(3) అందాల అపరంజి బొమ్మ

[Jalsaa]

కాలేజీ గేటు దెగ్గర కారు దిగిన నుంచి పరిగెడుతూనే ఉంది ఆశ. వేగంగా మెట్లు ఎక్కుతుంటే ఆమె ఒళ్ళంతా చెమటలు మొదలయ్యాయి. అయినా ఆమె పట్టించుకోలేదు. రోజూలానే ఇవ్వాళ కూడా తన ప్రియుడు శివతో ప్రేమాకలాపం ఆడుకోవచ్చు అనుకున్న ఆశకి, నిన్న రాత్రి శివ మీద గుర్తు తెలియని వ్యక్తులు ఎటాక్ చేసారని విన్న దెగ్గర నుంచి శివ ఎలా ఉన్నాడో ఎక్కడ ఉన్నాడోనని ఆశ మనసు దహించుకుపోతుంది. మూడో ఫ్లోర్ ఎక్కుతుండగా శివ స్నేహితులు కనిపించారు. హుటాహుటిన వెళ్లి వాళ్ళని శివ గురించి ఆరా తీస్తుంటే “ఇక్కడా” అన్న శివ గొంతు వినిపించి వెనక్కి తిరిగి చూసింది. కాలేజీ వరండాకి అటువైపు చివరన కిటికీ అద్దాల దెగ్గర స్టయిలుగా చేతులు కట్టుకుని నవ్వుతూ చూస్తున్న శివని చూడగానే ఆశ మనసు ఆగలేదు. వేగంగా అందరినీ దాటుకుంటూ శివ వైపు పరిగెడుతూనే శివకి ఏమైనా దెబ్బలు తగిలాయా అని చూసింది. ఇంకో రెండు ఆంగల్లో శివని చేరుకుంటుందనగా పరిగెత్తడం ఆపేసి గాల్లోకి ఎగిరింది. అదే సమయానికి శివ రెండు చేతులు చాపితే ఆశ శివలోకి చేరిపోయింది. ఒక అడుగు వెనక్కి వేసి మరీ ఆశని గట్టిగా వాటేసుకున్నాడు.  

 
ఎన్ని సార్లు చెప్పాను గొడవలకి పోవద్దని, నీకేదైనా అయితే నా గుండె ఆగిపోతుంది. నన్నిలా ఏడిపించకు శివా  అంది ఆశ.

 
ఆశ నెమ్మదించే వరకు ఆగి మెల్లగా కళ్ళు తుడిచాడు. “నీకు మాటిచ్చాక తప్పుతానా” అని ప్రశ్నర్ధకంగా ఆశ కళ్ళలోకి చూస్తే ఆశ తప్పవు అన్నట్టు తల అడ్డంగా ఊపింది. “మరి ఎవరు వాళ్ళు?” అని అడిగితే “నాకు తెలీదు” అన్నాడు శివ. కానీ తనకి తెలుసు ఇది ఎవరి పనో  

 
“దెబ్బలేమైనా తగిలాయా?” అని మోహము, ఒళ్ళు చూస్తుంటే ప్రేమగా దెగ్గరికి తీసుకున్నాడు. “ఎందుకే నేనంటే అంత ఇష్టం నీకూ.. ” అని నవ్వుతుంటే ఆశ శివని ఇంకా గట్టిగా అల్లుకుపోతూ “ఏమో నాకేం తెలుసు, నువ్వంటే ప్రేమ నాకు” అంది కళ్ళు మూసుకుంటూ

ఆమడ దూరం నుంచి దగ్గు వినిపించేసరికి ఇద్దరు విడిపడ్డారు. అది కంప్యూటర్ హెచ్ఓడి రమ్యది. ఇద్దరినీ చూసి తన ఆఫీస్ లోపలికి వెళ్ళిపోతూ “శివా, ఆశా సీమీ ఇన్ ద ఆఫీస్” అని వెళ్ళిపోయింది. శివ నవ్వుకున్నాడు. ఆశ అయోమయంగా చూస్తుంటే నువ్వు క్లాస్‌కి వెళ్ళు, మేడంతో నేను మాట్లాడతానులే అన్నాడు. 

 
“ఏమైనా అంటే మౌనంగా ఉండు, కోపం తెచ్చుకోకు. సమస్యని పెద్దది చెయ్యకు” అని జాగ్రత్తలు చెపుతుంటే అమాయకమైన ఆశ మొహం చూస్తూ ఉండిపోయాడు శివ. “ఏమైంది? ” అని అడిగితే ముద్దొస్తున్నావే అని దెగ్గరికి వస్తుంటే ఆశ శివ ఛాతి మీద చేతులు పెట్టి తోసేసి సిగ్గుగా క్లాసులోకి పరిగెత్తింది. ఆశ వెళ్లిపోయేవరకు చూసి మెల్లగా రమ్యా మేడం ఆఫీస్ వైపు అడుగులు వేసాడు. 

ముప్పై ఐదేళ్ళ రమ్య అంటే అందరికి ఇష్టం. కాలేజీ మొత్తం, అందరి కన్ను ఉంది ఆమె మీద. రమ్య వెంట పడని లెక్చరర్ లేడు ఆ కాలేజీలో.. ఇంకా పెళ్లి కాలేదు. పిటపిటలాడే నాజూకు శరీరం ఆమె సొంతం. ఊపిరి సినిమాలో రాసినట్టుగా జంట నగరాలకు మంట పెట్టే నడుమోంపు నాట్య మయూరి, కుమారి నెమలి.. నెమలి.. నెమలి..