Incest என் குடும்பம்

[Dheena2003]

அத்தியாயம் - 9

விமானம் தரைதட்டியபோது ராசகுட்டியின் நெஞ்சுக்குள் ஒரு இனம் புரியாதத் தகிப்பு ஏற்பட்டது. ஐந்து வருட உழைப்பு, கைநிறையப் பணம், எல்லாவற்றையும் விட அந்த மூன்று பெண்களின் மீதான தீராதத் தாகம்... இவை அனைத்தும் அவனை வாட்டியெடுத்தன. ஏர்போர்ட்டிலிருந்து வாடகை கார் பிடித்து, தன் கிராமத்துச் சாலைகளில் நுழையும்போது, அந்த மண் வாசனை அவனுக்குப் பழைய நினைவுகளை அள்ளித் தந்தது.


அந்தக் கோயில், அந்தப் பெரிய அரசமரம், ஊர் மைதானம் என ஒவ்வொன்றையும் கடக்கும்போது, "இதோ வந்துவிட்டேன்!" என்று அவன் மனம் கூவியது. கார் மெல்ல அவனது வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றது.

கார் சத்தம் கேட்டு, திண்ணையில் வாசலைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்த அம்மா அம்பிகா, அந்தச் சத்தம் கேட்டதும் திடுக்கிட்டு எழுந்தாள்.

"ஐந்து வருடங்கள் ஓடி மறைந்தாலும், அம்பிகாவின் அந்தப் பழுத்த மேனியில் முதிர்ச்சி இன்னும் ஒருவிதமான கவர்ச்சியைக் கூட்டியிருந்தது. சற்று பருத்திருந்த அவளது அந்த இடையும், ஜாக்கெட்டுக்குள் திமிறி நிற்கும் அந்தப் பெரிய மார்புகளும், அவள் கட்டியிருந்த அந்த இளமஞ்சள் நிறச் சேலையும் ராசகுட்டியின் கண்களை நிலைக்க வைத்தன. அவளது முகத்தில் வழிந்த அந்த ஆனந்தக் கண்ணீர், ஐந்து வருடக் காத்திருப்பின் வலியைச் சொல்லியது."

வாசலில் நின்ற அந்த ஆறடி உயரக் காளையைப் பார்த்ததும் அவளுக்கு அடையாளம் தெரிய ஒரு கணம் பிடித்தது. மீசை அரும்பிய அந்தச் சிறுவன் இப்போது முரட்டு மீசையுடனும், அகலமான தோள்களுடனும், ஒரு அரசன் போல நின்று கொண்டிருந்தான். அவளது கண்கள் கலங்கின.

"ராசு..." என்று அவள் மெல்லக் கூவினாள். அந்த ஒரு சொல்லில் ஐந்து வருடத் தவிப்பும், தனிமையும், ஏங்கியக் காதலும் மொத்தமாக அடங்கியிருந்தது.

ராசகுட்டி கம்பிரமாக அவளை நோக்கி நடந்து   வந்தான். அவனது ஒவ்வொரு அடியும்   அவன் நடந்து வரும்போது அவனது அந்த அகலமானத் தோள்களும், இறுக்கமான சட்டையும் அவனது முறுக்கேறிய உடலை அப்பட்டமாகக் காட்டின.

"ம்மா... இதோ உன் ராசுகுட்டி  வந்துட்டேன்," என்று அவன் சொன்ன அந்தக் கம்பீரமானக் குரல் அவள் காதோரம் தேனாகப் பாய்ந்தது.

அடுத்த விநாடி, அம்பிகா ஓடிப் போய் அவனது அகன்ற நெஞ்சில் தன்னை மறைத்துக் கொண்டாள். அவளது முகம் அவனது மார்பில் புதைய, அவனது அந்தப் புதிய ஆண் வாசனையை ஆழமாக முகர்ந்தாள்.



அவளது அந்தப் பருத்த மார்புகள் அவனது இரும்பு போன்ற நெஞ்சில் அழுந்த, ராசகுட்டியின் கைகள் தானாகவே அவளது அந்தப் பூரித்த இடுப்பை வளைத்துப் பிடித்தன. ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்னால் அவன் மடியில் அமர்ந்தபோது உணர்ந்த அதே பிதுங்கல்... இப்போது இன்னும் பலமாகத் தெரிந்தது

"இனிமே உன்னை விட்டு எங்கேயும் போக மாட்டேன்மா," என்று அவன் அவள் உச்சந்தலையில் ஒரு அழுத்தமான முத்தமிட்டான்.

அம்பிகா கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைப் பொருட்படுத்தவே இல்லை. தன் இரு கைகளாலும் ராசகுட்டியின் அந்த அகலமானக் கன்னங்களைப் பற்றிக்கொண்டாள்.

"அவளது அந்தப் பழுத்த மேனி ராசகுட்டியின் முரட்டு உடம்போடு ஒட்டிப் பிசைந்தது. ஐந்து வருடத் தாகம் மொத்தத்தையும் தீர்த்துக்கொள்ள நினைப்பவள் போல, அவனது நெற்றியிலும், கன்னங்களிலும், அந்த முரட்டு மீசையோரத்திலும் சரமாரியாக முத்தங்களை வாரிப் பதித்தாள். ஒவ்வொரு முத்தமும் 'ஏன்டா என்னை இவ்வளவு நாள் தவிக்கவிட்டாய்?' என்று கேட்பது போல அத்தனை ஆழமாகவும், ஈரமாகவும் இருந்தது."

ராசகுட்டி அப்படியே ஸ்தம்பித்து நின்றான். தன் அம்மாவின் அந்தப் பூரித்த மார்புகள் தன் நெஞ்சில் ஏறி இறங்குவதையும், அவளது அந்தப் பால் மணம் கலந்த வியர்வை வாசனையையும் அவன் ஆழமாக நுகர்ந்தான்

அவள் முத்தமிட்டு முடித்துவிட்டு, அவனது கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு தோளில் சாய்ந்தாள். "ராசு... இனிமே இந்தப் பெத்தவளை விட்டுப் போயிட மாட்டேன்னு சத்தியம் பண்ணுடா..." என்று அவள் தேம்பியபோது, அவளது அந்த மெத் மெத்தென்ற உடல் நடுக்கம் அவன் தொடைகளில் நன்றாகத் தெரிந்தது.

ராசகுட்டி, அம்மாவின் அந்தப் பருத்த இடுப்பைத் தன் முரட்டுக்கைகளால் வளைத்துப் பிடித்து இன்னும் நெருக்கமாகத் தூக்கியிருந்தான். அந்த அழுத்தத்தில் அம்பிகாவின் இடுப்புச் சதைகள் அவனது விரல்களுக்கு நடுவே பிதுங்கிக்கொண்டு நிற்க,

சரியாக அந்தத் தருணத்தில், உள்ளே இருந்து வெளியே வந்தாள் தங்கை நந்தினி.

ஐந்து வருடம் முன்னால் 14 வயதுச் சிறுமியாக, சடைப் பின்னலோடு விளையாடிக் கொண்டிருந்தவளா இது? ராசகுட்டிக்கு அடையாளம் தெரியாத அளவுக்கு அப்படியே மாறிப் போயிருந்தாள். அவளது முகம் அச்சு அசலாக அம்மா அம்பிகாவின் சாயலிலேயே இருந்தது.

"மூன்று வருடங்களுக்கு முன்னால் வயதுக்கு வந்திருந்த நந்தினியின் தேகம், இப்போது ஒரு இளவட்டப் பெண்ணுக்கே உரிய அத்தனை வனப்புகளோடும் பூரித்திருந்தது. அவளது அந்த இளமார்புகள் இப்போதுதான் புதுசாகப் பூத்தது போல, ஜாக்கெட்டுக்குள் திமிறிக்கொண்டு நின்றன. அம்மாவைப் போலவே அகலமான இடுப்பும், அந்தப் பால் நிற மேனியும் அவளுக்கு ஒரு தனி அழகைத் தந்திருந்தது."

"அண்ணே...!" என்று அவள் ஓடி வந்து ராசகுட்டியைக் கட்டிக்கொண்டாள்.

ராசகுட்டி ஒரு கையால் அம்மாவையும், மறு கையால் தன் தங்கையையும் அணைத்துக்கொண்டான். நந்தினியின் அந்த இளந்தேகம் அவனது மார்பில் அழுந்தியபோது, அவனுக்குள் ஒரு விசித்திரமான உணர்வு ஏற்பட்டது. தன் வீட்டுப் பெண்கள் அனைவருமே இப்படி ஒரு செழுமையான மேனியோடு இருப்பதை அவன் ஒரு பெருமிதத்தோடும், தகிப்போடும் உணர்ந்தான்.

அம்மா அம்பிகா, நந்தினியைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். "பார்த்தியா நந்தினி... உன் அண்ணன் எப்படி மலையாலட்டம் வளர்ந்து வந்திருக்கான்னு!" என்று சொல்லும்போது, அவளது கண்கள் இன்னும் ராசகுட்டியின் அந்த முரட்டு மீசையையே சுற்றிக்கொண்டிருந்தன.

அம்மா அம்பிகா சொன்னதைக் கேட்டு நந்தினி தன் அண்ணனை மேலிருந்து கீழ் வரை ஒருமுறை ஆழமாக அளவெடுத்தாள். அவளது முகத்தில் ஒரு கள்ளச்சிரிப்பு மின்னியது.

"ஆமாம்மா... அண்ணனைப் பார்த்தா எனக்கே பயமா இருக்கு! அஞ்சு வருஷத்துக்கு முன்னாடி இருந்த அண்ணனா இது? அப்படியே ஒரு காட்டு யானை மாதிரி முரட்டுத்தனமா வளர்ந்து நிக்குது!" என்று சொன்னவள், சட்டென ராசகுட்டியின் அந்த அகலமானத் தோள்களில் தன் கைகளைப் போட்டுத் தொற்றிக்கொண்டாள்.

"நந்தினி அப்படித் தாவிக் குதித்து அண்ணனை அணைத்தபோது, அவளது அந்தப் புதுசாகப் பூத்திருந்த இளமார்புகள் ராசகுட்டியின் மார்பில் பலமாக அழுந்தின. 19 வயதுப் பெண்ணுக்கே உரிய அந்த மென்மையும், ஜாக்கெட்டுக்குள் திமிறிக்கொண்டு நின்ற அந்தப் பூரிப்பும் ராசகுட்டியின் நரம்புகளைச் சுண்டி இழுத்தன. அம்மாவின் அந்தப் பழுத்த மேனி ஒரு பக்கம், தங்கையின் இந்த இளந்தேகம் ஒரு பக்கம் என ராசகுட்டி ஒரு இனிய இக்கத்தில் தவித்தான்."

"அண்ணே... எனக்கு என்ன கொண்டு வந்த? வெளிநாட்டுச் சொக்கலேட், டிரஸ் எல்லாம் இருக்கா?" என்று அவள் கொஞ்சலாகக் கேட்க, அவளது அந்தப் புதுப் பெண்மை வாசனை ராசகுட்டியின் மூக்கைத் துளைத்தது.

அம்பிகா தன் மகளைப் பார்த்துச் சிரித்தபடி, "அடியே... அவனை முதல்ல உள்ளே விடடி! பாவம், அத்தனை தூரத்துல இருந்து வந்திருக்கான்... கை கால் கழுவி ஆறி அமரட்டும், அப்புறம் உன் ஆசையெல்லாம் தீர்த்துக்கலாம்," என்று சொல்லும்போது, 'ஆசை' என்கிற வார்த்தையில் ராசுக்குட்டிக்கு என்னமோ தோணிச்சு 

ராசகுட்டி தன் இரு கைகளாலும் ஒரு பக்கம் அம்மாவையும், மறுபக்கம் தங்கையையும் அணைத்தபடி வீட்டுக்குள் நுழைந்தான்.


வாசற்படியைத் தாண்டி உள்ளே நுழைந்த ராசகுட்டிக்கு ஒரு நிமிடம் பிரமிப்பு தாளவில்லை. ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்னால் தான் விட்டுச் சென்ற அந்தப் பழையக் கூரை வீட்டின் அடையாளம் கூட அங்கே இல்லை. செங்கல் சுவர்களும், வழுவழுப்பானத் தரையுமாக அந்த வீடு இப்போது ஒரு குட்டி அரண்மனை போலக் காட்சியளித்தது.

"என்னடா ராசு... வீட்டைப் பார்த்துட்டு அப்படியே நின்னுட்ட? எல்லாம் நீ கஷ்டப்பட்டு அனுப்பின காசுல கட்டுனதுதான்," என்று அம்பிகா அவனது தோளைத் தொட்டுச் சொன்னபோது, அவளது குரலில் ஒரு பெருமிதம் ததும்பியது.

ராசகுட்டி அந்தச் சுவர்களைத் தடவிப் பார்த்தான். தான் அந்நிய தேசத்தில் பனியில் நனைந்து, வெயிலில் காய்ந்து சம்பாதித்து அனுப்பிய ஒவ்வொரு ரூபாயையும் அம்மா வீணாக்காமல் அணுஅணுவாகச் செதுக்கி வைத்திருந்தது அவனுக்குப் புரிந்தது.

"ம்மா...   நான் நினைச்சதை விட ரொம்ப அழகா இருக்கு," என்று அவன் சொன்னபோது, நந்தினி ஓடி வந்து அவன் கையைப் பிடித்துக்கொண்டாள்.
 
"அண்ணே...அங்குட்டு  இருக்குண்ணே! ன்னு இடது பக்கம் ஒரு அறையை காண்பித்தாள்  அங்க தான் உன்னோட அந்தப் பழையப் பெட்டி, நீ அனுப்பின கிஃப்ட் எல்லாத்தையும் அம்மா பத்திரமா வச்சிருக்கா," என்று அவள் சொல்லும்போதே, கண்கள் ஜொலித்தது 

ராசகுட்டி மெல்ல அந்த அறைக்குள் அடி எடுத்து வைத்தான். அது ரொம்பவும் சிறிய அறையாக இருந்தாலும், அவனுக்காகவே பார்த்துப் பார்த்துத் தனித்துவமாக ஒதுக்கியிருந்தது தெரிந்தது. ஜன்னல் வழியாக வந்த அந்த மதிய வெயில், அறையின் தரையில் ஒரு பொன்னிறக் கோட்டை வரைந்திருந்தது.

அங்கே ஒரு மூலையில் அவன் ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்னால் விட்டுச் சென்ற அந்தப் பழைய இரும்புப் பெட்டி இருந்தது. அதன் மேல் அம்மா அம்பிகா ஒரு துணியைப் போட்டுத் தூசியில்லாமல் துடைத்து வைத்திருந்தாள்.

அம்பிகா தன் மகள் நந்தினியைப் பார்த்து அதட்டினாள். "அடியே... அவனுக்குப் பிடிக்கும்னு மீன் வாங்கி வச்சிருக்கேன்டி. நீ போய் அந்தச் சமையல் வேலையை ஆரம்பி! ராசுக்குட்டி... வாடா, உன்னைக் குளிப்பாட்டி விடுறேன்," என்று அவள் சொன்னபோது, அவளது குரலில் ஒருவிதமான உரிமையும் ஆசையும் ததும்பியது.

நந்தினி தன் அண்ணனை ஒரு கள்ளச்சிரிப்போடு பார்த்துவிட்டு, "அய்யோயோ... பையன் வந்ததும் இந்த வீட்டுல ஆட்டமே தாங்காது! இனி நம்மளை இருக்க விடமாட்டாங்க," என்று முணுமுணுத்தபடிச் சமையலறைக்குச் சென்றாள்.

ஒரு மெல்லிய டவலுடன் ராசகுட்டியின் முன்னே வந்து நின்றாள் அம்பிகா , "ராசு... சட்டையைக் கழட்டிட்டு வாடா. உன்னைத் தேச்சுக் குளிப்பாட்டி விடுறேன்!" என்று அவள் சொன்னபோது, அவளது குரலில் ஒருவிதமான அதிகாரமும் ஆசையும் கலந்திருந்தது.

ராசகுட்டி மெல்லச் சிரித்தான். "என்னம்மா... இன்னும் என்னைச் சின்னப் பையன்னு நினைச்சுட்டு இருக்கியா? நானே குளிச்சுக்குறேன் ம்மா," என்று அவன் சொல்ல, அம்பிகா விடவில்லை

"டேய்... நீ என்னதான் மாடு மாதிரி வளர்ந்து நின்னாலும், எனக்கு எப்போவுமே நீ அந்தச் சின்ன ராசுக்குட்டி தான்டா!" என்று உரிமையோடு சொன்னவள், அவனது முரட்டுக்கையைப் பற்றி, அவனை இழுத்துக்கொண்டு கொல்லபுறத்தில் இருந்த அந்தத் தண்ணீர்த் தொட்டிக்குச் சென்றாள். அங்கே வேப்பமர நிழலில் அந்தத் தொட்டித் தண்ணீர் சில்லென்று ததும்பி நின்றது.

அந்தக் காலத்தில் கிராமத்தில் தனியாகப் பாத்ரூம் வசதியெல்லாம் கிடையாது. செங்கல் வீடு கட்டியிருந்தாலும், குளியல் என்னவோ அந்தத் திறந்தவெளிக் கொல்லையில்தான். பெண்கள் துணி துவைப்பதும், ஆண்கள் மொண்டு ஊற்றிக் கொள்வதும் அந்தத் தொட்டிக்கு அருகில்தான். அந்தச் சுதந்திரமானச் சூழலில், அம்பிகா தன் மகனை அங்கே அழைத்துச் சென்றாள்.

ராசகுட்டி தன் சட்டையைக் கழற்றினான். ஐந்து வருட உழைப்பில் அவனது அகன்ற மார்பும், முறுக்கேறிய தோள்களும் ஒரு பாறை போலத் தெரிந்தன. அவனது அந்த முரட்டுத் தேகத்தைப் பார்த்ததும் அம்பிகாவின் கண்கள் ஒரு நிமிடம் நிலைகுத்தின.

அவள் தன் சேலை முந்தானையை இடுப்பில் பலமாகச் சொருகிக் கொண்டாள், அந்த வேகத்தில் அவளது அந்தப் பருத்தத் தொடைச் சதைகளும், அகலமான இடுப்பும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தன

ராசகுட்டியைத் தொட்டி விளிம்பில் முன்னே அமர வைத்தாள் அம்பிகா. அவன் சட்டையில்லாமல், தன் முரட்டுத் தேகத்தைக் காட்டியபடி அமர்ந்திருக்க, அம்பிகா அந்தத் தேங்காய் எண்ணெய் கிண்ணத்தை எடுத்தாள்.

"குனிந்து அவன் உச்சந்தலையில் எண்ணெயை ஊற்றியபோது, அம்பிகாவின் அந்தப் பழுத்த மார்புகள் ராசகுட்டியின் தோள்களுக்கு மிக அருகிலேயே அலைபாய்ந்தன.

நெற்றியில் வடிந்த அந்தத் தேங்காய் எண்ணெயைத் தன் மென்மையான விரல்களால் வழித்து, மீண்டும் அவனது உச்சந்தலையில் தேய்த்து மசாஜ் செய்தாள் அம்பிகா. ராசகுட்டிக்கு அந்தத் தொடுதல் அத்தனை சுகமாக இருந்தது. சுகத்தில் அவனது கண்கள் தானாகவே மூடிக்கொண்டன.

"என்னடா ராசு... முடி இவ்வளவு காஞ்சு போயிருக்கு? அங்க எண்ணெய் தேய்க்கிற பழக்கமே இல்லையா?" என்று பாசத்தோடு அதட்டினாள்.

ராசகுட்டி கண்களை மூடிக்கொண்டே, "அங்க யாரு ம்மா இருக்கா என்னை இப்படித் தேய்ச்சு விட? ஆஆ... சுகமா இருக்கும்மா... அப்படியே அழுத்தித் தேயு ம்மா..." என்று முணுமுணுத்தான்.

"எண்ணெய் மெல்ல அவனது தலையிலிருந்து வழிந்து, அவனது கருநிறக் கழுத்தோரம் இறங்கி, அந்த அகலமானத் தோள்பட்டையில் வந்து நின்றது. அம்பிகா தன் உள்ளங்கைகளால் அவனது அந்த இரும்பு போன்ற தோள்களைத் தடவித் தேய்த்தபோது, அவளுக்குள் ஒரு மின்னல் பாய்ந்தது. அந்த முறுக்கேறியத் தசைகள், அந்த முரட்டுத்தனமானத் தேகம்... அப்படியே அவளது கணவனை அவளுக்கு நினைவூட்டியது. காட்டு வேலை முடிந்து வீட்டுக்கு வரும் அவருக்கும் இப்படித்தான் அவள் எண்ணெய் தேய்த்து விடுவாள். அதே இரும்புத் தசைகள், அதே ஆண் வாசனை!"

அம்பிகா அப்படியே அவனுக்கு முன்னே வந்து நின்றாள். அவனது அந்த அகலமான மார்பில் தேங்காய் எண்ணெயைத் தன் மென்மையான உள்ளங்கைகளால் தேய்க்கத் தொடங்கினாள். அதேசமயம் ராசகுட்டி தன் கண்களைத் திறந்தான். அவனது கண் முன்னே விரிந்த அந்த அற்புதமானக் காட்சி, அவனை ஒரு நொடியில் நிலைகுலைய வைத்தது.

அம்பிகா குனிந்து அவனது மார்பில் அழுத்தித் தேய்க்கும் போது, அவளது அந்தப் பழுத்த மேனி அசைந்த விதம் ஒரு கவிதையாய் அவனது கண்களுக்குத் தெரிந்தது.

 அம்பிகா இன்னும் கொஞ்சம் குனிந்து, தன் உள்ளங்கைகளில் இருந்த மீதி எண்ணெயையும் ராசகுட்டியின் அகலமான மார்பில் அழுத்தித் தேய்த்தாள். அவள் கைகளை அசைத்துத் தேய்க்கும் ஒவ்வொரு முறையும், அவளது அந்தப் பெரிய மார்புகள் ஜாக்கெட்டுக்குள் கட்டுப்படாமல் துள்ளி விளையாடின.

"அந்த இரண்டு மலைகளுக்கு நடுவே இருந்த அந்த ஆழமானப் பள்ளம், ஒரு கறுப்புக் கயிறு போல நீண்டு கிடக்க, ராசகுட்டி அதையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவள் குனியக் குனிய, ஜாக்கெட்டின் விளிம்பிலிருந்து பிதுங்கி நின்ற அந்தப் பழுத்தச் சதைகளும், அந்தப் பால் நிறத் தேகத்தின் தகிப்பும் அவனது இளம்  வயது ரத்தத்தைச் சுள்ளென்று ஏற்றியது. அந்த மதிய வெளிச்சத்தில் அவளது அந்த மார்புப் பிளவு அப்பட்டமாகத் தெரிய, அவனுக்கு மூச்சு முட்டியது."



ராசகுட்டியின் கண்கள் அலைபாய்ந்தன. அவனது முரட்டு மார்புக் காம்புகளில் அம்பிகாவின் மென்மையான விரல்கள் உரசியபோது, அவனது உடல் ஒருமுறை பலமாக விறைத்தது.

"ம்மா... போதும்மா... நானே தேய்ச்சுக்கிறேன்," என்று ராசகுட்டி தழுதழுத்தக் குரலில் சொன்னான்.  அவனது கண்கள் அவளது அந்தப் பிதுங்கி நின்ற ஜாக்கெட்டுக்குள்ளேயே பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை கஷ்டப்பட்டு பார்வையை மாற்றினான் 

அதே சமயம் . அம்பிகா நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தாள்."இருடா... இன்னும் இடுப்புக்குக் கீழே தேய்க்கவே இல்லையே," என்று சொன்னவள், சட்டென அவனது ஒரு காலைத் தூக்கித் தன் மடி மீது வைத்துக் கொண்டாள்.

முட்டியிலிருந்து பாதம் வரை அவள் அழுத்தித் தேய்க்கத் தொடங்கினாள். அவள் குனிந்து தேய்க்கும் ஒவ்வொரு முறையும், அவளது அந்தப் பெரிய மார்புகள் ராசகுட்டியின் பாதத்தில் பட்டு நசுங்கின. ஜாக்கெட்டுக்குள் திமிறிக் கொண்டிருந்த அந்த மிருதுவான முலைகள் , அவனது கால்களுக்கு இடையே உரசிய அந்த நொடி... ராசகுட்டியின் அடிவயிற்றில் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது. அவனது சுன்னி நரம்புகள் துடிக்கத் தொடங்கின

அடுத்தக் காலையும் அதேபோல் தன் மடியில் தூக்கி வைத்துக்கொண்டு அவள் எண்ணெயைத் தேய்த்தாள்.

அம்பிகா குனிந்து மசாஜ் செய்யும் வேகத்தில், ராசகுட்டியின் காலில் இருந்த அந்தப் பெருவிரல் முழி, அவளது ஜாக்கெட்டுக்குள் இருந்த அந்த ஆழமான மார்புப் பிளவில் பலமாக உரசியது. அந்தத் தகிப்பானத் தொடுதலில் ராசகுட்டி பித்துப்பிடித்துப் போனான். அவளது அந்தப் பழுத்தக் கனிகள் தன் காலில் பட்டு அமுங்குவதும், அந்தத் தகிப்பும் அவனை ஒரு மதம் பிடித்தக் காளையாக மாற்றியது."

பாவம், அவளுக்குத் தெரியாது... ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்னால் தான் மடியில் அமர வைத்துச் சோறு ஊட்டிய அந்தச் சிறுவன் இப்போது ஒரு மதம் பிடித்தக் காளையாக மாறித் தன் மேனியையே வெறியோடு அளவெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்று!

அவள் தன் மகனை இன்னும் அந்த 19 வயது அப்பாவிப் பிள்ளையாகவே பார்த்தாள். "என்னடா ராசு... கால் நகம் இப்படி வளர்ந்திருக்கு? அங்க சரியா வெட்றது இல்லையா?" என்று கேட்டபடி, அவனது பாதங்களை உருவி விட்டாள். அவளது மென்மையான விரல்கள் அவனது கால் விரல்களுக்கு இடையே புகுந்து விளையாடின.


கிண்ணத்தில் கடைசியாக மிச்சம் இருந்த அந்தத் தேங்காய் எண்ணெயையும் வழித்து எடுத்தாள் அம்பிகா. அதை அவனது முழங்காலுக்கு மேலே மெல்லத் தேய்த்தபடி, அவளது கைகள் இன்னும் மேலே நகர்ந்தன. ராசகுட்டிக்கு அப்படியே தூக்கி வாரிப்போட்டது.

"அம்மா...!" என்று ஒருவிதக் கத்தலோடு அவளது கையைப் பற்றினான். அதற்கு மேல் அவளது விரல்களை நகர விடாமல் தடுத்து நிறுத்தினான்.

அம்பிகா ஒரு நிமிடம் திகைத்துப் போய் அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். "என்னடா... ஏன் பதறுற? அங்கெல்லாம் நல்லா எண்ணெய் இறங்குனாதான்டா உடம்பு சூடு தணியும்," என்று அவள் சாதாரணமாகக் கேட்க, ராசகுட்டியால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை.

"ராசகுட்டி அப்படியே எச்சில் விழுங்கினான். அவனது கண்கள் சிவந்து போயிருந்தன. அவளுக்கு எப்படித் தெரியும்... இவ்வளவு நேரமாக அவளது அந்தப் பழுத்த மார்புகளையும், அந்த ஆழமான மார்புப் பிளவையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவனது கால் இடுகைக்குள் , அவனது அந்த முரட்டு ஆண்மை நரம்பு புடைக்க ஒரு பெரும் வேங்கையைப் போலச் சீறிக் கொண்டிருக்கிறது என்று! அந்த நிலையில் அவளது கை அங்கே பட்டால், நம்ம நிலமையை வெளிச்சத்துக்கு வந்துவிடும்  என்பது அவனுக்கு மட்டுமே தெரிந்த ரகசியம்."

"ம்மா... அங்க... அங்க நானே தேச்சுக்கிறேன் ம்மா. நீ தண்ணி மொண்டு ஊத்து," என்று அவன் தழுதழுத்தக் குரலில் சொன்னான்.  


"சரிடா... இதோ தண்ணி ஊத்துறேன்," என்று சொன்னவள், எழுந்து நின்று வாளியில் தண்ணீர் மொண்டாள். .. எழுந்து நின்று வாளியில் தண்ணீர் மொண்டபோது, ராசகுட்டிக்கு "அப்பாடா... தப்பிச்சோம்!" என்று ஒரு பெரிய நிம்மதிப் பெருமூச்சு வந்தது. அவளது அந்த மென்மையான விரல்கள் இன்னும் கொஞ்சம் மேலே ஏறியிருந்தால்,அவ்ளோதான் 


ராசகுட்டி மெல்லத் தன் கையைத் தன் உடுத்திருந்த டவல் மேல் வைத்து, அந்த முரட்டுத்தனமானப் புடைப்பை மறைக்கப் பெரும் சிரமப்பட்டான். கால்களுக்கு இடையே நரம்பு புடைத்து, ஒரு முரட்டுக் காளையைப் போலச் சீறிக் கொண்டிருந்த தன் ஆண்மையைச் சரிசெய்து அமர்வதற்குள் அவனுக்குப் போதும் போதுமென்றாகிவிட்டது.

"ராசகுட்டி ஒரு மாதிரி நெளிவதைப் பார்த்த அம்பிகா, 'ஏன்டா... ஒரு மாதிரி நெளிஞ்சிட்டே இருக்க? ' என்று கேட்டபடி, வாளித் தண்ணீரைச் 'சலசல'வென அவனது உச்சந்தலையில் ஊற்றினாள்.அந்தச் சில்லென்றத் தண்ணீர் பட்டதும் அவனது முரட்டுத் தேகம் ஒருமுறை சிலிர்த்தது. ஆனால், தண்ணீரின் குளிர்ச்சியையும் தாண்டி, அவனது வேட்டிக்குள் இருந்த அந்தத் தகிப்பு அடங்க மறுத்தது."

 அம்பிகா வாளித் தண்ணீரைச் சரமாரியாக ஊற்ற, ராசகுட்டி அணிந்திருந்த அந்த மெல்லிய வெள்ளை நிறத் துண்டு அப்படியே நனைந்து அவன் மேனியோடு ஒட்டிக்கொண்டது. ஈரமான அந்தத் துணி, எதையுமே மறைக்காமல் அப்பட்டமாக வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது.

ராசகுட்டி எதையுமே கவனிக்காமல், அந்தச் சில்லென்றத் தண்ணீரின் சுகத்தில் கண்களை மூடித் தன் முரட்டு உடம்பைத் தன் கைகளாலேயே ராவிக்கொண்டிருந்தான். ஆனால், தண்ணீர் ஊற்றிக் கொண்டிருந்த அம்பிகாவின் கண்கள் சட்டென அந்த இடத்திலேயே உறைந்து நின்றன

"அவளது கண்கள் நேராக அவனது கால்களுக்கு இடையே நிலைத்தன. அந்த மெல்லிய ஈரத் துணியைக் கிழித்துக்கொண்டு வெளியே வரும் அளவுக்கு, அவனது அந்த முரட்டு ஆண்மை நரம்பு புடைத்து, ஒரு இரும்புத் தூண் போல விஸ்வரூபம் எடுத்து முட்டி நின்றது. இளம் வயது ரத்தத்தின் அந்த ஆக்ரோஷமான எழுச்சி, அந்தத் துண்டின் வழியே அணு அணுவாகத் தெரிந்தது.  

"தன் மகனின் அந்த முரட்டுச் சுன்னியைப் பார்த்ததும், அம்பிகாவிற்குத் தன் கணவனின் அந்தப் பழைய நினைவுகள் மின்னலாய் வந்து போயின. அதே அளவு, அதே முரட்டுத்தனம்! 'என் புள்ளை இவ்வளவு பெருசா வளர்ந்து நிப்பானு நான் நினைக்கவே இல்லையே' என்று அவள் மனதுக்குள் நினைக்கும்போதே, அவளது அந்தப் பருத்தத் தொடைகளுக்கு இடையே ஒரு ஈரமானக் கசிவு ஏற்பட்டது."

ராசகுட்டி அப்படியே கண்களை மூடி, "ம்மா... இன்னும் ஒரு வாளி ஊத்து ம்மா... சூடு இன்னும் குறையல ம்மா..." என்று தழுதழுத்தக் குரலில் சொல்ல, அம்பிகா ஒரு நிமிடம் திகைத்துப் போனாள்.

அவளுக்குத் தெரிந்தது, அவன் சொல்வது வெளியிலிருக்கும் வெயில் சூட்டைப் பற்றி அல்ல, அவனது வேட்டிக்குள் கனன்று கொண்டிருக்கும் அந்த ஆண்மைச் சூட்டைப் பற்றித்தான் என்று!

அவள் கைகள் நடுங்க மீண்டும் ஒரு வாளித் தண்ணீரை மொண்டு ஊற்றினாள் ,  ராசகுட்டி கண்களை மூடிக்கொண்டு குளிப்பது போலப் பாவனை செய்தாலும், ஒவ்வொரு முறை அம்பிகா குனிந்து தண்ணீர் மோந்து நிமிரும்போதும், அவளது ஜாக்கெட்டுக்குள் இருந்து பிதுங்கித் துள்ளும் அந்தப் பழுத்த மார்புகளையும், அந்த ஆழமான மார்புப் பிளவையும் தன் இமை இடுக்கின் வழியாக ரகசியமாக ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்.

அதே சமயம், அம்பிகாவும் சளைத்தவள் இல்லை. அவள் தன் மகனுக்குத் தெரியாமல், அந்த மெல்லிய ஈரத் துணியைக் கிழித்துக்கொண்டு விஸ்வரூபம் எடுத்து நின்ற அவனது அந்த முரட்டு ஆண்மையை ஒரு கள்ளத்தனமானப் பார்வையோடு அளவெடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

இப்படி ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் தெரியாமல், அந்த அங்கங்களை ரசித்துக்கொண்டே அந்தக் குளியலை ஒரு வழியாக முடித்தார்கள்."கடைசி வாளித் தண்ணீரை ஊற்றிவிட்டு, அம்பிகா ஒரு நீண்டப் பெருமூச்சை விட்டாள். அவளது முகம் வெட்கத்திலும்,   செக்கச் சிவந்து போயிருந்தது.


குளித்து முடித்துவிட்டு, தன் அறையில் உடையை மாற்றிக்கொண்டு வெளியே வந்தான் ராசகுட்டி. அதற்குள் சமையலறையில் இருந்து நந்தினி, "அம்மா... மீன் குழம்பு ரெடி!" என்று குரல் கொடுத்தாள்.

வீட்டின் கூடத்தில் இருந்த அப்பா புகைப்படத்தின் முன்னே மூவரும் கைகூப்பி நின்றார்கள். அந்தப் படத்தின் மேல் இருந்த ஒரு வாடாதப் பூவை எடுத்து, ராசகுட்டி மெல்லத் தன் அம்மா அம்பிகாவின் தலையில் வைத்தான். அந்தத் தொடுதலில் அம்பிகா அப்படியே நெகிழ்ந்து போனாள். தன் கணவனே நேரில் வந்து பூ வைத்தது போல ஒரு உணர்வு அவளுக்குள் எழ, அவளது உடம்பு  ஒருமுறை சிலிர்த்தது.

அப்பப்பா... அம்மா மேல எம்புட்டுப் பாசம்!" என்று நந்தினி நக்கலடிக்க, அம்பிகா வெட்கத்தில் தலைகுனிந்து சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பில் அவளது சிவந்த உதடுகள் இன்னும் அழகாகத் தெரிந்தன.

மூவரும் சாப்பிட உட்கார்ந்தார்கள்.
"வளைகுடா நாட்டில் ரொட்டியும் பன்னுமே சாப்பிட்டுச் செத்துப் போன அவனது நாக்குக்கு, நந்தினியின் கைவண்ணத்தில் உருவான அந்த மீன் குழம்பு அமிர்தமாக இருந்தது. 'ஏப்பா... இதைச் சமைச்ச ஆளுக்குக் கையில தங்கக் காப்பே போடலாம், அப்படி இருக்கு!' என்று ராசகுட்டி பெருமையாகச் சொல்ல, நந்தினி முகம் மலர்ந்து, 'நிஜமாவா அண்ணே?' என்று ஆச்சரியமாகக் கேட்டாள்."

"ஆமா நந்தினி..." என்று சொன்னவன், சட்டென அவளது கையைப் பற்றி, "இப்போதைக்கு உன் அண்ணன்கிட்ட தங்கக் காப்பு செஞ்சு போட வசதி இல்லை. இப்போதைக்குப் பரிசா இதை வாங்கிக்கோ!" என்று சொல்லி, அவளது உள்ளங்கையில் ஒரு அழுத்தமான முத்தத்தைக் கொடுத்தான்.

நந்தினியின் இளமேனி அந்த முத்தத்தில் துடித்தது. பக்கத்தில் இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அம்பிகா சும்மா இருப்பாளா?

"டேய்... போதும் போதும்! அவளுக்குச் சொல்லிக் கொடுத்ததே நான்தான். ஓவரா பிட்டுப் போட்டுட்டு இருக்காதே!" என்று வம்பு இழுக்க, அந்த வீடே கலகலப்பால் நிறைந்தது.


சாப்பிட்டு முடித்ததும், ராசகுட்டி மெல்ல எழுந்து தன் அறைக்குள் சென்று . அங்கே இருந்த அந்தப் பெரிய அட்டைப் பெட்டியைத் தூக்கிக்கொண்டு மூச்சு இறைக்க அந்தப் பெட்டியை நடுவில் வைத்தவன், அந்தப் பெட்டியின் மீது ஒட்டப்பட்டிருந்த வெளிநாட்டு முத்திரைகளே அதன் மதிப்பைச் சொல்லின.

 மெல்ல  பெட்டியைத் திறந்த அந்த நொடி... அந்த வீடே ஒரு புதிய வாசனையால் நிறைந்தது. வெளிநாட்டுச் சாக்லேட்டுகளின் இனிப்பு மணமும், புதிய துணிகளின் நறுமணமும் சேர்ந்து ஒரு மாய உலகத்தையே அங்கே உருவாக்கியது. அம்பிகாவும் நந்தினியும் ஆச்சரியத்தில் விழிகள் விரிய அந்தப் பெட்டியையே வெறித்துப் பார்த்தார்கள்.

இந்தா நந்தினி... இதெல்லாம் உனக்கு!" என்று சொல்லி, விதவிதமான சாக்லேட் பாக்கெட்டுகளையும், மின்னும் ஜரிகை பார்டர் வைத்த மெல்லியத் துணிகளையும் அள்ளி அவளிடம் கொடுத்தான்.

அடுத்ததாக, ஒரு பெரிய பட்டுச் சேலையையும், அதோடு சேர்த்து சில வாசனைத் திரவியங்களையும் எடுத்து அம்பிகாவின் கைகளில் வைத்தான்.

ரொம்ப நாளைக்குப் பிறகு அந்த வீட்டின் சுவர்கள் கலகலப்புச் சத்தத்தைக் கேட்டுப் பூரித்துப் போயின.அந்த வீடு இப்போது வெறும் வீடல்ல... அது உணர்ச்சிகள் முட்டி மோதும் ஒரு போர்க்களமாக மாறத் தொடங்கியது..தொடரும் ..!!