Incest என் குடும்பம்

[Dheena2003]

அத்தியாயம் - 8

ராசகுட்டிக்குத் தன் உடம்பில் இருந்த அத்தனை தார்மீக ஆத்திரமும் வடிந்து, ஒருவிதக் குழப்பம் தலைக்கேறியது. கதவிடுக்கில் அவன் கண்ட காட்சி, அவன் கற்பனை செய்ததற்கு அப்படியே நேர்மாறாக இருந்தது.

அங்கே பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி, கையில் ஒரு பெரிய அருவாளைப் பிடித்துக்கொண்டு, கொள்ளைப்புறத்தில் கிடந்த காய்ந்த தென்னை மட்டைகளையும் விறகுகளையும் ஆக்ரோஷமாக வெட்டிக்கொண்டிருந்தார். அவர் ஓங்கி வெட்ட வெட்ட, அந்த மரம் பிளக்கும் சத்தம் தான் "டப்... டப்... டப்..." என்று வெளியே கேட்டிருக்கிறது.

அருகில் இருந்த அம்மா அம்பிகா  , அவர் வெட்டிப் போடும் விறகுகளை அடுக்கி வைத்துக் கொண்டிருந்தாள். பெரியப்பா ஆவேசமாக வெட்டும்போது, அந்த விறகுத் துகள்கள் தற்செயலாக அவள் மேல் பட்டபோதுதான், "ஆஆஆ... ஐயோ அத்தான் பார்த்து!" என்று அவள் சத்தம் போட்டிருக்கிறாள்.

இதைப் பார்த்ததும் ராசகுட்டிக்கு உயிர் போய் உயிர் வந்தது போல இருந்தது. நெஞ்சில் ஏறியிருந்த அந்தப் பாரம் சட்டென இறங்கியது.

"சே... நான் என்னென்னமோ தப்பான எண்ணத்துல வந்து பார்த்தேனே! பெத்த அம்மாவையே இப்படித் தப்பா நினைச்சுட்டேனேடா..." என்று அவன் மனதுக்குள் தன்னையே கடித்துக்கொண்டான்.

வாசலில் சிதறிக் கிடந்த துணிகள் எல்லாம்,   காயப்போட வைத்திருந்த துணிகளாக இருக்கலாம்   என்று அவனுக்கு இப்போது புரிந்தது, பதற்றத்தில் ஒவ்வொன்றையும் காமக் கண்ணோட்டத்திலேயே பார்த்த தன் புத்தியை நினைத்து அவன் வெட்கிப் போனான்.

ஆனால், பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி தன் அம்மாவைப் பற்றிப் பெரியம்மாவிடம் சொன்ன அந்த வர்ணனை இன்னும் ராசகுட்டியின் காதுகளில் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது. 'நான் தப்பா நினைத்திருக்கலாம், ஆனால் பெரியப்பா என் அம்மாவைத் தப்பான கண்ணோட்டத்தில் தான் பார்க்கிறார்' என்கிற உண்மை மட்டும் அவனுக்கு உறுதியாகத் தெரிந்தது.

ராசகுட்டியின் நெஞ்சுக்குள் இருந்த பயம் விலகி நிம்மதி பெருமூச்சு விட்ட அந்த விநாடியே, விதி ஒரு புதிய அதிர்ச்சியை அவனுக்குக் காத்து வைத்திருந்தது. 'அம்மாவைத் தப்பா நினைச்சுட்டோமே' என்று அவன் வருந்திய அதே தருணத்தில், பெரியப்பா முத்துப்பாண்டியின் ஒரு சின்ன அசைவு அவனது சந்தேகத்தை ஊர்ஜிதப்படுத்தியது

அம்மா அம்பிகா கீழே சிதறிக் கிடந்த விறகுத் துண்டுகளைக் குனிந்து எடுக்க முயன்றாள். அவள் குனிந்த அந்த நொடியில், அவளது முந்தானை சற்றே விலகித் தரையில் புரண்டது



"பெரியப்பா முத்துப்பாண்டியின் கண்கள் சட்டென மாறின. அதுவரை விறகு வெட்டிய அந்த ஆவேசம் மறைந்து, ஒருவிதப் பசியோடு அம்மாவின் அந்த விரிந்த பிருஷ்டங்களையும், குனியும்போது ஜாக்கெட்டுக்குள் இருந்து எட்டிப் பார்த்த அந்தப் பருத்தத் முலை பிளைவையும்  அவர் இமைக்காமல் பார்த்தார். அவரது நாக்கு நுனி உதட்டை ஒருமுறை நனைத்தது. நேற்று மதியம் பெரியம்மா பத்மாவை அவர் வேட்டையாடிய அதே அசுரப் பார்வை இப்போது தன் அம்மா அம்பிகாவின் மேல் நிலைத்து நின்றது."

அம்மா அம்பிகா இதைக் கவனிக்கவில்லை. அவள் விறகுகளை அடுக்கிக் கொண்டே, "அத்தான்... ரொம்ப வேர்க்குது உங்களுக்கு, உள்ளே வந்து மோர் குடிச்சிட்டுப் போங்க," என்று உரிமையோடு அழைத்தாள்.

ராசகுட்டிக்கு இப்போது எல்லாம் ஓரளவுக்குப் புரிந்தது. 'பெரியப்பாதான் என் அம்மா மீது ஒரு வக்கிரமான ஆசையோடு அலைகிறார். ஆனால், என் அம்மா அம்பிகா அதைத் துளியும் கண்டுகொள்ளாமல், தன் அக்கா புருஷன் என்கிற மரியாதையோடு அப்பாவியாக இருக்கிறாள்.'