[monor]

அவசர அவசரமாக லுங்கி எடுத்து கட்டிக்கொன்டு கதவை கொஞ்சமாக திறந்து பார்த்தேன்.

வெளியே லாட்ஜ் பாய் நின்றிருந்தான்.

“என்னப்பா?”

“சார்,… டைம் ஆய்டுச்சு. நீங்க செக் அவுட் பண்ணனும்.”

“ஷிட்!! நல்ல நேரத்துல வந்து தொலைச்சிடுவானுங்க.’ என்று என் வாய்க்குள் முனகிக்கொண்டே, சரி,… நாங்க ரூமை காலி பண்ணிட்டு வர்றோம். நீ போ.” என்று சொல்லி அவனை அனுப்பி விட்டு, ரூம் கதவை தாழிட்டு அமுதாவிடம் வந்தேன்.

புடவையால் தன் செழுமையான உடலை ஒப்புக்கு மறைத்திருந்தவள், “என்னண்ணா யாரு? என்ன விஷயம்?!!” என்றாள்.

“டைம் முடிஞ்சதால செக் அவுட் பண்ணச் சொல்றாங்க. நாம இப்பவே கிளம்பினா ஒரு நாள் வாடகையோடு போகும். இல்லேன்னா, ரெண்டு நாள் வாடகை ஆய்டும். அதானால உடனே கிளம்பலாம்” என்று சொல்லி அமுதாவை கிளம்பச் சொல்ல, எதையோ எதிர்பார்த்திருந்த அமுதாவின் முகம் வாடிப்போனது.

“சாரி,…அமுதா. இதுவும் நல்லதுக்குதான்னு நினைச்சுக்கோ. என்னைக்கு இருந்தாலும் நீ எனக்குதான், நான் உனக்குதான்.” என்று சொல்லி, அவளை சமாதானப்படுத்தி, ட்ரெஸ் செய்து புறப்பட்டு அமுதாவை கூட்டிக்கொண்டு லக்கேஜை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தோம்.

ரிசப்ஷனில் ரூம் வகேட் செய்து விட்டதாக சொல்லி, சாவியை கொடுத்து, ஆட்டோ பிடித்து ஸ்டேஷனுக்கு போய், ட்ரெயின் பிடித்து ஊருக்கு வந்தோம்.

வீட்டில் உறவினர்கள் இருந்ததால், எங்களால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை.

வீட்டுக்கு வந்த இரண்டு நாள் கழித்து, மிகவும் போரடித்ததாலும், வீட்டில் உறவினர்கள் இருந்த்தால் அமுதாவை எதுவும் செய்ய முடியவில்லை என்பதாலும், வெளியில் கூட்டிக்கொண்டு போயாவது ஏதாவது செய்யலாம் என்று நினைத்து கும்பகோணத்திலிருந்த வாசு தியேட்டருக்கு சினிமாவுக்கு போலாமென்று நானும் அமுதாவும் புறப்பட்டோம்.

ரம்யாவை எங்களோட வரச் சொல்லி அமுதா அழைத்தாள்.

ரம்யா, தான் வரவில்லை என்றும் வீட்டிலேயே இருந்து அம்மாவையும், குழந்தையையும் பார்த்துக் கொள்வதாக கூறினாள். அம்மாவாலும் வர முடியாத சூழ் நிலை.

ஒரு பையை எடுத்துக்கொண்டு, நானும் அமுதாவும் வெளியே புறப்பட்டு நடந்து ஆட்டோ ஸ்டேண்டுக்கு போனோம்.

அமுதா, சந்தன நிறத்தில், வாடாமல்லி கலரில் பெரிது பெரிதாக பூ போட்ட ஷிபான் புடவை கட்டி, அதற்கு மேட்சிங்காக ஜாக்கெட் போட்டிருந்தாள்.
புடவையை நன்றாக தொப்புளுக்கு மேல் ஏற்றி கட்டி, சைடில் இருந்த புடவையை இடுப்பு தெரியாதபடிக்கு இழுத்து விட்டிருந்தாள். ஜாக்கெட்டும் ட்ரான்ஸ்பரண்டாக அவள் உள்ளே பிரா போடவில்லை என்று காட்டியது.

“அமுதா”

“என்னண்ணா?!”

“இந்த காலத்துல வெளியே வர்றப்ப இப்படியா பட்டிக்காடாட்டம் புடவை கட்டிகிட்டு வருவே? கொஞ்சம் தொப்புளுக்கு கீழே இறக்கி கட்டி, இடுப்பு தெரியற மாதிரி கட்டு. ஒன் சைட் முலை சைஸ் தெரியறமாதிரி மாராப்பை அட்ஜஸ்ட் பண்ணி பின் பன்ணு. அப்பதான் நல்லா இருக்கும்.”

“ச்சீய்!! போங்கண்ணா. புடவையும், ஜாக்கெட்டும் கண்ணாடி மாதிரி ட்ரான்ஸ்பரண்ட்டா இருக்கு. புடவை கொசுவத்தை இன்னும் கீழே இறக்கி கட்டினா, வயிறும் தொப்புளும் பாக்கிறவங்களுக்கு தெரியும். மாராப்பை இன்னும் இழுத்து விட்டா, காம்பும், காம்பு வளையமும் பாக்கிறவங்க கண்ணுக்கு நல்லாவே பளிச்சுன்னு தெரியும்.”

“தெரிஞ்சுட்டு போகுது.”

“உங்களுக்கென்ன. பாக்கிறவங்க பார்வையை என்னால் தாங்க முடியாது. ஏதாவது தப்பா நினைப்பாங்க. வேண்டாம். பாக்கிறவங்க கை வச்சுகிட்டு ஏதாவது பிரச்சினை பண்ணங்கன்னா, நக்க்குதான் கஷ்டம். அதனால அமைதியா வாங்க.”

“அண்ணனோட வெளியே வர்ற, கொஞ்சம் மாடர்ன்னா இருந்தாதானே நல்லா இருக்கும்.”

“சொன்னா கேக்க மாட்டீங்களே! சரி,…” என்று சொல்லி, பாதி தொப்புள் தெரியற மாதிரி புடவை கட்டை இறக்கி விட்டு, “போதுமா.” என்றாள்.

நான் அதை பார்த்து விட்டு, ம்,…இது போதாது.” என்று சொல்ல, இன்னும் கொஞ்சம் இறக்கி விட்டாள்.

“ம்,… இப்ப போதுமா?!!”

“என்ன இது கஞ்சத் தனம் பண்ணிகிட்டு, நல்லா இறக்கி விடேன்.” என்று சொல்லி அவள் கை பிடித்து, அடி வயிற்றில் கை விட்டு புடவை கொசுவத்தை நன்றாக கீழிறக்க, அவள் அடி வயிறும், குழந்தை பெற்றதற்கான தளும்புகளும் என் பார்வைக்கு தெரிந்தது.

மெது வடையில் ஓட்டை போட்டது போன்றிருந்த அவள் தொப்புளும், சதைப் பிடிப்பான தள தளவென்ற அவள் சிவந்த அடி வயிறும் தெரிவதைப் பார்த்த நான், “ம்,… இப்பதான் நல்லா இருக்கு. “ என்று சொல்லி சிரித்தேன்.

“ம்,…. இருக்கும்,… இருக்கும்,… !!” என்று சொல்லி அவள் முழங்கையால் என் விலாவில் இடித்தவள், குனிந்து அவள் வயிற்றை மறைத்திருந்த புடவையை விலக்கி பார்த்து விட்டு, “ஐய்யோ!! ச்சீய்,.. என்னண்ணா இது! அடி வயிறு அப்படியே தெரியுது. கொஞ்சம் இறங்கினா மானம் போகும். நான் இப்படி கட்ட மாட்டேன். எனக்கு கூச்சமா இருக்கு.” என்று அடம் பிடித்தாள்.

நான் சொல்றேன் கேளு. இப்படி கட்டினாதான் நீ சூப்பரா இருக்கே.” என்று சொல்லி, அவளை புடவையை மேலே ஏற்றி விடாமல் தடுத்து, அவள் தோள் மேல் கை போட்டு லேசாக அணைத்தபடி ஆட்டோ ஸ்டேண்டுக்கு அழைத்துச் சென்று ஒரு ஆட்டோ பிடித்து கும்பகோணம் போனோம்.

கடும் மழை பெய்யத் தயாராக வானம் இருட்டிக்கொண்டு வந்தது. காற்று பலமாக வீசியது. அப்படி வீசிய காற்றில் ஆட்டோவில் உட்கார்ந்திருந்த அவள் மாராப்பு விலக, அப்போது பளிச்சிட்ட மின்னல் வெளிச்சத்தில் அவளது இடது பக்க கனி கும் என்று பளிச் என என் பார்வைக்குப் பட்டது.

யதேச்சையாக பார்த்ததில் , லாரி ஹெட் லைட்டின் மத்தியில் வட்டமாக கருப்பு வண்ணம் பூசியது போல, புடைத்திருந்த கனிக்கு நடுவே பெரிய காம்பு வளையமும், அதன் நடுவே மொட்டு விட்டது போல மொச்சைக் கொட்டை சைஸில் குத்திக் கொண்டு காம்பும் தெரிய, இன்னும் தெளிவாக பார்க்க ஆசைப்பட்டு கூர்ந்து பார்த்தேன்.

மீண்டும் பலமாக வீசிய காற்றுக்கு அவள் மாராப்பு மீண்டும் ஒதுங்கியதில் தெரிந்த அவள் ஒரு பக்க கனியை நான் கூர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்த போது என் பார்வையின் வில்லத் தனத்தை புரிந்தவள், டக் என்று காற்றுக்கு ஒதுங்கிய மாராப்பை இழுத்து, அவள் முலை அழகையும், இடுப்பழகையும் மற்றவர்கள் பார்வைக்கு, முக்கியமாக என் பார்வைக்கு விருந்தாக்காதபடிக்கு மறைத்து இடுப்பில் சொறுகிக் கொண்டாள்.

அந்த ட்ரான்ஸ்பரண்ட் புடவையில் அவள் செக்கச் சிவந்த வயிறும், ஆழமான தொப்புளும் புடவைக்கும் மேலாகவே பளிச் என்று தெரிய, அவள் புடவைக்குள்ளே அவள் கட்டி இருப்பது வெள்ளைப் பாவாடை என்பதைக் கூட அந்த புடவை தெளிவாகக் காட்டியது. கண்ணாடி போல அவ்வளவு மெல்லியதாக இருந்தது அந்தப் புடவை.

வேன்டுமென்றே, என்னை வெறுப்பேற்றுவதற்காகவே இப்படி ட்ரெஸ் பண்ணிக்கொண்டு வந்திருக்கிறாளோ என்று நினைத்தேன்.
இனி என் தங்கை அமுதா கதை சொல்வாள்.

திருப்பதியிலிருந்து வீட்டுக்கு வந்த பிறகு, வீட்டில் என்னிடம் சுதந்திரமாக சில்மிஷம் செய்து என்னை கொஞ்ச முடியாததால், இரண்டு நாள் கழித்து பக்கத்து ஊரிலிருந்த ஒரு நல்ல தியேட்டருக்கு, புதிதாக ரிலீஸ் ஆகி இருந்த ரஜினி படத்துக்கு செகண்ட் ஷோ போலாமென்று அண்ணன் கூப்பிட்டார்.

“ஐயோ செகண்ட் ஷோவா? நானெல்லாம் வர மாட்டேன். அதுவும் குழந்தையை விட்டுட்டு,….” என்று சொல்லி அவரோடு சினிமாவுக்கு போக பொய்யாக மறுத்தேன்.

“சரி ரம்யாவையும் கூட்டிகிட்டு போவோம். படம் பாத்துகிட்டே குழந்தையை மாத்தி மாத்தி பாத்துக்க வசதியாக இருக்கும்” என்று அண்ணன் சொல்ல, ஹோம் ஒர்க் செய்து கொண்டிருந்த ரம்யாவின் அருகில் சென்று, “ரம்யா “ என்று அவளை அழைத்தேன்.

“என்னக்கா?!”

“வீட்லே இருந்து ரொம்ப போரடிக்குது. நம்ம ஊர் தியேட்டர்ல ஃபர்ஸ்ட் ஷோவுக்கு போனா டிக்கட் கிடைக்காதுன்னு அண்ணன் கும்ப கோணம் வாசு தியேட்டர்ல செகண்ட் ஷோ படம் பாக்க கூப்பிடறார். நீயும் வாயேன்.”

“நான் வரலக்கா. எனக்கு ஹோம் ஒர்க் நிறைய இருக்கு. பாப்பாவ வேணும்ன்னா நான் பாத்துக்கறேன். அம்மாகிட்டே சொல்லிட்டு நீயும், அண்ணனும் போய்ட்டு வாங்க.” என்று சொன்னாள்.

சரி என்று படம் பார்த்து விட்டு வரும் வரைக்கும் குழந்தை குடிப்பதற்காக ஒரு ஃபீடிங்க் பாட்டிலில் முலைப் பாலை பீய்ச்சி அவளிடம் கொடுத்து, குழந்தை அழுதால் கொடுக்கச் சொல்லி கொடுத்து விட்டு, அம்மாவிடம் சொல்லி விட்டு, நானும் அண்ணனும் கிளம்பினோம்.

அண்ணியை இழந்து, சோகத்தில் இருக்கும் அண்ணனை எப்படியாவது சீண்டனும், சீண்டி அவர் மனசில் இருக்கும் கவலையை அவர் மறக்கடிக்கச் செய்யணும், அவரை சந்தோஷப்படுத்தணும் என்று முடிவு செய்து, ஒற்றை லேயரில் கட்டினால், கண்ணாடி போல, உள்ளே இருப்பதை வெளியே காண்பிக்கும் சந்தன நிற புடவையில் வாடாமல்லி கலரில் பெரிது பெரிதாக பூ போட்ட ஷிபான் புடவை கட்டி, பிரா போடாமல் அதற்கு மேட்சிங்காக, முன் பக்கமும், பின் பக்கமும் நன்றாக இறக்கி தைக்கப்பட்ட அதே துணியில் ஜாக்கெட் போட்டேன்.

அண்ணன் ஆசைப்பட்டு கேட்டால்தான் அவருக்கு தொப்புளை காண்பிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்து, புடவையை நன்றாக தொப்புளுக்கு மேல் ஏற்றிக் கட்டி, சைடில் இருந்த புடவையை இடுப்பு தெரியாதபடிக்கு இழுத்து விட்டேன்.

புடவையால் மறைத்தும் கூட, அந்த ட்ரான்பரன்ஸி புடவை மாராப்பில் முலை பள்ளம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஜாக்கெட்டும் ட்ரான்ஸ்பரண்டாக இருந்தது. பார்க்கும் அண்ணனுக்கு நான் உள்ளே பிரா போடவில்லை என்று காட்ட வேண்டும் என்று முடிவு செய்துதான் பிரா போடாமல் ஜாக்கெட் மட்டும் போட்டேன்.

என்னைப் பார்த்த அண்ணன், “அமுதா” என்று கூப்பிட்டார்.

“என்னண்ணா?!”

“வெளியே வர்றப்ப இப்படியா புடவை கட்டிகிட்டு வருவே? கொஞ்சம் தொப்புளுக்கு கீழே இறக்கி கட்டி, இடுப்பு தெரியற மாதிரி கட்டு. அப்பதான் நல்லா இருக்கும்.” என்றார்.

நான் உடனே, “ச்சீய்!! போங்கண்ணா. புடவை வேற ட்ரான்ஸ்பரண்ட்டா இருக்கு. இன்னும் கீழே இறக்கி கட்டினா, வயிறும் தொப்புளும் பாக்கிறவங்களுக்கு தெரியும்.” என்றேன்

“தெரிஞ்சுட்டு போகுது.” என்றவரிடம்,

“உங்களுக்கென்ன. பாக்கிறவங்க பார்வையை என்னால் தாங்க முடியாது. கூச்சத்தால கூனிக் குறுகிப் போய்டுவேன். பாக்கப் போறது செகண்ட் ஷோ வேற. தண்ணி போட்டுகிட்டு ரௌடிப் பயலுக எல்லாம் சுத்துவானுங்க. வேண்டாம்.”என்று பதில் சொன்னேன்.

“அண்ணனோட வெளியே வர்ற, கொஞ்சம் மாடர்ன்னா இருந்தாதானே நல்லா இருக்கும்.” என்றார்

“சரி,…சொல்றதை சொல்லிட்டேன். அப்புறம் உங்க விருப்பம்” என்று சொல்லி, அண்ணனை கெஞ்ச வைக்க வேண்டும் என்று பாதி தொப்புள் தெரியற மாதிரி புடவையை தொப்புள் பகுதியில் இருக்கும் கொசுவத்தை இறக்கி விட்டு, புடவையை இடுப்பை சுற்றி கறந்து சரி செய்தபடி, “போதுமா.” என்றேன்.


அண்ணன் அதை பார்த்து விட்டு, “ம்,…போதாது.” என்று உதட்டைப் பிதுக்கினார்.

மனதுக்குள் கள்ளத் தனமாக சிரித்துக்கொண்டே, இன்னும் கொஞ்சம் இறக்கி விட்டேன்.

“ம்,… இப்ப போதுமா?!!”

“என்ன இது கஞ்சத் தனம் பண்ணிகிட்டு, நல்லா இறக்கி விடேன்.” என்று சொல்லிய அண்ணன், புடவை கொசுவத்தைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்த என் கையைப் பிடித்து அடி வயிற்றில் கையை விட்டு புடவையை கீழிறக்க, என் அடி வயிறும், நான் குழந்தை பெற்றதற்கான வரி வரியான தளும்புகளும் வெளியே தெரிந்தது.

என் தொப்புளையும், வெளுத்த நிறத்திலிருந்த என் அடிவயிற்று மேட்டையும் பார்த்தவர், கண்கள் பிரகாசமாக “ம்,… இப்பதான் நல்லா இருக்கு. “ என்றார்.

நான் ஒன்றும் தெரியாதவள் போல என் வயிற்றை மறைத்திருந்த புடவையை விலக்கி பார்த்து விட்டு, “ஐய்யோ!! ச்சீய்,.. என்னண்ணா இது! அடி வயிறு தெரியுது. நான் இப்படி கட்ட மாட்டேன். எனக்கு கூச்சமா இருக்கு.” என்று அடம் பிடிப்பது போல நடித்தேன்.

“நான் சொல்றேன் கேளு. இப்படி கட்டினாதான் நீ சூப்பரா இருக்கே.” என்று சொல்லி என்னை ஆட்டோ ஸ்டேண்டுக்கு அழைத்துச் சென்று, ஒரு ஆட்டோ பிடித்து ரேட் பேசி, நான் உள்ளே சென்று உட்கார்ந்து கொள்ள அண்ணன் அதற்க்கு அடுத்து எனக்கு லெப்ட் சைடில் உட்கார்ந்தார்.

ஆட்டோவில் அண்ணனும் நானும் ஒருவரை ஒருவர் புருஷன் பொண்டாட்டி போல ஓட்டிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருக்க, குண்டும் குழியுமான சாலையில் ஆட்டோ ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

நான் வேண்டும் என்றே ஆட்டோ குலுங்கும் போதெல்லாம் தெரியாமல் உரசுவது போல அண்ணனை நன்றாக உரசி சூடு ஏத்தினேன்.