Adultery ✨꧁ ⪻ எனக்கு கண்ணு தெரியாது ⪼ ꧂✨

[king of x]

கார் அந்த ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலின் போர்டிகோவில் வந்து நின்றபோது, அங்கிருந்த பளிங்குத் தரைகளில் எங்களது சொகுசு காரின் பிம்பம் அச்சு அசலாகத் தெரிந்தது. வாலட் பார்க்கிங்கில் சாவியைத் தூக்கி எறியும்போதும், அந்த சீருடை அணிந்த ஊழியர் குனிந்து வணக்கம் வைத்தபோதும், எனக்குள் ஒருவிதமான படபடப்பு தொற்றிக்கொண்டது.

நிஜமாவே சொல்றேன், இவ்வளவு பெரிய ஹோட்டலுக்கு நானும் அம்மாவும் வர்றது இதுதான் ஃபர்ஸ்ட் டைம்..அங்கங்க குட்டி குட்டி விளக்குகள் மினுமினுன்னு மின்னிக்கிட்டு இருக்க, எனக்கும் அம்மாவுக்கும் அந்த இடத்தை விட்டு நகரவே மனசில்லை.

நாங்க ரெண்டு பேரும் அங்கேயே அப்படியே நின்னு அந்த அழகை ரசிச்சுக்கிட்டு இருந்தோம்.

எம்.எல்.ஏ ரத்தினவேல் நேரா அந்த ரிசப்ஷன் கவுண்ட்டருக்குப் போனாரு. அங்கே டை கட்டிட்டு நின்ன ஒரு ஆள் கிட்ட ஏதோ ரகசியமா பேசினாரு. அந்த ஆளும் உடனே கம்ப்யூட்டர்ல ஏதோ செக் பண்ணிட்டு, ஒரு  Key Card எடுத்து அவர்கிட்ட கொடுத்தாரு.

ரத்தினவேல் அந்த சாவியோட எங்க கிட்ட வந்தாரு. ஒரு சின்ன கெத்தான பார்வையோட, "ம்ம்... வாங்க," அப்படின்னு சொல்லிட்டு முன்னாடி நடக்க ஆரம்பிச்சாரு. நானும் அம்மாவும் ஒரு வார்த்தை கூட பேசல. அப்படியே அவங்க பின்னாடி follow பண்ணுனோம்


எம்.எல்.ஏ ரத்தினவேல் அந்த கீ-கார்டை ஸ்வைப் பண்ணி கதவைத் திறந்தப்போ, ஒரு மெல்லிய 'பீப்' சத்தத்தோட அந்த ராட்சதக் கதவு தானா விலகிச்சு. நானும் அம்மாவும் உள்ளே காலடி எடுத்து வச்சப்போ, அப்படியே ஒரு நிமிஷம் ஸ்தம்பிச்சு நின்னுட்டோம். அது வெறும் ரூம் இல்லை, ஒரு குட்டி அரண்மனைன்னே சொல்லலாம்!

அதிலயும் அந்த பெட் , அப்படியே மல்லிகைப்பூ மாதிரி பளபளன்னு வெள்ளை நிறத்துல ஒரு ராட்சதப் படுக்கை. அதுல இருந்த அந்தப் பஞ்சு மெத்தை, பார்த்தாலே காலை வச்சா உள்ளே இழுத்துக்கும் போல அவ்வளவு சாஃப்டா இருந்துச்சு.: எல்லாத்தையும் விட அந்த பாத்ரூம் தான் ஹைலைட். எங்களோட மொத்த வீட்டை விட அது பெருசா, செழுமையா இருந்துச்சு.

"
ரத்தினவேல் அந்தச் சொகுசான சோஃபால கால் மேல கால் போட்டு ரொம்ப கெத்தா உட்கார்ந்தாரு. அம்மா தயங்கித் தயங்கி அவர் பக்கத்துல போய் உட்கார்ந்தாங்க. அவங்க ரெண்டு பேரும் என்னையும் கூப்பிட்டாங்க, ஆனா எனக்கு அங்க இருக்க ஒரு மாதிரி சங்கடமா இருந்துச்சு.

ம்மா, நீங்க அங்கிள் கூட பேசிட்டு இருங்க... நான் பால்கனியில போய் வெளிய எப்படி இருக்குன்னு பார்க்கப்போறேன்," அப்படின்னு சொல்லிட்டு நான் அப்படியே நைஸா நழுவினேன். அந்தப் பிரம்மாண்டமான கண்ணாடி பால்கனிக்கு வந்து நின்னப்போ, வெளியில இருந்த காற்று என் முகத்துல சில்லுனு அடிச்சது.

சிட்டியோட விளக்குகள் எல்லாம் அப்படியே கண்ணு முன்னாடி பூத்துக் கிடந்த மாதிரி இருந்துச்சு. மேல வானத்துல நட்சத்திரங்கள் மின்ன, ஒரு நிமிஷம் அந்த இயற்கையோட சுவாசத்தை அனுபவிச்சேன். ஆனா, என் மனசு மட்டும் உள்ளேயே தான் இருந்துச்சு.




பால்கனியின் குளிர்ந்த காற்று என் மேனியில் பட்டாலும், உள்ளே நடக்கும் காட்சியைப் பார்த்த எனக்குள் ரத்தம் கொதிக்கத் தொடங்கியது. அந்தப் பிரம்மாண்டமான அறையின் விளக்கு வெளிச்சத்தில், எம்.எல்.ஏ ரத்தினவேல் தன் சுயரூபத்தைக் காட்ட ஆரம்பித்தார்

ரத்தினவேல் திடீரென அம்மாவைத் தன் பலமான கைகளால் அப்படியே வளைத்துக் கட்டிப்பிடித்தார். அந்த இறுக்கத்தில் அம்மா திணறிப்போய், "ஏய்... ம்ம்..." என்று மெல்லிய குரலில் சிணுங்கினார். அந்தச் சிணுங்கல் ஒரு எதிர்ப்பைப் போலத் தெரியவில்லை, மாறாக ஒருவித சரணாகதியைப் போல என் காதுகளில் விழுந்தது.

ரத்தினவேல் தன் கையை உயர்த்தி, அம்மாவின் மென்மையான இதழ்களைத் தன் விரல்களால் மெல்லத் தீண்டினார் , அம்மாவின் கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்தபடியே, ரத்தினவேல் மிக மெல்லிய குரலில் கேட்டார், "என்ன லட்சுமி... ரொம்ப பயமுறுத்தறேனா?

அம்மா, "ஆ... ஆமா பயமாத்தான் இருக்கு..." என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னபோது, ரத்தினவேல் அவளைச் சட்டென்று இழுத்துத் தன் விரிந்த மார்போடு அணைத்துக்கொண்டார். அந்த அணைப்பில் அம்மாவின் முகம் புதைந்தது.

அங்கே தெரிந்த அந்தத் தழுவல் ஒரு காமத் தேடலாக மட்டும் எனக்குத் தெரியவில்லை; அது ஒரு பாதுகாப்பைப் போலத் தெரிந்தது. எத்தனையோ போராட்டங்களுக்குப் பிறகு, அம்மா ஒரு வலுவான கைகளில் தஞ்சமடைந்தது போல எனக்குத் தோன்றியது.

எனக்குள்  ஒரு குருட்டுத் தைரியம் பிறந்தது "இவரை நம்பி எவ்வளவு ரிஸ்க் வேணாலும் எடுக்கலாம்... எதைப் பற்றியும் கவலைப்படத் தேவையில்லை" என்று ஏன் உள்மனம் உரக்கச் சொன்னது

ரத்தினவேல் தன் கன்னத்தை அம்மாவின் மென்மையான கன்னத்தோடு உரசிக்கொண்டே, "இப்ப எப்படி இருக்கு லட்சுமி... ஆர் யூ ஃபீலிங் பெட்டர்?" என்று கிசுகிசுத்தார்.

அம்மாவிடமிருந்து , ஒரு மெல்லிய முனகல் மட்டுமே பதிலாக வந்தது. "ஹ்ம்ம்..."

"எழுந்து என் மடியில உட்கார்ந்துக்கோ லட்சுமி..." அவரது அதிகாரமான குரலுக்குக் கட்டுப்பட்டு, அம்மா தன் சீட்டில் இருந்து எழுந்து அவர் மடியில் அமர்ந்தாள். அம்மாவின் செழுப்பான மார்புகள் அவரது அகன்ற நெஞ்சில் அழுந்தப் புதைந்தன. மீண்டும் அவர் தோளில் முகம் சாய்த்துக்கொண்டவளை, ரத்தினவேல் ஒரு கையால் முதுகிலும், இன்னொரு கையால் இடையிலும் மிருதுவாக வருடித் தந்தார்.

என்கிட்ட நீ எப்பவுமே பாதுகாப்பா உணரலாம் லட்சுமி... இந்த கள்ள உறவால நாளைக்கு உன் வாழ்க்கை என்ன ஆகும்னு நீ பயப்படத் தேவையில்லை" என்று அவள் கழுத்தோரம் இதழ்கள் உரசப் பேசினார். "உன் எதிர்காலத்துக்குத் தேவையான பணத்தை, ஒவ்வொரு தடவை உன்கிட்ட சுகம் பெற்று முடிச்சதும், கொஞ்சம் கொஞ்சமா உனக்குக் கொடுத்துக்கிட்டே இருப்பேன்.

அவர் சொன்னதைக் கேட்டு அம்மா அதிர்ச்சியுடன் தலைதூக்கி அவரைப் பார்த்தாள். அவளது மனதில் ஓடியதைப் படித்தவர் போல ரத்தினவேல் குறும்புடன் சிரித்தார். "என்ன லட்சுமி அப்படிப் பார்க்கற? என்னடா இவன் நம்மளை ஒரு தேவிடியா மாதிரி அனுபவிச்சுட்டு காசு தரேன்னு சொல்றானேன்னு நினைக்கிறியா?"

"அந்தப் பணம் நீ கொடுத்த சுகத்துக்கு இல்லை லட்சுமி... கட்டின கணவனுக்குத் தெரியாம என்கிட்ட வந்து கால்களை விரிக்க நீ எடுக்கற அந்த ரிஸ்க்குக்கு!" அவர் சொன்னது ஒருவிதத்தில் அம்மாவை சமாதானப்படுத்தினாலும், ஒரு ஆண் சுகம் கொடுத்த பெண்ணுக்குப் பணம் தருவது அம்மாவை ஒரு விலைமகளாகவே உணரச் செய்தது.  

நான் உன்னை அனுபவிச்சுட்டு காசு கொடுத்தா வாங்கிப்பயல்ல லட்சுமி?" அவள் கன்னத்தை அழுத்தமாகத் தடவிக்கொண்டே அவர் கேட்க, அம்மாவின் இதழ்கள் நடுங்கின.

"வா... வாங்கிப்பேன்  ..."

"நான் கொடுக்கற பணம் எதுக்கு லட்சுமி?"

"ஏன் வீட்டுக்காரருக்கு தெரியாம உங்களுக்குச் சுகம் கொடுக்க நான் எடுத்த ரிஸ்க்குக்கு..."

ரத்தினவேல் அம்மாவின் காது மடலின் கீழ் இதழ் பதித்து, "இந்தக் கள்ள உறவுல ஒரு ஸ்பெஷாலிட்டி இருக்கு லட்சுமி... கட்டின பொண்டாட்டிகிட்ட தீர்த்துக்க முடியாத ஆழ்மன ஆசைகளை எல்லாம், கள்ளப் பொண்டாட்டிகிட்ட தீர்த்துக்கலாம்" என்றார்.

"எ... என்ன மாதிரி ஆசைகள்?" என்று அம்மா திக்கித் திணறிக்கேட்டாள்.

"மனைவியோட உறவு கொண்டுட்டு அவளுக்குப் பணம் தர முடியாது... ஆனா கள்ளப் பொண்டாட்டிகிட்ட கட்டில் சுகம் அனுபவிச்ச உடனே பணம் தரலாம்!" - அவர் கண்களில் தெரிந்த அந்த வக்கிரம் கலந்த குறும்பு அம்மாவை நிலைகுலைய வைத்தது.

அந்தப் பால்கனிக் கதவின் ஓரம் நின்று நான் பார்த்தபோது, எனக்குள் ஒரு கசப்பான உண்மை சுளீரென்று உறைத்தது. ரத்தினவேல் அம்மாவை ஒரு மனைவியாகவோ அல்லது காதலியாகவோ பார்க்கவில்லை. அவர் அவளைத் தன் பணத்திற்கும் அதிகாரத்திற்கும் அடிபணிந்த ஒரு 'தேவிடியாவைப்' போல நடத்தி, அந்த ஆதிக்கத்தில் இன்பம் காண விரும்புகிறார் என்பது எனக்குத் தெள்ளத் தெளிவாகப் புரிந்தது.

ஆனால், ஆச்சரியம் என்னவென்றால், ஒரு மகனாக எனக்கு அது ஆத்திரத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. மாறாக, என் அடிவயிற்றில் ஒரு விசித்திரமான குறுகுறுப்பை உண்டாக்கியது. ரத்தினவேலின் அந்த முரட்டுத்தனமான கைகள் அம்மாவின் மேனியை அசுத்தப்படுத்துவதைப் பார்க்கும்போது, ஒருவிதமான த்ரில் என் நரம்புகளில் ஓடியது.

திடீர்னு ரத்தினவேலோட போன் ரிங்க ஆனது . ஏதோ அவசரமான போன் போல, நினைச்சேன். "இரு லட்சுமி, கீழ ரிசப்ஷன் வரைக்கும் போயிட்டு வர்றேன்... பார்ட்டி ஆளுங்க வந்திருக்காங்க," அப்படின்னு சொல்லிட்டு, மடியில இருந்த அம்மாவை அப்படியே லேசா இறக்கி விட்டாரு.


அவரு அவசர அவசரமா தன் சட்டையைச் சரி பண்ணிக்கிட்டு, அங்க இருந்த பெரிய கண்ணாடியில லேசாத் தலையை நீவி விட்டுக்கிட்டு, விறுவிறுன்னு ரூமை விட்டு வெளில போனாரு. கதவு 'டக்'னு மூடுன அந்தச் சத்தம், அந்தப் பிரம்மாண்டமான ரூம்ல ஒரு பெரிய நிசப்தத்தை உண்டாக்கிச்சு.

அம்மா இப்போ அந்தப் பெரிய மெத்தையில, கலைந்திருந்த அந்தச் சிவப்புச் சேலையோட தனியா உட்கார்ந்து இருந்தாங்க. அவங்க முகம் ரத்தினவேலோட அந்த முரட்டுத்தனமான அணைப்புல இன்னும் சிவந்து போய், ஒருவிதமான மயக்கத்துல இருந்துச்சு.

ரத்தினவேல் போன அடுத்த நிமிஷம், அம்மா தன் கைகளால என்னைத் தன்னருகே வரச் சொல்லி சைகை காட்டினாங்க, நான் மெதுவா பால்கனியில இருந்து நடந்து அம்மாவோட காலடிக்கு முன்னாடி போய் நின்னேன்


அம்மா என் கண்களைப் பார்த்து, ஒரு மர்மமான வெட்கச் சிரிப்போட மெதுவா கேட்டாங்க, "ஜீவா... என்னடா இந்த ஆளு இப்படிச் சொல்லிட்டுப் போறாரு?"

நான் ஒண்ணுமே தெரியாத அப்பாவி மாதிரி, "என்னம்மா கேட்டாரு?" அப்படின்னு திருப்பிக் கேட்டேன்.

அப்போ அம்மா என் கண்ணையே உத்துப் பார்த்துக்கிட்டு, ஒரு குறும்பான சிரிப்போட, "அதாண்டா... உன் அம்மாவை அவருக்கு தேவிடியாவா இருக்கச் சொல்லுறாரு," அப்படின்னு சொன்னாங்க. அந்த வார்த்தையை அம்மா சொல்லும்போது அவங்க முகத்துல ஒரு சின்னத் துடிப்பு கூட இல்லை, மாறாக ஒருவிதமான கிளர்ச்சிதான் தெரிஞ்சுது.

"அப்படி என்னம்மா தப்பா கேட்டுட்டாரு?"ன்னு சொல்லிக்கிட்டே, அம்மாவோட அந்தச் சிவந்த கன்னத்தை நான் செல்லமா கிள்ளினேன்.

"உன் அம்மா அழகை அடுத்தவன் ரசிச்சது மட்டும் இல்லாம, தேவிடியாவா இருன்னு கேட்டுட்டுப் போறாரு... ஆனா நீ அதைக் கேட்டு கோபப்படாம ரசிச்சுட்டு இருக்க!" அப்படின்னு அம்மா ஆச்சரியமா கேட்டாங்க.


அம்மாவோட அந்த வெட்கச் சிரிப்புக்கு நடுவுல, நான் ரொம்ப சீரியஸா அவங்க கண்ணைப் பார்த்துப் பேச ஆரம்பிச்சேன். "இல்லம்மா... எனக்குத் தெரியும், அப்பாகிட்ட கிடைக்க வேண்டிய அந்தச் சுகம் கிடைக்காம நீ எவ்வளவு வருஷமா கஷ்டப்படுறன்னு எனக்குத்தான் தெரியும்,"  

"வெளியில நீ வேற யார்கிட்டயாவது போனா, அது எவ்வளவு பாதுகாப்பா இருக்கும்னு சொல்ல முடியாது. ஆனா, இந்த எம்.எல்.ஏ ரத்தினவேல் அப்படி இல்ல. அவர் உன்னைச் சுகமாவும் வச்சுப்பாரு, அதே சமயம் உனக்குத் தேவையான பாதுகாப்புக்கும் அவர்தான் கியாரண்டி," அப்படின்னு நான் அடுக்குனப்போ, அம்மா அப்படியே வாயடைச்சுப் போயிட்டாங்க.

"அவர் பெரிய அந்தஸ்துல இருக்கிறவருங்கிறதால, உன்னோட பேரு வெளியில தெரியறதுக்கும் வாய்ப்பே இல்லை. இது உனக்கு ஒரு கௌரவமான ரகசியமா இருக்கும்மா,"அப்படின்னு நான் முடிச்சப்போ

அம்மா ஆச்சரியத்தோட என் மூக்கைப் பிடிச்சுச் செல்லமா ஒரு திருகு திருகினாங்க. "அட பாவி! உன்னை ஒரு வாண்டுன்னு நினைச்சுக்கிட்டு இருந்தேனே... நீ என்னடான்னா இவ்வளவு பெரிய கிரிமினல் மாதிரி யோசிச்சு வச்சிருக்கே!" அப்படின்னு சொன்னாங்க.

அந்தப் பேச்சுல கோபமே இல்லை, மாறாக "என் பையன் என்னைப் புரிஞ்சுக்கிட்டானே"ங்கிற ஒரு நிம்மதிதான் தெரிஞ்சுது. "உனக்கு எல்லாம் தெரிஞ்ச பிறகு, எனக்கு இனிமே பயமே இல்லைடா ஜீவா," அப்படின்னு சொல்லிட்டு என் தோள்ல இன்னும் நெருக்கமா சாய்ஞ்சுக்கிட்டாங்க.

சரிடா... அவர் வரதுக்குள்ள நான் கொஞ்சம் ரெடியாகிக்கிறேன். நீ பால்கனியிலயே நில்லு," அப்படின்னு சொல்லிட்டு அம்மா எழுந்தாங்க, நானும் நல்ல பிள்ளையாக , பால்கனியில் மறைவாக அமர்ந்துகொண்டேன்


அம்மா பாத்ரூமில் இருந்து கொஞ்சம் ஃபிரெஷ் ஆகி, முகம் கழுவி அந்தப் பளபளப்போடு வெளியே வந்த அதே விநாடி, கதவு பலமாகத் திறந்தது. எம்.எல்.ஏ ரத்தினவேல் உள்ளே நுழைந்த வேகம், ஒரு பசித்த புலி தன் இரையை நோக்கிப் பாய்வதைப் போல இருந்தது.

அவர் உள்ளே வந்த வேகத்தில், அம்மாவை அப்படியே பிடித்து அந்தச் சுவற்றோடு சாய்த்தார். அம்மாவின் மென்மையான முதுகு அந்த குளிர்ந்த சுவற்றில் மோதியபோது, அவர் ஒரு சிறிய அதிர்ச்சியில் "ஆ..." என்று வாய் திறந்தார். அந்த விநாடியை சரியாகப் பயன்படுத்திக்கொண்ட ரத்தினவேல், அம்மாவின் இதழ்களைத் தன் இதழ்களால் சிறைபிடித்தார்.

அது ஒரு  Deep Kiss  ரத்தினவேல் தன் நாவால் அம்மாவின் இதழ் இடுக்குகளை ஊடுருவி, உள்ளே இருந்த தேனைச் சுவைப்பது போல ஆக்ரோஷமாகச் சுவைத்தார். முதலில் திகைத்துப் போன அம்மா, அடுத்த சில விநாடிகளிலேயே தன் கைகளை ரத்தினவேலின் கழுத்தைச் சுற்றி வளைத்து, அவருக்கு முழுமையாக ஒத்துழைக்க ஆரம்பித்தார்.

அம்மா தன் தலையைச் சற்றே சரித்து, ரத்தினவேலின் அந்த முரட்டுத்தனமான முத்தத்திற்குத் தன் நாவால் பதில் கொடுத்தபோது, அந்த அறையில் நிலவிய அந்த உரசல்களின் சத்தம் பால்கனியில் இருந்த என் காதுகளுக்கே தெளிவாக  கேட்டது.

முத்தமிட்டுக்கொண்டே ரத்தினவேலின் கைகள் அம்மாவின் இடையைச் சுற்றி இருந்த அந்தச் சிவப்பு நிறப் பட்டுச் சேலையின்  முரட்டுத்தனமான இழு இழுக்க, அம்மாவின் இடுப்பைச் சுற்றியிருந்த அந்தப் பட்டுச் சேலை மெல்லத் தளர்ந்து தரையை நோக்கிச் சரிந்தது. அந்தச் சேலை ஜன்னல் வெளிச்சத்தில் பளபளவென மின்னிக்கொண்டே அம்மாவின் காலடியில் ஒரு சிவப்பு மேகம் போல வந்து விழுந்தது.

இப்போது அம்மா வெறும் ரவிக்கை மற்றும் உள் பாவாடையுடன் ரத்தினவேலின் அணைப்பில் திணறிக்கொண்டிருந்தார். ரத்தினவேல் முத்தத்தை விடாமல், அம்மாவின் தோள்களைக் கடித்துத் தன் அடையாளத்தைப் பதித்தார்.

பால்கனி கண்ணாடிக்கு அப்பால் இருந்த எனக்கு மூச்சடைத்தது. ரத்தினவேல் அம்மாவை அந்தச் சுவற்றில் இருந்து அப்படியே தூக்கி, அந்தப் பெரிய வெள்ளை நிற மெத்தையை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார். அம்மாவின் தலை பின்னோக்கிச் சரிந்து, கலைந்த கூந்தலோடு அவர் ஒரு போதையில் இருப்பது போலத் தெரிந்தது.



அம்மா ரத்தினவேலின் அந்த முரட்டுத்தனமான அணைப்பில் மூச்சிரைக்கக் கிடந்தபோது, ரத்தினவேல் சட்டென்று தன் முத்தத்தை நிறுத்திவிட்டு, ஒரு  குறும்பான சிரிப்போடு அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தார்.

"உன் பையனை உள்ளே கூப்பிடலாமா? அவன் அங்கேயே நிக்கிறது பாவம் இல்லையா?"

அம்மா அப்படியே அதிர்ச்சியில் உறைந்து போயிட்டாங்க. தன் மேலிருந்த ஆடை கலைந்திருப்பதைக்கூட மறந்தவளா, ரத்தினவேலின் மார்பில் தன் கைகளை வைத்து மெலிதாகத் தள்ளினாள். "என்னது... அவனா? அவன் எதுக்கு இங்க? சும்மா இருங்க..." என்று பதட்டத்தோடு மறுத்தாள்.

ரத்தினவேல் தன் அதிகாரமிக்கக் குரலில், "உன்னை எனக்கே எனக்கானவளா மாத்திக்கிறது ஒரு பக்கம்னா, அதை உன் மகன் முன்னாடியே அவனுக்குச் சொல்றதுலதான் எனக்குக் 'கிக்கு'  டி !" என்று கரகரப்பான குரலில் சொன்னார்.

அவர் சொன்னது போலவே, அம்மாவை அலேக்காகத் தன் கைகளில் தூக்கினார். அம்மா தன் கைகளால் அவரது கழுத்தை இறுகக் கட்டிக்கொண்டாள். அந்தப் பெரிய மேசைக்கு ஓரமா இருந்த சேரிலல்   அவர் அமர்ந்து, அம்மாவைத் தன் மடியில் அமரவைத்துக்கொண்டார். அம்மாவின் அந்த மெத் மெத்தென்ற குண்டிகள் ரத்தினவேலின் வலுவான தொடைகளில் அழுந்திய அந்தத் தருணத்தில், அம்மாவின் உடலில் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது

அம்மாவுக்கு ரத்தினவேலின் அந்த ஆக்ரோஷமான அரவணைப்பு அத்தனை சுகமாக இருந்தது. உலகத்தையே மறந்தவளாக, அவர் மார்பில் சாய்ந்து, அவர் இதழ்களைத் தன் இதழ்களால் சிறைபிடித்தாள்.

அம்மா ரத்தினவேலோட அந்த ஆக்ரோஷமான முத்தத்துல அப்படியே மெய்மறந்து கிடந்தாங்க. அவரோட மார்புல சாய்ஞ்சு, உலகத்தையே மறந்து அந்தச் சுகத்தை அனுபவிச்சுட்டு இருந்தப்போ, திடீர்னு ரத்தினவேல் தன் இதழ்களைப் பிரிச்சாரு.

அவரு பால்கனிப் பக்கம் தன் முகத்தைத் திருப்பி, ஒரு அதிகாரத்தோட கத்துனாரு, "ஜீவா... ஜீவா...!"

அம்மாவோட முகம் அப்படியே வெளுத்துப் போச்சு. ரத்தினவேலோட சட்டையைப் பிடிச்சு இழுத்துக்கிட்டு, கெஞ்சுற குரல்ல சொன்னாங்க, "ப்ளீஸ்... வேணாம்... என் ஜீவா ரொம்ப சின்னப் பையன். இதையெல்லாம் அவன் பாத்துறப் போறான்... விட்ருங்க!"

ரத்தினவேல் ஒரு ஏளனமான சிரிப்பை உதிர்த்தாரு. "பார்க்கட்டுமே லட்சுமி! அந்தச் சின்னப் பையன் நம்மளைப் பார்த்துத் தெரிஞ்சுக்கட்டும். அப்பறம் அவனோட ஃபர்ஸ்ட் நைட்டுக்கு இது ரொம்ப உதவியா இருக்கும்ல?" அப்படின்னு ஒரு நக்கலோடு சொன்னாரு .

அம்மா ரத்தினவேலின் மடியில் அமர்ந்தபடி,  . "நல்லா இருக்குங்க நீங்க சொல்றது... என் மகன் வேணும்னா பாக்குறதுக்குச் சின்னப் பையனா இருக்கலாம், அதுக்காக ஒன்னும் தெரியாத அப்பாவி கிடையாது," அப்படின்னு ஒரு மெல்லிய சிரிப்போட சொன்னாங்க.

அம்மா அப்படிச் சொன்னதும், ரத்தினவேல் தன் கையை அம்மாவின் தோள் மேல போட்டு இன்னும் நெருக்கமா அணைச்சுக்கிட்டு

"பச்.. இல்ல லட்சுமி! அவன் வயசுல வேணும்னா பெரியவனா இருக்கலாம், ஆனா அனுபவத்துல இன்னும் சின்னப் பையனாவே இருக்கான். அவனுக்கு இன்னும் அனுபவம் பத்தாது..."ன்னு சொல்ல


அம்மா ரத்தினவேலோட மடியில அப்படியே ஒடுங்கிப் போய், ஒரு கையால தன் மார்பை மறைச்சுக்கிட்டு "ஹ்ம்ம், சரி... என்னமோ பண்ணுங்க... என் புடவையாச்சும் குடுங்க, என் மகன் முன்னாடி நான் இப்படியேவா இருக்க முடியும்?" அப்படின்னு ரொம்பவும் தாழ்ந்த குரல்ல ரத்தினவேல் கிட்ட கெஞ்சுனாங்க.

அதெல்லாம் முடியாது ...அவன் வரும்போது நீ இப்படியே தான் இருக்கணும்

அம்மா ரத்தினவேலோட அணைப்புல அப்படியே நெளிஞ்சாங்க. அவரோட மார்புல முகம் புதைச்சுக்கிட்டு, "ஸ்ஸ்ஸ்.. சும்மா இருங்க வேலு... இன்னும் நீங்களே முழுசா பாக்கல, அதுக்குள்ள என் மகன் முன்னாடியே காட்டச் சொல்றீங்களே," அப்படின்னு ஒரு விசித்திரமான சிணுங்கலோட சொன்னாங்க. அந்தச் சிணுங்கல்ல ஒரு பக்கம் எதிர்ப்பு இருந்தாலும், இன்னொரு பக்கம் ரத்தினவேலோட அந்த முரட்டுத்தனமான ஆசையை ரசிக்கிற ஒரு தன்மையும் இருந்துச்சு.

ரத்தினவேல் விடறதா இல்லை. ஒரு குறும்புச் சிரிப்போட, "முழுசா ஒன்னும் காட்ட வேணாம்டி... கொஞ்சமா காமிச்சா போதும்," அப்படின்னு சொல்லிட்டு, திடீர்னு பால்கனி பக்கம் திரும்பி, "ஜீவா... டேய்... ஜீவா...!" அப்படின்னு அதிகாரத்தோட குரல் கொடுத்தாரு.

நான் அவர்களை நோக்கி மெதுவாக அடியெடுத்து வைத்தபோது, அந்த அறையின் அமைதியைக் குலைக்கும் வகையில் ஒரு சிறு சலசலப்பு ஏற்பட்டது. நான் வருவதைக் கண்டதும் அம்மா அப்படியே பதறித் துடித்துப் போனாள். ரத்தினவேலின் அந்த முரட்டுத்தனமான பிடியில் இருந்து சட்டென்று திமிறிக் கொண்டு, மின்னல் வேகத்தில் அந்தப் பளிங்கு மேசைக்கு அடியில் சென்று ஒளிந்து கொண்டாள்.


நான் அந்த நாற்காலியில கால் மேல கால் போட்டு உட்கார்ந்தப்போ, என் கண்ணு முதல்ல அந்தப் பளிங்கு மேசை மேல இருந்த அந்தச் சிவப்புப் பட்டுச் சேலையில தான் பட்டுச்சு. அது அம்மாவோடதுன்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்.

"என்ன தம்பி பாக்குற? அது உங்க அம்மாவோட புடவை தான். ஜூஸ் குடிக்கும்போது மேல கொட்டிடுச்சு, அதான் வாஷ் பண்ணிக் காயப் போட்டிருக்காங்க," அப்படின்னு ரத்தினவேல் ரொம்பக் குறும்பான ஒரு சிரிப்போட சொன்னாரு.

அவர் சொன்ன அந்தப் பச்சைப் பொயைக் கேட்டு, மேசைக்கு அடியில இருந்த அம்மாவுக்கு எவ்வளவு ஆத்திரம் வந்திருக்கும்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது. ரத்தினவேல் என் கண்ணைப் பார்த்துப் பேசிக்கிட்டு இருந்த அதே நேரத்துல, திடீர்னு அவரோட முகம் அப்படியே சுருங்கிப்போச்சு. காரணம் , மேசைக்கு அடியில இருந்த அம்மா, ரத்தினவேலோட அந்தப் பொய்க்குப் பதிலடியா அவரோட தொடையில நறுக்குன்னு ஒரு கடி கடிச்சாங்க.

ரத்தினவேல் நிலை தடுமாறி, "அம்மாஆ.. ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்......" அப்படின்னு ஒரு முனகலோட கத்துனாரு. அவரோட கண்ணுல வலி தெரிஞ்சாலும், நான் முன்னாடி இருக்கேன்கிறதால அதை மறைக்கப் பார்த்தாரு.

"என்னாச்சு அங்கிள்?" அப்படின்னு நான் ஒண்ணுமே தெரியாத அப்பாவி மாதிரி கேட்டப்போ, அவரு தன் தொடையைத் தடவிக்கிட்டே, "கட்.. கட்டெறும்பு... கடிச்சிருச்சு போல தம்பி," அப்படின்னு சமாளிச்சாரு.

நான் உள்ளுக்குள்ள சிரிச்சுக்கிட்டே, சுத்தி முத்திப் பார்த்தேன். "அம்மா எங்க அங்கிள்?" அப்படின்னு மறுபடியும் அழுத்தமாக் கேட்டேன். மேசைக்கு அடியில இருந்த அம்மாவோட மூச்சுச் சத்தம் எனக்குத் தெளிவா கேட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

பாத்ரூம்ல வாஷ் பண்ணிட்டு இருக்கா தம்பி, நீ உட்காரு... கொஞ்ச நேரத்துல வந்துருவாங்க," அப்படின்னு ரத்தினவேல் சொன்னாரு. அவரு சொல்லும்போதே அவரோட கால் மேசைக்கு அடியில ஏதோ ஒரு போராட்டத்துல இருந்தது எனக்குத் தெரிஞ்சுது. அம்மா அடியில இருந்து அவரோட காலை நசுக்குறாங்களா இல்ல வருடுறாங்களான்னு என்னால ஊகிக்க முடிஞ்சுது.

மேசைக்கு அடியில் இருந்த அம்மாவின் குறும்புத்தனம் இப்போ எல்லை மீறிப்போச்சு. ரத்தினவேல் என்னிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோதே, அவரது பேண்ட் ஜிப்பை மெதுவாகக் கீழே இறக்கினாள். அவர் ஒரு நிமிடம் பேச்சை நிறுத்திவிட்டு மூச்சைப் பிடித்தபடி அமர்ந்திருந்தார். அம்மா சற்றும் தயங்காமல், அவரது ஜட்டிக்குள் கைவிட்டு, அந்த விறைத்துத் தடித்திருந்த ஏழு இன்ச் ஆண்மையை வெளியே எடுத்தாள்.

அவளது மென்மையான கைகள் அவரது அந்த முரட்டுத்தனமான உறுப்பைப் பற்றி அழுத்தியபோது, எம்.எல்.ஏ ரத்தினவேல் அப்படியே நிலைதடுமாறிப் போனார். நான் நேருக்கு நேர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, அம்மாவின் கைகள் அவரது ஆண்மையில் விளையாடுவதை அவரால் தாங்கவே முடியவில்லை.

"ஆஆ... ஆஅ.. ஸ்ஸ்ஸ்..." என்று அவரது தொண்டை ஆழத்திலிருந்து ஒரு முனகல் வெளியே வந்தது அவர் முகத்தில் வழிந்த அந்த இன்பத்தையும் வலியையும் என்னிடம் காட்டிவிடக் கூடாது என்று போராடினார். "என்னாச்சு சார்?" என்று நான் அப்பாவி போலக் கேட்டேன்.

"ஓ... ஒன்னும்.. இல்ல கரும்பு..." என்று அவர் சமாளிக்கப் பார்த்தார்.

"சார் கரும்புன்னு ஏதோ சொன்னீங்களே?" என்று நான் குறும்புடன் கேட்டேன்.

ரத்தினவேல் இப்போது உச்சகட்ட சுகத்தில் இருந்தார். மேசைக்கு அடியில் அம்மா அவரது தொடை இடுக்கில் முகம் புதைத்து, அந்த விறைத்திருந்த ஆண்மையின் மொட்டைத் தன் இதழ்களால் சப்பத் தொடங்கியிருந்தாள்.

"ம்ம்ம்... ஆமா... ஆமா... இன்னைக்கு உங்களுக்காகக் கரும்பு வச்சிருந்தேன், ஆனா உன் அம்மா எனக்குத்தான் வேணும்ன்னு அடம்பிடிச்சு எடுத்துக்கிட்டா!" என்று அவர் மூச்சிரைக்கச் சொன்னார்.


அம்மா அடியில் செய்யும் அந்த வேலைகளால் ரத்தினவேலின் உடல் லேசாக அதிர்வதை நான் கவனித்தேன். நான் விடாமல், "பெரிய கரும்பா சார்?" என்று மிகவும் வெள்ளேந்தியாகக் கேட்டேன்.

மேசைக்கு அடியில் இருந்த அம்மாவுக்கு என் கேள்வி கேட்டதும் ஒரு பக்கம் சிரிப்பு வந்திருக்கும், இன்னொரு பக்கம் ரத்தினவேலை இன்னும் அதிகமாகச் சுவைக்கத் தூண்டியிருக்கும். ரத்தினவேல் தன் இருக்கையை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு, கண்களைச் சொருகி, "ஆமாடா ஜீவா... ரொம்பப் பெரிய கரும்பு... உங்க அம்மா அதை விடவே மாட்டேங்குறா!" என்று தவிப்போடு சொன்னார்.

எம்.எல்.ஏ ரத்தினவேல் தன் இருக்கையின் நுனிக்கு வந்துவிட்டார். மேசைக்கு அடியில் இருந்த அம்மா, அவரோட அந்த ஏழு இன்ச் தடித்த ஆண்மையின் ஒவ்வொரு அங்குலத்தையும் தன் வசமாக்கிக் கொண்டாள். அவரோட அந்த விறைத்த தடியைச் சுற்றிச் சின்னச் சின்ன முத்தங்கள் கொடுத்து, அடியில் இருந்த கொட்டைகளைத் தன் வாய்க்குள் இழுத்து உறிஞ்சினாள்

அம்மா தன் தலையை முன்னும் பின்னும் அசைத்து, அந்தத் தடிமனான ஆண்மையை அப்படியே தொண்டை வரை உள்ளிழுத்துச் சுவைத்தபோது, ரத்தினவேல் ஒரு போதையில் "ஸ்ஸ்ஸ்... ஆஅ.. ஆமா தம்பி..." என்று முனகினார்.

"எங்க அம்மாவுக்குக் கரும்புன்னா ரொம்பப் பிடிக்கும் சார்," என்று நான் குறும்புடன் சொன்னபோது, மேசைக்கு அடியில் இருந்த அம்மாவுக்கு அது ஒரு பெரிய உந்துதலாக இருந்தது. என் பேச்சைக் கேட்டதும், ரத்தினவேலின் அந்தத் தடித்த சுண்ணியைத் தன் வாய்க்குள் வைத்து ஆழமாகத் துழாவினாள்.

ரத்தினவேல் பேச முடியாமல் துடித்தார். அம்மாவுக்குப் பல நாட்கள் கழித்து இப்படி ஒரு வலுவான, தடிமனான தடி கிடைச்சிருக்கு. காலேஜ் பசங்களை விடத் தடிமனும், நீளமும் அதிகமான அந்த உலக்கை போன்ற தடியின் பருமன் அம்மாவைப் பித்துப்பிடிக்க வைத்தது.

அம்மா தன் நாவால் அந்தத் தண்டின் நரம்புகளைத் தடவி, அந்த மொட்டைத் தன் வாய்க்குள் வைத்துச் சுழற்றினாள். மூச்சுக் காற்று அந்தத் தடியில் படப் பட, ரத்தினவேலின் உடல் தந்தியாய் அதிர்ந்தது

அந்தத் தடியின் அடியில் உதட்டை இறுக்கிப் பதித்து, ஒரு சொட்டு விடாமல் உறிஞ்சியபோது, ரத்தினவேலின் கண்கள் சொருகின

ஒரு கையில் தடியைப் பிடித்துக்கொண்டு, இன்னொரு பக்கம் அவரது கொட்டைகளைத் தன் வாய்க்குள் கவ்வி மென்மையாகக் கடித்தாள்.

ரத்தினவேலின் கன்னங்கள் சிவந்து போயின. அவரது மூச்சு வேகம் அதிகரித்தது. எனக்குப் புரிந்துவிட்டது, அவரது பல காலத்துத் தாகம் இப்போது தீரப்போகிறது என்று. அவர் தன் இருக்கையைத் தன் கைகளால் இறுகப் பற்றிக்கொண்டார்.

அடுத்த கணமே, அந்த விறைத்த தடியிலிருந்து வெண்ணிறத் திரவம் பீறிட்டு வெளிவந்தது. அம்மாவின் வாய்க்குள் அந்தச் சூடான திரவம் பாய்ந்து, அவளது தொண்டையைத் தொட்டு வாயை நிரப்பியது. அம்மா அதைச் சற்றும் தயங்காமல், ஒரு அமுதத்தைப் போலக் கருதி அப்படியே விழுங்கத் தொடங்கினாள்.

ரத்தினவேல் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை விட்டுத் தன் தலையைச் சரித்தார். "ஆஆ... போதும்... போதும் லட்சுமி..." என்று அவர் மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தது எனக்குத் தெளிவாகக் கேட்டது.