Adultery மகாலட்சுமி

[Shrutikrishnan]

சென்னைக்கு கார் ஓட்டிட்டு வந்த அந்த மூணு மணி நேரமும் என் மனசு என் கன்ட்ரோல்லயே இல்லை. அந்த அதிகாலை இருட்டுல, வெறும் பனியன் லுங்கியோட நின்ன அந்த முரட்டு ஆம்பளைக்குப் பக்கத்துல... ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி, உடம்பெல்லாம் பதட்டத்தோட என் பொண்டாட்டி நின்னுகிட்டு இருந்த அந்தப் பச்சையான காட்சி தான் என் கண்ணுக்குள்ளயே ஓடிட்டு இருந்துச்சு. 

அவ முகத்துல இருந்த அந்தப் பயம்... அது நிஜமான பயமா? இல்ல, இத்தனை வருஷமா இருட்டுல தன் உள்ளாடையைத் திருடி வெறியைத் தீர்த்துக்கிட்ட ஒருத்தன் கூட தனியா மாட்டிட்டோமேங்குற ஒரு கள்ளத்தனமான தவிப்பா? எதுவுமே ஓடல மண்டைக்குள்ள. அடிவயிறு சும்மா சுருண்டு சுருண்டு கலங்குச்சு. மகாவ அங்க தனியா விட்டுட்டு வந்துட்டோமேங்குற குற்றவுணர்ச்சி ஒரு பக்கம் உசுர எடுத்தாலும்... இப்போ யாருமில்லாத அந்த வீட்ல அவங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல என்ன நடந்துட்டு இருக்குமோங்குற அந்த நெனப்பு என்னைய அப்படியே பைத்தியம் பிடிக்க வச்சுது. அவரோட அந்த பலத்துக்கு முன்னாடி இவ தனியா மாட்டிட்டு என்ன பாடுபட்டுட்டு இருக்காளோங்குற பயம் நெஞ்ச அடைச்சுது. ஆனா... இதெல்லாம் மனச போட்டு அறுத்துட்டு இருக்கும்போதே, என்னைய மீறி என் பேண்ட்டுக்குள்ள என் சுன்னி நரம்பு தெறிக்க விறைக்க ஆரம்பிச்சது தான் எனக்கே என் மேல ஒரு பயங்கரமான அருவருப்ப குடுத்துச்சு. 'பொண்டாட்டி இன்னொருத்தன் கைக்குள்ள அசிங்கப்பட்டுட்டு இருப்பாளோனு தவிக்குற நேரத்துல, உனக்கு இந்த கேவலமான விறைப்பு ஒரு கேடாடா?'னு என் புத்தி என்னையப் பாத்து காரித் துப்புச்சு. ஆனா அவளுக்கு என்ன நடக்குதோங்குற அந்த பயமும், அவள என் கண்ணு முன்னாடியே விட்டுட்டு வந்த அந்த இயலாமையும் சேந்து... என்னைய ஒரு வக்கிரமான ஆம்பளையா மாத்தி, என் நரம்பையெல்லாம் முறுக்கேத்தி ஒரு கேவலமான காம நரகத்துல தள்ளி சித்திரவதை பண்ணுச்சு.

ஒருவழியா வீட்டுக்குப் போய் சேர்ந்து, அவசர அவசரமா குளிச்சிட்டு, வழில ரெண்டு இட்லி சாப்பிட்டு, ஸ்கூலுக்குப் போனேன். மண்டைக்குள்ள ஆயிரம் கேள்வி ஓடினாலும், கிளாஸ்ல பசங்க முன்னாடி வாத்தியாரா ஒன்னுமே தெரியாத மாதிரி நிக்க வேண்டியதா போச்சு. ஒரு எந்திரம் மாதிரி பாடத்த நடத்திட்டு இருந்தேன். 

கரெக்டா 11:15-க்கு ஃபர்ஸ்ட் இன்டர்வல் பெல் அடிச்சது. பசங்க எல்லாம் வெளிய ஓட, நான் வேகமா ஸ்டாஃப் ரூமுக்குப் போய் என் போனை எடுத்து மகாவுக்கு கால் பண்ணேன்.

ரிங் போயிட்டே இருந்துச்சு... எடுக்கல.

பொதுவா காலையில இந்த நேரத்துல பாட்டிக்கு சாப்பாடு குடுத்துட்டு, மாமாவுக்கும் சாப்பாடு போட்டுட்டு ஃப்ரீயா தான் இருப்பா. நான் கால் பண்ணா முதல் ரிங்லயே எடுத்துருவா. ஆனா இப்போ போன் கட் ஆகுற வரைக்கும் ரிங் போச்சு, அவ எடுக்கல.

மறுபடியும் ஒரு தடவை ட்ரை பண்ணேன். அப்பவும் எடுக்கல.

எனக்குள்ள லேசா ஒரு பதட்டம் பத்திக்கிச்சு. மனசு கண்டபடி யோசிச்சுச்சு. சரி, எதாவது வேலையா இருப்பா, நாமே தொந்தரவு பண்ண வேண்டாம்னு போன வச்சிட்டு கிளாஸூக்குப் போனேன். ஆனா போர்டுல சாக்பீஸ வச்சு எழுதும்போதெல்லாம், அந்த மர பீரோவுக்கு மேல இருந்த மாமாவோட கட்டைப் பை தான் என் கண்ணுக்குள்ள வந்து வந்து போச்சு.

மதியம் 1 மணி ஆச்சு. லஞ்ச் பிரேக். சாப்பாட்டைத் தொறந்து வச்சுக்கிட்டே திரும்பவும் அவளுக்கு கால் பண்ணேன். 

ரிங் போயிட்டே இருக்கு... எந்த பதிலும் இல்ல.

இப்போ என் அடிவயிறு நிஜமாவே கலங்க ஆரம்பிச்சது. சாப்பாடு தொண்டைக்குள்ள இறங்கல. தண்ணிய மட்டும் குடிச்சிட்டு, திரும்பத் திரும்ப ஒரு மூணு தடவை கால் பண்ணேன். போன் தொணதொடனு அடிச்சு கட் ஆச்சே தவிர, மகா அட்டென்ட் பண்ணவே இல்ல.

என் மூளைக்குள்ள இப்போ பயம் வேற மாதிரி வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சது. 'ஒருவேளை காலையில மாமா அந்தப் பழைய பேக்கை எடுத்துப் பாத்துருப்பாரோ? நேத்து ராத்திரி மகா அதைப் பீரோ மேல வைக்கும்போது, பதட்டத்துல எதாவது தப்பா மாத்தி வச்சிருப்பாளோ? நாம அவரோட காம ரகசியத்த பாத்துட்டோம்னு தெரிஞ்சிருச்சோ?' 

பயம், கோபம், ஒருவிதமான வக்கிரமான தவிப்பு... எல்லாம் ஒன்னா சேர்ந்து என் சுன்னியை ஜட்டிக்குள்ள லேசா துடிக்க வச்சுது. 

ஸ்கூல் முடிஞ்சு ஈவ்னிங் ஒரு அஞ்சு மணிக்கு வீட்டுக்கு வந்தேன். வீடு அவ்ளோ அமைதியா, மயானம் மாதிரி இருந்துச்சு.பேக்கை சோபாவில தூக்கிப் போட்டுட்டு, உடனே போனை எடுத்து மகாவுக்கு மறுபடியும் கால் பண்ணேன்.

அப்பவும் எடுக்கல.

இப்போ எனக்கு நிஜமாவே கை கால்லாம் நடுங்க ஆரம்பிச்சுருச்சு. 'காலையில இருந்து ஒரு தடவை கூடவா போன் எடுக்க மாட்டா?' ஊர்ல எதாவது பெரிய விபரீதமே நடந்திருச்சுனு என் மனசு அடிச்சு சொல்லுச்சு. பக்கத்து வீட்ல யாருக்காவது கால் பண்ணி கேக்கலாமானு தோணுச்சு. ஆனா, ஒருவேளை நாமளா எதாவது கேட்டு, அவங்க மாமா ரகசியம் ஊருக்கே தெரிஞ்சிருச்சுனா என்ன பண்றதுனு அந்த ஐடியாவை விட்டுட்டேன். 

பெட்ல மல்லாக்கப் படுத்துக்கிட்டு இருட்டுற சீலிங்கையே வெறித்துப் பாத்துட்டு இருந்தேன். வீட்ல லைட் கூடப் போடல. காலைல இருந்து என் மூளை ஒரே ட்ராக்ல தான் ஓடிட்டு இருந்துச்சு... 'அவரு இவள எதாவது வற்புறுத்தி பண்ணிருப்பாரோ, மிரட்டியிருப்பாரோ'னு. ஆனா, இருட்டுல தனியா கிடக்க கிடக்க... என் மனசுக்குள்ள ஒரு கேவலமான, ஆனா பயங்கரமான சந்தேகம் ஒன்னு லேசா எட்டிப் பாத்துச்சு. 

'ஒருவேளை...' அதை நெனைக்கும்போதே என் அடிவயிறு அப்படியே சுருண்டு, நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு பெரிய கலக்கம் ஏறுச்சு. 'ஒருவேளை... அவரு இவள ஒன்னும் பண்ணாம, இவளாப் போய் அவரை எதாவது பண்ணியிருப்பாளோ?'

இவ்ளோ நாளா, 'அவர் மேல இவளுக்கு வெறித்தனமான ஒருதலைக் காதல் இருந்துச்சு, ஆனா அவர் தான் இவள வேணாம்னு ஒதுக்கிட்டாரு'னு தான் எனக்குத் தெரியும். ஆனா இன்னைக்கு விடியகாலைல நிலைமை மொத்தமா தலைகீழா மாறிடுச்சுல? இத்தனை வருஷமா இவ உடம்புக்காகத் தான் அவர் தவம் கிடந்திருக்காருங்குற அந்தப் பச்சையான உண்மை இவளுக்குப் பளீச்சுனு தெரிஞ்சிருச்சு. தான் உசுரா காதலிச்சவன், தன் ஜட்டிய திருடுற அளவுக்குத் தன் மேல காம வெறியோட இருக்கான்னு தெரிஞ்சதுக்கு அப்புறம்... இவ சும்மா இருப்பாளா? அந்த நோட்டையும், கறை படிஞ்ச ஜட்டியையும் கையில வச்சிருந்தப்போ இவ கண்ணுல இருந்த அந்த வக்கிரமான திமிரும், போதையும் எனக்கு இப்போ தான் ஞாபகம் வந்துச்சு. 

அப்போ, பாட்டிக்காகனு அவளை அங்க தனியா விட்டுட்டு வந்தது எவ்ளோ பெரிய முட்டாள்தனம்? என் கையாலயே என் பொண்டாட்டிய அவன்கிட்ட கூட்டிக் குடுத்துட்டு வந்துட்டேனோ? 

இந்த நெனப்பு வந்ததும் என் தொண்டை அப்படியே வறண்டு போச்சு. உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரி பதட்டத்துல சிலிர்த்து அடங்குச்சு. ஒருபக்கம், என் பொண்டாட்டிய அவரா எதாவது பண்ணி இருப்பாரோன்னு ஒரு பயம்... இன்னொரு பக்கம், இவளே விரும்பிப் போய் அவர்கிட்ட முழுசாச் சரணடைஞ்சிட்டாளோ, இல்ல இவளா போய் அவர உசுப்பேத்தித் தன் காமத்தைத் தீர்த்துக்கிட்டாளோங்குற அந்த நெஞ்சையறுக்குற சந்தேகம். 

இந்தக் குழப்பத்துல ஒரு புருஷனா எனக்கு அழுகையும் கோபமும் தான் ஒன்னா வரணும்... ஆனா, என் உடம்பு பண்ணுன வேலை எனக்கே ரொம்ப அருவருப்பா, கேவலமா இருந்துச்சு. 'பொண்டாட்டி இப்போ வேற ஒருத்தன் கூட படுத்துருப்பாளோ'னு மூளை தவிச்சிட்டு இருக்கும்போதே, என் பேண்ட்டுக்குள்ள என் சுன்னி இரும்பு மாதிரி முறுக்கேறி, நரம்பு தெறிக்க 'தக் தக்'னு வெறித்தனமாத் துடிக்க ஆரம்பிச்சுது. 'எதுக்குடா இப்போ இப்படி விறைக்குது? இது என்ன கேவலமான புத்தி? உனக்கு ரோஷமே இல்லையா?'னு எனக்கே என் மேல பயங்கரமான கோபமும், அருவருப்பும் வந்துச்சு. 

எதுக்கு என் உடம்பு இப்படி ரியாக்ட் பண்ணுதுனு எனக்கு சுத்தமாப் புரியல. ஆனா, அவளோட அந்த அப்பட்டமான பெண்மை, இப்போ எந்தத் தடையுமில்லாம அவர்கிட்ட ஒட்டி உரசிட்டு இருக்குமோங்குற அந்தப் பச்சையான கற்பனை... என்னைய ஒரு மாதிரி பைத்தியம் பிடிக்க வச்சு, என்னாலயே கண்ட்ரோல் பண்ண முடியாத ஒரு வக்கிரமான சூட்டுல, நெஞ்சை அறுக்குற ஒரு கேவலமான தவிப்புல என்னையத் தள்ளுச்சு.

கரெக்டா நைட் எட்டு மணி... என் போன் ரிங் ஆச்சு.

ரூம் இருட்டுல என் போன் ஸ்க்ரீன் மட்டும் வெளிச்சமாப் பளபளத்துச்சு. ஸ்க்ரீன்ல 'மகா'னு பேர்!

அடிச்சுப் பிடிச்சு போனை எடுத்தேன். உசுரு திரும்பி வந்த மாதிரி இருந்துச்சு. ஆனா அதே சமயம், அவ என்ன சொல்லப் போறாளோங்குற பயமும் தொண்டைய அடைச்சுது.

போனை அட்டென்ட் பண்ணி, என் பதட்டத்தைக் காட்டிக்காம, ஆனா கொஞ்சம் கோபமா...

"ஹலோ... என்னடி ஆச்சு உனக்கு? காலையில இருந்து கூப்பிடுறேன், போனை எடுக்கவே இல்ல?" நான் என் பதட்டத்தை மறைக்க முடியாம, படபடனு கேட்டேன்.

எதிர்முனையில ஒரு ரெண்டு செகண்ட் அமைதி. அப்புறம் லேசான மூச்சு வாங்குற சத்தத்தோட அவ பேசுனா.

"அச்சோ... சாரி வாத்தி... கோவிச்சுக்காதீங்க..."

"கோவிச்சுக்காதீங்களாவா... என்னடி ஆச்சு? எங்க போயிருந்த? அத சொல்லு ஃபர்ஸ்ட்."

"ஒன்னுமில்லங்க. நான் வெளிய வேலையா இருந்தேன், போன் ரூம்லயே சைலெண்ட்ல இருந்துச்சு..."

"காலைல கூப்பிட்டேன், மதியமும் கூப்பிட்டேன், ஈவ்னிங் கூப்பிட்டேன். ஒரு தடவை கூடவாடி கண்ணுல படல? அப்படி என்னடி வேலை உனக்கு நாள் பூரா?" 

"ஐயோ நிஜமா வாத்தி... காலையில நீங்க கிளம்புனதுக்கு அப்புறம் வீடு பூரா பெருக்கித் தொடைச்சு க்ளீன் பண்ணேனா... அப்புறம் பாட்டியப் பாக்க சொந்தக்காரங்க நாலஞ்சு பேரு வந்துட்டாங்க. அவங்களுக்குச் சமைச்சுப் போட்டு, பாத்திரம் கழுவி முடிக்கவே மதியம் ஆயிடுச்சு..."

"சரி, மதியம் அவங்க போனதுக்கு அப்புறம் என்ன பண்ண? அப்பவும் போன் எடுக்கலையே?"

"மாமா காலையிலயே காட்டுப் பக்கம் போயிருந்தாரா... அவருக்கும் சேர்த்து தான சமைச்சேன். அதான் அப்படியே சாப்பாடு குடுத்துட்டு வரலாமேனு வயலுக்குப் போனேன் வாத்தி."

"சாப்பாடு குடுக்கப் போனியா? அதுக்கு ஏன்டி இவ்ளோ நேரம்? எப்போ திரும்பி வந்த?"

"ஒரு... அஞ்சரை, ஆறு மணி இருக்கும்..."

"ஆறு மணியா?! மதியம் வயலுக்குச் சாப்பாடு குடுக்கப் போனவ, சாயந்திரம் வரைக்கும் அங்க என்னடி பண்ணிட்டு இருந்த?" நான் கொஞ்சம் கோபமா, குரலை உயர்த்தி கேட்டேன்.

"ஐயோ, சாப்பாடு குடுத்துட்டு உடனே வரலாம்னு தான் வாத்தி நெனச்சேன். ஆனா அங்க மோட்டார் பைப் ரிப்பேர் ஆகிருச்சா... அவரு தண்ணிக்குள்ள இறங்கி தனியா கஷ்டப்பட்டாரு. அதான் கூட நின்னு கொஞ்சம் ஹெல்ப் பண்ணேன்."

"மோட்டார் ரிப்பேர் பண்ண நீ என்னடி ஹெல்ப் பண்ண? நீ என்ன மெக்கானிக்கா?"

"அவரு அந்த கனமான பைப்ப தூக்கி புடிச்சிட்டு இருந்தாரு, நான் தான் ஸ்பேனர் எடுத்து குடுத்துட்டு இருந்தேன்... அப்புறம் அந்த பைப்ல அடைப்ப எடுக்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து புடிச்சு இழுத்து..."

"ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து இழுத்தீங்களா?" நான் டக்குனு குறுக்கிட்டேன்.

"ஆமா வாத்தி... அது ரொம்ப வெயிட்டா இருந்துச்சு. அவரு அவ்ளோ முரட்டுத்தனமா இழுத்தும் வரலையா, அதான் நானும் பக்கத்துல இறங்கி அவர் கூட சேர்ந்து இழுத்தேன்."

அவ அப்படிச் சொன்ன அடுத்த செகண்ட், என் அடிவயிறு அப்படியே சுருண்டு கலங்குச்சு. அந்த சுட்டெரிக்கிற வெயில்ல... வேர்த்து விறுவிறுத்து நின்னுட்டு இருக்குற அந்த முரட்டு ஆம்பளைக்குப் பக்கத்துல உரசுற மாதிரி நின்னு, அவளும் தன் பலத்தை எல்லாம் குடுத்து இழுக்கும்போது அவ உடம்பு எப்படி குலுங்கியிருக்கும்? அவ வியர்வையில நனைஞ்ச புடவை அவ முலைகளுக்கு நடுவுல எப்படி அப்பட்டமா ஒட்டியிருக்கும்னு கற்பனை பண்ணும்போதே... என் பேண்ட்டுக்குள்ள சுன்னி லேசா முறுக்கேறித் துடிக்க ஆரம்பிச்சுது. அவ ஏதோ சாதாரணமா வேலையப் பத்திப் பேசுறா... ஆனா என் மனசு அவங்க ரெண்டு பேரோட அந்தப் பச்சையான உடல் உழைப்பை ஒரு காமக் கோணத்துல பாத்து என்னைய உசுப்பேத்திட்டு இருந்துச்சு.

"சரி... இழுத்தீங்க. அப்புறம்?" நான் பல்லக் கடிச்சுக்கிட்டே கேட்டேன்.

"அப்புறம் என்ன... வேலை முடிய லேட் ஆகிடுச்சு வாத்தி. வெயில்ல அவ்ளோ நேரம் வேல செஞ்சதுக்கு ரெண்டு பேருக்கும் வேர்த்து ஊதிரிச்சீங்க. எனக்கு , புடவையெல்லாம் பிசுபிசுனு ஆகிடுச்சு. அதான் ரெண்டு பேரும் ஒன்னாவே வீட்டுக்கு வந்து, அப்படியே நேரா கொல்லைப்புறம் போய் குளிச்சிட்டு வந்துட்டோம் வாத்தி..."

"ஒன்னாவா?" நான் டக்குனு குறுக்கிட்டேன். 

நான் அப்படி கேட்டதும் போன்ல ஒரு செகண்ட் அமைதி. "என்னங்க?"னு அவளுக்கு நான் கேட்டது சரியாப் புரியாம, குழப்பமா இழுத்தா.

"இல்ல.... 'ரெண்டு பேரும் ஒன்னா வந்து, அப்படியே கொல்லைப்புறம் போய் குளிச்சோம்'னு சொல்ற. வீட்ல இருக்கிறதே ஒரு பாத்ரூம் தான. அப்புறம் எப்படிடி ஒரே நேரத்துல குளிப்பீங்க? அதான் ஒன்னாவா உள்ள போனீங்கனு கேட்டேன்...," என் குரல் லேசா நடுங்குச்சு. என் மூளைக்குள்ள, சேறும் வியர்வையுமா அந்த முரட்டு ஆம்பளையோட நெஞ்சுல என் பொண்டாட்டி எந்தத் துணியும் இல்லாம ஒட்டி உரசி நிக்கிற அந்தப் பச்சையான காட்சி ஓடி, என் பேண்ட்டுக்குள்ள சுன்னியத் துடிக்க வச்சுது.

எதிர்முனையில மறுபடியும் ஒரு செகண்ட் அமைதி. அப்புறம்... 

"ஆஹ்... வாத்தி..."னு அவ வாயில இருந்து ஒரு சின்ன, சூடான முனகல் சத்தம்! சாக்ல மூச்சு அடைக்கிற மாதிரி ஒரு தவிப்பு.

நான் அப்படியே உறைஞ்சு போனேன். 'சீ... என்னங்க இப்படி கேவலமா கேக்குறீங்க?'னு என் மேல அவ கோபப்பட்டிருக்கணும். ஆனா அவ கோபப்படல. பதிலா அவ வாயில இருந்து வந்த அந்த லேசான முனகலும், அதுக்கப்புறம் போன்ல விழுந்த அந்தப் பயங்கரமான அமைதியும் என்னைய என்னமோ பண்ணுச்சு. 

அந்த ஒரு செகண்ட்... அவரோட அம்மணமா ஒன்னாச் சேர்ந்து குளிக்கிற அந்த வக்கிரமான கற்பனை ஒருவேளை அவ மூளைக்குள்ள வந்துட்டுப் போயிருக்குமோங்குற சந்தேகம் என் அடிவயிற்றக் கலக்குச்சு. போன்ல எந்தப் பேச்சும் இல்லாம, அவளோட அந்தச் சுடச்சுடான மூச்சுக் காத்து மட்டும் என் காதுல வேகமா, திணறித் திணறி வந்து விழுந்துச்சு. தன்னோட அந்த இருட்டான கள்ள ஆசைய, புருஷனே இப்படிப் பச்சையா வாயால சொன்னதும்... ஒருவேளை போதை ஏறி அவ உடம்பு சிலிர்த்துப் போய், நைட்டிக்குள்ள அவ காம்பு கூர்மையா விறைச்சு நிற்குமோனு என் மனசு கண்டபடி கற்பனை பண்ணி என் சுன்னிய வெறித்தனமாத் துடிக்க வச்சுது.

ஒரு பத்து செகண்ட் போன்ல ரெண்டு பேருக்குமே வார்த்தை இல்ல. அவ மூச்சுச் சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டுச்சு. 

"என்னடி ஆச்சு... ஏன் அமைதியா இருக்க?" நான் என் தவிப்பைக் காட்டிக்காம தொண்டை கரகரக்கக் கேட்டேன்.

"இ... இல்ல வாத்தி... ச்சீ... நாங்க தனித் தனியாத் தான்..." அவ வார்த்தைகள் இப்போ திக்கித் திணறி, ஏதோ ஒரு கள்ளத்தனமான தவிப்போட, கூச்சத்தோட வந்துச்சு.

"அப்புறம்?" நான் என் சுன்னி இரும்பு மாதிரி விறைக்கிறதக் கண்ட்ரோல் பண்ண முடியாம கேட்டேன்.

"அப்புறம்... நான் பாத்ரூம்ல போய் குளிச்சிட்டு, நைட்டி மாத்திட்டு... ராத்திரிக்கு சமையல் செஞ்சு பாட்டிக்கு மாத்திரை குடுத்துட்டு... இப்போ தான் வாத்தி வந்தேன்... சாரிங்க..." அவ குரல்ல இப்போ ஒரு அடக்கமும், தன் உடம்பு காட்டிக் குடுத்த திருட்டுத்தனம் எங்கே புருஷனுக்குப் புரிஞ்சிருச்சோங்குற லேசான பயமும் இருந்துச்சு.

"இப்போ எங்க இருக்க நீ?" நான் தொண்டை கரகரக்கக் கேட்டேன்.

"அதான்... மாமா ரூம்ல... பெட்ல உக்காந்து உங்ககிட்ட பேசிட்டு இருக்கேன் வாத்தி," அவ குரல் ரொம்ப மெதுவா குசுகுசுனு வந்துச்சு.

"அவரு எங்க இப்போ?"

"அவரு வெளிய ஹால்ல படுத்திருக்காரு வாத்தி."

"நீ கதவ நல்லா சாத்தித் தாழ்ப்பாள் போட்டுட்டுப் படு, புரியுதா?" நான் என் தவிப்பை மறைச்சுக்கிட்டு ஒரு அதிகாரத்தோட சொன்னேன்.

"நான் ஏற்கனவே சாத்தி தாழ்ப்பாள் போட்டுட்டேன் வாத்தி."

அவ உடனே பதிலளிச்சா. ஆனா அந்த வார்த்தையில ஒரு லேசான நடுக்கமும் ஏதோ ஒரு கள்ளத்தனமான போதையும் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சது. 

அவ ஏற்கனவே கதவை லாக் பண்ணிட்டேன்னு சொன்ன அந்த வேகம் என் மூளைக்குள்ள ஒரு வக்கிரமான கற்பனையைக் கொண்டு வந்துச்சு. வெளிய அவளோட உள்ளாடையை திருடி வெறியைத் தீர்த்துக்கிற ஒருத்தன் படுத்துருக்கான். இவ உள்ள அவனோட கட்டில்ல, அவனோட வாசனைல தனியாப் படுத்துருக்கா. கதவை லாக் பண்ணிட்டு அவ அப்படி என்னதான் தனியா பண்ணிட்டு இருப்பா? அந்த இருட்டுல, அவனோட வேர்வை வாசனை அடிக்கிற அந்த பெட்ஷீட்டுக்குள்ள, எந்த ஆம்பளைக்காக ஏங்கித் தவிச்சாளோ அவனோட படுக்கையில அவ உடம்பு எப்படிச் சூடேறி சிலிர்த்துட்டு இருக்குமோங்குற நெனப்பு என் பேண்ட்டுக்குள்ள சுன்னிய நரம்பு தெறிக்க முழுசா விறைக்க வச்சுது.

"சரிடி, நீ படு. நான் அப்புறம் பேசுறேன்,"னு சொல்லிட்டு போனை கட் பண்ணேன்.

நான் ஒரு பெரிய பெருமூச்சு விட்டுட்டு சீலிங்கைப் பாத்தேன். என் மனசுக்குள்ள ஒரே ஒரு கேள்வி தான் நரம்பைப் பிடிச்சு அறுத்துட்டு இருந்துச்சு. 'ஏதோ அவ மாமா கூட படுத்துட்ட மாரி அவமேல கோவமா இருந்தாலும். அந்த நெனப்பு என் நெஞ்சை அடைச்சாலும்... என் அடிவயிறு சுருண்டு சுருண்டு கலங்குச்சுன்னாலும். ஒரு புருஷனுக்கே உரிய அந்தச் சந்தேகம், கோபம், அருவருப்பு எல்லாம் ஒன்னாச் சேர்ந்து என்னையத் துடிக்க வச்சுது. அவ இப்போதைக்கு எந்தத் தப்பும் பண்ணலனு எனக்கே மனசுக்குள்ள ஒரு ஓரமாத் தோணுனாலும், அவ தப்பு பண்ண மாதிரி அவகிட்ட பேசுற அத்தனை வார்த்தைகளும், அவ விட்ட அந்தச் சுடச்சுடான மூச்சுக் காத்தும் என் மண்டைக்குள்ளயே ஓடிட்டு இருந்துச்சு. என் நெஞ்சு, வயிறு, கைகள்னு உடம்போட மேல் பாதி பூரா ஒரு புருஷனோட கோபத்துலயும், பொறாமையிலயும் நடுங்கிட்டு இருந்துச்சு. 

ஆனா... என் இடுப்புக்குக் கீழ, என் காலுக்கு நடுவுல... என் ஆணுறுப்பு எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லாம நரம்பு புடைக்கத் துடிச்சிட்டு இருந்துச்சு. 'அவரு கூட அவ தப்பு பண்ணியிருப்பாளோ'னு நெனச்சு என் நெஞ்சு பயத்துல துடிச்சா, என் குஞ்சு எதுக்குடா இப்படி வெறித்தனமாத் துடிக்குதுனு எனக்கே புரியல.

எனக்கே என் மேல பயங்கரமான குழப்பமும், ஒரு கேவலமான அருவருப்பும் வந்துச்சு. 'பொண்டாட்டி இன்னொருத்தன் கைக்குள்ள அசிங்கப்பட்டுட்டு இருப்பாளோனு தவிக்குற நேரத்துல, உனக்கு இந்த விறைப்பு ஒரு கேடாடா?'னு என் புத்தி என்னையப் பாத்து காரித் துப்புச்சு. அந்த விறைப்பை எப்படியாவது கண்ட்ரோல் பண்ணிடணும்னு, என் தொடையை இறுக்கிப் பிடிச்சு, மூச்சை ஆழமா இழுத்து விட்டு என் கவனத்தைத் திருப்பப் பாத்தேன். ஆனா அவளோட அந்த அப்பட்டமான பெண்மை, வேற ஒரு ஆம்பளையோட நெஞ்சுல ஒட்டி உரசி நிக்கிற அந்தப் பச்சையான காட்சி என் கண்ணு முன்னாடியே வந்து வந்து போச்சு. நான் அடக்க அடக்க, என் ஆண்மை இன்னும் இரும்பு மாதிரி முறுக்கேறி, என் ஈகோவைச் சுக்குநூறா உடைச்சு, என்னைய ஒரு வக்கிரமான காம நரகத்துல தள்ளி சித்திரவதை பண்ணுச்சு. கோபப்பட நெனச்சாலும், என் உடம்பு அவளோட அந்தத் திருட்டுத்தனத்தை ரசிச்சு வெறித்தனமாத் துடிச்சது