బృందావనం

[SivaSai]

Part - 53

తెలీదు తాతగారు. ఆ ఫోటో చూస్తూ ఉంటే ఎందుకో  నాకు చాలా దగ్గరగా అనిపిస్తుంది. కొంతమందిని చూస్తూ ఉంటే పూర్వజన్మ సంబంధమా అనిపిస్తుంది.

ఈ ఫోటోని నేను చూస్తున్న నాకు అలాగే అనిపిస్తుంది. చూడగానే కనెక్ట్ అయిపోతుంది. అది ఏమిటో నాకు అర్థం కావడం లేదు.

రాఘవేంద్ర గారి మనసులో ఆవిడ నీకు కన్నతల్లి. నిన్ను కాపాడుకోవడానికి ఎంత ప్రయత్నం చేసిందో మాకు తెలుసు అమ్మ.

అందుకే ఆ బంధం నిన్న అలా లాగుతుంది అనుకుని తల మీద చేయి వేసి నా చిన్న కోడలు నిజంగా బంగారం తల్లి. మనసు వెన్న.

భగవంతుడు దయతో నాకు బంగారం లాంటి ఇద్దరు కోడల్ని ఇచ్చాడు కానీ కొంతమంది చూపు తగిలి నా చిన్న కోడలు వెళ్ళిపోయింది అని బాధపడతారు.

బాధపడకండి తాతగారు.  మీరు బాధపడితే అంకుల్ కూడా బాధపడుతున్నారు చూడండి అనగానే.. చారు అక్కడికి వచ్చి ఇప్పుడు మన సంతోషపడే సమయం లో మీరు బాధపడితే ఎలా చెప్పండి.

నిజమే చారు నువ్వు అన్నదే అని కూతుర్ని దగ్గరికి తీసుకుంటారు. అది చూస్తున్న మనవళ్ళు ముగ్గురు కొంచెం ఎమోషనల్ అవుతారు.

వెంటనే సెట్ అయ్యి మీ సెంటిమెంట్ డ్రామా అయిపోతే బ్రేక్ ఫాస్ట్ చేద్దాం రండి. అసలే చాలా వర్క్స్ ఉండిపోయినాయి.

మళ్ళీ పెళ్లి టైం దగ్గరకొస్తే లీవ్స్ మనమే పెట్టాలి కదా అని శాంభవి వైపు చూసి కన్ను కొడతాడు  అది చూసి శాంభవి ఉలిక్కిపడుతూ చుట్టూ చూస్తుంది.  ఎవరైనా చూశారా  అని.

ఎవరి పనిలో వాళ్ల బిజీగా ఉంటే హమ్మయ్య ఎవరు చూడలేదు అనుకుని రుద్రాన్ని కోపంగా చూస్తుంది. ఆ కోపాన్ని కూడా ఎంజాయ్ చేస్తూ బ్రేక్ ఫాస్ట్ ఫినిష్ చేస్తారు.

రుద్ర తో తో పాటు శాంభవి ఆఫీస్ కి వెళుతుంది. వెళుతున్నప్పుడు సార్ అని పిలుస్తుంది.  అబ్బా ఇంకా సార్ అని పిలుపు ఎందుకు గాని..

బావ అని పిలవచ్చు కదా అని అడుగుతాడు.  ఏంటి అని గట్టిగా అరుస్తుంది.  ఇప్పుడు ఎందుకు అలా చెవులు చిల్లులు పడేలాగా అరుస్తావు.

లేకపోతే మీరు అడిగింది ఎలా ఉంది. ఎవరినైనా బయటి వాడిని అని పిలుస్తారా అంటుంది. నేను బయట వాడిని ఎందుకు అవుతాను.

నేను నీకు కాబోయే మొగుడు. అది అయిన తర్వాత కదా..  ఎవరైనా ఆ పిలుపు పిలిచేది మేనత్త, మేనమామ కొడుకుని.  అంతేగాని కాబోయే వారిని కాదు అని మూతి తిప్పుతుంది.

నాకు మాత్రం మరదలు ఎవరున్నారు.  చేసుకునే అమ్మాయే మరదలు వరుస కూడా అవుతుంది కదా ... పిలవచ్చు కదా అని  గారంగా అడుగుతాడు.

అమ్మో నేను పిలువను నాకు సిగ్గు బాబు అంటుంది. మరి నివాస్ ని పిలుస్తావు కదా అని ఉడుక్కుంటూ అడుగుతాడు.

బావ అంటే చిన్నప్పుడు నుంచి కలిసి పెరిగాము అది అలవాటు. ఇప్పుడు మిమ్మల్ని విహాన్,అద్వైత్ సార్ వాళ్ళ పిలవడం లేదు అలాగే అది అంతే అంటుంది.

అది వేరు,  ఇది వేరు నువ్వు నన్ను బావ అని పిలవాల్సిందే అంటాడు.  ఇది ఎక్కడ గోల మీతో.  ఎవరైనా పిలుస్తారా ఇబ్బందిగా అడుగుతుంది.

ఎవరి సంగతి మనకెందుకు బంగారం. నువ్వు పిలవచ్చు కదా..  నిన్ను చూడు నేను పాప అని ముద్దుగా పిలవడం లేదు అలాగే నువ్వు కూడా పిలువు అని బ్రతిమాలతు ఉంటాడు.

సార్ అని గట్టిగా పిలుస్తుంది. ఏమైంది అని కంగారుగా అడిగితే.. మీ మాటల్లో పడి అసలు విషయం మర్చిపోయాను.

ఏం విషయం అని అడిగితే... నేనుఊరు వెళ్తాను. పెళ్లి అయ్యేవరకు అక్కడే ఉంటాను అని చెబుతోంది. నువ్వు అక్కడ ఉంటే ఇక్కడ నేనేం చేయాలి అని అడుగుతాడు.

ఇదేం ప్రశ్న..  మీరు ఆఫీస్ కి వెళ్తారు. మీ ఇంటికి వెళతారు.  చేయాల్సిన పని చాలా ఉందని ఇందాకే కదా చెప్పారు అంటుంది.

ఒసేయ్ తింగరబుచ్చి... పెళ్లి కుదిరితే లైఫ్ పార్ట్నర్ తో టైం స్పెండ్ చేయాలి అనుకుంటారు. నువ్వు మాట్లాడితే మా ఊరు వెళ్తాను.

మా నాన్నను చూడాలి. పొలం గట్ల మీద ఆడుకోవాలి అని అడుగుతావేంటి అని అడుగుతాడు. అయినా నీ ప్రాజెక్ట్ ఇంకా అవలేదు కదా..

అది అయ్యేటప్పటికి మన పెళ్లి టైం వచ్చేస్తుంది అని చెబుతాడు.  అయ్యో ఇప్పుడు ఎలా..  నేను మా నాన్న వాళ్లతో టైం స్పెండ్ చేయాలి కదా అని అడుగుతుంది.

ఒక పని చెయ్ పెళ్లయిన తర్వాత అందరినీ ఇక్కడికి తీసుకువచ్చేయ్. అలా తీసుకో వస్తే వేరు. నేను అక్కడికి వెళ్ళితేనే బాగుంటుంది అంటుంది. అసలు చాన్సే లేదు కదా అంటాడు.

అంతేనా... అంతే...  ఏమి చేయాలని ఆలోచిస్తూ ఉంటుంది.  ఉన్నదే చిట్టి బుర్ర.  దానితో ఆలోచించి అరగదీయ్యకు. అది అరిగిపోతే నాకు చాలా కష్టం  అని వేళాకోళం ఆడతాడు.

నాది చిట్టి బుర్ర అంటావా చెబుతాను నీ పని అని.. ఒక్క నిమిషం శ్వాస తీసుకుని వదిలి..  బావ అని గారంగా పిలుస్తుంది.

అంతే కార్డు సడెన్ బ్రేక్ వేసి ఏమని పిలిచావు  తడబడుతూ అడుగుతాడు. బావ అని పిలిచాను బావ.. తప్ప అని కళ్ళు టపటప కొడుతుంది.

తప్పు ఎందుకు అవుతుంది పాప. ఎప్పుడు పిలుస్తావానే కదా నేను చూస్తున్నాను. మళ్ళీ ఇంకొకసారి పిలవవవా అంటూ శాంభవి వేలుతో  ఆడుతూ అడుగుతాడు.

పో బావ నువ్వు అల అడుగుతూ ఉంటే నాకు సిగ్గేస్తుంది అంటుంది. ఆమ్మో నా పిల్లకి సిగ్గు కూడా వచ్చేసిందే... ఇది మాత్రం సెలబ్రేట్ చేసుకోవాల్సిందే అని ఎక్కడికి వెళ్దాం చెప్పు.

ఈరోజు ఆఫీస్ లేదు ఏమీ లేదు అని అంటాడు
  అయ్యో బావ అలా అంటే ఎలాగా.. వర్క్ డిలే అయిపోతుంది కదా...

నేను కూడా చేయాల్సింది చాలా ఉంటుంది కదా అంటుంది.  పాప అవన్నీ నేను చూసుకుంటాను కదా..నీ వర్క్ అంతా నేను..  నేనే.. చేస్తాను కదా అంటాడు.

నిజమా బావ అని అడుగుతుంది. నిజం పాప.. నువ్వు అలా బావ... బావ... అని పిలుస్తూ ఉంటే నాకు చెవుల్లో తేనే పోసినట్టుగా ఉంది అని అంటాడు.

అదేంటి బావ అక్కడ తెనే పడితే చీమలు కుడతాయి కదా నోటిలో అనాలి అంటుంది. నువ్వు బావ అని పిలుస్తూ  ఉంటే ఏం మాట్లాడుతున్నానో అర్థం కావడం లేదు.

బావా అని మళ్ళీ పిలుస్తుంది. చెప్పు పాప అంటాడు. మరి నాకు పెళ్ళికి ముందు ఊరు వెళ్లి నాన్న వాళ్లతో టైం స్పెండ్ చేయాలని ఉంది. 

దాని గురించి ఆలోచించు బావ అని అంటుంది. వెళ్ళు పాపా నిన్న అడ్డుకునేది ఎవరు? నీకు ఎక్కడ కావాలంటే అక్కడికి వెళ్ళు అంటాడు.

ప్రామిస్ అని అడుగుతుంది. ఈ రుద్ర మాటిస్తే తప్పడు. ఏమో బావ.. ఇప్పుడు అలాగని తర్వాత కుదరదు అంటావేమో.

నా మాట మీద నమ్మకం ముంచు పాపా వెళ్ళు అని చెబుతాడు.  థాంక్యూ సార్ అంటుంది.

అప్పుడు బావ అనే పిలుపు ట్రాన్స్లో నుంచి బయటికి వచ్చి అమ్మని...ఎంత మాయ చేసావే... బావా అని పిలిచి నీ పని కానించుకున్నావా అని గుర్రుగా అడుగుతాడు.

లేకపోతే అస్తమాను పాపా పాపా అని పిలిచి నన్ను ఇరిటేట్ చేయడం లేదా...నీకు కావాల్సింది అన్ని చేయించుకోవడం లేదా ఇది అంతే అని లేని కాలర్ని ఎగరేస్తుంది.

వెయ్యి... వెయ్యి..  ఎన్ని రోజులు ఎగరేస్తావో నేను చూస్తాను. అవన్నీ తర్వాత గాని సార్, రేపే నేను ఊరు వెళ్దాం అనుకుంటున్నాను.

రేపు ఆ కుదరదు అంటాడు. ఇప్పుడే కదా ఒప్పుకున్నావు. రుద్ర మాటిస్తే తప్పడని ఏదో బిల్డప్ ఇచ్చావు కదా..
   అవన్నీ ఉత్తుత్తి మాటలేనా అని అడుగుతుంది.

నీక్కూడా ఆడుకోవడం బాగా వచ్చేసిందే ... ఎంతైనా మీ ట్రైనింగ్ కదా సార్. గురువు అడుగుజాడల్లో నడవాలి కదా అని రెండు చేతులు నమస్కారం చేస్తూ చెబుతుంది.

ఆ మాటలకు నవ్వుకుంటూ సరే.. ఒక రెండు రోజులు ఆగు.  నేనే తీసుకెళ్లి డ్రాప్ చేస్తాను అంటాడు.  లేదు... లేదు..  నేను వెళ్ళిపోతాను అంటుంది.

చెప్పింది వినడం నేర్చుకో పాప.  వెళుదువు అన్నాను కదా.. నీతో కలిసి నాకు ట్రావెలింగ్ చేయాలని ఉంది.  మా అత్తగారి ఊరు కూడా చూడాలి కదా అంటాడు.

సరేలే అని డల్ గా చెబుతుంది. ఒక్క రెండు రోజులకే ఇంత నీరసమా.. నీకేం తెలుసు రేపు వెళ్ళిపోతున్నాను అన్న హుషారుని అంతా బెల్లోన్ లో గాలి తీసినట్టు తీసేసావు అంటుంది.

ప్రతిదానికి ఇలా డల్ అయిపోకూడదు.  ఎలాంటి సిచువేషన్ అయినా సరే ఫేస్ చేయడం అలవాటు చేసుకో అంటాడు.

హ్మ్... అని సైలెంట్ గా కూర్చుంటుంది..  కార్ స్టార్ట్ చేసి ఇద్దరూ ఆఫీస్ కి వెళ్ళిపోతారు. వెళ్లిన తర్వాత శాంభవితో వర్క్ మొత్తం చేపిస్తూ ఉంటాడు.
 
నిషా, ఆశ ని తీసుకుని ఆనంద్, విహారి వాళ్ళ తాతగారు ఊరు వెళతారు. అది చాలా పెద్ద రాజమహల్ లాగా ఉంటుంది.

అది చూసి ఆశ, నిషా నోరు వదిలేస్తారు. ఏంటి మీ ఇల్లు చాలా పెద్దగా ఉంది. అవును తాతగారు ఇక్కడే ఉంటారు. ఆయన ఈ ఊరు విడిచి రారు అని చెబుతారు.

అవునా చాలా పెద్దగా ఉంది అని అంటుంది.  లోపలికి పదండి అని తీసుకువెళ్తారు.  అక్కడ ఒక పెద్దాయన గంభీరంగా కూర్చుని ఆలోచిస్తూ ఉంటారు.

మీరు ఇద్దరు ఇక్కడే దూరంగా నిలబడి ఉండండి. ముందు మేము మాట్లాడి వస్తాము అని వాళ్ళిద్దరూ వెళ్లి చేతులు కట్టుకుని నిలబడతారు.

ఆ పెద్దాయన కోపంగా వీళ్ళిద్దరూ వంక చూసి తిడుతూ ఉంటారు.  కొంచెం సేపు తర్వాత పెద్దాయన చల్లబడతారు.

ఆశ, నిషా న్ని చూపిస్తూ ఏదో చెబుతారు.అది విని వాళ్ళిద్దర్నీ ఇక్కడికి రమ్మనండి అని చెబుతారు. సైగ చేసి రమ్మని పిలుస్తారు.

ఇద్దరూ వచ్చి నమస్కారం తాతగారు అని చెబుతారు. ఏ ఊరు మీది. మీకు మా మనవళ్ళు ఎలా పరిచయమని గంభీరంగా అడుగుతారు. ఆ మాటకే ఇద్దరికీ వణుకు వస్తుంది.

ఇద్దరూ ఏమని చెబుతారు...