Adultery மகாலட்சுமி

[Shrutikrishnan]

அடுத்த நாள் விடியற்காலையிலயே மகா எழுந்துட்டா. நேத்து ராத்திரி அவ பண்ணுன அந்தச் சேட்டையிலயும், அவ பேசின அந்தப் பச்சையான டபுள் மீனிங் வார்த்தையிலயும் எனக்குத் தான் தூக்கமே இல்லாமப் போச்சு. ஆனா அவ ரொம்ப நிம்மதியாத் தூங்கி எழுந்து, வழக்கம்போல வீட்டு வேலைகளைக் கவனிக்க ஆரம்பிச்சுட்டா. துணியெல்லாம் துவைச்சுப் போட்டுட்டு, பாட்டிக்குத் தேவையானதெல்லாம் செஞ்சு, அவங்கள நல்லபடியா பாத்துக்கிட்டா. 

மணி சரியா ஒன்னேகால் இருக்கும். நான் ஹால்ல உக்காந்து போனை நோண்டிட்டு இருந்தேன். மகா குளிச்சி எல்லாம் ரெடி ஆகிட்டு கிச்சன்ல இருந்து ஒரு ஒயர் பைல சாப்பாடு எடுத்துக்கிட்டு வெளிய வந்தா. 

"வாத்தி... நான் போய் மாமாக்கு வயல்ல சாப்பாடு குடுத்துட்டு வந்துடுறேன்,"னு ரொம்பச் சாதாரணமாச் சொன்னா.

இந்த உச்சி வெயில்ல, ஆள் அரவமில்லாத வயக்காட்டுல, இவள தனியா அனுப்புறதா? இவளத் தனியா அனுப்புனா, அங்க வயக்காட்டுல என்ன நடக்கும்னு யாருக்குத் தெரியும்?

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய பயமும், கோபமும் சுழட்டியடிச்சுது. டக்குனு எந்திரிச்சேன்.

"இல்ல மகா... எனக்கும் போர் அடிக்கிது. நீ தனியாப் போக வேணாம், இரு நானும் வரேன்,"னு நான் என் தவிப்பைக் காட்டிக்காம ரொம்பக் கேஷுவலா சொன்னேன்.

"ஐயோ... நீங்க எதுக்கு வாத்தி வெயில்ல? நான் டெய்லி போயிட்டு வர்றது தான. குடுத்துட்டு உடனே வந்துருவேன்,"னு அவ என்னையத் தடுத்தா.

"பரவால்ல டி, நான் சும்மா தான இருக்கேன். நடக்குறதுக்கு ஒரு ஆள் துணைக்கு வந்தா உனக்கும் போர் அடிக்காதுல, நட,"னு நான் கொஞ்சம் பிடிவாதமா சொல்லிட்டு முன்னாடி நடந்தேன்.

நான் அவளத் தனியா அனுப்பக் கூடாதுங்குற நெனப்புல, அவள சரியாப் பாக்காமலே பேசிட்டு முன்னாடி வந்துட்டேன். ஆனா அவ வாசப்படியத் தாண்டி வெளிய வெயில்ல வந்தப்போ தான்... அவள நான் முழுசாப் பாத்தேன். என் காலடி அப்படியே நின்னு போச்சு. மூச்சு காத்து தொண்டையில ஒரு செகண்ட் அடைச்சுக்கிச்சு.

அவ கட்டியிருந்தது... நேத்து நான் என் கையால வக்கிரமாத் தேடி எடுத்து பேக்ல வச்ச அந்த மெல்லிசான காட்டன் புடவைகள்ல ஒன்னு! ஒரு டார்க் பச்சை கலர் புடவை. என்ன தான் அவ இப்போ தான் குளிச்சு ரெடி ஆகி இருந்தாலும், கிட்சேன்ல வேல செஞ்ச அந்தப் புழுக்கத்துல, அவ உடம்புல லேசா வேர்வை படிஞ்சு பிசுபிசுனு இருந்துச்சு. அந்தப் மெல்லிசான பச்சை புடவை, அவளோட அந்த வழுவழுப்பான வேர்வை உடம்போட... அப்படியே எந்த இடைவெளியும் இல்லாம அப்பட்டமா ஒட்டிப் பிடிச்சிருந்துச்சு. 

அந்தப் புடவைக்கு மேட்சா, ஒரு வெளிறிய பச்சை கலர்ல மூச்சு முட்டுற அளவுக்கு ரொம்ப டைட்டான ஒரு காட்டன் ஜாக்கெட் போட்டிருந்தா. எப்பவும் வேலை செய்யும்போது கொண்டை போடுறவ... இன்னைக்குனு பாத்து, அவளோட அந்த அடர்த்தியான கருகரு கூந்தலை அவுத்துவிட்டு, சும்மா ஃப்ரீ ஹேரா அப்படியே முதுகுல அலைய விட்டுருந்தா. அந்த முரட்டுத்தனமான நீளமான முடி, அவளோட இடுப்பு வளைவைத் தாண்டி, அவளோட அந்தப் பெரிய குண்டி வரைக்கும் ஒரு கார்மேகம் மாதிரி விரிஞ்சு சரிஞ்சு கிடந்துச்சு. 

அந்த அவிழ்ந்து கிடக்குற அடர்த்தியான முடிக்கு நடுவுல... ஒரு முழம் மல்லிகைப்பூவை அவ்ளோ அழகா, கவர்ச்சியாச் செருகி வச்சிருந்தா. அந்த உச்சி வெயில்ல, அவ உடம்புல இருந்து வர்ற அந்த வேர்வைக் கவுச்சியோட, இந்த மல்லிகைப்பூ வாசனையும் ஒன்னாச் சேர்ந்து ஒரு ராவான, பச்சையான பொம்பளை வாசனையா என் மூக்கைத் துளைச்சுது. வேர்வையில ஒட்டுன புடவையும், விரிச்சுப் போட்ட கூந்தலுமா அந்த வெயில்ல அவ நின்ன நளினம்... என்னை அப்படியே மூச்சு முட்ட வச்சுது. 

அந்தப் புடவை ரொம்ப மெல்லிசுங்குறதால... அவ அடியெடுத்து வச்சு முன்னாடி நடக்கும்போதெல்லாம், உள்ள அவ கட்டியிருந்த பாவாடையோட ஷேப் மட்டும் இல்லாம, அந்தப் பாவாடைக்குள்ள உரசிப் பின்னிக்கிற அவளோட அந்தப் பஞ்சு மாதிரியான தொடைகளோட அசைவு கூட வெளியில இருந்து பாக்குற என் கண்ணுக்கு ஒரு பச்சையான நிழல் மாதிரி அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சது. இடுப்புல அந்தப் புடவையச் சுத்திச் சொருகியிருந்த எடத்துல, வேர்வையோட ஈரம் அந்தத் துணியை அவ சதையோட அப்படியே கப்புனு ஒட்டிப் பிடிக்க வச்சிருந்துச்சு. அவளோட அந்த வழுவழுப்பான இடுப்பு மடிப்பு, ஒவ்வொரு எட்டுக்கும் ஒரு பாம்பாட்டம் வளைஞ்சு நெளிஞ்சு என்னைய அப்படியே கிறங்கடிச்சுது.

ஆனா, என் உசுரையே மொத்தமா உறிஞ்சது அவளோட அந்தப் பின்னழகு தான். அவ நடக்குற நளினத்துக்கு ஏத்த மாதிரி, இடுப்புக்குக் கீழ விரிஞ்சு கிடந்த அந்தச் செழிப்பான சதைப்பரப்பு எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லாம லேசாத் தளும்பித் தளும்பி அடங்குச்சு. அந்த மெல்லிய காட்டன் துணி அவளோட வளைவுகள்ல டைட்டா இழுத்துப் பிடிச்சு, ரெண்டு பக்கமும் பாரமாத் திமிறிக்கிட்டு நின்ன அந்தப் பருத்த சதை உருண்டைகளை எந்த ஒளிவும் மறைவும் இல்லாம அப்படியே அச்சு வார்த்துக் காட்டுச்சு. ஒவ்வொரு தடவை அவ கால்களை மாத்தி மாத்தி எடுத்து வைக்கும்போதும், அந்தப் புடவைக்குள்ள அவளோட அந்தப் பெரிய குண்டிச் சதைகள் ஒன்னோடு ஒன்னு உரசி, ஒரு தாளத்தோட 'தக்... தக்...'னு குலுங்குன அந்தப் பச்சையான காட்சி... பின்னாடி நடந்து போயிட்டு இருந்த என் சுன்னியை ஜட்டிக்குள்ள இரும்பு மாதிரி முறுக்கேறி விறைக்க வச்சுது.

நானும் அவளும் அந்த மண் பாதையில ஜோடியா நடந்து போனோம். அவ ஒரு கையில ஒயர் பையை வச்சுக்கிட்டு, இன்னொரு கைய வீசி வீசி நடந்து வந்தா. கொஞ்ச நேர நடையில மாமாவோட அந்த நிலத்துக்குப் போய்ச் சேர்ந்தோம். 

தூரத்துல இருந்தே பாத்தேன்... மாமா கழனியில மம்பட்டிய வச்சுக்கிட்டு ஏதோ வரப்பு வெட்டிட்டு இருந்தாரு. உடம்புல மேல எந்தச் சட்டையும் இல்ல. அந்த அனல் அடிக்கிற வெயில்ல, அவரோட அந்த ஆஜானுபாகுவான உடம்பு முழுக்க வேர்வை கொட்டி, அப்படியே எண்ணெயைத் தடவி விட்ட மாதிரி பளபளனு மின்னிக்கிட்டு இருந்துச்சு. அவரோட ஒவ்வொரு அசைவுக்கும், அவர் முதுகுலயும் தோள்பட்டையிலயும் இருந்த அந்த முரட்டுச் சதைகள் இறுகித் தளர்றத, ஒரு ஆம்பளையா நானே பார்த்து மிரண்டு போனேன். 

எங்களப் பாத்ததும், அவரு மம்பட்டியக் கீழ போட்டுட்டு, "இதோ... ஒரு ரெண்டு நிமிஷத்துல வந்துடுறேன் மகா..."னு தூரத்துல இருந்தே சத்தம் போட்டாரு. 

"சரி மாமா..."னு மகாவும் சத்தம் போட்டுச் சொல்லிட்டு, "வாங்க வாத்தி, மரத்தடி நிழல போய் நிப்போம்,"னு சொல்லிட்டுப் பக்கத்துல இருந்த கிணத்துப் பக்கம் நடந்தா. 

அந்தக் கிணத்தை ஒட்டி, ஒரு பெரிய, பல வருஷத்துப் பழைய மாமரம் ஒன்னு இருந்துச்சு. கிளைகளெல்லாம் நல்லாத் தாழ்வா, சுத்தி அடர்த்தியாப் படர்ந்து ஒரு பெரிய குடை மாதிரி நிழல் குடுத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு. நானும் அவளும் அந்த மரத்துக்கு அடியில போய் நின்னோம். வெளிய இருந்த அந்தச் சுட்டெரிக்கிற வெயிலுக்கும், அந்த மரத்தடியில இருந்த சில்லுனு காத்துக்கும் அவ்ளோ இதமா இருந்துச்சு. 

மகா தன் கையில இருந்த ஒயர் பையை அங்க இருந்த ஒரு பெரிய கல்லு மேல பத்திரமா வச்சா. வச்சிட்டு, நிமிர்ந்து அந்த மாமரத்தைப் பாத்தா. 

அவ முகத்துல டக்குனு ஒரு பெரிய சந்தோஷம். சின்னப் பொண்ணு மாதிரி கண்கள் விரிய என்னையப் பாத்து, "வாத்தி... மாங்காய் சாப்பிடுறீங்களா?"னு ரொம்பக் குஷியா கேட்டா.

நான் நிமிர்ந்து அந்த மரத்தைப் பாத்தேன். நல்லாத் தாழ்வான கிளைகள்லயே, கொத்து கொத்தாப் பச்சை பசேல்னு மாங்காய்கள் தொங்கிட்டு இருந்துச்சு. பாக்கும்போதே நாக்குல எச்சில் ஊறுச்சு. 

"ம்ம்... நல்லாத் தான் இருக்கு. ஆனா எப்படிப் பறிக்கிறது? கல்லு எதாவது கீழ இருக்கானு பாரு,"னு நான் சுத்தி முத்திப் பாத்துட்டு இருக்கும்போதே... 

"எதுக்கு கல்ல தேடுறீங்க..."னு சொல்லிட்டு, மகா டக்குனு தன் முந்தானையை எடுத்து இடுப்புல சுத்தித் டைட்டாச் சொருகிட்டு, அந்த மாமரத்தோட அடி மரத்துக்கிட்ட போய் நின்னா.

எனக்கு ஒன்னும் புரியல. "ஏய்... லூசு, என்னடி பண்ற?"னு நான் கொஞ்சம் கன்ஃபியூஸா கேட்டேன்.

"ஹ்ம்ம்... மாங்கா வேணுமுன்னா மாமரம் ஏறி தான ஆகணும், குமாரு..."னு ரொம்பச் சாதாரணமா, ஏதோ சேர்ல ஏறி உக்காருற மாதிரி அசால்ட்டா  சிரிச்சிட்டே சொன்னா.

எனக்கு அப்படியே தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு. "ஏய்... பைத்தியமா உனக்கு? புடவையக் கட்டிக்கிட்டு எப்டிடி மரத்துல ஏறுவ? கால் ஸ்லிப் ஆகிக் கீழ விழுந்து தொலையப் போற... வந்துரு, நான் ஏறிப் பறிச்சுத் தர்றேன்,"னு நான் அவளைத் தடுக்கப் போனேன்.

மகா டக்குனு என்னைப் பாத்து ஒரு கிண்டலான சிரிப்பு சிரிச்சா. "அடப் போங்க வாத்தி! உங்களால இந்த மரத்துல எல்லாம் ஏற முடியாது. சார் பெரிய இவரு... நீங்க ஏறிப் பறிக்கப் போறீங்களாம்!"னு என்னைய லோக்கலா கலாய்ச்சா. 

"ஏய்... என்னையப் பாத்து ஏற முடியாதுனு சொல்றியா? வழி விடு," நான் என் ஈகோ சீண்டப்பட்டுப் கோபமா சொன்னேன்.

"சும்மா இருங்க வாத்தி. இது நான் காலேஜ் படிக்கிற காலத்துல இருந்தே ஏறிப் பழகுன மரம் வாத்தி. உங்கள விட நான் நல்லா ஏறுவேன். ஏன்... இப்போ கூட, மாமாக்குச் சாப்பாடு கொண்டு வந்து குடுத்துட்டு, டெய்லி ஒரு மாங்காய் ஏறிப் பறிச்சுட்டுத் தான் கீழ வருவேன்,"னு ரொம்ப அசால்ட்டா, பெருமையாச் சொன்னா.

அவ அந்த வார்த்தையச் சொன்ன அடுத்த செகண்ட்... என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு செகண்ட் மூச்சு நின்னுச்சு. என் அடிவயிறு அப்படியே பக்'குனு சுருண்டுச்சு. 

'டெய்லி சாப்பாடு கொண்டு வந்து குடுத்துட்டு மரத்துல ஏறுவாளா?' என் புத்தி ரொம்ப வேகமாப் பின்னோக்கி ஓடிச்சு. அப்போ... நான் சென்னையில ஸ்கூல்ல உக்காந்துட்டு இருந்தப்போ, டெய்லி மதியம் உச்சி வெயில்ல இவ புடவையைக் கட்டிக்கிட்டு இந்த மரத்துல ஏறியிருக்கா. அவ மரத்துல ஏறும்போதெல்லாம்... கீழ, அவளுக்கு நேர் கீழ யாரு நின்னிருப்பா? அந்த மாமா தான! 

ஒரு பொம்பளை புடவையக் கட்டிக்கிட்டு மரத்துல ஏறுனா, அவளுக்கு நேர் கீழ நின்னு அண்ணாந்து பாக்குற ஆம்பளைக்கு என்னென்ன பச்சையாத் தெரியும்னு என் மூளை கணக்குப் போட்டுச்சு. 'ஒருவேளை இதப் பாக்குறதுக்காகத் தான் இவள டெய்லி மரத்துல ஏற விட்டுட்டு அவரு கீழ நின்னு வேடிக்கை பாத்துட்டு இருக்காரா?'னு நெனைக்கும்போதே என் பேண்ட்டுக்குள்ள சுன்னி சுரீர்னு விறைக்க ஆரம்பிச்சுது. நான் எதுவும் பேச முடியாம உறைஞ்சு போய் நிக்க... மகா நான் சொல்றதைக் காதுல வாங்காம, மரத்துல ஏற ரெடியானா.

மரத்துல கால் வைக்க ஃப்ரீயா இருக்கணும்னு, மொதல்ல கீழ லேசா குனிஞ்சு, தன் இடுப்புல சுத்திச் சொருகியிருந்த அந்த மெல்லிசான பச்சை புடவையையும், உள்ள இருக்குற பாவாடையையும் சேர்த்து ரொம்பப் பக்குவமா லேசா மேல தூக்குனா. இவ்வளவு நேரம் அந்தத் துணிக்குள்ள மறைஞ்சிருந்த அவளோட அந்த வழுவழுப்பான, எந்த முடியும் இல்லாத செக்கச்செவேல்னு இருக்குற கீழ்க்கால் சதைகள் இப்போ அப்பட்டமா வெளிய தெரிஞ்சது. அப்படியே தன் வலது காலைத் தூக்கி, மரத்தோட அடியில இருந்த ஒரு பிளவுல வச்சு அழுத்தமா ஊனுனா. அவ கால்ல கிடந்த கொலுசு 'சலக்...'னு ஒரு சத்தம் குடுத்துச்சு.

காலை ஊனிட்டு, இப்போத் தன் ரெண்டு கைகளையும் மேல தூக்கி, மரத்தோட ஒரு தடிமனான கிளையக் கப்புனு இறுக்கமாப் பிடிச்சா. அவ அப்படி கைகளை உசரமாத் தூக்கும்போது... அவ போட்டிருந்த அந்த டைட்டான காட்டன் ஜாக்கெட், அவளோட அக்குளுக்குக் கீழயும் நெஞ்சுப் பகுதியிலயும் அப்படியே அச்சு வார்த்த மாதிரி இறுக்கமா இழுத்துப் பிடிச்சுச்சு. கிளையைப் பிடிச்சுத் தன் உடம்பை ஒரு ரப்பர் மாதிரி வளைச்சு மேல தூக்கும்போதெல்லாம், அந்த ஜாக்கெட்டை கிழிச்சுக்கிட்டு வெளிய வந்துருமோங்குற அளவுக்கு அவளோட முலைகள் வெயிட்டா முன்னும் பின்னும் ஆடுச்சு. அவ குனிஞ்சு அடுத்த கிளையைப் பிடிக்கும்போதெல்லாம், நான் கட்டுன அந்த மஞ்சக் கயிறு தாலி வெளிய தொங்கி, மறுபடியும் அவளோட அந்தச் சூடான முலை இடுக்குக்குள்ளயே போய் 'சப்'புனு விழுந்துச்சு.

நான் மரத்துக்குக் கீழ, கரெக்டா அவளுக்கு நேர் பின்னாடி நின்னுட்டு இருந்தேன். அவ ஒவ்வொரு கிளையாத் தாவி மேல ஏற ஏற, அவளோட உடம்பு அசைவுக்கு ஏத்த மாதிரி அந்த மெல்லிசான புடவை அவளோட பின்பக்கத்துல ரொம்ப டைட்டா இழுத்துப் பிடிச்சுச்சு. கீழ இருந்து பாக்குற என் கண்ணுக்கு... அவளோட அந்தப் பஞ்சு மாதிரியான குண்டிச் சதைகள் ரெண்டும் புடவையப் பொளந்துகிட்டு வெளிய தெரியுற அளவுக்கு அவ்ளோ உருண்டையா, கச்சிதமா என் கண்ணைப் பறிச்சுது. 

அவ ஒரு பத்து அடி உசரத்துக்கு ஏறி, ரெண்டு கிளைகளுக்கு நடுவுல ரொம்ப லாவகமா, ஒரு கால் இங்கயும் இன்னொரு கால் அங்கயுமா அகட்டி வச்சு ரொம்ப ஸ்டெடியா நின்னுக்கிட்டா. அவ அப்படி கால்களை அகட்டி வச்சு நிக்கும்போது, அந்தப் புடவை அவ முட்டி வரைக்கும் ஏறி, அவளோட தொடைகளோட அந்த உள்வளைவைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் காட்டி என்னையச் சுழட்டியடிச்சுது. புருஷனான எனக்கே என் பொண்டாட்டியோட இந்த அப்பட்டமான கவர்ச்சியப் பாத்து ஜட்டிக்குள்ள மூச்சு முட்டுதுனா... டெய்லி கீழ நின்னு இதையே பாத்துட்டு இருக்குற அவருக்கு எப்டித் துடிச்சிருக்கும்னு நெனைக்கும்போது என் உசுரே போயிட்டு வந்துச்சு.

நான் கீழ இருந்து மூச்சு விட மறந்து அவளையே வெறித்துப் பாத்துட்டு இருந்தேன்.

அப்போ... எனக்குப் பின்னாடி ஒரு சத்தம் கேட்டுச்சு. 

"என்ன மாப்பிள்ளை... வெயில்ல நீங்களும் வந்துட்டீங்களா?"

நான் டக்குனு பதறிப் போய்த் திரும்பிப் பாத்தேன். 

மாமா! 

அந்தப் பம்பு செட்ல தண்ணியத் தொறந்து விட்டு, தன் முகத்தையும் கைகளையும் கழுவிட்டு, ஒரு பழைய டவலால தன் முகத்தைத் துடைச்சுக்கிட்டே என்னைய நோக்கி நடந்து வந்துட்டு இருந்தாரு. 

அவரு நேரா என் பக்கத்துல வந்து நின்னாரு. அவரோட உடம்புல இருந்து அந்த ஈர மண்ணோட வாசனையும், ஆம்பளைக்கே உரிய அந்த முரட்டு வேர்வை வாசனையும் கலந்து வந்துச்சு. அவரு பக்கத்துல வந்து நின்ன உடனே, அவரோட அந்த ஆளுமை என்னைய ஏதோ ஒரு எறும்பு மாதிரி ஃபீல் பண்ண வச்சுது.

அவரு டவலைத் தோள்ல போட்டுக்கிட்டு, அப்படியே அண்ணாந்து மரத்துல நிக்கிற மகாவைப் பாத்தாரு.

"இவளுக்கு  இதே வேலையாப் போச்சு மாப்பிள்ளை. எவ்ளோ சொல்லியும் கேக்க மாட்டேங்குறா,"னு செல்லமாப் புகார் சொல்ற மாதிரி ரொம்ப இயல்பாச் சொன்னாரு. 

ஆனா அவர் அப்படிச் சொல்லிட்டு, மரத்துல நிக்கிற அவளப் பாக்கும்போது... என் அடிவயிறு அப்படியே பக்'குனு சுருண்டு கலங்குச்சு. இப்போ மரத்துக்குக் கீழ, நானும் அவரும் தோளோடு தோள் உரசாத குறையாப் பக்கத்துல பக்கத்துல நின்னுட்டு இருக்கோம். எங்க ரெண்டு பேருக்கும் மேல, ஒரு பத்தடி உசரத்துல ரெண்டு கிளைகளுக்கு நடுவுல காலை நல்லா அகட்டி வச்சு என் பொண்டாட்டி ஒரு பச்சையான கவர்ச்சிச் சிலை மாதிரி நின்னுட்டு இருந்தா.

அவ அப்படி அகட்டி நிக்கும்போது, அந்த மெல்லிசான பச்சை புடவை முட்டிக்கு மேல சுருண்டு ஏறி, அவளோட அந்த செழுமையான தொடை வளைவுகளைக் கீழ இருந்து பாக்குற எங்களுக்கு அப்பட்டமாக் காட்டுச்சு. அவ லேசா அசையும்போதெல்லாம் அவ கால்ல இருந்த கொலுசு 'சலக்... சலக்...'னு சத்தம் குடுத்து என் நரம்பைச் சுண்டி இழுத்துச்சு. கைகளை உசரமாத் தூக்கி கிளையைப் பிடிச்சிருந்ததால, அந்த டைட்டான ஜாக்கெட்டோட அக்குள் பகுதி பூரா உழைச்ச வேர்வையில நனைஞ்சு டார்க் ஆகி, ஒரு பொம்பளைக்கே உரிய அந்தப் பச்சையான கவுச்சி வாசனையை லேசாத் தூவிக்கிட்டு இருந்துச்சு. 

அவளோட அந்த அடர்த்தியான கருகரு கூந்தல், இடுப்பு வளைவைத் தாண்டி கீழ சரிஞ்சு... அந்த புடவையில உருண்டையாப் புடைச்சு நின்ன அவளோட அந்தச் செழுமையான குண்டிச் சதைகள் மேல காத்துல லேசாப் பட்டுப் பட்டு உரசி விளையாடுச்சு. அவ அசையும்போதெல்லாம் அந்த நீளமான முடி அவ பின்பக்கத்துல ஒருவிதமான சிலிர்ப்போட உரச... அதுல செருகி வச்சிருந்த மல்லிகைப்பூ வாசனையும், அவ வேர்வை வாசனையும் ஒன்னாச் சேர்ந்து காத்துல அடிச்சு என்னைய அப்படியே ஒரு பச்சையான காமப் போதையில தள்ளுச்சு.

ஆனா, எல்லாத்த விட என் உசுர உறிஞ்சது... அவளோட அந்தத் தாலி தான்! அவ மாங்காயைப் பறிக்க லேசா முன்னாடி குனியும்போதெல்லாம், அந்தப் பழுத்த முலைகள் ஜாக்கெட்டை கிழிச்சுக்கிட்டு வெளிய வர்ற மாதிரி விம்மித் தணிய... அதுக்கு நடுவுல ஆழமாப் பதிஞ்சிருந்த நான் கட்டுன அந்த மஞ்சக் கயிறு தாலி வெளிய தொங்கி, காத்துல அங்கும் இங்கும் ஊசலாடி, மறுபடியும் அவளோட அந்தச் சூடான முலை இடுக்குக்குள்ளயே போய் 'சப் சப்'புனு விழுந்துச்சு. என் பொண்டாட்டியோட அந்த அப்பட்டமான முலைச் சதையில நான் கட்டுன தாலி அப்படி உரசிக் குலுங்குறதப் பாக்கப் பாக்க... என் பேண்ட்டுக்குள்ள சுன்னி இரும்பு மாதிரி முறுக்கேறி வெறித்தனமாத் துடிச்சுது. நான் கீழ நின்னு எதைப் பாத்து என் ஆண்மையத் துடிக்க விட்டுட்டு இருந்தேனோ... இப்போ என் பொண்டாட்டியோட அதே பச்சையான உடம்பை, அவிழ்ந்து கிடக்குற அந்த முடியை, வேர்வை வழியுற அக்குளை, என் பக்கத்துல நிக்கிற அவரும் அண்ணாந்து வெறித்துப் பாத்துட்டு இருக்காருங்குற அந்த உண்மை... என்னைய ஒரு வக்கிரமான காம நரகத்துல தள்ளிச் சித்திரவதை பண்ணுச்சு.

"மாமா... இதோ பாருங்க, எவ்ளோ பெரிய மாங்கா..."னு மேல இருந்து மகா சத்தம் போட்டா. 

அவ குரல் கேட்டு நான் நிமிர்ந்து பாத்தேன். அவ ஒரு கையால கிளையைப் பிடிச்சுக்கிட்டு, பறிச்ச அந்தப் பெரிய மாங்காயத் தன் நெஞ்சுக்கு நேரா... அந்த டைட்டான ஜாக்கெட்டை முட்டிக்கிட்டு நிக்கிற அவளோட வெயிட்டான முலைகளுக்குப் பக்கத்துல வச்சு மாமாக்குக் காட்டுனா. 'அவ கையில இருக்குற மாங்காயைச் சொல்றாளா, இல்ல ஜாக்கெட்டுக்குள்ள விம்மிப் புடைச்சு நிக்கிற தன்னோட அந்தப் பழுத்த மாம்பழ முலைகளைக் காட்டி மாமாவ உசுப்பேத்துறாளா?'னு எனக்கு தெரில. அவ அப்படி மாங்காயைக் காட்டி ஒருக்களிச்சு நின்ன அந்த நளினத்துல, அவளோட இடுப்பு மடிப்புப் புடவையைத் தாண்டிப் பளபளனு வெளிய தெரிஞ்சது.

"வாத்தி... புடிங்க..."னு சொல்லிட்டு, மகா எந்த முன்னறிவிப்பும் இல்லாம அந்த மாங்காயைக் குறி பாத்து என் பக்கம் தூக்கிப் போட்டா.

நான் சுத்தமா எதிர்பார்க்கல. என் கவனம் பூரா அவ உடம்பு மேலயும், பக்கத்துல நிக்கிற மாமா மேலயும் தான் இருந்துச்சு. மாங்காய் காத்துல சரக்'னு கீழ வந்துச்சு. நான் பதறிப் போய்க் கையை நீட்டிப் பிடிக்கப் போனேன்... ஆனா என் விரல் நுனியில பட்டு, அது 'பொத்'துனு கீழ மண்ணுல விழுந்துருச்சு.

எனக்கு அப்படியே முகம் சுருங்கிப் போச்சு. 

மேல இருந்து மகா சத்தமாச் சிரிச்சா. "அடப் போங்க வாத்தி... நீங்க ரொம்ப வேஸ்ட்! இவ்வளவு ஈஸியான கேட்ச் கூடப் பிடிக்க மாட்டேங்குறீங்க,"னு என்னைய அசிங்கமா கிண்டல் பண்ற மாதிரி கலாய்ச்சா. 

நான் அசிங்கப்பட்டுப் போய் நிக்கும்போதே...

"இப்போ பாருங்க... நான் மாமாக்கு ஒன்னு போடுறேன். மாமா எப்படிப் பிடிக்கிறாருனு மட்டும் பாருங்க வாத்தி,"னு சொல்லிட்டு, மகா அந்த மரக்கிளையில தன் பிடிமானத்தை இன்னும் கொஞ்சம் ஸ்ட்ராங் ஆக்குற மாதிரி, ஏற்கனவே அகட்டி வச்சிருந்த தன் ரெண்டு கால்களையும் இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமா, அகலமா விரிச்சா. 

அவ அப்படித் தன் கால்களை இன்னும் கொஞ்சம் அகலமாப் பிரிச்சப்போ... அந்த புடவை அவ முட்டிக்கு மேல இன்னும் சடார்னு சுருண்டு ஏறிச்சு. கீழ நின்னு அண்ணாந்து பாக்குற எங்களுக்கு, அவளோட அந்த வழுவழுப்பான உள் தொடையோட ஆரம்ப வளைவுகள் எந்த மறைவும் இல்லாம இருட்டுல இருந்து வெளிய வந்து இன்னும் பச்சையாத் தெரிஞ்சது. 

அடுத்து, அந்த மாங்காயைப் பறிக்க அவ தன் மேலுடம்பை லேசா முன்னாடி வளைச்சு, உசத்தி எட்டிப் பிடிச்சா. அவ அப்படி உடம்பை வளைஞ்சப்போ, அந்த உச்சி வெயில்ல உழைச்சு ஊத்துன வேர்வை அவ கழுத்துலயும், அந்த ஆழமான முலை இடுக்குலயும் பளபளனு மின்னுச்சு. நெஞ்சு வெயிட்டா முன்னாடி சரிய... நான் கட்டுன தாலி மறுபடியும் அந்த ஜாக்கெட் பிளவுல இருந்து வெளிய வந்து, காத்துல லேசா ஊசலாடி அவளோட அந்த வேர்வை படிஞ்ச பழுத்த முலைச் சதையில ரொம்பச் செக்ஸியா உரசிக் கிச்சுக்கிச்சு மூட்டுச்சு. 

தன்னோட அந்த அப்பட்டமான கவர்ச்சிய மாமா கண்ணுக்கு நேரா பச்சையா விருந்து வச்சுக்கிட்டே, மரத்துல இருந்த இன்னொரு பெரிய மாங்காயைக் கையை நீட்டிப் பறிச்சா.

"மாமா... புடிங்க,"னு சொல்லிட்டு, அந்த மாங்காயை ரொம்ப வேகமா மாமாவைக் குறி பாத்துத் தூக்கிப் போட்டா. 

அது காத்துல கிழிச்சுக்கிட்டு வந்துச்சு. மாமா கொஞ்சம் கூடப் பதட்டப்படல. அவர் எந்த அசைவும் குடுக்கல. மாங்காய் கரெக்டா அவர் முகத்துக்கு நேரா வரும்போது... ரொம்ப அசால்ட்டா, தன் வலது கையை மட்டும் சடார்னு முன்னாடி நீட்டி, அந்த மாங்காயை 'கப்'புனு ஒரே கையில பிடிச்சாரு. அவர் பிடிச்ச அந்த வேகம், அவர் கை நரம்புகள் புடைச்சு நின்ன விதம்... ஒரு முரட்டு ஆம்பளையோட அப்பட்டமான பலத்தை எனக்குக் காட்டுச்சு.

"பார்த்தீங்களா வாத்தி... மாமா எவ்ளோ சூப்பராப் பிடிக்கிறாருனு!" மகா மேல இருந்து கைதட்டி, ஒரு சின்னப் பொண்ணு தன் ஹீரோவைப் பாராட்டுற மாதிரி சிலிர்த்துப் போய்ச் சொன்னா.

என் ஈகோ சுக்குநூறா உடைஞ்சு தூள் தூளாப் போச்சு. ஒரு கேட்ச் புடிக்காததுக்கே அவ இவளோ கிண்டல் பண்ரா. என் பொண்டாட்டி முன்னாடி நான் ஒரு கையாலாகாத கோழை மாதிரியும், அவன் ஒரு முரட்டுத்தனமான வீரன் மாதிரியும் நின்னுட்டு இருக்கோம்ங்குற நெனப்பு என் ரத்தத்தைக் கொதிக்க வச்சுது. ஆனா என் கோபத்தை விட, என் பொண்டாட்டி அவனைப் பாத்து உருகி சிலிர்க்கிறதப் பாக்கும்போது என் ஜட்டிக்குள்ள இருந்த என் சுன்னி இன்னும் முறுக்கேறித் துடிச்சது தான் எனக்கே ரொம்ப அருவருப்பா இருந்துச்சு.

"சரி..."னு சொல்லிட்டு, தனக்காகப் பறிச்ச அந்தப் பெரிய மாங்காயத் தன் வலது கையில பத்திரமாப் பிடிச்சுக்கிட்டா. 

இப்போ ஒரு கையில மாங்காய் இருக்கறதால, அவளால ரெண்டு கைகளையும் முழுசாப் பயன்படுத்தி மரத்துல இருந்து இறங்க முடியல. மாங்காயப் பிடிச்ச கைய லேசா நெஞ்சோட அணைச்சுக்கிட்டு, இன்னொரு கையையும் கால்களையும் மட்டும் நம்பி மரத்துல இருந்து ரொம்ப அவசர அவசரமாத் தாவித் தாவி கீழ இறங்க ஆரம்பிச்சா.

ஒத்தக் கையில பேலன்ஸ் பண்ணி அவ அப்படித் தளர்ந்து எறங்கும்போது... அவ உடம்பு அங்கும் இங்கும் பயங்கரமா ஊசலாடிச்சு. அவ கிளையைப் பிடிக்கத் தன் இடது கையை மேல தூக்கும்போதெல்லாம், அந்த டைட்டான ஜாக்கெட்டோட அக்குள் பகுதியில ஊறிப் போயிருந்த அந்த வேர்வை ஈரம் பச்சையாத் தெரிஞ்சது. காத்துல விசிறியடிச்ச அவளோட அந்த அடர்த்தியான கருகரு கூந்தல், இடுப்பைத் தாண்டி சரிஞ்சு... அந்த மெல்லிய புடவையில உருண்டையாப் புடைச்சு நின்ன அவளோட அந்தப் பெரிய குண்டிச் சதைகள் மேல பட்டுப் பட்டு உரசி விளையாடுச்சு. முடி அப்படி அலைஞ்சு குண்டியில உரச உரச என்னையப் பைத்தியம் பிடிக்க வச்சுது.