[Solosingam]

ஊருக்கு காலடி எடுத்து வைத்த போது மணி நான்கரை தாண்டி விட்டது. ஏழு மாதங்கள் கழித்து இப்போது தான் ஊருக்கு வருகிறேன்.

வீட்டு முகப்பு சீரியல் லைட்டுகளால் ஜொலிக்க.. வாசலில் வாழைமர பந்தலால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.

கதவை திறந்து வீட்டிற்குள் நுழைந்தால் உள்ளே யாருமில்லை. எல்லாரும் மண்டபத்தில் இருப்பார்கள் என எண்ணி கொண்டேன்.

காலை 7.25க்கு மூகூர்த்தம். இன்னும் நேரமிருக்கிறது. ஒரு குட்டி தூக்கம் போட்டு விட்டு ரிப்ரெஷ் ஆயிடலாம் என முடிவு செய்தேன்.

எனக்கான அறையில் கண்களை முடி தூங்க முயன்றேன். முடியவில்லை.

இதுவரை எனக்காக என் அண்ணன் செய்த தியாகங்களை மனக்கண்ணில் வந்து போய் கொண்டிருந்தது. ஒரு தந்தையாக ஒரு தோழனாக என் அண்ணன் எனக்கு நிறையவே செய்துள்ளான்.

என் அண்ணன் மணி. தங்கமானவன். எனக்காக பள்ளி படிப்பை பாதியில் விட்டான். என்னை பக்கத்தில் இருந்து கொள்வதற்காகவே ஊருக்கு வெளியே கிடைக்கும் நல்ல வேலையை உதறி விட்டு குறைந்த சம்பளத்தில் கூலி வேலை செய்தான். நான் பள்ளிக்கூடத்திற்கு போவதற்காக அவன் கடினமாக உழைத்தான். நான் +2 வரை படித்து பெயில் ஆன போது என்னை விட அவன் தான் நிறைய வேதனைப்பட்டான். கடைசியாக, இளமை காலத்தில் கல்யாணம் பண்ணி கொள்ளாமல் மளிகை கடை வைத்து எனக்காகவே காசு சேர்த்து வந்துள்ளான்.

எனக்காகவே அவன் வாழ்ந்து வந்ததை ஒரு கட்டத்தில் என்னால் பொறுத்து கொள்ள முடியவில்லை. அதனால் அவனிடம் சொல்லி கொள்ளாமல் மெட்ராஸுக்கு ஓட்டல் வேலைக்கு சமைக்க போய் விட்டேன்.

போனில் நிறைய கத்தினான். வீட்டிற்கு வரச் சொன்னான். நான் தான் வராமல் பிடிவாதமாக மறுத்து விட்டேன்.

நான் அவனை விட்டு விலகி இருந்த நேரத்தில், என்னை பற்றிய கடமைகள் நீங்கி போய்.. தன் வாழ்க்கை பற்றி யோசிக்க ஆரம்பித்தான். ஒரு நல்ல பெண்ணாய் பார்த்து பிடித்து போய் நிச்சயம் நடந்தது. 

ஆக எனது பிடிவாதத்தால் அவனுக்கு இப்போது திருமணம் நடைபெற இருக்கிறது. இது தான் அவனுக்கு நான் செய்த ஒரே நன்மை.

பாவம் வாழ்க்கையில் நிறைய கஷ்டப்பட்டு விட்டான். இனிமேல் வரப்போகும் அண்ணியுடன் சந்தோஷமாக புது வாழ்க்கையை தொடங்கட்டும். 

அண்ணனுக்கு திருமணம் நடந்து முடிந்ததும்.. இனிமேல் இந்த வீட்டில் நான் இருக்கவே கூடாது. இரண்டு நாட்கள் அண்ணனுடன் தங்கி இருந்து விட்டு திரும்ப மெட்ராஸுக்கே ஒடி போய் விடனும் என முடிவு செய்தேன்.

அப்புறம் ஆறு மாதமோ ஒரு வருடமோ கழித்து வந்து அண்ணனை பார்த்து சந்தோஷப்பட்டு கொள்ளலாம்.

லாரி ட்ரைவரின் வார்த்தைகளும் கூடவே எனது முடிவில் உறுதியாய் இருக்க வைத்தன.

குளித்து முடித்து விட்டு, என்னிடம் இருப்பதிலே நல்ல உடையாய் எடுத்து போட்டு கொண்டு திருமண மண்டபத்திற்குள் அதிகாலை ஆறு மணிக்கெல்லாம் நுழைந்து விட்டேன்.

மண்டபத்திற்குள் நுழையும் போதே எனக்கான வரவேற்புகள் சிறப்பாக இருந்தன.

"கல்யாண வேலைக்கு கூட ஒத்தாசைக்கு வராத தம்பி.. இப்ப காலங்காலத்தால டிபனுக்கு மட்டும் சரியா வந்துட்டான் போல.."

"எதுக்கு கல்யாணத்தன்னிக்கு மட்டும் வந்தான்.. அப்படியே போக வேண்டியது தானே.. அவன வளர்த்து ஆளாக்கின அண்ணனுக்கு இது தான் அவன் பண்ற நன்றிகடனா.."

வந்த சொந்தங்கள் என் காது படவே குத்தி காட்டி பேசினார்கள். அவர்களே என்னை ஒதுக்கி வைக்கும் முன்னே நானே தூரமாக ஒதுங்கி போனேன்.

யாரோ ஒருவனை போல கடைசி வரிசையில் போய் அமர்ந்து கொண்டேன்.

மாலையும் கழுத்துமாக அண்ணன் மணமேடையில் அமர்ந்து இருந்தான். பக்கத்தில் அண்ணியாக வரப்போகிறவள் இளஞ்சிவப்பு சேலையில் பளீச்சென இருந்தாள். நான் தூரத்திலிருந்து பார்த்ததால் அவள் முகத்தை சரியாக பார்க்க முடியவில்லை. 

அட்சதை கூட எடுக்க மனமின்றி தூரத்திலே இருந்தேன்.

மூகூர்த்த நேரத்தில் தாலி கட்டி அமுதாவை தன் மனைவியாக்கி கொண்டான் அண்ணன்.

தூரமாக நின்று கண் குளிர பார்த்து கண் கலங்கியபடியே நின்றேன்.

நேற்று இரவிலிருந்து எதுவும் சாப்பிடாதலால் பசி வேறு வயிற்றை கிள்ளியது. எங்கே என்னை சொந்தங்கள் குத்தி காட்டி பேசி விடுவார்களோ என அவசரபடாமல் கடைசி பந்தி வரை ஒரு ஒரமாக காத்திருந்தேன்.

அண்ணனை பார்க்கும் தைரியமில்லை. அவனும் சொந்தங்களை போல திட்டி விடுவானோ என்ற பயமே அதற்கு காரணம்.

அண்ணன் கல்யாணத்தில் விதவிதமாய் சமைத்து அசத்தி விடலாம் என்று கனவெல்லாம் கட்டி இருந்தேன். ஆனால் இன்று ஒரு பிச்சைக்காரன் போல கடைசி பந்தியில் அமர்ந்து சாப்பிட்டு கொண்டிருக்கிறேன்.

கடகடவென உண்டு முடித்து விட்டு மீண்டும் மண்டபத்திற்குள் வந்தேன்.

யார் யாரையோ பார்த்து சிரித்து பேசியபடி அண்ணிக்கு அறிமுகப்படுத்தி கொண்டிருந்தான்.

அனைவரும் கலைந்து போகும் வரை பொறுமையாக காத்திருந்தேன்.

தயக்கத்துடன் மேடையேறினேன்.

என்னை பார்த்தவுடன் அவன் ஆத்திரப்படவில்லை. கலங்கி போய் விட்டான். ஆரத் தழுவி கொண்டான்.

"ஏன்டா ராஜா.. எங்கடா போன..? நீ வருவியோ மாட்டியோனு எவ்ளோ தவிச்சு போயிட்டேன் தெரியுமாடா..?"

"வேலை செய்ற இடத்துல என்ன விடலேண்ணே.. ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு இங்க வந்தேண்ணே.."

"அப்படியாப்பா.. தாலி கட்டும் போது கூட இல்லண்ணா.. எப்படிற்றா..? ஊர் உலகம் தப்பா பேசாதா..? சரி.. சரி.. சாப்பிட்டியாப்பா..?"

கனிவோடு விசாரித்தான். சொந்தங்கள் குத்தி கிழித்த மனக்காயங்களுக்கு மருந்திட்டது போல இருந்தது.

"இல்லண்ணே.. இங்க தான் இருந்தேன்.. நீங்க தான் என்ன பாக்கல.. இப்ப தான் சாப்பிட்டேண்ணே.."

என்னை யாரோ தூரத்து உறவுக்காரன் போலிருக்கிறது என சாதாரணமாக அண்ணி பக்கத்தில் இருந்தாள். அதற்கு என் உடையும் ஒரு காரணமாக இருக்க கூடும்.

"அம்மு.. இவ என் தம்பிம்மா.. என் சொந்த தம்பி ராஜா.."

பெருமையாக என்னை அண்ணியிடம் அறிமுகப்படுத்தினான் அண்ணன். அப்போது தான் அட்டெஷனுக்கு வந்தாள் அண்ணி.

அண்ணியை பக்கத்தில் பார்த்து அசந்துபோய் நின்றேன். இளஞ்சிவப்பு ஷைனிங்கான புடவையில் தங்கச்சிலையாய் ஆபரணங்களோடு ஆபரணமாய் தகதகத்து கொண்டிருந்தாள் தர்சனா.

"இவரு தான் உங்க தம்பிங்களா.. நல்லதுங்க.." ஜில்லேன மென்மையாக பேசினாள்.

"இவங்க தான் அமுதா.. இனிமே உனக்கு அண்ணி.."

"கங்கிராட்ஸ்.. அண்ணி.." பதிலுக்கு அவள் பேசாதலால் அத்தோடு நிறுத்தி கொண்டேன்.

என் அண்ணியின் அழகுக்கு முன் என் அண்ணனின் பர்சனாலிட்டி ரொம்ப தூரத்தில் இருந்தது கண் கூடாக பார்க்க முடிந்தது. இது தான் அந்த பத்து வருஷ கேப்பா?

"ஏண்டா.. ராஜா.. நல்ல ட்ரஸா பாத்து போட்டுகிட்டு வர கூடாதா..? ஏண்டா கசங்குன மாதிரி ட்ரஸ் போட்டுட்டு வந்துருக்க.. உடனே வீட்டுக்கு போய் பிரேவுல இருந்து பட்டு வேஷ்டி போட்டுக்கோ.. உனக்காக தான் வாங்கி வச்சேன்.."

"வேணாம்ண்ணே.. இதுவே இருக்கட்டும்.."

"உங்க தம்பி தான் வேணாம்னு சொல்றார்ல.. விடுங்களேன்.. வர்ற கெஸ்ட பாருங்க.."

அண்ணனின் காதில் அண்ணி கிசுகிசுக்க.. நான் புரிந்து கொண்டு விலகி விட்டேன். இவளும் என் சொந்தங்களை போலவே என்னை வெறுக்கிறாள். இதுவும் ஒரு வகையில் நல்லது தானே.

"நீங்க முக்கியமானவங்கள கவனிங்கண்ணே.. நா அப்புறமா பேசுறேன்.."

அண்ணன் எனக்கு பதில் சொல்ல முடியாமல் தவிக்க.. நான்கு வரிசை தள்ளிருந்த காலி சேரில் போய் அமர்ந்து கொண்டேன்.

மேடையில் இருந்த அண்ணனையும் அண்ணியையும் ஒரு சேர பாத்தேன்.

என்னால் அமுதா அண்ணியை மட்டும் உற்று பார்ப்பதை தவிர்க்க முடியவில்லை.

அவ்வவ்போது பார்க்கும்படி அவளின் அழகு கவர்ச்சி நாணச்சிரிப்பு.. எதுவோ ஒன்று என்னை தூண்டி கொண்டே இருந்தது.

அண்ணி நல்ல நிறம் என்பதால் புடவையில் பளிச்சென்று தெரிந்தாள். சீர் செய்யப்பட புருவம். காந்த கண்கள். அளவாக லிப்ஸ்டிக் பூசப்பட்ட உதடுகள். புருவங்களுக்கு நடுவில் சின்னதாய் பொட்டு, அளவான இடுப்பு மடிப்புகள்.



கொஞ்சம் சிம்பிளாகத்தான் இருந்தாள். ஆனால் அதற்கே பேரழகியாக என் கண்களுக்கு தோன்றினாள்.

அண்ணனும் சமயம் பார்த்து அண்ணியையே வைத்த கண் எடுக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். எப்படா ஃபர்ஸ்ட் நைட் வரும் என அவன் கண்களில் தெரிந்த ஏக்கத்தை கண்டு கொண்டேன்.

வந்த அனைவரின் பார்வையும் அமுதாவின் பக்கமே இருந்தது. 

அவளது சிரிப்பும், வெட்கமும், புன்னகை கலந்த பேச்சும், பின்னழகுகள் மெலிதாக குலுங்க அவள் நடக்கும் நடையும் என்னை வெகுவாக கவர்ந்து விட்டாள்.

கேமராமேன் கூட என் அண்ணனை விட்டுவிட்டு.. அமுதாவை அதிகமாக கவர் பண்ண ஆரம்பித்தான் என்றால் பார்த்து கொள்ளுங்ளேன்.

என் அண்ணனை மறந்து போய் அண்ணியின் பின்னழகையும் அவளது முன்னழகையும் பார்த்து... என் துன்பம் மறந்து ரசித்துக்கொண்டு இருந்தேன். 

சேலையால் மூடியிருந்தாலும்.. அவளது வடிவமான முன்னழகுகளிலிருந்து என்னால் கண்களை எடுக்கவே முடியவில்லை.

மெல்ல மெல்ல யதார்த்த உலகிற்கு வந்த போது அசடு வழிந்தேன். சே.. இப்படியா பொதுவெளியில அண்ணிய பாத்து சைட் அடிப்ப.. அண்ணனுக்கு துரோகம் பண்றியாடா..?

இல்ல இல்ல.. நா தப்பு பண்ணிட்டேன்.. இனிமே நா ஏன் இந்த வீட்ல இருக்க போறேன். என்னால என் அண்ணிக்கு எந்த தொந்தரவும் வராது.

அண்ணியை பார்க்காமல் தலையை தாழ்த்தி கொண்டு, உள்ளுக்குள் கூனி குறுகிய நிலையில்.. ஒரு இளம்பெண்ணின் குரல் என்னை அதட்டியது.

"என்ன மிஸ்டர்.. ரொம்ப நேரமா பாக்குறேன்.. எதுக்கு சைட் அடிச்சுட்டு இருக்கிங்க..?"

பதறி போய் தலை நிமிர்ந்து பார்த்த போது.. ஒரு டீன்ஏஜ் பெண் பட்டு பாவாடை தாவணியில் என் எதிரே கோபத்தோடு நின்று கொண்டிருந்தாள்.

அண்ணியின் முக ஜாடை அவளிடம் கொஞ்சம் இருந்தது. அண்ணியை விட இரண்டு வயது சிறியவளாக இருப்பாள் என தோன்றியது. 

அண்ணி அளவுக்கு அழகு இல்லையென்றாலும், ஒரு முறை திரும்பி பார்க்கும்படி உடம்பை கச்சிதமாக வைத்திருந்தாள்.

அண்ணிக்கு சொந்தமாக இருப்பாளோ?

"நீ..நீங்க.. என்ன சொல்றிங்க..?"

"மேடைல உள்ளவங்கள பாத்து சைட் அடிச்சுட்டு இருக்கிங்கனு சொன்னேன்.."

"எங்கண்ணன் தான்ங்க மாப்பிள்ள.. நா அவரோட தம்பி.. நா ஏன்ங்க சைட் அடிக்க போறேன்..?"

"அப்ப நீங்க மாப்ள தம்பியா..? நம்பவே முடியலையே.."

"மேடையில நின்னுட்டு இருக்குற எங்க அண்ணணையே கேட்டு பாருங்க.."

"ஒண்ணும் வேணாம்.. சரி.. மாப்ள தம்பியா இருந்தா எங்கள சைட் அடிக்க கூடாதுனு சட்டம் இருக்கா..?"

துடுக்குதனமாக முகத்தை வைத்து கொண்டாள். அது ஒரு விதமான அழகு.

"ஜோடியாக இருந்த எங்க அண்ணன் அண்ணிய தான்ங்க நா பாத்துட்டு இருந்தேன்.."

"பொய் சொல்றிங்க.."

அண்ணியை பார்த்து ஜொள்ளு விட்டதை பார்த்து விட்டாளா?

"நா..நா உண்மைய தான் சொல்றேனுங்க.."

பதறினேன். அண்ணனிடம் சொல்லி விட்டால்.. அவ்வளவு தான்.

"இல்ல.. அண்ணன் அண்ணிய பாக்குறேனு உங்க அண்ணிக்கு பின்னாடி இருந்த என்னை தானே சைட் அடிச்சுட்டு இருந்த.."

'அப்பாடி..' என நிம்மதியடைந்தேன்.

"சத்தியமா சொல்றேன்.. நா உங்கள சைட் அடிக்கலைங்க.. என்ன நம்புங்க.. ப்ளீஸ்.."

பரிதாபமாக கெஞ்சி கொண்டு இருந்த என்னை பார்த்து சிரித்தாள்.



"உங்கள சும்மா ப்ராங்க் பண்ணேன்.. நீங்க தான் மாப்பிள்ள தம்பினு சொன்னாங்க.. அதான் கலாட்டாவா ஒரு என்ட்ரி கொடுத்து பாத்தேன்.. ஹாஹா.."

"ப்பா.. ஒரு கணம் பதறி போயிட்டேனுங்க.. நீங்க பொண்ணு வீடுங்களா..?"

"ஆமா.. கல்யாண பொண்ணு எங்க அக்கா தான்.."

"ஒஹோ.. உங்கள பார்த்து பேசுதனதுல ரொம்ப சந்தோஷங்க.."

கை கூப்பி விடைபெற்றேன்.

என் அண்ணன் அண்ணியை எங்கள் வீட்டுக்கு கொண்டு வருவதற்கு கூடவே கிடைக்கும் இலவச இணைப்பாக இவள் என் கண்களுக்கு தெரிந்தாள்.

என் அண்ணனுக்கு சுக்கிர தசை நடந்து கொண்டு இருக்கிறது போல. அழகான இளம்பொண்டாட்டி.. கூடவே துடுக்குதனமான அழகு மச்சினிச்சி.. இத விட அவனுக்கு என்ன யோகம் வேண்டும்?

வேறு எங்கோ பார்த்தபடி யோசித்து கொண்டிருந்தவனை மச்சினிச்சி திரும்ப கூப்பிட்டாள்.

"அய்யோ.. நா யாரையும் சைட் அடிக்கலைங்க.. என்ன விட்டுடுங்க.."

நான் அலறியதை வெகுவாக ரசித்தாள்.

"ஒரு ஹெல்ப் கேக்கலாம்னு வந்தா.. இப்படி அலர்றிங்க..?"

"கைமாத்தா காசு கைக்குறத தவிர எதுவேணுனாலும் கேளுங்க.. செய்றேன்.."

அதற்கும் சிரித்தாள்.

"நீங்க சமையல் வேலை தானே செய்றிங்க..?"

"ஏன்..?"

"இப்ப அர்ஜன்டா ஒரு ஸ்வீட் செய்ஞ்சு தரனும்.. முடியுமாங்களா..?"

"முடியுமாவா..? என்னனு சொல்லுங்க உடனே செய்ஞ்சு அசத்திடுறேன்.."

சிட்டிகை போட்டபடி கேட்டேன்.

"அப்டியா.. ஒரு மணி நேரத்துல வேணுங்க.. முடியுமாங்க.."

"ம்ம்.. என்ன செய்யனோம்னு சொல்லுங்க.. கூடவே சாமான வாங்கிட்டு வந்துடுங்க.. அடுத்த ஒரு மணி நேரத்துல ஸ்வீட் உங்க கையில இருக்கும்.."

உடனே மொபைலை எடுத்து ஒரு வகையான சாக்கோ லட்டை செய்ய சொல்லி காண்பித்தாள்.

"எத்தன பேருக்கு பண்ணனும்..?"

"இருபது பேருக்குங்க.."

உடனே ஒரு பேப்பரில் லீஸ்ட் போட்டு கொடுத்தேன்.

அப்போது தான் கவனித்தேன். அமுதா அண்ணி என்னையும் அவள் தங்கையும் மேடையிலிருந்து பார்த்து கொண்டிருந்தாள். நான் அவளை கண்டு கொள்ளாமல் இருப்பதை போன்று நடித்தேன்.

அவள் ஸ்கூட்டியை எடுத்து கொண்டு போய் ஒரு பத்து நிமிடத்தில் சாமானோடு வந்தாள்.

மண்டபத்தில் சமையலறை இருந்ததால் எனக்கு வசதியாய் போனது.

தலையில் துண்டை கட்டி கொண்டு உற்சாகமாய் களமேறங்கி விட்டேன். அது தான் என் சுபாவம். யாராவது சமைக்க சொன்னால் உடனே களத்தில் இறங்கி விடுவேன். 

அதை சாதகமாய் வைத்து நிறைய பேர் என்னை மொட்டையடித்து விட்டார்கள். அதனால் தான் மெட்ராஸ் ஒட்டல்காரனுக்கு கொத்தடிமையாய் உள்ளனோ என்னவோ?

ஒரு மணி நேரம் கழித்து.. மச்சினிச்சி கேட்ட ஸ்பெஷல் ஸ்வீட் லட்டை வாழை இலையில் வைத்து கொடுத்து விட்டேன்.

அந்த ஸ்வீட் வாசனைக்கே கிறங்கி போய் விட்டாள்.

"என்னங்க.. நா கேட்ட மாதிரியே இது இல்லையே.. எங்க இப்படி சொதப்பிட்டிங்க..?"

முறைப்பது போல நடித்தாள்.

"ஹலோ.‌. ப்ராங்க் பண்ணது போதும்.. சுடச்சுட உங்க சொந்தகாரங்களுக்கு போய் கொடுங்க.."

சிரித்தபடி சொன்னதுக்கு அசடு வழிந்தாள்.

"அக்காவுக்கு இந்த ஸ்வீட் ரொம்ப பிடிக்கும்.. கேட்டரிங்காரங்க சொதப்பிட்டாங்கனு ரொம்ப அப்சேட்டா இருந்தா.. ரொம்ப தாங்க்ஸ்ங்க.."

ஒ.‌. இந்த ஸ்வீட் அமுதா அண்ணிக்கா? அவங்க உதட்ல நா செய்ஞ்ச ஸ்வீட் படறதுக்கு நா கொடுத்து வச்சிருக்கனும்.

மண்டபத்துக்கு வந்து சேர்ந்த போது.. அண்ணியின் குடும்பத்தினரும் அண்ணனும்.. ஸ்வீட் எடுத்து விரும்பி சாப்பிடுவதை பார்க்க பார்க்க திருப்தியாய் இருந்தது.

குறிப்பாக அண்ணியின் தொண்டைக்குழியில் இறங்கும் லட்டு துண்டின் அழகே அழகு தான்.

எது எப்படியோ என் அண்ணனின் கல்யாணத்துக்கு சமைத்து அவனை அசத்தி விட்டேன்.

தலையிலிருந்த துண்டை எடுத்து விட்டு அண்ணனை நோக்கி பேச வரும் போது.. மச்சினிச்சி என்னை எதிர் கொண்டாள்.

"தாங்க் யூ வெரி மச்ங்க.. அக்காவும் மாமாவும் ரொம்ப விரும்பி சாப்பிட்டாங்க.. அவசரத்துக்கு செய்ஞ்சு கொடுத்த உங்களுக்கு எப்படி நன்றி சொல்றதுனே தெரியலங்க..?"

"உண்மையில நா தான்ங்க உங்களுக்கு நன்றி சொல்லனும்.. அண்ணன் கல்யாணத்துக்கு சமைக்கற என் ஆசைய நிறைவேத்தி வச்சத்துக்கு ரொம்ப நன்றிங்க.."

"வெறும் தாங்க்ஸ் மட்டும் உங்களுக்கு சொல்ல போறதில்ல.. இந்தாங்க இரண்டாயிரம் கையில பிடிங்க.. நீங்க சமையல்ல ஜுனியஸ்ங்க.."

அப்பளம் போல நொறுங்கி விட்டேன்.

அவள் கையிலிருந்த நான்கு ஐந்நூறு நோட்டுகள் காற்றில் படபடக்க.. என் இதயம் குமுறியது.

அவளை உற்று பார்த்தேன்.

என்ன ஒரு சமையல்காரன் போல தான் இவளும் நடத்தியிருக்கா?

அண்ணனும் அண்ணியும் தூரத்திலிருந்து பார்த்து கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. 

என் தம்பிக்கு காசு கொடுத்து அசிங்கபடுத்தாதேனு ஒரு வார்த்தை கூட என் அண்ணன் மச்சினிச்சிகிட்ட சொல்லி வைக்கலையே.. அந்தளவுக்கு நா தரம் தாழ்ந்து போயிட்டேனா.. ஒரு சமையல்காரனுக்கு கொடுக்குற மரியாதைய தான் எல்லாரும் எனக்கு கொடுத்து இருக்காங்க..

அண்ணனை விட்டு வெகு தூரம் விலகியது போல இருந்தேன்.

அவளிடமிருந்து எதையும் வாங்காமல்.. எதுவும் பேசாமல்.. திரும்பி வாசல் நோக்கி விடுவிடுவென நடந்தேன்.

"நா எதுவும் தப்பா பேசிட்டேனாங்க.. ரொம்ப சாரிங்க.. ப்ளீஸ் வந்து வாங்கிங்கோங்க.."

பின்புறமிருந்து அவளின் கம்மிய குரல் மீண்டும் என் மனதை அறுத்து போட்டது.

இனி என் அண்ணன் வீட்டுக்கு போக போவதில்லை. 

முறுக்கிக் கொண்டு சரக்கு கடை நோக்கி வைராக்கியமாக நடந்து கொண்டிருந்தேன்.