Adultery மகாலட்சுமி

[Shrutikrishnan]

அந்த ஒரு வாரம் போறதுக்குள்ள எனக்குப் போதும் போதும்னு ஆகிருச்சு. ஒவ்வொரு நிமிஷமும் மண்டைக்குள்ள ஒரே நெனப்பு தான். 'அவ தப்பு பண்ணியிருவாளோ? இல்ல அவன் எதாவது பண்ணிடுவானோ?'ங்குற பயம் ஒருபக்கம் உசுர எடுக்க... இன்னொரு பக்கம், 'ஒருவேளை தப்பு பண்ணிருந்தா அவ உடம்பு எப்படிச் சிலிர்த்திருக்கும்?'ங்குற வக்கிரமான கற்பனை என் சுன்னியைத் துடிக்க வச்சுது. 

ஸ்கூல்ல கிளாஸ் எடுக்கும்போது, போர்டுல எழுதிப் போடும்போது, எங்க பாத்தாலும் அவளோட உடம்பும், அவ மாமாவோட  உருவமும் தான் கண்ணுக்குள்ள வந்து வந்து போச்சு. டூ வீலர்ல போகும்போது, காத்துல எவளோ ஒருத்தியோட சேலை பறந்தா கூட, என் பொண்டாட்டியோட புடவை அந்த ஆம்பளைக்கு முன்னாடி எப்படி விலகியிருக்கும்னு தோணி என் சுன்னி பேண்ட்டை முட்டிக்கிட்டு விறைக்கும். ஒரு புருஷனா என் ரோஷத்துக்கும், என் உடம்போட இந்தக் கேவலமான காமப் புத்திக்கும் நடுவுல ஒவ்வொரு செகண்டும் செத்துச் செத்துப் பிழைச்சேன். ஒரே நரகம்.

ஒரு வழியா வெள்ளிக்கிழமை வந்துருச்சு.

ஸ்கூல் முடிஞ்சதும் அவசர அவசரமா வீட்டுக்கு வந்தேன். ஊருக்குப் போக ட்ரெஸ் பேக் பண்ணிட்டு இருந்தேன். மகாவும் அவளுக்குச் சில துணிகளைக் கொண்டு வரச் சொல்லியிருந்தா. அவளோட புடவை, பாவாடை, பிரா, பேன்ட்டி, நைட்டினு எல்லாத்தையும் எடுத்து வச்சிட்டு இருந்தேன்.

மொதல்ல எந்த நெனப்பும் இல்லாம, செல்ஃப்ல கையில கிடைச்ச ஒரு நாலு அஞ்சு புடவையை எடுத்துப் பேக்ல போட்டேன். ஆனா, டக்குனு என் கண்ணு பீரோவோட இன்னொரு ஓரத்துல இருந்த அவளோட நைட்டிகள் மேல போச்சு. நான் அப்படியே கையப் பின்னாடி இழுத்துக்கிட்டேன்.

ஆனா என் பார்வை இன்னமும் அங்க மடிச்சு வச்சிருந்த ஒரு நைட்டி மேலயே தான் நின்னுச்சு. மெதுவா கைய நீட்டி அந்த நைட்டிய வெளிய எடுத்தேன். அதை அப்படியே ரெண்டு கையாலயும் விரிச்சுப் பாத்தேன். வழுவழுனு தண்ணி மாதிரி இருந்த அந்த மெலிசான இளஞ்சிவப்பு சாட்டின் துணி என் விரல்ல உரசும்போதே... என் பொண்டாட்டியோட அந்தப் பஞ்சு மாதிரி உடம்பு என் கண்ணு முன்னாடி வந்துட்டுப் போச்சு. கை இல்லாத, ரொம்பச் சின்ன ஸ்லீவ்லெஸ் நைட்டி அது. கழுத்துப் பகுதி ரொம்ப அழகா ஆழமா 'வி' ஷேப்ல இளஞ்சிவப்பு லேஸ் வேர்க்கால் செய்யப்பட்டிருந்தது.

'இந்த நைட்டிய நாங்க குழந்தைக்கு ட்ரை பண்ணும்போது, அவ ஓவுலேஷன் டைம்ல போட்டுக்கிறதுக்காக வாங்கினது. அப்போ அவ இதை முதல் முதல்ல போட்டுட்டு என் முன்னாடி நின்னப்போ என் உசுரே போயிட்டு வந்துச்சு'னு பழைய நெனப்பு வந்துச்சு. உள்ள பிரா போடாம இந்த நைட்டிய அவ போட்டா... அவளோட அந்த வெயிட்டான முலைகளோட ஆழமான பிளப்பு, அந்த லேஸ் வேர்க்குக்குக் கீழ அப்படியே பளபளனு வெளிய தெரியும். அவ மூச்சு விடும்போதெல்லாம் அவ காம்புகள் கூர்மையா விறைச்சுப் போய், அந்த மெல்லிய சாட்டின் துணிக்கு மேலயே அப்பட்டமா வெளிய துருத்திட்டு நிக்கும். அந்தப் பச்சையான அழகை, அந்த நைட்டியை என் கையால விரிச்சு வச்சுப் பாக்கும்போதே என் பேண்ட்டுக்குள்ள சுன்னி லேசா முறுக்கேறித் துடிக்க ஆரம்பிச்சுது. 

இந்த நைட்டியோட பின்னாடி பக்கம் பாத்தா... ரொம்ப மெலிசா ஸ்பகெட்டி ஸ்ட்ராப்கள் மட்டும் தான்... முதுகோட முக்கால் பகுதி அப்படியே லேஸ் வேர்க்கால் அப்பட்டமா வெளிய தெரியுற மாதிரி இருந்துச்சு. 

ஆனா அடுத்த செகண்ட், 'இந்த நைட்டிய அவ போட்டுட்டு அவர் முன்னாடி நடமாடுவாளே'ங்குற நெனப்பு வந்ததும் எனக்கு அப்படியே தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"ச்சீ..."னு என் வாயில இருந்து வார்த்தை வந்துச்சு. என் கை நடுங்க, அந்த நைட்டியை டக்குனு மடிச்சு எங்க இருந்து எடுத்தேனோ அங்கயே வச்சிட்டேன். 

எனக்கே என் மேல பயங்கரமான கோபம் வந்துச்சு. ஒரு மனுஷனா என் புத்திய நெனச்சு எனக்கே அருவருப்பா இருந்துச்சு. ஆனா, இந்தக் கோபம், அருவருப்பு எல்லாமே என் உடம்போட மேல் பகுதிக்குத் தான். இடுப்புக்குக் கீழ, என் பேண்ட்டுக்குள்ள என் சுன்னி எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லாம வெறித்தனமாத் துடிச்சிட்டு இருந்துச்சு. இவ்வளவு வருஷமா ஒரு சாதாரண புருஷன் பொண்டாட்டியாத் தான் வாழ்ந்துட்டு இருந்தோம். பொண்டாட்டிக்கு அவர் மேல ஒருதலைக் காதல் இருக்குனு எனக்குத் தெரிஞ்சாலும், அது எங்கயும் போய் முடியாதுங்குற நம்பிக்கையில நான் அதைப் பெருசா கண்டுக்காம தான் இருந்தேன். ஆனா இப்போ... அவரோட அந்த ரகசியத்தை அந்த கட்டைப் பையில பாத்த அப்புறம், இது எங்க போய் முடியுமோனு நெனச்சு நெனச்சு என் மனசு தவிச்சிட்டு இருக்கு. ஒரு பக்கம் தாலி கட்டுன புருஷனுக்கு வர்ற கோபம், இன்னொரு பக்கம் காமம்னு ரெண்டும் சேர்ந்து என்னைப் பைத்தியம் பிடிக்க வச்சுது.

அந்த ஓவர் கவர்ச்சி நைட்டிய வச்சிட்டு, அதுக்குப் பக்கத்துல இருந்த வேற ஒரு நைட்டிய எடுத்தேன். அது ரொம்ப மோசம் இல்ல, ஆனா அவ வழக்கமா போடுற நைட்டிய விடக் கொஞ்சம் தூக்கலாத் தான் இருந்துச்சு. ஒரு டார்க் ரெட் கலர் ஸ்லீவ்லெஸ் நைட்டி அது. தோள்பட்டையில லேசா முடிச்சுப் போட்டு கட்டுற மாதிரி ரெண்டு ஸ்ட்ரப்ஸ் மட்டும் தான் அதுல இருந்துச்சு. கழுத்து நல்லா அகலமா, இறக்கமாத் தச்சிருந்தாங்க. அந்த மெல்லிய துணி அவ உடம்புல விழுந்தா, அவ முலைகளோட மேல்பகுதி அந்த இறக்கமான கழுத்து வழியா நல்லாத் திரட்சியாத் தெரியும். அவ குனிஞ்சு நிமிரும்போதெல்லாம் அந்த முடிச்சுப் போட்ட நாடா லேசா விலகி, அவளோட அந்த வழுவழுப்பான தோள்பட்டையும், அக்குளும் அப்பட்டமாத் தெரியும். பாக்குறதுக்கு ரொம்ப கேஷுவலா இருந்தாலும், அவ உடம்போட வளைவு நெளிவுகளை அந்த டார்க் ரெட் நைட்டி ரொம்பச் சூடா எடுத்துக்காட்டும்.

அந்த நைட்டியை எடுத்தேன். அதுகூடவே அவ வழக்கமாப் போடுற ஒரு சாதாரண நைட்டியவும் சேர்த்து எடுத்துக்கிட்டேன்.

அதை எடுத்துப் பேக்ல வைக்கும்போது தான் பாத்தேன். பேக்ல நான் ஏற்கனவே எடுத்து வச்சிருந்த ஒரு நாலஞ்சு சாதாரண, கொஞ்சம் தடிமனான புடவைகள் இருந்துச்சு. நான் கையில இருந்த நைட்டிகளைப் பேக் ஓரமா வச்சிட்டு, அந்தப் புடவைகளைப் பேக்ல இருந்து எடுத்து என் கையில வச்சுப் பாத்தேன்.

என் பார்வை பேக்குக்கும் பீரோவுக்கும் மாறி மாறிப் போயிட்டு வந்துச்சு. 'இதை ஏன்டா வெளிய எடுக்குற?'னு என் மனசு கத்துச்சு. ஆனா என் உடம்பு இப்போ என் மூளையோட கட்டுப்பாட்டுல இல்லனு எனக்கு நல்லாப் புரிஞ்சிருச்சு. மூளை சொல்றதைச் செய்யாம, என் காலுக்கு நடுவுல விறைச்சுப் போய் நிக்கிற என் பூலு என்ன சொல்லுதோ, அதைத் தான் என் கைகள் செஞ்சிட்டு இருந்துச்சு.

அந்தச் சாதாரணப் புடவைகளை அப்படியே ஓரமா பீரோவுல வச்சிட்டு, வேற என்னென்ன புடவை இருக்குனு தேடினேன். காத்து பட்டாலே உடம்போட ஒட்டிப் பிடிக்குற மாதிரி, ரொம்ப மெல்லியதா இருக்குற ஒரு நாலஞ்சு லேசான காட்டன் புடவைகளை எடுத்தேன். இந்தப் புடவையைக் கட்டினா, அது உடுத்தியிருக்கோம்ங்குற ஒரு பேருக்குத் தான் இருக்குமே தவிர, அவளோட ஒவ்வொரு மூச்சுக் காத்தையும், அவளோட ஒவ்வொரு அசைவையும் மறைக்காம அப்படியே அச்சு வார்த்த மாதிரி வெளிய போட்டுக் குடுத்துரும். இடுப்புல ஒரு சுத்து சுத்துனாலே, அந்த மெல்லிய துணி அவ சதைல ஒரு பாகமா மாறிடும். முந்தானைய இழுத்துப் போத்தினாலும், அந்தத் துணி அவ உடம்போட சுருக்கென்று ஒட்டி, உள்ள திமிறிக்கிட்டு நிக்கிற அவளோட அந்தப் பஞ்சு மாதிரி ஆளுமையை எந்த ஒளிவும் மறைவும் இல்லாமப் பச்சையா எடுத்துக் காட்டும். இந்தப் புடவையைக் கட்டிக்கிட்டு, வேர்த்து விறுவிறுத்து அவ அவர் முன்னாடி குனிஞ்சு நிமிர்ந்து வேலை செய்யும்போது... அந்த ஈரத்துல துணி இன்னும் அவ உடம்போட ஒட்ட... அவரோட பார்வை அந்த மெல்லிய துணியைத் தாண்டி அவளை எப்படித் துகிலுரிச்சுப் பாக்கும்னு நெனைக்க நெனைக்க... என் உசுரு ஒரு வக்கிரமான போதையில பிழிஞ்சது. 

அந்த மெல்லிசா இருக்குற காட்டன் புடவைகளை எடுத்துப் பேக்ல வச்சேன். கடைசியா அந்தப் புடவைகளுக்கு மேட்சா ஒரு நாலஞ்சு பாவாடையை எடுத்து வச்சேன். பிரா, பேன்ட்டி ரொம்ப மோசமா, கவர்ச்சியா எடுக்க வேணாம்னு நெனச்சுக்கிட்டு... சாதாரணமா அவ டெய்லி யூஸ் பண்ற உள்ளாடைகளையே எடுத்தன்.

ஆனா… இதையெல்லாம் அந்தப் பேக்குக்குள்ள அடுக்கி வைக்கும்போதே என் மனசு பயங்கரமா அடிச்சுக்கிட்டுத் தவிச்சுது. 'எதுக்குடா இப்படி ஒரு ரிஸ்க் எடுக்குறோம்? அங்க ஒருத்தர் உன் பொண்டாட்டியப் பாத்து வெறியோட அலையுறாரு. அந்த இடத்துக்குப் போய், அவளை அப்பட்டமா காட்டிக் குடுக்குற மாதிரி இப்படிப்பட்ட துணியை நீயே எடுத்துக்கிட்டுப் போறது எவ்ளோ பெரிய பைத்தியக்காரத்தனம்?'னு… இத தான் சும்மா கடக்குற சங்க ஊதி கெடுத்த மாரினு சொல்லுவாங்கனு என் புத்தி என்னையப் பாத்துக் காரித் துப்புச்சு. 

'இப்போ கூட ஒன்னும் கெட்டுப் போகல... இந்தப் பேக்கத் தொறந்து துணியெல்லாம் வெளிய தூக்கிப் போட்டுட்டு, மொதல்ல எடுத்து வச்ச அந்தச் சாதாரணப் புடவைகளையே பத்திரமா எடுத்து வைடா'னு என் மூளை கத்துச்சு. 

ஆனா என் உடம்பு அந்தச் சத்தத்தைக் காதுல வாங்கல. புத்தி ஒரு பக்கம் 'வேணாம்'னு அலற அலற, என் கைகள் எனக்குச் சம்மந்தமே இல்லாத மாதிரி ரொம்ப அவசரமா, ஒரு விபரீதமான போதையிலயும் படபடப்பிலயும் பேக்கோட ஜிப்பை இழுத்து 'சர்ர்ர்'னு மூடுச்சு. 

ஜிப்பைப் போட்டு முடிச்ச அந்த அடுத்த செகண்ட், 'இனிமே பின்வாங்க முடியாது, அவ அங்க அவர் முன்னாடி இதைத் தான் போட்டுக்கப் போறா'ங்குற நெனப்பு என் மூச்சு காத்தைச் சூடாக்கி, என்னைய அறியாமலே என் அடிவயிற்ற ஒரு கள்ளத்தனமான தவிப்போட கலக்க வச்சுது.

…

…

…

நைட் ஒரு ஏழரை மணிக்கு மகாவோட பாட்டி வீட்டுக்குப் போய் சேர்ந்தேன். காரை ஓரமா நிப்பாட்டிட்டு, பேக்கை எடுத்துக்கிட்டு வந்து கதவைத் தட்டுனேன்.

ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் கழிச்சு மாமா வந்து கதவைத் திறந்தாரு. உடம்புல ஒரு வெள்ளை பனியன், கீழ லுங்கி, கழுத்துல ஒரு துண்டு. என்னைப் பாத்ததும் அவர் முகம் இயல்பா மலர்ந்துச்சு.

"வாங்க மாப்பிள்ளை... நல்லா இருக்கீங்களா?"னு ரொம்பச் சாதாரணமாச் சிரிச்சுக்கிட்டே வரவேற்றாரு. 

"நல்லா இருக்கன் மாமா,"னு நான் சொன்னேன்.

"நீங்க உக்காருங்க மாப்பிள்ளை. மகா கிச்சன்ல தான் இருக்கா. வந்துருவா,"னு சொல்லிட்டு, அவர் மறுபடியும் கிச்சனுக்கே போயிட்டாரு. 

நான் நேரா அவர் ரூமுக்குப் போய், நான் கொண்டு வந்த அந்த 'விபரீதமான' பேக்கை ஓரமா வச்சிட்டு, மகாவோட பாட்டி ரூம்க்கு போய், அவங்கள பாத்தான். அவங்க நல்லா தூங்கிட்டு இருந்தாங்க. அதனால, அவங்கள தொந்தரவு செய்யாம, அங்க இருந்து கிச்சன் பக்கம் போனேன்.

கிச்சன் வாசலுக்குப் போறதுக்கு முன்னாடியே ஒரு லேசான சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டுச்சு. என் காலடி சத்தம் வெளிய கேக்காத மாதிரி மெதுவாப் போய் வாசல்ல நின்னு உள்ள எட்டிப் பாத்தேன். 

உள்ள நான் பாத்த முதல் காட்சி... என் நெஞ்சை ஒரு செகண்ட் அப்படியே நிப்பாட்டிடுச்சு. மூச்சு காத்து தொண்டையோட நின்னுச்சு. 

அவங்க ரெண்டு பேரும் நின்னுட்டு இருந்த விதம்... அது சாதாரணமா இல்ல. கிச்சன் ஸ்லாப்ல மகா மாவு வச்சு சப்பாத்திக் கட்டையால தேய்ச்சிட்டு இருந்தா. அவளுக்குப் பக்கத்துல, அடுப்புல தோசைக் கல்லுல சப்பாத்தியப் போட்டு சுட்டுட்டு இருந்தாரு மாமா. ஆனா... ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல இருந்த இடைவெளி என்னைய ஒரு மாதிரி பதற வச்சுது. அவர் கொஞ்சம் அசைஞ்சா கூட அவ மேல முழுசா உரசிடுவாருங்குற அளவுக்கு, அவ்வளவு நெருக்கமா நின்னுட்டு இருந்தாரு. 

மகா அந்தச் சப்பாத்திக் கட்டைய வச்சு முன்னும் பின்னும் மாவை அழுத்தித் தேய்க்கும்போது... அவளோட உடம்பு லேசா முன்னாடி வளைஞ்சு பின்னாடி வந்துச்சு. ஒவ்வொரு தடவை அவ அப்படித் தன் பலத்தைக் குடுத்து அழுத்தும்போதும், அவளோட முதுகு வளைவும், அந்தப் புடவைக்குள்ள இருக்கிற அவளோட அசைவுகளும் ரொம்பத் தாளமா, என் கண்ணை விட்டு அகலாத மாதிரி இருந்துச்சு. 

அவ தேய்ச்சு முடிச்சதும், மாமா ரொம்ப இயல்பா தன் கையை நீட்டி, அவ கைக்கு ரொம்பப் பக்கத்துல போய் அந்த மாவை எடுத்து தோசைக் கல்லுல போட்டாரு. அவ தேய்க்கத் தேய்க்க இவரு எடுத்துப் போடுற அந்த இடைவெளி இல்லாத வேகம்... ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல எந்த வார்த்தையும் இல்லாமலே, உடம்பாலயே ஒரு பயங்கரமான புரிதல் இருக்கிறதக் காட்டிக் குடுத்துச்சு. ஏதோ பல வருஷமா ஒரே கிச்சன்ல ஒன்னாச் சமைக்கிற புருஷன் பொண்டாட்டி மாதிரி, அவ்வளவு ஒரு ஆழமான அன்னியோன்யம் அந்த இடத்துல இருந்துச்சு. 

மாமா கல்லுல இருந்து சப்பாத்திய எடுக்கும்போது, முகத்தைத் திருப்பி அவகிட்ட லேசாச் சாஞ்சு ஏதோ சொன்னாரு. அதுக்கு மகா தன் வேலையை நிப்பாட்டாம, முகத்துல ஒரு சின்னச் சிரிப்போட, லேசாத் தலைய ஆட்டிப் பதில் சொன்னா. கிச்சன்ல இருந்த அந்தப் புழுக்கமான சூடு, சப்பாத்தி வேகுற வாசனை... இது எல்லாத்தையும் தாண்டி, அவங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல இருந்த அந்த ரகசியமான நெருக்கம் ஒரு விபரீதமான காந்தம் மாதிரி என்னைய வாசல்லயே கட்டிப் போட்டுச்சு. நேரா எந்தத் தப்பும் நடக்கல, ஆனா அவங்க நின்ன அந்த ரெண்டு அடி தூரம் என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் கற்பனைகளை ஓடவிட்டு என்னையத் தவிக்க வச்சுது.

அப்படியே வாசல்ல உறைஞ்சுப் போய் நின்னுட்டு இருந்தேன். அடுத்த செகண்ட், மகா மாவு தேய்க்கிறதை அப்படியே நிப்பாட்டுனா. மாவு பிசைஞ்ச கைங்குறதால, தன் நெத்தியில விழுந்த முடியை லேசாத் தன் மணிக்கட்டால மேல தூக்கி ஒதுக்கி விட்டுக்கிட்டே, ரொம்ப எதார்த்தமா என் பக்கம் திரும்புனா.

அப்படித் திரும்பும்போது வாசல்ல நான் நிக்கிறதைப் பாத்ததும்... அவ முகத்துல ஒரு செகண்ட் அதிர்ச்சியோ, பயமோ வரும்னு தான் நான் எதிர்பாத்தேன். ஆனா, நான் நெனச்ச மாதிரி அங்க எதுவுமே நடக்கல. என்னைப் பாத்ததும் அவ முகம் வெளிறிப் போகல... மாறாக, அவ முகத்துல இருந்த அந்தச் சிரிப்பு இன்னும் அதிகமா, ரொம்பப் பிரகாசமா மலர்ந்துச்சு. அந்தச் சிரிப்புல எந்தக் குற்றவுணர்ச்சியும் இல்ல, எந்தப் பதட்டமும் இல்ல. ஒரு புருஷனைப் பாக்குற சாதாரண சந்தோஷம் மட்டும் தான் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சது.

"வாங்க... அவ்ளோதான், இன்னும் ஒரு பத்து நிமிஷத்துல எல்லாம் ரெடி ஆகிடும்,"னு ரொம்பச் சந்தோஷமா, இயல்பா சொன்னா.

அவளோட அந்தச் சலனமே இல்லாத சிரிப்பு என்னைய இன்னும் குழப்பத்துல தள்ளுச்சு. 'இவ்வளவு நெருக்கமா அவருகிட்ட நின்னுட்டு இருக்காளே, இது தப்புனு அவளுக்குத் தோணலையா? இல்ல, மனசுக்குள்ள தப்பான ஆசையை வச்சுக்கிட்டே வெளிய இப்படிச் சாதாரணமாச் சிரிக்கிறாளா?'னு என் மூளைக்குள்ள ஆயிரம் கேள்விகள் ஓடிச்சு. 

அவ அப்படித் திரும்பி, சிரிச்சுக்கிட்டே இயல்பாப் பேசும்போது தான் என் கண்ணு மெதுவா அவ கழுத்தைத் தாண்டி கீழ இறங்கிச்சு... நான் அப்படியே உறைஞ்சு போய் நின்னேன். கிச்சன்ல இருந்த அந்தப் புழுக்கத்துலயும், அவ மாவு தேய்க்க முன்னும் பின்னும் அசைஞ்சதுலயும் அவ கட்டியிருந்த புடவை ரொம்பவே தளர்ந்து கீழே இறங்கியிருந்துச்சு. 

எனக்கு மூச்சே ஒரு செகண்ட் தொண்டையில நின்னு போச்சு. மகா எப்பவுமே இப்படித் துணியைப் போட்டுக்கிறவ கிடையாது. கல்யாணமான புதுசுல இருந்து இன்னைக்கு வரைக்கும், வெளிய எங்க போனாலும் சரி, வீட்டுக்குள்ளயே இருந்தாலும் சரி... ஏன், இத்தனை வாரமா இந்தப் பாட்டி வீட்ல இருந்தப்போ கூட, அவ புடவை எப்பவும் தொப்புளுக்கு மேல ரொம்பச் சுத்தமா, உடம்பு பெருசா வெளிய தெரியாத மாதிரி தான் கட்டியிருப்பா. அவளுக்கு அதுல அவ்ளோ ஒரு கவனம் இருக்கும். 

ஆனா இப்போ... அந்தப் புடவை அவளோட தொப்புளுக்குக் கீழ, சரியா ஒரு ரெண்டு இன்ச் இறங்கி நின்னுச்சு. நான் வாசல்ல இருந்து பக்கவாட்டுல பாக்கும்போது, அவளோட அந்த ஆழமான தொப்புள் குழியும், அடுப்பங்கரைச் சூட்டுல வியர்வை படிஞ்சு பளபளக்குற அந்த இடுப்பு மடிப்பும் எந்த மறைவும் இல்லாம அப்படியே பச்சையா என் கண்ணுக்குத் தெரிஞ்சது. கொஞ்சம் அசைஞ்சா உள்ள இருக்கிற பாவாடை நாடா கூடத் தெரிஞ்சிருமோங்குற அளவுக்கு அந்தப் புடவை அவ்ளோ கீழ இறங்கியிருந்துச்சு.

'என்னடி இது... மாமாக்கு இவ்ளோ பக்கத்துல, உரசுற தூரத்துல நின்னு வேலை செஞ்சிட்டு இருக்க... கொஞ்சம் கூடச் சேலையை இழுத்துப் போர்த்தாம, தொப்புளுக்குக் கீழ புடவையை இறக்கிக் கட்டிட்டு இவ்ளோ அசால்ட்டா நின்னுட்டு இருக்கியே'னு என் புத்திக்குள்ள ஒரு கோபம் பதட்டமா வெடிச்சுது. இத்தனை நாளா இழுத்துப் போத்துனவ, இப்போ அவர் பக்கத்துல நிக்கும்போது மட்டும் ஏன்டி இவ்வளவு கவர்ச்சியா, அப்பட்டமா நிக்கிறங்குற கேள்வி நெஞ்சை அடைச்சுது. ஏதோ ஒரு விபரீதமான மாற்றம் அவ உடம்புல நடந்துருக்குங்குறது அந்த ரெண்டு இன்ச் இறக்கத்துலேயே எனக்குச் சுளுக்குன்னு உறைச்சது.

ஆனா அந்தப் பதட்டமும் கோபமும் சில செகண்ட் தான். அடுத்த நிமிஷமே என் உடம்பு வேற மாதிரி ரியாக்ட் பண்ண ஆரம்பிச்சுது. 

அவ மாவு தேய்க்க மறுபடியும் குனிஞ்சு நிமிரும்போதெல்லாம், அவளோட அந்த வழுவழுப்பான இடுப்பு லேசா வளைஞ்சு நெளிஞ்சது. அவளுக்குப் பக்கத்துல... அவ மேல உரசாத குறையா மாமா நின்னுட்டு இருந்தாரு. அவரு கல்லுல சப்பாத்தியத் திருப்பிப் போடுற சாக்குல, கீழ குனியும்போதெல்லாம் அவரோட பார்வை எங்கே போயிட்டு இருக்கும்னு என் மூளை கணக்குப் போட ஆரம்பிச்சுது. 

இவ்வளவு நேரமா, இவ்வளவு நெருக்கமா அவளுக்குப் பக்கத்துல நின்னுட்டு இருக்குற அவரு, கண்டிப்பா அவளோட அந்தப் பச்சையான இடுப்பு மடிப்பையும், அந்தத் தொப்புள் குழியையும் பாக்காம இருந்திருக்க மாட்டாருங்குற நெனப்பு நெஞ்சை அடிச்சுது. அந்த இடுப்புல படிஞ்சிருக்குற வியர்வையை அவர் எவ்ளோ நேரமா வெறித்துப் பாத்துட்டு இருந்திருப்பாரோனு கற்பனை விரிய விரிய, எனக்குள்ள ஒரு சூடு ஏறுச்சு. 

புருஷன் நான் இங்க வாசல்ல நிக்கிறேன், ஆனா என் பொண்டாட்டியோட உடம்பை எந்தக் கூச்சமும் இல்லாம அவரு இவ்வளவு பக்கத்துல இருந்து ரசிச்சிட்டு இருப்பாரோங்குற அந்த நெனப்பு... என்னை ஒரு வக்கிரமான போதையில தள்ளுச்சு. என் பொண்டாட்டியப் பாத்து கோபப்பட வேண்டிய இடத்துல, என் பேண்ட்டுக்குள்ள சுன்னி நரம்பு தெறிக்கச் சடார்னு முழுசா விறைக்க ஆரம்பிச்சுது.

அதுக்கு மேல ஒரு செகண்ட் கூட என்னால அந்த கிச்சன் வாசல்ல நிக்க முடியல. என் பொண்டாட்டியப் பாத்து, 'என்னடி இது, சேலையை இழுத்துப் போர்த்தாம மாமாக்கு இவ்ளோ பக்கத்துல நிக்கிறியே'னு கோபப்பட வேண்டிய இடத்துல... என் பேண்ட்டுக்குள்ள என் சுன்னி நரம்பு தெறிக்கச் சடார்னு முழுசா விறைக்க ஆரம்பிச்சுது. அந்த நிமிஷம் நான் அங்கயே நின்னுட்டு இருந்தா, என் பேண்ட்டுக்குள்ள துடிக்குற அந்த விறைப்பையோ, இல்ல என் முகத்துல இருக்குற அந்த வக்கிரமான தவிப்பையோ அவங்க பாத்துருவாங்களோனு பயந்து, அவசரமா அங்க இருந்து பின்வாங்கினேன். 

நேரா மாமா ரூம்க்குள்ள நுழைஞ்சு, வேகமாக் கதவைச் சாத்தித் தாழ்ப்பாள் போட்டேன். என்னால சரியா மூச்சு கூட விட முடியல. நெஞ்செல்லாம் படபடனு அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு. உடம்புல கொட்டித் தீர்த்த வியர்வையும், மனசுக்குள்ள இருந்த அந்த இருட்டான புழுக்கமும் என்னைய ஒரு மாதிரி மூச்சுத் திணற வச்சுது. அவசர அவசரமா நான் போட்டுருந்த ஷர்ட்டைக் கழட்டி ஹேங்கர்ல மாட்டுனேன். ஜீன்ஸையும் கழட்டிட்டு, வெறும் பனியன், ஜட்டியோட நின்னேன்.

மூச்சை ஆழமா இழுத்து விட்டுட்டு, லேசா குனிஞ்சு கீழ பாத்தேன். என் வெள்ளை ஜட்டிக்குள்ள என் சுன்னி இரும்புத் தடி மாதிரி முறுக்கேறி, துணியைத் தூக்கிட்டு அப்பட்டமா, எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லாம நரம்பு புடைச்சு நின்னுச்சு. ஒரு பொண்டாட்டி, தாலி கட்டுன புருஷனுக்கு முன்னாடியே வேற ஒருத்தருக்கு இவ்ளோ நெருக்கமா, உடம்பு தெரிய நிக்கிறாளேங்குற கோபத்தை விட... அவருக்கு முன்னாடி அவ இடுப்பு எப்டிப் பச்சையாத் தெரிஞ்சிருக்கும்ங்குற அந்தத் திருட்டுத்தனமான காமம் தான் என் உடம்பை முழுசா ஆட்டிப் படைச்சுட்டு இருந்துச்சு. நடுக்கத்தோட மெதுவா என் கையைக் கொண்டு போய், ஜட்டிக்கு வெளிய இருந்து அந்த விறைப்பு மேல லேசா வச்சு அழுத்துனேன்.

தொட்ட அந்த அடுத்த செகண்ட்... என் கண்ணு முன்னாடி கிச்சன்ல நடந்த காட்சி ஒரு சினிமா மாதிரி பளிச்சுனு வந்துட்டுப் போச்சு. மாமாவுக்கு அவ்ளோ நெருக்கமா, உரசுற தூரத்துல நின்ன மகாவோட உடம்பு... அவ மாவு தேய்க்கும்போது அந்தப் புடவை தளர்ந்து, அந்த ஆழமான தொப்புள் குழியும், வியர்வை படிஞ்ச இடுப்பு மடிப்பும் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்ச அந்தப் பச்சையான காட்சி என் மூளைக்குள்ள ஓடி, என் சுன்னியை இன்னும் வெறித்தனமாத் துடிக்க வச்சுது. 'அவரு என்ன நெனச்சிருப்பாரு? அவ இடுப்பைப் பாத்து அவர் உடம்பு எப்படித் துடிச்சிருக்கும்?'னு என் மனசு கண்டபடி கற்பனை பண்ணுச்சு.

"ச்சீ..."னு எனக்கு நானே பல்லக் கடிச்சுக்கிட்டு முனகுனேன். என் மேலயே எனக்கே பயங்கர கோபமும், ஒரு கேவலமான அருவருப்பும் வந்துச்சு. டக்குனு கையை சுன்னியில இருந்து எடுத்துட்டேன். செம கோபத்தோட பேக்கைத் திறந்து, ஒரு லுங்கியை எடுத்து இடுப்புல சுத்தி, அந்த விறைப்பை வெளிய தெரியாத மாதிரி மறைச்சுக் கட்டுனேன். தோள்ல ஒரு டவலைப் போட்டுக்கிட்டு, ரூமை விட்டு வெளிய வந்தேன். ஹால்ல மாமாவோ, மகாவோ இல்ல. அவங்க இன்னும் கிச்சன்ல தான் பேசிட்டு இருந்தாங்க. நான் கிச்சன் பக்கம் திரும்பிக் கூடப் பாக்காம, நேராப் போய்க் கொல்லைப்புறக் கதவைத் திறந்தேன். வெளிய இருந்த இருட்டுல நடந்து போய், கொல்லைப்புற பாத்ரூம் கதவைத் தொறந்து உள்ள போனேன்.