[monor]

கனமான மழை வருவது போல வானம் இருட்டிக்கொண்டு வந்தது. காற்று பலமாக வீசியது. அப்படி வீசிய காற்றில் என் மாராப்பு சட்டென்று விலக, அந்த நேரம் பார்த்து மின்னலடிக்க, மின்னல் வெளிச்சத்தில் எனது இடது பக்க கனி கும் என்று என அண்ணன் பார்வைக்குப் பட்டது.

அண்ணன் யதேச்சையாக பார்த்ததில் , ஈரமான ஜாக்கெட்டில் புடைத்திருந்த என் இடது பக்க கனிக்கு நடுவே பெரிய காம்பு வளையமும், அதன் நடுவே மொட்டு விட்டது போல குத்திக் கொண்டு காம்பும் தெரிய, சரியாக பார்க்க நினைத்து மீண்டும் ஆசையாக என் பக்கம் திரும்பினார்.

நிச்சயம் திரும்பிப் பார்ப்பார் என்று கணித்திருந்த நான், காட்ச்சியை கண்களால் அள்ளிப் பருக வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டு அண்ணன் திரும்பிப் பார்க்கும் போது, நான் டக் என்று காற்றுக்கு விலகிக் கிடந்த என் முந்தானையை இழுத்து இடுப்பில் சொறுகிக் கொண்டேன்.

ஈரத்தில் நனைந்த அந்த ட்ரான்ஸ்பரண்ட் புடவையில் என் வயிறும், தொப்புளும் புடவைக்கும் மேலாகவே பளிச் என்று தெரிய, என் புடவைக்குள்ளே நான் கட்டி இருப்பது வெள்ளைப் பாவாடை என்பதைக் கூட அண்ணனின் பார்வைக்கு அந்த புடவை தெளிவாகக் காட்டியது. கண்ணாடி போல அவ்வளவு மெல்லியதாக இருந்தது அந்தப் புடவை.


இப்படி ஒரு அரை மணி நேரம் பயணப்பட்டு, வாசு தியேட்டருக்கு போய் சேர்ந்தோம். ஆட்டோவை விட்டு இறங்கியதும் மழை பிடித்துக்கொண்டது.
அய்யோ! இப்படி மழை பிடிச்சுக்கிச்சே! நடந்துதானே பக்கத்துல இருக்கிற தியேட்டருக்கு போகணும்!! என்ற கவலை எனக்கு.

"அண்ணா, இப்ப என்னண்ணா பண்றது? மழை இப்படி ஊத்துது! வீட்ல மதியம் நல்லா சாப்பிடாததினாலே பசிக்குது வேற! பக்கத்துல இருக்கிற ஓட்டலுக்கு நடந்து போகலாம்ன்னா, குடை கூட இல்லையே!? ஆட்டோக் காரன் ஆளைத் திங்கிற வாடகை கேப்பான். இப்ப என்ன பண்றது?!”

"அமுதா! செகண்ட் ஷோ போட இன்னும் டைம் இருக்கு. நீ கவலைப் படாதே. உனக்குத் தெரியாம குடை எடுத்து வந்திருக்கேன். பக்கத்துல இருக்கிற ஓட்டல்ல திருப்தியா சாப்டுட்டே போகலாம். அங்கே டிபன் நல்லா இருக்கும். நீ ஒன்னும் கவலை படாதே! ரம்யாவை கூட்டிகிட்டு குழந்தையையும் எடுத்து வந்திருந்தா நம்ம நிலமையை நினைச்சுப் பாரு. " என்று சொல்லியபடி அவர் வைத்திருந்த பையிலிருந்து ஒரு சின்ன குடையை எடுத்தார்.

மணி ராத்திரி ஒன்பது.

எனக்குத் தெரியாமல் எப்படி இவர் குடையை எடுத்து வந்தார்? என்ற சந்தேகத்தோடு, அண்ணன் வைத்திருந்த குடையை வாங்கிப் பார்த்தேன்.
ஒரு கைக்குள் அடங்கும்படி மடக்கி மடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தது. ஜப்பான் தயாரிப்பு போல,….

குடையை விரித்துப் பார்த்த நான்!,…"என்னண்ணா! குடை இது! என் ஒருத்திக்கே பத்தாது!! நாம ரெண்டு பேர், இத வச்சிகிட்டு நனையாம எப்படிதான் போறது?"

" இதோ பக்கத்திலேதானேம்மா! அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கலாம்!!! வா!! ரெண்டு பேரும் தலை நனையாம பார்த்துகிட்டா போதும்!! சீக்கிரம்மா!! மழை இன்னும் அதிகமாயிட்டா வம்பு."..என்று சொல்லி குடையை விரித்துப் பிடித்து, என்னை ஏறக்குறைய என்னை அவரோடு சேர்த்து அணைத்து தள்ளிக் கொண்டு, நடக்க,…. இருவரும் அந்த இடத்தை விட்டு வேக வேகமாக பக்கத்திலிருந்த இந்தியன் இம்பீரியல் ரெஸிடன்ஸி ஓட்டலை நோக்கி நகர்ந்தோம்!! தண்ணீர் படாமல் இருக்க என் புடவையையும், பாவடையையும் கொத்தாக அள்ளிப் பிடித்து கால் முட்டி வரை உயர்த்திப் பிடித்துக்கொண்டு நடந்த்தில் மஞ்சள் கிழங்கு போன்ற என் கெண்டைக் கால்கள் கொலுசோடு மற்றவர்களின் பார்வைக்கு பட்டது.

சின்ன குடையில் இருவரும், நான் முன்னால் நடக்க, அண்ணன் என் முதுகு பக்கம் கை போட்டு என் இடையை சுற்றி வளைத்து, என்னை ஒட்டி பின்புறம், கிட்டத் தட்ட என்னை அணைத்து கொண்டே, இன்னொரு கையால் குடையை என் மார்புக்கு நேரே பிடிக்க, என்னோட பெருத்த முன் அழகுகள் அவர் கையில் இடித்து பஞ்சு போல ஒத்தடம் கொடுக்க, ஒரு மாதிரியாக நெளிந்தார்.

என்னோட பின் பக்கம் பெருத்த குன்டிகள் அவர் தடியில் அவ்வப்போது உராய்ந்து உரச, அவரின் மூச்சுக் காற்று அனலாக வந்தது.

திருப்பதி சென்ற போது அண்ணன் என் பின் பக்கமாக உராய்ந்து அழுத்திக் கொண்டே வந்தது என் நினைவுக்கு வர, என் மீது ஆசை வைத்திருக்கும் அண்ணனை நினைத்து வெக்கத்தில் முகம் சிவக்க குனிந்து தரையைப் பார்த்து புன்னகைத்தேன்.

உடல் சூடாகிய நானும் அண்ணனின் நிலைமையை உணர்ந்தேன்!

கட்டிய பொண்டாட்டியை உரிமையோடு இடிப்பது போல அண்ணன் அங்கே இங்கே என்று இடிக்கிறாரே என்ற பட படப்பிலும், இதை யாராவது பார்த்து விட்டால் வம்பு என்கிற பயத்திலும், ஏதும் பேசாமல் ஒரு வித பட படப்போடு என் பெரிய குண்டு கண்களை உருட்டி உருட்டி சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவாறே நான் நடக்க, அண்ணன் என்னோடு ஒட்டி உரசியபடி வர, இருவருக்குள்ளும் தீயாய் எரிந்த உணர்ச்சிகளை ஒருவருக்கொருவர் அடக்க முடியாமல் அடக்கியபடி சேர்ந்து நடந்தோம்!

அந்த நேரம் பார்த்து, அண்ணன் பேன்ட் பாக்கெட்டில் இருந்த செல்போன் அலறியது!

இந்த போனுக்குதான், நேரங்காலமே கிடையாதே!

போன் அவர் பேண்டின் இட்து பக்க சைடு பாக்கெட்டில் இருந்தது! அவர் இட்து கையில் குடை வேற பிடிச்சிருக்கார்! வலது கையை என் இடையில் வைத்து மழை என் சைடில் படக்கூடாத மாதிரி வைத்திருந்தார்.

போனை எடுக்க ட்ரை பண்ணி சிரமப் பட்டார்.

அவர் சிரமப் படுவதை அறிந்த நான்,….

"இருங்கண்ணா! போனை நானே எடுக்கிறேன்! எங்கே வச்சிருக்கீங்க?”..ன்னு கேட்டுக்கொண்டே, அவர் எப்போதும் செல் ஃபோனை அவர் பேண்ட்டின் இட்து பக்க பாக்கெட்டில் தான் வைப்பார் என்பதை தெரிந்து, அவரின் பலது பக்கமாக இருந்த நான் மெல்லத் திரும்பி அவர் முதுகு பக்கம் என் இட்து கையை கொண்டு போய் அவர் இடது பக்க பேண்ட் பாக்கெட்டில் என் இடது கையை நுழைத்தேன்.

நான் அப்படி அவர் பேண்ட் பாக்கெட்டில் செல் போன் எடுக்க கையை நுழைத்த போது, நான் அவரை ஏறக்குறைய என் இடது முலை அவரது வலது விலா பக்கம் நன்றாக அழுந்த நெருக்கி அணைக்க வேண்டி வந்தது!

இருட்டு வேற!! தெருவில் ஒரு சிலர் மட்டும் மழையிலிருந்து தப்ப வேக வேகமாக நடந்து போய் வந்து கொண்டிருந்தனர். !!! செல் போன் கைக்கு எட்டாததால், இன்னும் கொஞ்சம் அண்ணனை நெருங்கி நின்று கையை இன்னும் உள்ளே விட்டேன். அந்த சமயத்தில் என்னோட பெரிய கனிகள் ரெண்டுமே அவர் வலது தோள் பட்டையில் மொத்தமாக அழுந்த!!! டார்ச் லைட் போல ஏதோ ஒன்ரு கைக்கு பட்டது.

எனக்கு தெரியாமல் டார்ச் லைட் வேற எடுத்து வந்திருக்காரோ, என்று யோசித்த நான், டார்ச் லைட் இப்படி ரப்பர் குழாயாட்டம் இருக்காதே, என்று சந்தேகப்பட்டு, அது அவர் சாமான் என்பதைப் புரிந்ததும் உடம்புக்குள் கரண்ட் பாய்ந்த்து போல ஜிவ்வுன்னு ஒரு உணர்ச்சி பரவ, சமாளித்து ஒரு வழியாய் போனை அவர் பேன்ட் பாக்கெட்டில் இருந்து வெளியே எடுத்து!! யார்னு பார்த்தால்!!,….

என் தங்கை ரம்யா!

"ரம்யாதான் கால் பண்ணி இருக்கா. என்ன விஷயம்ன்னு தெரியல. இருங்கண்ணா! நானே பேசறேன்"ன்னு காலை அட்டண்ட் செய்து பேசினேன்!

“ஹலோ”

“ஹலோ அக்காவா?”

“ஆமாம் ரம்யா. எதுக்கு போன்பண்ணே?”

“இங்கே மழை செமையா ஊத்துது. படம் பாத்து முடிச்சிட்டு, பாத்து பத்திரமா ஊருக்கு வாங்க. அங்க மழையா?!”

“ம்,…இங்கேயும் செம மழைதான். அண்ணன் குடை கொண்டு வந்திருந்த்தால தப்பிச்சோம். பாப்பா தூங்கிட்டாளா?”

“ம்,… பசியில அழுதா. நான் புட்டியிலேர்ந்த பாலை கொடுத்ததும் கொஞ்ச நேரம் விளையாடிட்டு, அப்புறமா தூங்கிட்டா.”

“வேற ஒன்னு விஷயம் இல்லையே?”

“இல்லக்கா. படம் முடிச்சு பத்திரமா ஊருக்கு வாங்கன்னு சொல்றதுக்குதான் போன் பண்ணேன்.”

“சரி நான் போனை வச்சிடட்டுமா?”

“ம்,…”


பேசி முடித்து காலை கட் செய்ததும், போனை நானே கையில் வைத்துகொண்டேன்!