Incest என் குடும்பம்

[Dheena2003]

இதை உணர்ந்ததும், தன் அம்மா மீது வைத்திருந்த மரியாதை ராசகுட்டிக்கு இன்னும் பல மடங்கு உயர்ந்தது. 'சே... இப்படி ஒரு தங்கமான மனுஷியைப் போய் நாம தப்பா நினைச்சுட்டோமே!' என்று அவன் மனம் உருகியது. ஆனால், அடுத்த சில நிமிடங்களில் நடந்த அந்தச் சம்பவம், அவன் கட்டியெழுப்பிய அந்த மரியாதையைச் சுக்குநூறாக ஆட்டம் காண வைத்தது.


பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி விறகு வெட்டி முடித்த அந்த வேளையில், அவரது உடல் முழுக்க வியர்வை முத்துக்கள் அரும்பி நின்றன. அம்மா அம்பிகா ஒரு துண்டை எடுத்து அவரிடம் நீட்டி, "அத்தான்... எப்படி வேர்க்குது பாருங்க, இந்தாங்கத் துடைச்சுக்கோங்க," என்று உரிமையோடு சொன்னாள்.

ஆனால் பெரியப்பா அந்தத் துண்டை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லை. மின்னல் வேகத்தில் அவர் செய்த காரியம் ராசகுட்டியை உறைய வைத்தது.

"பெரியப்பா சட்டென அம்மாவின் முந்தானையைப் பற்றி ஓங்கி இழுக்க, அது சரிந்து கீழே விழுந்தது. ஜாக்கெட்டுக்குள் சிறைப்பட்டிருந்த அம்மாவின் அந்தப் பெரிய மார்புகள், இப்போது தடையின்றி அவர் முன்னே விடைத்து நின்றன. அடுத்த நொடியே, பெரியப்பா தன் முகம் முழுக்க இருந்த வேர்வையைத் துடைப்பது போல, அம்மாவின் அந்தப் பருத்த முலைகளுக்கு நடுவே இருந்த ஆழமான பிளவில் தன் முகத்தைப் புதைத்துத் தேய்த்தார்."



ராசகுட்டிக்கு இதயம் நின்றுவிடும் போல இருந்தது. அம்மாவின் அந்தப் பால் மணம் கலந்த வியர்வை வாசனையை அவர் ஆழமாக முகர்ந்து பார்த்தபோது, அம்பிகாவிடம் இருந்து ஒரு நீண்டக் காம முனகல் வெளிப்பட்டது: "ஆஆஆ... அத்தான்... என்ன இது?"

ராசகுட்டி எதிர்பார்த்தது போல அம்மா ஆத்திரப்படவில்லை. அவளை அவர் ஒரு மிருகத்தைப் போல வேட்டையாடுவதைக் கண்டு அவள் சிணுங்கினாளே தவிர, கோபத்தில் அவரைத் தள்ளிவிடவில்லை.

பெரியப்பா விடாமல் அவளது அந்த மார்பிடைப் பிளவில் முகத்தை வைத்து அழுத்தித் தேய்க்க, அம்பிகா பதறியபடி அவரது தலையை மெல்ல விலக்கினாள். "ஐயோ... அத்தான்...என்ன இது ," என்று அவள் கிசுகிசுத்தபடியே, சரிந்து கிடந்த முந்தானையை எடுத்துத் தன் கனத்த மார்புகளை மறைத்துக்கொண்டாள்

அவளது அந்தச் செய்கையில் ஒருவிதமான பயம் கலந்த கிளர்ச்சி தெரிந்தது. அவள் மறைத்தாலும், பெரியப்பாவின் அந்த வியர்வை இப்போது அவளது ஜாக்கெட்டின் இடுக்கில் இறங்கி, அந்தப் பருத்தத் தேகத்தைச் சூடாக்கியிருந்தது

பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி ஒரு வக்கிரமான சிரிப்போடு, "உன் வாசனை... உன் அக்கா பத்மாவை விட அம்புட்டுத் தூக்கலா இருக்குடி அம்பிகா!" என்று பச்சையாகச் சொன்னபோது, அம்மா அம்பிகா முகம் சிவந்து கீழே குனிந்து கொண்டாள்.

மறைந்திருந்து இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ராசகுட்டிக்குத் தலை சுற்றியது. 'அம்மா எதிர்க்கவில்லையே... மாறாக, பெரியப்பாவின் அந்த அசுரத் தீண்டலை ஒருவிதத் தவிப்போடு அனுபவிக்கிறாளோ?' என்கிற சந்தேகம் அவன் நெஞ்சைக் குடைந்தது. தன் வாழ்நாள் முழுவதும் ஒரு தர்ம பத்தினியாகப் பார்த்த தன் அம்மா, இன்று பெரியப்பாவுக்கு ஒரு தாசியாக மாறிவிடுவாளோ என்று அவன் பயந்தான். அவனது 19 வயது வாலிப மூளை ஒரு பெரும் குழப்பத்தில் சிக்கியது.

ஆனால், அடுத்த வினாடி நடந்த அந்தச் சம்பவம், ராசகுட்டியின் கண்ணில் மீண்டும் தன் அம்மாவைப் பெரிய தேவதையாக நிலைநிறுத்தியது.

பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி, அம்மாவின் மௌனத்தைத் தமக்குச் சாதகமாக எடுத்துக்கொண்டு, மீண்டும் அவளது இடுப்பைப் பற்றிக் கையை நீட்டினார். "என்ன அம்பிகா... இன்னும் எதுக்கு வெட்கம்? அந்தப்  ..." என்று அவர் அவளைத் தன் பக்கம் இழுக்க முயன்றார்.

"அடுத்த நொடி, அதுவரை சிணுங்கிக் கொண்டிருந்த அம்மா அம்பிகாவின் முகம் சட்டென மாறியது. தன் இடுப்பில் பட வந்த பெரியப்பாவின் முரட்டுக்கையைப் பலமாகத் தட்டிவிட்டாள். அவளது கண்களில் இப்போது காமம் இல்லை... ஒரு பெண் சிங்கத்தின் ஆக்ரோஷம் தெரிந்தது."

"அத்தான்! இதுவரைக்கும் நீங்க பண்ணுனதுக்கு என் அக்கா மேல இருந்த மரியாதையில அமைதியா இருந்தேன். இங்க பாருங்க...உங்க கிட்ட ராசுக்குட்டிக்கு வெளிநாட்டு போக பணம் கேட்டதுக்கு என்ன அசிங்கமா நினைச்சிட்டிங்க

தன் சிதறிய ஆடைகளைச் சரிசெய்தபடி, "என் புருஷன் இல்லைங்கிறதால எனக்கு யாரும் இல்லைன்னு நினைச்சீங்களா? இதுக்கு மேல ஒரு அடி நீங்க முன்னாடி வந்தீங்கன்னா, அப்புறம் நான் யாருன்னு காட்ட வேண்டியிருக்கும். ஒழுங்கா அந்தப் பணத்தை எடுத்துட்டு , கிளம்புற வழியைப் பாருங்க,..எனக்கு நீங்க கொடுக்குற பணத்தை விட மானம் தான் முக்கியம் " என்று அவள் விரல் நீட்டிச் சொன்னபோது, பெரியப்பாவின் அந்த வக்கிர முகம் அப்படியே சுருங்கிப் போனது



இதைப் பார்த்த ராசகுட்டிக்குத் தன் அம்மா மீது இருந்த மரியாதை ஆயிரம் மடங்கு உயர்ந்தது. 'அம்மா சிணுங்கியது பயத்தினால் இல்லை... தன் அக்கா புருஷனுக்கு ஒரு வாய்ப்பு கொடுத்துப் பார்த்திருக்கிறாள். ஆனால் அவர் எல்லை மீறும்போது, அவள் ஒரு பத்தினியாகவே விஸ்வரூபம் எடுக்கிறாள்!'


அம்மா அம்பிகா தன் முந்தானையைத் திரையென இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டு, கண்கள் கலங்கிய நிலையில் விறுவிறுவென வீட்டிற்குள் புகுந்துகொண்டாள். வாசலில் நின்ற ராசகுட்டி, 'இப்போது உள்ளே போய் அம்மா முன்னாடி நிற்கலாமா? அவளுக்குத் துணையாக இருக்கலாமா?' என்று ஒரு கணம் யோசித்தான்.

ஆனால், அதற்குள் அடுத்த அதிர்ச்சி!

வெளியே போய்விடுவார் என்று நினைத்த பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி, தன் செருப்பைக் கழற்றி எறிந்துவிட்டு,  அம்மாவின் பின்னாடியே வீட்டிற்குள் நுழைந்தார்.  

"பெரியப்பா விடுவதாகத் தெரியவில்லை! ராசகுட்டிக்குத் தலை சுற்றியது. 'ஐயோ... அம்மா தனியாக இருக்கிறாளே, பெரியப்பா இப்படி அத்துமீறி உள்ளே போகிறாரே!' என்று பதறியவன், மீண்டும் ஜன்னல் இடுக்கிலும் கதவோரத்திலும் பதுங்கிக்கொண்டு அவர்களைக் கண்காணிக்கத் தொடங்கினான். அவனது இதயம் இப்போது முன்பை விட வேகமாக, ஒரு மேளச் சத்தம் போலத் துடித்தது."

உள்ளே, கூடத்தில் நின்றிருந்த அம்பிகா திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள். "அத்தான்... என்ன இது? எதுக்கு உள்ளே வர்றீங்க? மரியாதை கெட்டுப்போகும்னு சொன்னேன்ல... போங்க வெளியே!" என்று அவள் குரலில் நடுக்கமும் கோபமும் கலந்து ஒலித்தது.

பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி அவளை நெருங்கிச் சென்றார்..அம்பிகாவின் நடுக்கத்தைக் கண்ட முத்துப்பாண்டி, சட்டெனத் தன் குரலை மாற்றிக் கொண்டார். முரட்டுத்தனம் மறைந்து, அந்த இடத்தில் ஒரு  உருக்கம் வந்து ஒட்டிக்கொண்டது.

"என்ன அம்பிகா... என்னைப்போய் இப்படித் தப்பா நினைச்சுட்ட? இத்தனை வருஷமா உனக்குத் துணையா இருந்திருக்கேன்... என்னிக்காவது உன்கிட்ட அத்துமீறியிருப்பேனா? விறகு வெட்டும்போது உன் முந்தானை அப்படி இப்படியுமா ஒதுங்குச்சு... அதைப்பார்த்து பலவீனமான என் மனசு கொஞ்சம் சஞ்சலமாயிடுச்சு. உன்னைக் கட்டாயப்படுத்திப் பண்ற அளவுக்கு நான் ஒன்னும் மோசமான ஆளு இல்ல அம்பிகா," என்று அவர் பீடிகை போட்டார்

அம்பிகா அப்படியே திகைத்து நின்றாள். அவளது கோபம் மெல்ல வடிந்து, ஒருவிதத் தயக்கம் அவள் முகத்தில் நிழலாடியது.

பெரியப்பா விடவில்லை. "உன் புருஷன் போன பிறகு அந்த வாய்ப்பை நான் எனக்குச் சாதகமாப் பயன்படுத்தணும்னு நினைச்சிருந்தா, எப்பவோ அந்த முடிவு பண்ணியிருப்பேன். உன்னையும் என் குடும்பத்துல ஒருத்தியாத்தான் பார்க்கிறேன் அம்பிகா," என்று அவர் தழுதழுத்த குரலில் சொன்னபோது, ராசகுட்டிக்கு வெளியே ஆத்திரம் பொங்கியது.

"ராசகுட்டியின் கண்கள் விரிந்தன. 'அடப்பாவி... ஒரு பொம்பளைகிட்ட எப்படிப் பேசினா மனசு மாறுமோ, அந்த வித்தையெல்லாம் அள்ளி வச்சிருக்காரே!' என்று அவன் வியந்தான். பெரியப்பா அப்படி உருக்கமாகப் பேசப் பேச, அம்மாவின் அந்த இரும்பு போன்ற வைராக்கியம் மெல்ல உருகத் தொடங்கியது. அவள் முகத்தில் இருந்த அந்த ஆக்ரோஷம் மறைந்து, பெரியப்பா மேல் ஒருவிதப் பரிதாபம் எட்டிப் பார்த்தது."

அம்மா அம்பிகா மெல்லத் தலையை நிமிர்த்திப் பார்த்தாள். "அத்தான்... அது வந்து... நான் அப்படி நினைச்சுக்கல. திடீர்னு நீங்க அப்படிப் பண்ணவும் எனக்குப் பயமாயிடுச்சு," என்று அவள் குரல் தணிந்து சொன்னாள்.

"பயப்படாத அம்பிகா... உன் மேல எனக்கு இருக்கிற பாசம் வேற. ஒரு அத்தானா , ஒரு உறவா உனக்கு என்ன உதவி வேணும்னாலும் நான் செய்வேன். நீ இப்படி என்னைத் தள்ளிவச்சா எனக்கு மனசு தாங்காது," என்று சொன்ன முத்துப்பாண்டி, மீண்டும் ஒரு அடி முன்வைத்தார்.

இப்போது அவர் அம்மாவின் தோளைத் தொட்டபோது, அவள் அதைத் தட்டிவிடவில்லை. மாறாக, பெரியப்பாவின் அந்தப் போலி அன்பில் மயங்கி, ஒருவிதமான சரணாகதிக்குத் தயாரானாள்

பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி தான் கொண்டு வந்திருந்த அந்தப் பத்தாயிரம் ரூபாயை அம்பிகாவின் கையில் திணித்தார். "இந்தா அம்பிகா... இதுல ராசுக்குட்டிக்குத் தேவையான அந்தப் பணம் இருக்கு. விறகு வெட்டி ரொம்பச் சோர்வாகிட்டேன்... கொஞ்சம் சாப்பிட்டுப் போகலாம்னு பார்த்தேன். ஆனா நீ பேசினதுலேயே என் வயிறு நிறைஞ்சிடுச்சு. நான் போயிட்டு வர்றேன் தாயி," என்று ஒரு 'உத்தமர்' போலப் பிட்டைப் போட்டார்.

அவர் போட்ட அந்தப் போலிப் பாசம், ஜன்னல் ஓரம் பதுங்கியிருந்த ராசகுட்டிக்கே ஒரு நிமிடம் மனதை உருக்கியது. 'சே... என்ன இருந்தாலும் பெரியப்பாவை இப்படிப் பட்டினியா அனுப்பி இருக்கக்கூடாது,' என்று அவனுக்கே ஒரு கணம் அவர் மேல் பரிதாபம் வந்தது.

முத்துப்பாண்டி தன் தோளில் இருந்த துண்டை உதறிப் போட்டுக்கொண்டு வாசலை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார். அம்பிகா தன் கையில் இருந்த அந்தப் பணக்கட்டையும், வெளியேறிக்கொண்டிருக்கும் அவரையும் மாறி மாறிப் பார்த்தாள். அவளது நெஞ்சுக்குள் குற்றவுணர்வு தலைதூக்கியது.

"அத்தான்...!" - அவளது அந்தக் கூவல் ஒரு பெரும் விபரீதத்தின் தொடக்கப்புள்ளி.

வாசலை விட்டு காலை எடுத்து வைக்கப் போனவர், ஒரு தந்திரமான சிரிப்போடு திரும்பிப் பார்த்தார். "வாங்க... சாப்பிட்டுட்டுப் போங்க," என்று அம்பிகா அழைக்க, அவர் மறுபடியும் ஒரு நடிப்பைப் போட்டார். "பரவாயில்லை தாயி... நான் வீட்டுக்குப் போயே சாப்பிட்டுக்குறேன்," என்று மீண்டும் வெளியே போக எத்தனித்தார்.

அம்பிகா இப்போது உணர்ச்சிவசப்பட்டு ஓடிப் போய் அவரது முரட்டுத்தனமான கையைப் பற்றினாள்.

"இப்ப நீங்க சாப்பிடாமப் போனீங்கன்னா, அப்புறம் நான் உங்ககிட்ட பேசவே மாட்டேன்!" என்று அவள் பொய்க் கோபத்துடன் சொல்ல, பெரியப்பா முத்துப்பாண்டியின் முகத்தில் ஒரு கள்ளச் சிரிப்பு மின்னியது. தான் விரித்த வலையில் அந்த மீன் சிக்கிவிட்டது என்பதை அவர் உணர்ந்து கொண்டார்.

அவர் மெல்லத் தான் அணிந்திருந்த செருப்பைக் கழற்றினார்.

ராசகுட்டிக்கு இப்போதுதான் மீண்டும் பொறி தட்டியது. 'பெரியப்பா உள்ளே வரப்போகிறார்... அம்மா தனியாகத்தான் சமைத்துப் போடப் போகிறாள்... இப்போது நான் உள்ளே போனால் அந்தப் 'பரிதாப' நாடகம் கெட்டுப் போய்விடுமே!' என்று அவன் மீண்டும் பம்மிக்கொண்டான்.

பெரியப்பா உள்ளே நுழையும்போது, அம்மாவின் கையைப் பிடித்திருந்த அந்தப் பிடி இன்னும் தளரவில்லை. அம்பிகா அவரை இழுத்துக்கொண்டு சமையலறைப் பக்கம் நடக்க, பெரியப்பாவின் கண்கள் அவளது அந்தப் பின்ப்புறத்து அழகை     ஆழமாக அளவெடுத்தன


கூடத்தில் இருந்த நாற்காலியில் உட்காரச் சொல்லியும், பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி ரொம்பவும் 'பவ்யமாக' சமையலறைத் தரையிலேயே அமர்ந்து கொண்டார். அம்மா அம்பிகா சட்டுபுட்டென்று ஏற்கனவே நறுக்கி வைத்திருந்த காய்கறிகளைச் சட்டியில் போட்டு வதக்கத் தொடங்கினாள்.

அந்தச் சின்னஞ்சிறு அடுப்பங்கரையின் வெப்பத்தில் அவளது மேனி முழுவதும் முத்து முத்தாய் வேர்வை அரும்பியது. அந்த வியர்வை வழியும் அழகை முத்துப்பாண்டி அணுஅணுவாக ரசித்தார். அடுப்பில் விறகைத் தள்ளுவதற்காகவும், கீழே கிடக்கும் கரண்டியை எடுப்பதற்காகவும் அம்பிகா ஒவ்வொரு முறை குனியும்போதும், அவளது முந்தானை அடம் பிடித்து விலகித் தரையில் புரண்டது.

"குனிந்து வேலை செய்துகொண்டிருந்த அம்பிகா, தன் இடது பக்க முந்தானை முழுவதுமாக விலகி இருப்பதை ஒரு கணம் கவனிக்கவே இல்லை. பிரா அணியாத அந்த ஜாக்கெட், அவளது அந்தப் பருத்த முலையைச் சிறைப்பிடிக்க முடியாமல் தவித்தது. ஜாக்கெட்டின் இடுக்கில் இருந்து அந்தப் பால் நிறத் தகிப்பும், அதன் நுனியில் இருந்த அந்த வட்டக் கருவளையத்தின் ஒரு பகுதியும் பெரியப்பா முத்துப்பாண்டியின் பசியான கண்களுக்குப் பூரணத் தரிசனம் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தது."



முத்துப்பாண்டி இமைக்காமல் அதையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை ஏதோ ஒரு உள்ளுணர்வில் உணர்ந்த அம்பிகா, சட்டெனத் தன் மார்பைப் பார்த்தாள். முந்தானை விலகித் தன் அந்தரங்கம் அப்பட்டமாகத் தெரிவதைக் கண்டவள், முகம் சிவக்கச் சட்டென அதை இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டாள்.

தன் கனத்த மார்புகளை மறைத்துக்கொண்டே, கையில் இருந்த கரண்டியை ஓங்கிப் பெரியப்பாவை நோக்கி, "என்ன அத்தான்... எங்க  பார்க்கிறீங்க?" என்பது போல விளையாட்டாக மிரட்டினாள்.

பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி சற்றும் பதறாமல், ஒரு சின்னப் பையனைப் போல அப்பாவியாகப் பயப்படுவது போல முகத்தை மாற்றிக் கொண்டார். அவரது அந்தத் திடீர் 'குழந்தைத் தனமான' நடிப்பைப் பார்த்ததும், அதுவரை இருந்த இறுக்கம் தளர்ந்து அம்மா அம்பிகா கலகலவெனச் சிரித்துவிட்டாள்.

அந்தச் சிரிப்பில் அவளது மார்புகள் துள்ளி அடங்கின. ஜன்னல் ஓரம் மறைந்திருந்த ராசகுட்டிக்கு இப்போதுதான் மூச்சே வந்தது. 'அப்பாடா... அம்மா கோபப்பட்டதும் ம் பயந்து அடங்கிவிட்டாரே ' என்று அவன் நினைத்தாலும், பெரியப்பா அந்தச்  பயத்துக்கு பின்னால் ஒரு பெரிய வலையை விரித்துக் கொண்டிருப்பதை அவன் உணரவில்லை


ஒரு வழியாகச் சமைத்து முடித்து, கமகமக்கும் அந்தப் பருப்புக்குழம்பை எடுத்துக்கொண்டு பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி முன்னே பரிமாற வந்தாள் அம்பிகா. தரையில் அமர்ந்திருந்த அவருக்கு இணையாக அவள் குனிந்த அந்த ஒரு நொடி... காலம் அப்படியே உறைந்து போனது.

பெரியப்பா தளர்வாக வேட்டி கட்டியிருந்தார். அந்த 1996-ன் கிராமத்து மனிதர்களுக்கே உரிய பழக்கத்தில், உள்ளே ஏதும் அணியாததால், அவரது அந்த முரட்டுத்தனமான ஆண்மை இடது பக்கம் வேட்டி இடுக்கிலிருந்து தடையின்றி வெளியே நீட்டிக்கொண்டிருந்தது.

"அம்பிகாவின் கண்கள் தற்செயலாக அங்கே நிலைத்தன. அந்தப் பிரம்மாண்டமான, கறுத்த, நரம்புகள் புடைத்த அந்தத் தகிப்பைக் கண்டதும் அவளது இதயம் படபடவென அடித்துக்கொண்டது. அந்தச் சமையலறை அனலை விட, அவளது அடிவயிறு இப்போது அதிகமாய் சூடேறியது. தன் அக்கா புருஷனின் அந்த அப்பட்டமான ஆண்மையைப் பார்த்த அதிர்ச்சியில் அவளுக்கு மூச்சே நின்றுவிடும் போலிருந்தது."

டக்கென்று நிமிர்ந்து அவரது முகத்தைப் பார்த்தாள். அவர் பதறவில்லை, மாறாக ஒரு வக்கிரமான, அதே சமயம் வசீகரிக்கும் சிரிப்போடு அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். "என்ன அம்பிகா... குழம்பு இன்னும் ஊத்தலையே?" என்று அவர் கேட்ட குரலில் ஒருவிதமான அதட்டலும் காமமும் கலந்திருந்தது.

அம்பிகா அவரது தீர்க்கமான பார்வையைத் தவிர்க்க முடியாமல் தவித்தாள். கைகள் நடுங்க, மீதியுள்ள குழம்பை அவசரம் அவசரமாகப் பரிமாறிவிட்டு நிமிர்ந்தாள். அவளது முகம் இப்போது தக்காளிப் பழம் போலச் சிவந்து போயிருந்தது. ஜாக்கெட் இடுக்கில் வழிந்த வியர்வை இப்போது அவளது மார்பகங்களுக்கு நடுவே ஒரு சூடான நதியாக ஓடியது

ராசகுட்டி பெரியப்பாவின் முதுகுப் பக்கத்தில் மறைவான இடத்தில் இருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்ததால், அவனால் அம்மாவின் முகம் ஏன் இப்படித் திடீரெனச் சிவந்துவிட்டது என்பதை யூகிக்க முடியவில்லை. 'ஒருவேளை அந்த அடுப்புச் சூடு அம்மாவை இப்படிப் படுத்தியிருக்குமோ?' என்று அவன் அப்பாவித்தனமாக நினைத்தான்.

பரிமாறி முடித்ததும், பார்வையை அவர் பக்கம் திருப்பாமலே நின்றிருந்த அம்பிகாவுக்குத் தவிப்பு தாளவில்லை.

பெரியப்பாவின் அந்தத் தளர்வான வேட்டியும், அங்கிருந்து எட்டிப் பார்த்த அந்த முரட்டுத் தரிசனமும் அவளது மனக்கண்ணில் மீண்டும் மீண்டும் வந்து நிழலாடின

முத்துப்பாண்டி இப்போது நிதானமாகச் சாப்பிடத் தொடங்கினாலும், அவரது கண்கள் மட்டும் அம்பிகாவின் இடுப்பு வளைவையே அளவெடுத்துக் கொண்டிருந்தன. 'சாப்பிட்டு முடித்ததும், கை கழுவச் சொல்லி இவளை எப்படித் தன் வசப்படுத்துவது?' என்று அடுத்த அசுரத் திட்டத்தைத் தீட்டிக்கொண்டிருந்தார். அவரது முகத்தில் ஒரு வக்கிரமான கள்ளச்சிரிப்பு மின்னியது

ஆனால், அந்தத் திட்டத்தைச் செயல்படுத்த, அங்கே ஜன்னல் ஓரம் ஒரு புலி காத்துக் கொண்டிருப்பதை அந்த நரி உணரவில்லை!

சட்டெனச் சமையலறை வாசல் இருண்டது. ஒரு மாபெரும் உருவம் அங்கே வந்து நின்றது போல, அந்தச் சிறிய அறைக்குள் ஒரு நிழல் படர்ந்தது. பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்து பார்த்தார். அம்மா அம்பிகா பதற்றத்தில் தன் முந்தானையை இன்னும் பலமாக இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டாள். அங்கே... நம் நாயகன் ராசகுட்டி, ஒரு கையில் அரிவாளுடன் , மறு கையைத் தன் இடுப்பில் ஊன்றியபடியும், ஒரு சினிமா ஹீரோ போல கம்பீரமாக நின்று கொண்டிருந்தான்!"

அவனது கண்கள் இப்போது சிவந்திருந்தன. பெரியப்பாவின் அந்தத் தளர்வான வேட்டியையும், அம்மாவின் தவிப்பையும் அவன் ஒரு நொடியில் எடை போட்டுவிட்டான்.

.சமையலறை வாசலில் அரிவாளுடன் நின்ற ராசகுட்டியின் கண்கள் கனன்று கொண்டிருந்தன. அவனது அந்த இளமீசை துடித்தது. "என்னடா ராசு... அரிவாளும் கையுமா வந்திருக்க?" என்று அம்பிகா பதற்றத்தோடு கேட்டாலும், அவளது உள்ளுணர்விற்குப் புரிந்தது—தன் மகன் தன்னைக் காக்க வந்திருக்கிறான் என்று!

ராசகுட்டி தன் மீசையை ஒருமுறை முறுக்கிவிட்டுக் கொண்டு, பெரியப்பாவைத் தீர்க்கமாகப் பார்த்தான்.

"அம்மா... இங்க அடுப்பங்கரையில ஒரு பெருச்சாளி சுத்திட்டு இருக்குமா! அது ரொம்ப நாளா இங்கேயே மேயுதுன்னு கேள்விப்பட்டேன். அதான் இன்னைக்கு அதை ஒரே வெட்டுல ரெண்டா பொளக்கப் போறேன்!"

அவன் சொன்ன அந்தப் 'பெருச்சாளி' யாருன்னு முத்துப்பாண்டிக்குப் புரியாமல் இல்லை. ராசகுட்டியின் பார்வை தன் வேட்டி இடுக்கில் இருந்த அந்தத் தரிசனத்தின் மேல் நிலைத்திருப்பதை உணர்ந்த அடுத்த நொடி... முத்துப்பாண்டிக்குக் குலைநடுங்கியது. அந்தப் பிரம்மாண்டமான ஆண்மையை 'பட்'டென்று உள்ளே இழுத்துக்கொண்டு, வேட்டியை விறுவிறுவெனச் சரிசெய்தார்.

இதைப் பார்த்த அம்பிகாவுக்குப் 'புளக்'கென்று சிரிப்பு வந்துவிட்டது. தன் மகன் கொடுத்த அந்தத் தைரியத்தில், அவளும் பெரியப்பாவை வம்புக்கு இழுத்தாள்.

"ஆமாடா ராசு... அந்தப் பெருச்சாளி இப்போ பெரியப்பா கால்கிடையிலதான் பதுங்கி இருக்குன்னு நினைக்குறேன்! பார்த்தா அதை ரெண்டு போடு!" அம்மா அப்படி உசுப்பேற்றிய அந்த நொடியில், முத்துப்பாண்டிக்குச் சாப்பிட்ட சாப்பாடு புரைதட்டியது. கண்ணில் தாரை தாரையாகக் கண்ணீர் வர, "இரு... இருடா... ம்ம்ம்..." என்று திணறினார். ராசகுட்டி விடுவதாக இல்லை. தன் கையில் இருந்த அரிவாளின் முனையைத் தரையில் 'டக்'கென்று ஊன்றி, அவரை மிரட்டலாகப் பார்த்தபடி தண்ணீர் மொண்டுக் கொடுத்தான்.

சாப்பிட்டது போதும் என்று நினைத்த முத்துப்பாண்டி, தட்டில் இருந்த மிச்சத்தைச் சுவைத்தாரோ இல்லையோ, அந்த இடத்தை விட்டுப் பிழைத்தால் போதும் என்கிற வேகத்தில் எழுந்தார்.

"தாயி... நான் போயிட்டு வர்றேன்!" என்று அலறியடித்துச் சொன்னவர், துண்டைக் காணோம் துணியைக் காணோம் என்று வாசலை நோக்கி ஓட்டமும் நடையுமாகத் தப்பித்தார். அவரது அந்த வெள்ளை புல்லட் அலறும் சத்தம், அவர் எவ்வளவு பயந்திருக்கிறார் என்பதை ஊருக்கே சொல்லியது.

வாசலில் நின்ற ராசகுட்டி, பெரியப்பா தப்பித்து ஓடுவதைப் பார்த்து ஒரு ஏளனச் சிரிப்பு சிரித்தான். சமையலறைக்குள் இருந்து அம்பிகாவின் கலகலவெனச் சிரிக்கும் சத்தம் கேட்டது.



அடுப்பங்கரையின் அந்தப் புழுக்கத்திலும், ராசகுட்டியின் வீரத்தைக் கண்டு அம்பிகாவின் முகம் பூரிப்பில் மலர்ந்திருந்தது. அவனைப் பாசத்தோடு அமரவைத்து, அவன் வாய் ருசிக்கப் பரிமாறினாள். அவன் ஒவ்வொரு கவளமாகச் சாப்பிடச் சாப்பிட, அவனையே இமைக்காமல் ரசித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"ம்மா... நீ சாப்பிட்டியா?" என்று அவன் அக்கறையாகக் கேட்க, "இல்லடா ராசு... நீ சாப்பிடு, நான் அப்புறமா சாப்பிட்டுக்குறேன்," என்று சொன்னவளைச் சும்மா விடவில்லை நம் நாயகன்.

சட்டென அவளது கையைப் பற்றி, தன் மடியிலேயே அவளை இழுத்து அமர வைத்தான்.

"ஏய்... ராசு... என்னடா இது?" என்று அவள் தடுமாறினாலும், அவனது அந்த ஆக்ரோஷமான அன்பை அவளால் தடுக்க முடியவில்லை. அவளது அந்த மெத் மெத்தென்ற பழுத்தக் குண்டிகள் ராசகுட்டியின் இளவட்டத் தொடைகளில் பலமாக அமுங்கின. 19 வயது ரத்தம் அவனுக்குச் சுள்ளென்று ஏறியது.

தடுமாறியவள், கீழே விழுந்துவிடாமல் இருக்க ராசகுட்டியின் கழுத்தைச் சுற்றித் தன் கைகளைப் போட்டுக்கொண்டாள். அவனது முரட்டுக்கைகள் அவளது இடுப்பை வளைத்துப் பிடிக்க, அந்த அழுத்தத்தில் அவளது இடுப்புச் சதைகள் பிதுங்கிக்கொண்டு நிற்பதை அவள் ஒருவிதக் கிளர்ச்சியோடு ரசித்தாள்.

"இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் அணைத்துப் பிடித்தவாறு மிக நெருக்கமாகப் பார்த்துக் கொண்டனர். அம்பிகாவின் முகத்தில் இப்போது அந்தத் தாய்க்குரியப் பாசத்தையும் தாண்டி, ஒரு பெண்ணுக்குரிய வெட்கம் நிரம்பி வழிந்தது. ராசகுட்டியின் மூச்சுக்காற்று அவளது முகத்தில் படப் பட, அவளது சிவந்த முகம் இன்னும் சிவந்தது. அவனது அரவணைப்பு அவளுக்கு அத்தனை இதமாகவும், பாதுகாப்பாகவும் இருந்தது."


ம்மா... நீயே எனக்கு ஊட்டி விடு," என்று ராசகுட்டி ஆசையாகக் கேட்க, அம்பிகா தன் நீளமான அழகிய விரல்களால் சோற்றை அள்ளிப் பிசைந்து அவனுக்கு ஊட்டினாள். அவனது நாக்கும் உதடுகளும் அவளது விரல்களில் உரசியபோது, அவளுக்கு ஒருவிதச் சிலிர்ப்பும் கூச்சமும் ஏற்பட்டது.

ராசகுட்டி அவளது கண்களையே பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அவளோ தலைகுனிந்து அவனுக்கு ஊட்டினாள். நான்கு வாய் ஊட்டிய பிறகு, அவன் அவளை நிறுத்தினான். அவனது முறை வந்தது. "ஆ... காட்டு ம்மா!" என்று அவன் சோற்றை நீட்ட, "வேணாம்டா ராசு..." என்று அவள் மறுத்தாள்.

"எல்லாத்தையும் எனக்குக் கொடுத்துட்டு நீ பட்டினியா இருக்கப் போறியா? ஆ... காட்டு!" என்று பிடிவாதம் பிடித்தவன், சட்டென்று அவளது நெற்றியில் ஒரு அழுத்தமான முத்தமிட்டான். "ஆ காட்டுடா செல்லம்... உனக்கு ஊட்டிவிடணும்னு எனக்கு ஆசை!"

அந்த ஒரு முத்தம், அம்பிகாவின் மனக்கோட்டையைத் தகர்த்தது. சட்டென்று அவனது நெஞ்சில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டாள்.

  

 கண்களில் இருந்து கண்ணீர் தாரை தாரையாக வழிந்தது. அவளுக்கு இப்போது ராசகுட்டி தன் மகனாகத் தெரியவில்லை; மறைந்த தன் கணவனே மீண்டும் பிறந்து வந்து, அதே பாசத்தோடு தன் மடியில் அமர வைத்து ஊட்டுவது போல உணர்ந்தாள். அந்த நினைவுகள் அவளைச் சீண்ட, இன்னும் ஆழமாக அவனது நெஞ்சோடு ஒட்டிக்கொண்டாள்.

ராசகுட்டி அவளது உச்சந்தலையில் முத்தமிட்டு, தாடையைத் தூக்கி அவளைப் பார்த்தான். கண்கள் மூடியிருக்க, அவன் அன்போடு ஊட்டியதை அவள் மெல்லச் சுவைத்தாள். அவள் சாப்பிடும் அழகை ரசித்தபடி அவளது மூக்கிலும், கன்னங்களிலும் மாறி மாறி முத்தமிட்டான். 'இப்படியே காலம் முழுக்க அவன் மடியிலேயே இருந்துவிடலாம்' என்று அம்பிகாவுக்குத் தோன்றியது.

   

அப்போது வாசலில் பள்ளிக்கூடம் சென்ற தங்கை வரும் சத்தம் கேட்க, இருவரும் திடுக்கிட்டு எழுந்து கைகளைத் தழுவிக் கழுவினார்கள். அந்த மதிய வேளையில், தாய்-மகன் இருவருக்குள்ளும் ஒரு புதிய தீப்பொறி பற்றிக்கொண்டது. ஆனால், அது முழுவதுமாக எரியும் முன்பே, ராசகுட்டி வெளிநாடு செல்வதற்கான நேரமும் வந்துவிட்டது.

பயண நாள் வந்தது. பெரியம்மா பத்மா உட்படச் சொந்தங்கள் அனைவரும் திரண்டிருந்தனர். எல்லோருடையக் கண்களிலும் ஒரு ஏக்கம். அப்போதுதான் மலர் அத்தை  , தன் நினைவாகத் தான் உடுத்தியிருந்த அந்த  பழையச் சேலையை ரகசியமாக சுருட்டி அவனிடம் ரகசியமாகத் திணித்தாள்.  

. அம்பிகாவின் கண்கள் கலங்கி நின்றன. தன் உயிரின் ஒரு பகுதியைத் தூரத்து தேசத்திற்கு அனுப்பி வைக்கும் அந்தத் தவிப்பு அவளது முகத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அனைவரிடமிருந்தும் கனத்த இதயத்தோடு விடைபெற்றான் ராசகுட்டி. 1996-ன் அந்தப் பிரிவின் வலி, பின்னாளில் ஒரு பெரிய மாற்றத்திற்கான விதையாக அமையப் போவதை யாரும் அப்போது உணரவில்லை.

காலங்கள் பம்பரமாகச் சுழன்றன. 1996-ன் அந்த ஈரமான நினைவுகளைச் சுமந்து கொண்டு சென்ற ராசகுட்டிக்கு, அந்நிய தேசத்துத் தனிமையில் துணையாக இருந்தது காகிதங்கள் மட்டுமே. அன்றைய காலத்தில் செல்போன் வசதிகள் இல்லாததால், கடிதங்களே அவர்களின் இதயத் துடிப்பைப் பரிமாறிக்கொண்டன.

அம்மா அம்பிகாவுக்கு அவன் எழுதும் ஒவ்வொரு கடிதமும் ஒரு மகனின் பாசமாகத் தொடங்கினாலும், அது முடியும் போது ஒரு காதலனின் ஆவேசத்தோடு முடியும்.

உன் கை பட்டுக் கமகமக்கும் அந்தச் சோற்றை விட, உன் விரல்கள் என் உதட்டில் உரசிய அந்தச் சுகம் தான் எனக்குப் பசியைத் தூண்டுகிறது ம்மா. உன்னை ஒரு தாயாகப் பார்க்கத் துடித்த என் கண்கள், இப்போது உன்னை என் அணைப்பிற்காகக் காத்திருக்கும் ஒரு தேவதையாகவே பார்க்கின்றன. சீக்கிரம் வந்துவிடுவேன்,  ...

இப்படி அவன் கிறுக்கி அனுப்பும் வரிகளைப் படிக்கும்போது, அம்பிகாவின் உடல் சிலிர்க்கும். அந்த எழுத்துக்களின் மேல் தன் மென்மையான விரல்களை வைத்து வருடுவாள். அவன் கை பட்ட காகிதம் என்பதால், அதைத் தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டு, கண்ணீர் மல்கக் கட்டிலில் புரளுவாள். அவளுக்கு அவன் மகனாகத் தெரியவில்லை; ஐந்து வருடங்களாகத் தன்னைப் பிரிந்து வாடும் தன் ஆசை நாயகனாகவே தெரிந்தான்.

அதே போலத்தான் பெரியம்மா பத்மாவுக்கும், மலர் அத்தைக்கும் ரகசியமாகச் சீட்டுப் போட்டு வந்தான். மலர் அத்தை கொடுத்த அந்த ஈரமானச் சேலை, இன்றும் அவனது பெட்டியின் அடியில் அவளது உடம்பு வாசனையைச் சுமந்து கொண்டுதான் இருந்தது. அந்த மூன்று பெண்களும், தங்கள் வாலிபத் தாகத்தைத் தீர்க்க அந்த ஒற்றை ஆண் சிங்கத்திற்காக ஐந்து வருடங்களாக வெறிகொண்டு காத்திருந்தார்கள்.

இதோ... காலம் சுழன்று இன்று அந்த நாள் வந்துவிட்டது!

விமான நிலையத்தின் இரைச்சலுக்கு நடுவே, ராசகுட்டி தன் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தான். ஜன்னல் வழியாகத் தெரியும் மேகக் கூட்டங்களைப் பார்க்கும்போது,

"இன்னும் சில மணி நேரங்கள். அவன் நினைக்கும்போதே, அவனது உடம்பில் மின்னல் பாய்ந்தது...தொடரும் ...!!