Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

----------------
Part 135 - 1:
----------------

என்னோட டீ-ஷர்ட்டுக்குள்ள இருந்து ராஜ் தன் தலையை மெதுவா வெளிய எடுத்தார்.

அவர் வெளிய வந்ததும், என்னோட டீ-ஷர்ட்டைக் கீழ இழுத்து விடல, எனையும் விடல.

அத தன் இடது கையால அப்படியே புடிச்சுக்கிட்டார்.

அதை என்னோட கழுத்த்துக்கிட்ட ரொம்ப டைட்டாப் பிடிச்சு வெச்சுக்கிட்டார்.

என்னோட முலைகள் முழுசா வெளிய தெரிஞ்சது.

ஆனா ராஜ் இப்போ தன் பார்வையை என் முலை மேல வைக்கல.

அவர் தன் பார்வையை என் நெஞ்சுல இருந்து நேரா கீழ இறக்கினார்.

என்னோட இடுப்ப அவர் ரொம்ப உற்றுப் பார்த்தார்.

நான் போட்டிருந்த பேண்ட் இப்போ என் முழங்காலுக்குக் கீழ கிடந்துச்சு.

என்னோட பேண்ட்டி எந்த ஒரு மறைப்பும் இல்லாம இருந்துச்சு.

ராஜோட பார்வை நேரா என் பேண்ட்டியோட சென்டர்ல பதிஞ்சுது.

அந்த இடம் என்னோட மதன நீரால மொத்தமா நனைஞ்சு, ரொம்ப டார்க்கான பிங்க் கலர்ல மாறி இருந்துச்சு.

அது எவ்ளோ ஈரமா இருக்குனு லைட் வெளிச்சத்துல ரொம்ப தெளிவாப் பளபளன்னு தெரிஞ்சது.

அவர் அத வெறிச்சு பாக்குறதை நான் கவனிச்சிட்டேன்.

எனக்குள்ள ஏதோ ஒரு நரம்பு சுண்டி இழுத்த மாதிரி இருந்துச்சு.

என் முகம் வெக்கத்துல செக்கச் செவேர்னு சிவந்து போச்சு.

நான் உடனே என் ரெண்டு கைகளையும் ரொம்ப வேகமா கீழ கொண்டு போனேன்.

என்னோட பேண்ட்டியை என் ரெண்டு உள்ளங்கைகளாலயும் ரொம்ப டைட்டா மூடி மறைச்சுக்கிட்டேன்.

அந்த ஈரக் கறை அவரோட கண்களுக்குத் தெரியக் கூடாதுனு நான் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு மறைச்சேன்.

ராஜ் என் முகத்தைப் பார்த்து லேசா ஒரு சிரிப்புச் சிரிச்சார்.

"கையை எடு பவி..." னு அவர் ரொம்ப மெதுவாச் சொன்னார்.

"மாட்டேன்..." னு நான் என் தலையை ஆட்டினேன்.

ராஜ்: "ஏன் மறைக்கிற?"

பவித்ரா: "பார்க்காதீங்க... எனக்குக் கூச்சமா இருக்கு."

ராஜ்: "நான் பாக்குறது உனக்குப் பிடிக்கலையா?"

பவித்ரா: "அது... அது இல்ல..."

ராஜ்: "பின்ன என்ன பவி?"

பவித்ரா: "எனக்கு என்னவோ மாதிரி இருக்கு..."

ராஜ்: "ஏன்?"

பவித்ரா: "இது ரொம்ப தப்பு..."

ராஜ்: "தப்புனு தெரிஞ்சா ஏன் இவ்ளோ ஈரமா இருக்கு ?"

பவித்ரா: "ஐயோ...! இப்டிலாம் பேசாதீங்க..."

ராஜ்: "ஏன் நான் சொல்ல கூடாதா?"

பவித்ரா: "நீங்க ரொம்பப் பண்ணாதீங்க..."

ராஜ்: "நான் இன்னும் ஒன்னுமே பண்ணலையே பவி."

பவித்ரா: "ப்ளீஸ்... போதும். கைலாம் எடுக்க முடியாது."

ராஜ்: "நீ இப்போ எடுக்குறியா, இல்ல நான் எடுக்கட்டுமா?"

பவித்ரா: "ரெண்டும் நடக்காது..."

ராஜ்: "உனக்கு அவ்ளோ தைரியமா?"

பவித்ரா: "ஆமா..."

ராஜ்: "ஆனா எனக்கு அது வேணுமே..."

பவித்ரா: "உங்களுக்கு ஒன்னும் கிடைக்காது, உங்க கண்ண மூடுங்க இப்போ..."

ராஜ்: "முடியாது..."

பவித்ரா: "ஏன் முடியாது?"

ராஜ்: "ஏன்னா நான் அந்த அழகை ரசிக்கணும்."

பவித்ரா: "அதுல ரசிக்க என்ன இருக்கு?"

ராஜ்: "உனக்குத் தெரியாது பவி..."

பவித்ரா: "ப்ளீஸ்... இது போதும். இப்போ என்னைய விடுங்க."

ராஜ்: "நான் விட மாட்டேன்..."

ராஜ்: "கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி நீ பிடிச்சது உனக்கு பிடிக்கலையா?" னு அவர் சிரிச்சுக்கிட்டே கேட்டார்.

அத கேட்டதும் என் முகம் இன்னும் சூடாச்சு.

பவித்ரா: "அது... அது எனக்குத் தெரியல..."

ராஜ்: "அப்போ உனக்கு பிடிக்கல தான?"

பவித்ரா: "அப்படி இல்ல..."

ராஜ்: "அப்போ உனக்கு பிடிச்சுருக்குதானே?"

பவித்ரா: "ஐயோ மாமா! ப்ளீஸ்..."

ராஜ்: "உன் கை அவ்ளோ சாஃப்ட்டா இருந்துச்சு பவி..."

பவித்ரா: "போதும்... நிறுத்திக்கோங்க..."

ராஜ்: "இப்போ நான் ஒன்னே ஒன்னு சொல்லட்டுமா?"

பவித்ரா: "வேணாம்... எதுவும் சொல்லாதீங்க."

ராஜ்: "நீ அந்த கையை எடுக்கப் போறியா இல்லையா?"

பவித்ரா: "நான் எடுக்க மாட்டேன்."

ராஜ்: "கண்டிப்பா எடுக்க மாட்டியா?"

பவித்ரா: "ஆமா, கண்டிப்பா எடுக்க மாட்டேன்."

"சரி, பாப்போம்..." னு அவர் குறும்பாச் சொன்னார்.

நான் என் கைகளை என் பேண்ட்டி மேல இருந்து எடுக்கவே இல்லை.

மாறாக, நான் ஒரு முடிவு பண்ணேன்.

முழங்கால்ல கிடக்குற பேண்ட்டை மேல இழுத்து விட்டா, எல்லாமே மறைஞ்சிடும்னு என் மூளை யோசிச்சுது.

நான் என் கைகளை அந்த ஈரமான பேண்ட்டியில இருந்து மெதுவா விலக்கினேன்.

என் விரல்களைக் கீழ கொண்டு போய், அந்த பேண்ட்டைப் பிடிக்கப் போனேன்.

அந்த பேண்ட்டோட விளிம்பை என் விரல் நுனி லேசாத் தொட்டுச்சு.

அதை ஒரே இழுப்பா மேல இழுத்துட்டா எல்லாம் மறைஞ்சிடும்னு நான் நினைச்சேன்.

ஆனா ராஜ் என்னை விட ரொம்ப வேகமாச் செயல்பட்டார்.

நான் அந்தப் பேண்ட்டைப் பிடிச்சு மேல தூக்குறதுக்குள்ள...

அவர் தன் கையை நேரா என் கைகளை நோக்கிக் கொண்டு வந்தார்.

அவரோட கை அவ்ளோ வேகமா வந்துச்சு.

அவர் என்னோட ரெண்டு மணிக்கட்டுகளையும் ஒன்னாச் சேர்த்துப் பிடிச்சார்.

"ஆஹ்!" னு நான் லேசா ஒரு அதிர்ச்சியோட மூச்சு வாங்கினேன்.

அவரோட உள்ளங்கை பெருசா இருந்துச்சு.

என்னோட ரெண்டு மணிக்கட்டுகளும் அவரோட ஒரு கைக்குள்ளேயே ரொம்பக் கச்சிதமா அடங்கிடுச்சு.

அவரோட விரல்கள் என் சருமத்தைச் சுத்தி ஒரு விலங்கு மாதிரி லாக் ஆச்சு.

அவர் கை பட்டதும் எனக்குள்ள ஒரு சூடு பரவிச்சு.

அவரோட உள்ளங்கை என் மென்மையான சருமத்துல அழுந்துச்சு.

நான் உடனே என் கைகளை அவரோட பிடியில இருந்து பின்னாடி இழுக்க ட்ரை பண்ணேன்.

நான் என் உடம்பை லேசா வளைச்சு, அவர் கையை எதிர்த்துத் தள்ளினேன்.

ஆனா அவர் கை ஒரு இன்ச் கூட அசையல.

அது ஒரு தூண் மாதிரி ஸ்ட்ராங்கா என் கைகளைத் தடுத்து நிறுத்திச்சு.

நான் என் மணிக்கட்டுகளை இடதும் வலதுமாத் திருகித் தப்பிக்கப் பார்த்தேன்.

என் தோல் அவரோட பிடிக்குள்ள உரசி லேசாச் சிவந்துச்சு.

"கையை விடுங்க..." னு நான் தவிப்போட சொன்னேன்.

"நான் விட மாட்டேன் பவி." னு அவர் ரொம்ப அமைதியாச் சொன்னார்.

அவர் குரல்ல எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்லை.

"ப்ளீஸ், எனக்கு வலிக்குது..." னு நான் அவரை ஏமாத்த ஒரு பொய் சொன்னேன்.

ராஜ் என் கண்களை நேராப் பார்த்தார்.

அவர் முகத்துல ஒரு மென்மையான சிரிப்பு வந்துச்சு.

"நான் ஒன்னும் உன்னை அவ்ளோ ஹார்டாப் பிடிக்கலையே பவி."

"இல்ல, நீங்க ரொம்ப ஸ்ட்ராங்கா பிடிச்சிருக்கீங்க."

"நீ தப்பிக்க ட்ரை பண்ணா நான் இன்னும் ஸ்ட்ராங்காதான் பிடிப்பேன்."

"நான் பேண்ட்டை மேல இழுக்கபோறேன்..." னு நான் என் பார்வையைத் திருப்பினேன்.

ராஜ்: "நான் விட மாட்டேன்."

பவித்ரா: "ஏன் இப்படிச் பண்றிங்க?"

ராஜ்: "எனக்கு உன்னை இப்படிப் பாக்குறது பிடிச்சிருக்கு பவி."

அவர் அப்படிச் சொல்லும்போதே அவர் பார்வை லேசா என் இடுப்புப் பக்கம் போயிட்டு வந்துச்சு.

பவித்ரா: "எனக்குக் கூச்சமா இருக்கு..." னு நான் என் கால்களை லேசா அசைச்சேன்.

ராஜ்: "அந்தக் கூச்சம் எனக்கு ஒரு ரொம்ப பிடிச்சுருக்கு."

பவித்ரா: "நீங்க ரொம்ப மோசம்..."

ராஜ்: "உனக்காக நான் எவ்ளோ மோசமா வேணாலும் பண்ணுவேன் பவி."

நான் மறுபடியும் என் கைகளை மேல இழுக்க ட்ரை பண்ணேன்.

என்னால முடிஞ்ச அளவுக்கு நான் பலத்தைக் கொடுத்தேன்.

ஆனா அவர் எந்தச் சிரமமும் இல்லாம என்னைக் கண்ட்ரோல் பண்ணார்.

அவர் என்னை கஷ்டப்படுத்தல, ஆனா அவரோட பலத்தை எனக்குத் தெளிவா உணர்த்தினார்.

பவித்ரா: "என் கையை விடுங்க..."

ராஜ்: "விட முடியாது..."

"நான் சத்தம் போடுவேன்..." னு நான் என் புருவத்தைச் சுருக்கினேன்.

ராஜ்: "போடு பவி, அவ வந்து பார்க்கட்டும்."

"ஐயோ..." னு நான் லேசா நடுங்கினேன்.

ராஜ்: "பின்ன சத்தம் போடுவேன்னு மிரட்டுறியே?"

பவித்ரா: "நான் விளையாட்டுக்குச் சொன்னேன்..."

ராஜ்: "நானும் விளையாட்டுக்குத்தான் பிடிச்சிருக்கேன்."

பவித்ரா: "இது விளையாட்டு இல்ல..."

ராஜ்: "பின்ன என்ன பவி?"

"இது தப்பு..." னு நான் ரொம்பக் கரகரப்பான குரல்ல சொன்னேன்.

ராஜ்: "இந்தத் தப்பு உனக்குப் பிடிச்சிருக்குல?"

"இல்ல... எனக்குப் பிடிக்கல..." னு நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

ராஜ்: "பொய் சொல்லாத பவி, உன் கண்ணு உண்மையச் சொல்லுது."

பவித்ரா: "என் கண்ணுல ஒன்னும் இல்லை..."

ராஜ்: "நீ ஒன்னும் இல்லனு சொல்ற, ஆனா எனக்கு தெளிவாத் தெரியுது. நீ எப்படி நடுங்குற பாரு"

பவித்ரா: "அது பேன் காத்துல நடுங்குது..."

ராஜ்: "பேன் காத்துல பேண்ட்டி நனையாதே பவி?"

"மாமா!" னு நான் வெக்கத்துல சத்தம் போட்டேன்.

என் முகம் முழுசா நெருப்புப் பிடிச்ச மாதிரி சூடாச்சு.

ராஜ்: "சொல்லு பவி..."

பவித்ரா: "நீங்க ரொம்ப அதிகமா பேசுறீங்க, அப்புறம் அடம் வேற பிடிக்கிறீங்க."

ராஜ்: "எனக்கு தேவையானதை என்னால பத்திரமாப் பார்த்துக்கத் தெரியும்."

பவித்ரா: "நான் ஒன்னும் பொருள் இல்லை..."

ராஜ்: "இப்போதைக்கு நீ என்னோடதுதான் பவி."

நான் வாயில அப்படி அவரை எதிர்த்துப் பேசிக்கிட்டு இருந்தாலும்...

என் மனசுக்குள்ள ஒரு புது விதமான ஃபீலிங் உருவாகிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் கைகளை ரொம்பப் பலமா எல்லாம் இழுக்கலங்குற நிஜம் எனக்கே உறைச்சது.

அவர் என்னை அவ்ளோ ஸ்ட்ராங்காப் பிடிச்சிருந்த விதம் எனக்குள்ள ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

அவரோட அந்த அதிகாரமான பிடி, எனக்குள்ள ஒரு பாதுகாப்பையும், த்ரில்லிங்கையும் சேர்த்துக் கொடுத்துச்சு.

கார்த்திக் எப்பவுமே எதுவும் அதிகமா பண்ண மாட்டார்.

அவர்கிட்ட நான் ஒன்னு 'வேணாம்'னு சொன்னா உடனே விட்டுடுவார்.

ஆனா ராஜ் அப்படி இல்ல.

அவர் நான் சொல்றதைக் காதுல வாங்காம, அவர் நினைச்சதைச் செய்ற அந்தத் திமிர் என்னைப் பைத்தியம் ஆக்குச்சு.

நான் ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி அவர்கிட்ட மாட்டிக்கிட்டுத் தவிக்கிறது எனக்கு அவ்ளோ சுகமா இருந்துச்சு.

தோத்துப் போறதுல இவ்வளவு ஒரு இன்பம் இருக்குமானு எனக்கு அப்போதான் புரிஞ்சுது.

நான் வேணும்னே இன்னும் கொஞ்சம் தப்பிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

அவர் என்னைப் பிடிச்சிருக்கார்ங்குற ஃபீலிங்கைத் தொடர்ந்து அனுபவிக்கவே நான் அப்படிப் பண்ணேன்.

"இப்படிப் பிடிச்சு வெச்சுக்கிட்டா நான் நிஜமாவே அழுதுடுவேன்..." னு நான் என் கண்களைச் சுருக்கினேன்.

"அழுதா இன்னும் அழகா இருப்ப பவி..." னு அவர் ரொம்ப ரசனையோட சொன்னார்.

பவித்ரா: "உங்ககிட்ட பேசி ஜெயிக்க முடியாது..."

ராஜ்: "அப்போ அமைதியா நான் பண்றதை அனுபவி பவி."

பவித்ரா: "நான் அனுபவிக்க மாட்டேன்..."

"பார்க்கலாம்..." னு அவர் ரொம்ப மெதுவாச் சொன்னார்.

ராஜ் இப்போ என் கைகளை அப்படியே கீழ நோக்கித் தள்ள ஆரம்பிச்சார்.

நான் என் கைகளை மேல தூக்கி அவரைத் தடுக்கப் பார்த்தேன்.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஒரு சின்னப் போராட்டம் மறுபடியும் ஆரம்பமாச்சு.

நான் என் முழங்கைகளை மடிச்சு, கைகளை மேல தள்ளுனேன்.

அவர் தன் கையை நேரா வெச்சு, என் கைகளைக் கீழ தள்ளினார்.

ரெண்டு பேரோட பலமும் ஒன்னா மோதிக்கிற அந்த நிமிஷம் எனக்கு மூச்சு முட்டுச்சு.

அவர் மூச்சுக்காத்து என் முகத்துல பட்டுத் தெறிச்சுது.

அவர் கண்கள் நேரா என் கண்களைப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என்னோட அத்தனை பலத்தையும் கொடுத்து அவரை நிறுத்த ட்ரை பண்ணேன்.

ஒரு சில செகண்டுகள் என் கைகள் அப்படியே காத்துல நின்னுச்சு.

ஆனா அவரோட அந்த அமைதியான பார்வை என்னைப் பலவீனமாக்குச்சு.

நான் அவரை எதிர்க்கிறதை விட்டுட்டு, அந்தச் சுகத்துக்கு அடிமையாக நினைச்சேன்.

என் கைகள்ல இருந்த பலம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா குறைய ஆரம்பிச்சுது.

என் மனசு அவர்கிட்ட தோத்துப் போக சம்மதிச்சுது.

அவர் பலத்துக்கு முன்னாடி என்னால ஒன்னும் பண்ண முடியல.

அவர் என்னோட எதிர்ப்பை ரொம்ப சுலபமாத் தாண்டி, என் கைகளைக் கீழ தள்ளினார்.

என் கைகள் காத்துல இருந்து அப்படியே கீழ இறங்குச்சு.

அவர் என் கைகளைச் சோபாவோட மேல வெச்சு ரொம்ப அழகா, லேசா அழுத்தினார்.

அவரோட உள்ளங்கை என் கைகளுக்கு மேல பதிஞ்சு, என்னை நகர விடாம லாக் பண்ணிடுச்சு.

இப்போ என் ரெண்டு கைகளும் முழுசா லாக் ஆகிடுச்சு.

நான் என் கைகளை அசைக்கக் கூட முடியல.

என் கைகள் விலகினதும்...

என்னோட அந்த ஈரமான பிங்க் பேண்ட்டி மறுபடியும் எந்த ஒரு மறைப்பும் இல்லாம வெளிய காத்துல பட்டுச்சு.

என் வயிறு, என் தொடைகள், என்னோட அந்த ஈரம் எல்லாமே மறுபடியும் அவர் கண்ணுக்கு நேரா அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சது.

நான் எந்தத் தற்காப்பும் இல்லாம அவர் முன்னாடி சரணடைஞ்ச மாதிரி உக்காந்திருந்தேன்.

என் கன்னங்கள் ரெண்டும் வெக்கத்துல சிவந்து போச்சு.

என் அடிவயிற்றுல ஒரு சிலிர்ப்பு ஆரம்பிச்சு, அது நேரா என் கால்களுக்கு நடுவுல ஒரு நடுக்கத்தைக் கொடுத்துச்சு.

என் நெஞ்சு ரொம்ப வேகமா ஏறி ஏறி இறங்குச்சு.

என் வயிற்றுக்குள்ள ஆயிரம் பட்டாம்பூச்சி பறக்குற மாதிரி ஒரு சிலிர்ப்பு வந்துச்சு.

பவித்ரா: "இது சீட்டிங்..."

ராஜ்: "நான் என்ன பவி சீட்டிங் பண்றேன்?"

பவித்ரா: "நீங்க என்கிட்டே உங்களோட பலத்தைக் காட்டுறீங்க..."

ராஜ்: "நான் என் பலத்தை இன்னும் காட்டவே ஆரம்பிக்கலையே பவி."

பவித்ரா: "என் கைகளை எடுக்க விடுங்க..."

ராஜ்: "எடுத்தா நீ திரும்பவும் மறைச்சுக்குவ."

பவித்ரா: "நான் மறைக்க மாட்டேன்..."

ராஜ்: "எனக்கு உன் மேல நம்பிக்கை இல்லை பவி."

பவித்ரா: "ப்ளீஸ்... எனக்கு ஒரு மாதிரி ஆகுது..."

ராஜ்: "எப்படி ஆகுது பவி?"

பவித்ரா: "வயித்துக்குள்ள ஏதோ பண்ணுது..."

ராஜ்: "அதுக்கு பேரு ஆசை பவி."

பவித்ரா: "இல்ல... அது பயம்..."

ராஜ்: "பயமா இருந்தா உன் கண்ணு ஏன் இவ்ளோ மயக்கமா இருக்கு?"

பவித்ரா: "அப்டிலாம் இல்ல, என்னய விடுங்க... இல்லனா நீங்க தள்ளி உக்காருங்க..."

ராஜ்: "நான் இங்கேயேதான் உக்காந்திருப்பேன்."

பவித்ரா: "அப்போ என் கையை விடுங்க..."

ராஜ்: "மாட்டேன்..."

பவித்ரா: "ஏன் இப்படிப் படுத்துறீங்க?"

ராஜ்: "உன்னை ரசிக்கிறது எனக்கு அவ்ளோ பிடிச்சிருக்கு பவி."

பவித்ரா: "இதுல ரசிக்க என்ன இருக்கு?"

ராஜ்: "உன் வளைவுகள் அவ்ளோ அழகா இருக்கு பவி."

பவித்ரா: "பொய் சொல்லாதீங்க..."

ராஜ்: "நான் நிஜத்தைத்தான் சொல்றேன், உன் பேன்ட்டியோட ஈரம்தான் அதுக்குச் சாட்சி."

பவித்ரா: "ஐயோ... மறுபடியும் ஆரம்பிக்காதீங்க..."

ராஜ்: "அது அவ்ளோ அழகா இருக்கு பவி."

பவித்ரா: "எனக்கு கூச்சமா இருக்கு."

ராஜ்: "அந்தக் கூச்சத்தை நான் மாத்துறேன்..."

பவித்ரா: "எப்படி மாத்துவீங்க?"

ராஜ்: "அது எனக்குத் தெரியும்..."

பவித்ரா: "வேணாம்... எதுவும் பண்ணாதீங்க."

ராஜ்: "நான் எதுவும் பண்ணலையே பவி, ஜஸ்ட் பாத்துக்கிட்டுதானே இருக்கேன்."

பவித்ரா: "இதுலாம் ரொம்ப தப்பு, பாக்காதீங்க, உங்க பார்வையே என்னய சுடுற மாதிரி இருக்கு..."

ராஜ்: "இன்னும் நான் தொடவே ஆரம்பிக்கலையே பவி..."

பவித்ரா: "தொடக் கூடாது..."

ராஜ்: "நான் தொடுவேன் பவி."

ராஜ் இப்போ என் வலது கையில இருந்த பிடியை மட்டும் லேசா விட்டார்.

அவர் என் இடது கையை மட்டும் இன்னும் அழுத்திப் பிடிச்சிருந்தார்.

அவர் தன் வலது கையை நேரா என்னோட பேண்ட்டியோட மேல் விளிம்பை நோக்கி மெதுவா நகர்த்தினார்.

அவர் கை என் வயிற்றுப் பக்கமா வர்றதைப் பார்த்ததும் எனக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது.

நான் உடனே என் வலது கையை ரொம்ப வேகமா மேல கொண்டு வந்தேன்.

நான் அவரோட விரல்களை என் கையால ரொம்ப டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

அவர் கையை என் அடிவயிற்றைத் தொட விடாமப் பின்னாடி தள்ள ட்ரை பண்ணேன்.

"ப்ளீஸ் போதும் விடுங்க..." னு நான் தவிப்போட சொன்னேன்.

நான் என் முழு பலத்தையும் கொடுத்து அவர் விரல்களைத் தள்ளினேன்.

ஆனா ராஜ் என்னைப் பார்த்து லேசாச் சிரிச்சார்.

நான் அவரைத் தடுக்கப் போராடுறது அவருக்கு ரொம்ப ரசனையா இருந்துச்சு போல.

அது அவரை இன்னும் கொஞ்சம் உசுப்பேத்துற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவர் தன் கையை மறுபடியும் முன்னாடி தள்ளினார்.

நான் என் கையை வெச்சு அவரைப் பின்னாடி தள்ளினேன்.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல மறுபடியும் ஒரு சின்ன போர் நடந்துச்சு.

ஆனா ராஜ் என்னை விட ரொம்ப ஸ்ட்ராங்கா இருந்தார்.

அவர் ரொம்பச் சுலபமா என்னோட கையைத் தாண்டி முன்னாடி போயிட்டார்.

"வேணாம்!"

ராஜ்: "கொஞ்சம் அமைதியா இரு பவி..."

பவித்ரா: "என்னைத் தொடாதீங்க..."

ராஜ்: "நான் தொடல, ஜஸ்ட் பாக்குறேன்."

பவித்ரா: "நீங்க கையை முன்னாடி கொண்டு வர்றீங்க..."

ராஜ்: "அது தானா போகுது பவி..."

பவித்ரா: "கையைக் கண்ட்ரோல் பண்ணுங்க..."

ராஜ்: "நீ இவ்ளோ அழகா இருந்தா எப்படிக் கண்ட்ரோல் பண்ண முடியும்?"

பவித்ரா: "நான் அழகா இல்ல... ரொம்ப ஐஸ் வைக்காதீங்க..."

ராஜ்: "நான் உண்மையைத்தான் சொல்றேன்."

பவித்ரா: "என் மேல கை வைக்காதீங்க..."

ராஜ்: "ப்ளீஸ் பவி... எனக்காக..."

பவித்ரா: "முடியாது மாமா... நீங்க ரொம்ப மோசம்..."

ராஜ்: "நான் உனக்கு ரொம்பப் பிடிச்ச மோசம் பவி."

பவித்ரா: "யார் சொன்னது பிடிக்கும்னு?"

ராஜ்: "உன் உடம்பு சொல்லுது பவி."

பவித்ரா: "என் உடம்பு அப்படி ஒன்னும் சொல்லல."

ராஜ்: "பொய் சொல்லாத பவி, உனக்கு நான் தொடுறது பிடிச்சிருக்கு."

பவித்ரா: "இல்ல..."

ராஜ்: "கண்ணைப் பார்த்துச் சொல்லு பவி."

பவித்ரா: "நான் பார்க்க மாட்டேன்..."

ராஜ்: "ஏன்னா நீ பார்த்தா என்கிட்ட பொய் சொல்றது வெளிய தெரிஞ்சிடும்."

பவித்ரா: "நான் பொய் சொல்லல..."

ராஜ்: "சரி, நான் தொட்டுப் பாக்குறேன், உனக்குப் பிடிச்சிருக்கானு நீயே சொல்லு."

பவித்ரா: "ஐயோ... வேணாம்!"

ராஜ் தன் ஆள்காட்டி விரலையும் நடு விரலையும் என்னோட அந்தப் பேண்ட்டியோட எலாஸ்டிக் பேண்டுக்குள்ள லேசா நுழைச்சார்.

அவரோட அந்தச் சூடான விரல்கள் என் வெற்றுச் சருமத்துல பட்டதும் எனக்கு அப்படியே ஷாக் அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

அந்தத் தொடுதல் எனக்கு ரொம்ப ஒரு சிலிர்ப்பான சுகத்தைக் கொடுத்துச்சு.

ஆனா நான் அதைக் காட்டிக்காம, அவர்கிட்ட இருந்து தப்பிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

நான் என் இடுப்பை லேசா வலதும் இடதுமா ஆட்டினேன்.

நான் சோபாவுல அப்படியே லேசாப் பின்னாடி நகர்ந்து, அவர் கையை விட்டு விலகப் பார்த்தேன்.

ஆனா ராஜ் என்னைத் தடுத்து நிறுத்தினார்.

அவர் தன் இடது கையை என் இடுப்போட பக்கவாட்டுச் சதையில வெச்சு ரொம்ப ஸ்ட்ராங்காப் பிடிச்சார்.

அவர் என்னை நகர விடாம ரொம்பக் கச்சிதமா லாக் பண்ணிட்டார்.

ராஜ் இப்போ அந்த எலாஸ்டிக் பேண்ட்டை லேசா ஒரு இன்ச் கீழ இழுத்தார்.

என் பேண்ட்டி ஒரு இன்ச் கீழ இறங்குனதும், அந்த பேன் காத்து என் சருமத்துல பட்டுச்சு.

அந்தக் காத்து பட்டதும் எனக்கு அவ்ளோ கூச்சமா இருந்துச்சு.

நான் உடனே என் ரெண்டு கால்களையும் ரொம்ப டைட்டா ஒன்னாச் சேர்த்துக் கட்டிக்கிட்டேன்.

என் முழங்கால்களை ஒன்னோட ஒன்னு முட்டி லாக் பண்ணிக்கிட்டேன்.

அந்தப் பேண்ட்டி இதுக்கு மேல கீழ இறங்கக் கூடாதுனு நான் ரொம்பக் கவனமா இருந்தேன்.

நான் என் கண்களை லேசாத் திறந்து அவரைப் பார்த்தேன்.

என் கண்கள்ல அவ்ளோ ஒரு வெக்கமும் கூச்சமும் இருந்துச்சு.

ராஜ் என்னைப் பார்த்து, "உன் கால்களை விரி பவி..." னு சொன்னார்.

நான் வேகமா என் தலையை ரெண்டு பக்கமும் ஆட்டினேன்.

நான் என் முழங்கால்களை என்னோட மொத்தப் பலத்தையும் கொடுத்து இன்னும் டைட்டாச் சேர்த்துப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

"விரி பவி..." னு அவர் மறுபடியும் ரொம்ப அமைதியான குரல்ல சொன்னார்.

"மாட்டேன்..." னு நான் என் பார்வையைத் தரையில பதிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

"ஏன் பவி?" னு அவர் ஒரு சின்னப் புன்னகையோட கேட்டார்.

"எனக்கு வெக்கமா இருக்கு..." னு நான் திக்கித் திக்கிச் சொன்னேன்.

ராஜ்: "என்கிட்ட எந்த வெக்கமும் தேவையில்லை பவி."

பவித்ரா: "இது தப்பு மாமா... நம்ம இப்படி பண்ணக்கூடாது. இது ரொம்ப தப்பு..."

ராஜ்: "தப்பெல்லாம் எப்போவோ பண்ணியாச்சு பவி, இப்போ ரசிக்குற டைம்."

பவித்ரா: "அப்படி எல்லாம் ஒன்னும் இல்ல... என்னால முடியாது..."

ராஜ்: "என் பேச்சைக் கேளு பவி, கால்களை விரி."

பவித்ரா: "நான் ஒருபோதும் விரிக்க மாட்டேன்."

ராஜ்: "நீ ரொம்பப் பிடிவாதம் பிடிக்கிற பவி."

பவித்ரா: "நீங்கதான் அடம் பிடிக்கிறீங்க..."

ராஜ்: "எனக்கு அத முழுசாப் பார்க்கணும் பவி."

பவித்ரா: "அதை ஏன் பாக்குறீங்க மாமா... அது ரொம்ப அசிங்கம் அப்புறம் ரொம்ப தப்பு..."

ராஜ்: "அதுதான் உலகத்துலயே ரொம்ப அழகான இடம் பவி."

பவித்ரா: "நீங்க சும்மா சொல்றீங்க..."

ராஜ்: "நான் உண்மயைத்தான் சொல்றேன், காலை விரி பவி."

பவித்ரா: "நோ... ப்ளீஸ்... என்னைக் கட்டாயப்படுத்தாதீங்க..."

ராஜ்: "என் பேச்சைக் கேட்க மாட்டியா பவி?"

பவித்ரா: "இந்த விஷயத்துலலாம் மட்டும் கேட்க மாட்டேன்."

ராஜ்: "அப்போ நான் வேற வழியை யூஸ் பண்ண வேண்டியதுதான்."

பவித்ரா: "ஐயோ... என்ன பண்ணப் போறீங்க?" னு நான் லேசாப் பதறுனேன்.

ராஜ்: "நான் எதுவும் பண்ணல, நீயே பாரு."

பவித்ரா: "நான் கண்டிப்பா ஒன்னும் செய்ய மாட்டேன்."

"பார்க்கலாம் பவி..." னு அவர் சொன்னார்.

ராஜ் என்னைப் பார்த்து மறுபடியும் சிரிச்சார்.

அவர் தன் பார்வையை என் முழங்கால்கள் மேல பதிச்சார்.

நான் பேண்ட்டை முழங்காலுக்குக் கீழ தள்ளி விட்டிருந்ததால, என் தொடைகள் முழுசா வெற்றுச் சருமமா இருந்துச்சு.

அவர் தன் வலது கையை மெதுவா காத்துல முன்னாடி கொண்டு வந்தார்.

அவர் கை என் வலது முழங்காலை நோக்கிக் குறிவெச்சு வந்துச்சு.

"தொடாதீங்க..." னு நான் என் உடம்பை லேசாப் பின்னாடி இழுக்கப் பார்த்தேன்.

ஆனா அவர் கை ரொம்பத் துல்லியமா வந்து என்னோட வலது முழங்காலோட பக்கவாட்டுல பதிஞ்சுது.

அவர் உள்ளங்கை என் சருமத்துல பட்ட அதே நிமிஷம்...

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு பெரிய கரண்ட் பாஸ் ஆகுற மாதிரி இருந்துச்சு.

அந்த பேன் காத்துல என் கால்கள் சில்லுனு இருந்துச்சு.

ஆனா அவரோட அந்தப் உள்ளங்கை ஒரு நெருப்புத் துண்டு மாதிரி என் ஸ்கின் மேல தகிச்சுது.