் தெளிவாத் தெரிஞ்சது.

நான் உள்ள எதுவும் போடாம, என் புண்டையைத் திறந்து வெச்சுக்கிட்டுப் படுத்திருக்கேன்ங்குற நிஜம்...

மறுபடியும் என் உடம்புல அந்த சூட்டைக் கொண்டு வந்துச்சு.

என் கோபம் மெதுமெதுவாப் குறைஞ்சு, மறுபடியும் அந்தப் பசி தலைதூக்க ஆரம்பிச்சுது.

சரியா அந்த நேரத்துல, என் பக்கத்துல கிடந்த போன் மறுபடியும் வைப்ரேட் ஆச்சு.

பிரகாஷ் மறுபடியும் கெஞ்ச ஆரம்பிச்சான்.

பிரகாஷ்: "ப்ளீஸ் மேடம்."

பிரகாஷ்: "நான் ரொம்ப சாரி கேட்டுக்குறேன்."

பிரகாஷ்: "நான் இனிமே அந்த மாதிரி கேட்க மாட்டேன். ப்ளீஸ் என்கிட்ட கோபமா இருக்காதீங்க மேடம்."

நான் என் போனை லேசாச் சாஞ்சு கையில எடுத்தேன்.

அவன் இப்படித் தவிச்சுக் கெஞ்சுறதைப் பார்க்க எனக்கு அவ்ளோ திருப்தியா இருந்துச்சு.

நான் அவனுக்குக் கொடுத்த தண்டனை போதும்னு முடிவு பண்ணேன்.

நான் டைப் பண்ணேன்.

பவித்ரா: "ஓகே."

பவித்ரா: "ஆனா நீ ஏன் திடீர்னு இப்போ கார்த்திக்கைப் பத்தி கேட்ட?"

பிரகாஷ் நான் ரிப்ளை பண்ணதப் பார்த்து சந்தோஷப்பட்டான் போல.

பிரகாஷ்: "சாரி மேடம். நான் காலையில கேட்ல டியூட்டில இருந்தேன்."

பிரகாஷ்: "அப்போ சார் காலையில ஆபிஸ் போனாரு மேடம். அதை நான் பார்த்தேன்."

பிரகாஷ்: "ஆனா நான் ஈவினிங் என் ஷிப்ட் முடிஞ்சு வீட்டுக்குக் கிளம்புற வரைக்கும்... சார் திரும்ப உள்ள வரவே இல்லை."

பிரகாஷ்: "சார் இன்னும் வீட்டுக்கு வரலையோனு எனக்கு ஒரு டவுட். அதான் நான் சும்மா கேட்டேன் மேடம். வேற எந்தத் தப்பான எண்ணமும் இல்லை."

நான் அவனோட அந்த விளக்கத்தைப் படிச்சேன்.

அவன் சொல்றதுல ஒரு நியாயம் இருந்துச்சு.

அவன் ஒரு செக்யூரிட்டி கார்டு. கேட்ல உக்காந்துகிட்டு யார் வெளிய போறா, யார் உள்ள வர்றானு பாக்குறதுதான் அவனோட வேலை.

பவித்ரா: "என்ன பிரகாஷ்?"

பவித்ரா: "நீ என்ன அவரை கண்காணிச்சிட்டு இருக்கியா?"

பவித்ரா: "அவர் எப்ப போறார், எப்ப வர்றார்னு பார்க்குறதுதான் உன் வேலையா?"

பவித்ரா: "நீ உன் வேலையை மட்டும் பாரு. எங்களைக் கண்காணிக்காத."

பிரகாஷ் மறுபடியும் பயந்துபோய் மெசேஜ் பண்ணான்.

பிரகாஷ்: "சாரி மேடம். சாரி."

பிரகாஷ்: "நான் சும்மா கேட்ல உக்காந்திருக்கும்போது பார்த்தேன், அவ்ளோதான்."

பிரகாஷ்: "மறுபடியும் சாரி மேடம்."

நான் ஒரு பெரிய மூச்சை உள்ளிழுத்து மெதுவா வெளிய விட்டேன்.

அவனுக்கு உண்மையைச் சொல்லிடலாம்னு நான் முடிவு பண்ணேன்.

பவித்ரா: "அவர் இன்னும் ஆபிஸ்லதான் இருக்கார்."

பவித்ரா: "அவர் இன்னும் வீட்டுக்கு வரல. வரக் காலைல ஆயிடும்."

நான் இந்த மெசேஜை செண்ட் பண்ண அடுத்த செகண்ட்...

பிரகாஷோட மூளை அவ்ளோ வேகமா வேலை செஞ்சுது போல.

அவன் நான் சொன்ன எல்லா விஷயத்தையும் ஒன்னாச் சேர்த்தான்.

நான் உள்ளே எந்தத் துணியும் போடல... என் புருஷன் இன்னும் வீட்டுக்கு வரல, வரக் காலைல ஆகும்.

அப்போ...

பிரகாஷ் அவ்ளோ வேகமா, ஒரு பெரிய எதிர்பார்ப்போட மெசேஜ் அனுப்புனான்.

பிரகாஷ்: "மேடம்..."

பிரகாஷ்: "அப்போ நீங்க வீட்ல தனியாதான் இருக்கீங்களா?"

அந்தக் கேள்வியைப் படிச்சதும் என் முதுகுல ஒரு பெரிய சிலிர்ப்பு ஓடுச்சு.

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு டைப் பண்ணேன்.

பவித்ரா: "ஆமா, நான் வீட்ல தனியாதான் இருக்கேன்."

பவித்ரா: "அதுக்கு இப்போ உனக்கு என்ன வேணும்?"

நான் அந்த மெசேஜை அனுப்பிட்டுப் போன் ஸ்க்ரீனையே பார்த்தேன்.

"ஆமா, நான் வீட்ல தனியாதான் இருக்கேன். அதுக்கு இப்போ உனக்கு என்ன வேணும்?"

இந்த மெசேஜைப் பார்த்ததும் பிரகாஷ் இந்தச் சான்ஸை மிஸ் பண்ணவே மாட்டான்னு எனக்கு நல்லாத் தெரியும்.

அவன் அவ்ளோ வேகமா டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சான்.

பிரகாஷ்: "மேடம்..."

பிரகாஷ்: "நீங்க நேத்து எனக்கு ஒரு ப்ராமிஸ் பண்ணீங்க... ஞாபகம் இருக்கா?"

நான் அந்த மெசேஜைப் படிச்சேன்.

நான் என்ன ப்ராமிஸ் பண்ணேன்?

நேத்து நைட் அவன் வீடியோ கால் பேசணும்னு கெஞ்சினப்போ, 'இன்னைக்கு வேண்டாம், அப்புறமாப் பேசலாம்' னு நான் சும்மா சமாளிச்சு வெச்சிருந்தேன்.

அதைத்தான் அவன் இப்போ ஞாபகப்படுத்துறான்.

என் நெஞ்சுல லேசா ஒரு படபடப்பு ஆரம்பிச்சுது.

நான் டைப் பண்ணேன்.

பவித்ரா: "என்ன ப்ராமிஸ்? எனக்கு எதுவும் ஞாபகம் இல்லையே."

பவித்ரா: "நீ என்ன சொல்ல வர்றனு எனக்குப் புரியல."

பிரகாஷ் உடனே விஷயத்துக்கு வந்தான்.

பிரகாஷ்: "நம்ம வீடியோ கால் பேசலாம்னு நீங்க நேத்து சொன்னீங்க மேடம்."

பிரகாஷ்: "இப்போ நீங்க வீட்ல தனியாதான் இருக்கீங்க..."

பிரகாஷ்: "நம்ம இப்போ வீடியோ கால் பேசலாமா மேடம்?"

இந்த மெசேஜைப் படிச்ச அந்த செகண்ட்...

"வீடியோ கால்!"

லைவ்வா... இந்த ராத்திரியில... இப்போ உடனே அவன்கிட்ட வீடியோ கால் பேசணுமா?

இந்த நினைப்பு வந்ததும், என் கண் முன்னாடி கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி அவன் அனுப்புன அந்த போட்டோ அப்படியே வந்து நின்னுச்சு. 

அந்த பாத்ரூம்... தண்ணி சொட்டுற அவனோட அந்த முரட்டுத்தனமான உடம்பு...

எல்லாத்தையும் விட, அவனோட அடிவயித்துல இருந்து மேல குத்திட்டு நின்ன அந்த எட்டு இன்ச் நீளமான, தடிமனான கறுப்பு சுன்னி!

அது நரம்பெல்லாம் புடைச்சு, அவ்ளோ விறைப்பா இருந்த அந்தப் பிம்பம் என் மூளைக்குள்ள அப்படியே ஃப்ளாஷ் ஆச்சு.

அந்த சுன்னியை நான் இப்போ லைவ்வா வீடியோவுல பார்க்கப் போறேனா?

அது அவனோட கையில எப்படி ஆடுது, அது எவ்ளோ பெருசாத் துடிக்குதுனு என் கண்ணாலயே பார்க்கப் போறேனா?

இந்த நினைப்பே என்னைப் பைத்தியம் ஆக்கிடுச்சு.

இந்தத் தவிப்பு என்னோட உடம்பை அப்படியே முறுக்கேத்துச்சு.

என் புண்டைக்குள்ள இருந்து "சுருக்" னு மறுபடியும் ஒரு பெரிய ஈரம் கசிஞ்சு வெளிய வந்துச்சு.

நான் பேண்ட்டி போடாததால, அந்த ஈரம் நேரா அந்த பேண்ட்ல பட்டுப் பிசுபிசுனு நனைஞ்சுது.

எனக்கு அந்த சுன்னியைப் பார்க்கணும்னு அவ்ளோ ஆசையா இருந்துச்சு.

ஆனா... அதே சமயம் எனக்குள்ள ஒரு பயம் வந்துச்சு.

நான் ஒரு கல்யாணமான  பொண்ணு... நான் எப்படி இப்படி வீடியோ கால் பேசுறது?

'நான் அவ்ளோ சீப்பான பொண்ணா?' ங்குற ஒரு கில்டியான ஃபீலிங் என்னைத் தடுத்துச்சு.

நான் அவ்ளோ ஈஸியா ஒத்துக்கக் கூடாதுனு என் மனசு அலறிச்சு.

நான் அவ்ளோ வேகமா டைப் பண்ணேன்.

பவித்ரா: "நோ. நோ."

பவித்ரா: "அதெல்லாம் கண்டிப்பா முடியாது பிரகாஷ்."

பவித்ரா: "என்னால இப்போ வீடியோ கால் எல்லாம் பேச முடியாது."

நான் இப்படி அனுப்புனதும், அவன் மறுபடியும் ரொம்பத் தவிச்சுக் கெஞ்ச ஆரம்பிச்சான்.

பிரகாஷ்: "ப்ளீஸ் மேடம்..."

பிரகாஷ்: "நீங்க நேத்து அப்புறமாப் பேசலாம்னு சொன்னீங்க... நீங்க எனக்கு ப்ராமிஸ் பண்ணீங்க மேடம்."

பிரகாஷ்: "ப்ளீஸ் மேடம். எனக்காக ஒரே ஒரு தடவை... ப்ளீஸ்."

பவித்ரா: "அது நேத்து பிரகாஷ். நேத்து வேற... இன்னைக்கு வேற."

பவித்ரா: "நான் ஏன் வீடியோ கால் பேசணும்? எனக்கு அதெல்லாம் இஷ்டம் இல்லை."

பிரகாஷ் நான் சொல்றதை ஏத்துக்கவே இல்லை.

அவன் நான் வீட்ல தனியா இருக்கேன்னு தெரிஞ்சுகிட்டான், என்னைய பார்க்கணும்னு அவன் அவ்ளோ பசியில இருக்கான்.

பிரகாஷ்: "ப்ளீஸ் மேடம். நான் உங்களை அவ்ளோ பார்க்கணும்னு தவிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன் மேடம்."

பிரகாஷ்: "வெறும் ஒரே ஒரு நிமிஷம் மேடம்... ப்ளீஸ்..."

பிரகாஷ்: "ஒரு நிமிஷத்துல நான் காலைக் கட் பண்ணிடுவேன் மேடம்."

நான் அந்த மெசேஜைப் பார்த்தேன்.

அவன் அவ்ளோ கெஞ்சுறதப் பார்க்கப் பார்க்க, எனக்குள்ள ஒரு பெரிய போதை ஏறுச்சு.

நான் அவனோட சுன்னியைப் பார்க்க அவ்ளோ ஆசையா இருந்தாலும், என்னோட இமேஜை நான் காப்பாத்திக்கணும்னு நினைச்சேன்.

பவித்ரா: "நீ என்ன நினைச்சுட்டு இருக்க உன் மனசுல?"

பவித்ரா: "நான் வீட்ல தனியா இருக்கேன்னு தெரிஞ்சதும் என்னைப் பார்க்கணும்னு கேட்குறியா?"

பவித்ரா: "இது ரொம்ப தப்பு பிரகாஷ். எனக்குப் ஒரு மாதிரியா இருக்கு."

பிரகாஷ் உடனே எனக்கு ஆறுதல் சொல்ற மாதிரி மெசேஜ் பண்ணான்.

பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம்."

பிரகாஷ்: "எனக்கு ஜஸ்ட் உங்கள பாக்கணும் அவ்ளோதான் மேடம்."

பிரகாஷ்: "ப்ளீஸ் மேடம்... என் மேல கொஞ்சமாவது இறக்கப்படுங்க..."

நான் என் பெட்ல லேசாப் புரண்டு படுத்தேன்.

நான் அவன்கிட்ட வீடியோ கால் பேசணும்னா, எனக்கு ஒரு சில விஷயங்கள்ல கேரண்டி வேணும்.

நேத்து நைட் அவன் சாட் பண்ணும்போது, என் முலைய, புண்டைய பார்க்கணும்னு ஆசைப்பட்டான், அதைப் பத்தி எவ்ளோ பச்சையா வர்ணிச்சான்ங்குறது எனக்கு ஞாபகம் வந்துச்சு.

உள்ளுக்குள்ள எனக்கு அந்த அசிங்கமான, பச்சையான வார்த்தைகள் அவ்ளோ பிடிச்சிருந்தாலும்...

நான் அதை வெளிய காட்டிக்கக் கூடாதுனு முடிவு பண்ணேன்.

ஒரு நல்ல பொண்ணு மாதிரி, அதெல்லாம் எனக்குப் பிடிக்காத மாதிரி நடிக்க நினைச்சேன்.

பவித்ரா: "வேண்டாம் பிரகாஷ்."

பவித்ரா: "நேத்து நைட் நீ மெசேஜ்ல அவ்ளோ அசிங்கமாப் பேசின..."

பவித்ரா: "நீ ரொம்பக் கெட்ட வார்த்தை எல்லாம் யூஸ் பண்ணிப் பேசின."

பவித்ரா: "எனக்கு அதெல்லாம் கொஞ்சம் கூடப் பிடிக்கல. எனக்கு கில்டியா இருந்துச்சு."

பவித்ரா: "வீடியோ கால்ல வந்தா நீ மறுபடியும் அப்படி அசிங்கமாப் பேசுவ... எனக்கு அது வேண்டாம்."

நான் இப்படி டைப் பண்ணி அனுப்புனதும், அவன் உடனே என் கண்டிஷனுக்கு ஒத்துக்கிட்டான்.

பிரகாஷ்: "சாரி மேடம். நான் சத்தியமா அப்படிப் பேச மாட்டேன் மேடம்."

பிரகாஷ்: "நான் ரொம்ப டீசண்டா இருப்பேன். உங்ககிட்ட எந்தத் தப்பான வார்த்தையும் யூஸ் பண்ண மாட்டேன்."

பிரகாஷ்: "என் மேல ப்ராமிஸ் பண்றேன் மேடம்."

பிரகாஷ்: "ப்ளீஸ் ஒரே ஒரு நிமிஷம் வீடியோ கால் வாங்க மேடம்."

நான் அந்த ரூமைச் சுத்திப் பார்த்தேன்.

வீடு அவ்ளோ அமைதியா இருந்துச்சு.

நான் தனியாதான் இருக்கேன், யாரும் வர மாட்டாங்கனு எனக்கு நல்லாத் தெரியும்.

ஆனா... அவனோட நிலைமை என்ன?

பவித்ரா: "நோ பிரகாஷ். இது ரொம்ப ரிஸ்க்."

பவித்ரா: "உனக்கு என்ன பயமே இல்லையா?"

பவித்ரா: "உன் வீட்ல உங்க அம்மா, தங்கச்சி எல்லாரும் இருப்பாங்களே?"

பவித்ரா: "நீ கால் பேசும்போது யாராவது திடீர்னு முழிச்சுப் பார்த்துட்டா என்ன ஆகுறது?"

பவித்ரா: "என் இமேஜ் என்ன ஆகுறது?"

நான் இப்படிக் கேட்டதும், பிரகாஷ் ரொம்பத் தெளிவா எனக்கு ரிப்ளை பண்ணான்.

பிரகாஷ்: "எங்க வீட்ல இப்போ யாருமே இல்லை மேடம்."

பிரகாஷ்: "எங்க அம்மா, தங்கச்சி எல்லாரும் ஊர்லதான் இருக்காங்க மேடம்."

பிரகாஷ்: "அவங்க நாளைக்கு ஈவினிங் தான் ஊர்ல இருந்து வருவாங்க."

பிரகாஷ்: "நான் தனியாதான் இருக்கேன் மேடம்."

பிரகாஷ்: "எந்த ரிஸ்க்கும் இல்லை மேடம்."

பிரகாஷ்: "ப்ளீஸ் மேடம்... ப்ளீஸ்."

நான் அந்த மெசேஜைப் படிச்சேன்.

ரெண்டு பேருமே தனியா இருக்கோம்.

அவன் வீட்ல யாருமில்லை, என் வீட்ல யாருமில்லை.

நான் இப்போ எந்த ஒரு உள்ளாடையும் போடாம படுத்திருக்கேன்.

அவன் எனக்காகக தனியா காத்துக்கிட்டு இருக்கான்.

இந்த செட்டப்  அவ்ளோ பெர்ஃபெக்ட்டா, ஒரு தப்பைச் செய்றதுக்கு ஏத்த மாதிரி அமைஞ்சிருந்துச்சு.

என் நெஞ்சுப் படபடப்பு உச்சியில இருந்துச்சு.

என் உடம்புல இருந்த தீ என்னைக் கண்ணை மூடிக்கிட்டு ஓகே சொல்லச் சொல்லுச்சு.

ஆனா நான் ஃபைனலா, என்னோட சில ஸ்ட்ரிக்ட்டான ரூல்ஸை அவன்கிட்ட சொல்ல நினைச்சேன்.

நான் ஒரு பெரிய மூச்சை உள்ளிழுத்து மெதுவா வெளிய விட்டேன்.

பவித்ரா: "ஓகே..."

பவித்ரா: "ஆனா எனக்குச் சில கண்டிஷன்ஸ் இருக்கு."

பிரகாஷ்: "சொல்லுங்க மேடம். நீங்க என்ன சொன்னாலும் நான் கேட்குறேன்."

பவித்ரா: "நீ என்கிட்ட எதுவும் கேட்கக் கூடாது."

பவித்ரா: "வீடியோ கால்ல வெறும் முகம் மட்டும்தான் காட்டணும்."

பவித்ரா: "வேற எதையும் நீ எனக்குக் காட்டக் கூடாது, நானும் காட்ட மாட்டேன்."

பவித்ரா: "அதுவும் வெறும் ரெண்டே நிமிஷம்தான்."

பவித்ரா: "ரெண்டு நிமிஷம் முடிஞ்சதும் நான் காலைக் கட் பண்ணிடுவேன், நீ அதுக்கு மேல பேசக் கூடாது."

பவித்ரா: "இதுக்கு ஓகேனா சொல்லு."

நான் என் கண்டிஷன்ஸை அவ்ளோ ஸ்ட்ரிக்ட்டா டைப் பண்ணி அனுப்புனேன்.

ஆனா இந்த ரூல்ஸை நானே பிரேக் பண்ணுவேன்னு எனக்கு உள்ளுக்குள்ள நல்லாத் தெரியும்.

எனக்கே அவனோட சுன்னியைப் பார்க்கணும்னுதான் அவ்ளோ ஆசை, ஆனா வெளிய டீசண்டா நடிச்சேன்.

அவனுக்கு இப்போ எந்த ரூல்ஸைப் பத்தி எந்தக் கவலையும் இல்லை, என்னைய லைவ்வா பார்க்கணும், அவ்ளோதான் அவனுக்கு வேணும்.

அவன் உடனே ரிப்ளை பண்ணான்.

பிரகாஷ்: "ஓகே மேடம்."

பிரகாஷ்: "எனக்கு எல்லாமே ஓகே மேடம்."

பிரகாஷ்: "ப்ளீஸ் இப்போ கால் பண்ணுங்க மேடம்."

நான் போனை என் நெஞ்சுல இருந்து எடுத்தேன்.

நான் அந்த பெட்ல லேசாப் புரண்டு, எனக்கு வசதியாச் சாஞ்சு உக்காந்தேன்.

நான் எந்திரிக்கும்போது, என் பான்ட் என்னோட புண்டை உரசினது எனக்கு ரொம்பச் சிலிர்ப்பா இருந்துச்சு.

நான் என் முகத்துல விழுந்து கிடந்த அந்தக் கலைஞ்ச முடியை லேசா என் காதுக்குப் பின்னாடி ஒதுக்கி விட்டேன்.

என் கசங்கின டீ-ஷர்ட்டை லேசா இழுத்து விட்டுக்கிட்டேன்.

என் முலைக்காம்புகள் அந்த டீ-ஷர்ட்டுக்குள்ள அவ்ளோ விறைப்பா நீட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் நெஞ்சு "டப்... டப்..." னு சத்தமா அடிச்சுது.

நான் என் விரலை அந்தப் போன் கீ-போர்டுல வெச்சேன்.

ஃபைனலா... என்னோட அந்தச் சம்மதத்தை டைப் பண்ணேன்.

பவித்ரா: "ஓகே."

நான் அந்த மெசேஜை செண்ட் பண்ணேன்.

அந்த மெசேஜ் போன அடுத்த செகண்ட்...

என் வாட்ஸ்அப் ஸ்க்ரீன் அப்படியே மாறிச்சு.

"செக்யூரிட்டி is calling..." னு என் ஸ்க்ரீன்ல ஒரு பெரிய வீடியோ கால் நோட்டிஃபிகேஷன் வந்து நின்னுச்சு.

என் உசுரே ஒரு செகண்ட் நின்னு போச்சு.