Incest மார்கழியும், மார்பழகி அம்மாவும்!

[Vimala1976]

கதவில் தட்டும் சத்தம் கேட்டதும் மூவரும் திடுக்கிட்டு ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தனர். செல்வாவின் உடல் இன்னும் பூஜாவுக்குள் இருந்தது. செல்வி அருகில் படுத்திருந்தாள். அவர்களின் உடல்கள் வியர்வையில் ஈரமாக, காதலின் வாசனையில் நனைந்திருந்தன.

“செல்வி... செல்வா... பூஜா... எழுந்துட்டீங்களா?” என்று வெளியே இருந்து உமாவின் குரல் கேட்டது. அவள் குரலில் லேசான பதற்றம் தெரிந்தது.

செல்வி வேகமாக எழுந்து, “ஒரு நிமிஷம் உமா... வர்றோம்” என்று சொல்லி, அவர்களை அவசரமாக உடை மாட்டச் சொன்னாள். மூவரும் துணிகளை அவசர அவசரமாக அணிந்துகொண்டு ஹாலுக்கு வந்தனர்.

உமா உள்ளே நுழைந்தாள். அவள் முகம் சற்று வெளிறியிருந்தது. வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் அவள் மூக்கு மெல்லியதாக மடிந்தது. ஒரு விநாடி அவள் நின்றாள். அந்த வீட்டுக்குள்... அந்த மங்கலான வாசனை... பாலியல் உறவின், வியர்வையின், எச்சிலின், உடல் திரவங்களின்... அந்த தெளிவான, தவிர்க்க முடியாத வாசனை... அவளுக்கு உடனே புரிந்தது.

“என்னங்க... இங்க என்ன வாசனை இப்படி...” என்று மெல்லிய குரலில் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டாள். அவள் கண்கள் ஹாலில் நின்ற மூவரையும் ஒரு பார்வை பார்த்தன. செல்வாவின் முகம் சிவந்திருந்தது. பூஜா தலையை குனிந்திருந்தாள். செல்வி புன்னகைக்க முயற்சித்தாள்.

உமா எதுவும் சொல்லவில்லை. அவள் நேராக செல்வியின் படுக்கையறைக்கு நடந்தாள். “ஒரு நிமிஷம்... எனக்கு தலைவலிக்குது... கொஞ்சம் படுக்கலாமா?” என்று சொல்லியபடி கதவைத் திறந்தாள்.

உள்ளே... படுக்கை முழுவதும் கலைந்திருந்தது. தலையணைகள் தரையில் விழுந்திருந்தன. தண்ணீர் போல ஈரமான துண்டுகள், வியர்வை படர்ந்த படுக்கை விரிப்பு, அந்த வாசனை... எல்லாம் உமாவுக்கு ஒரு கணத்தில் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

அவள் படுக்கையில் உட்கார்ந்தாள். முதலில் அமைதியாக. பின்னர் அவள் தோள்கள் நடுங்கின. கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது. “என்ன... இது... என்னங்க...” என்று முணுமுணுத்தபடி, அவள் முகத்தை இரு கைகளாலும் மூடிக்கொண்டு அழத் தொடங்கினாள். அழுகை மெல்ல பெரிதாகியது. “என் புள்ளை... என் செல்லம்... எனக்கு பின்னாடி... என்னை ஏமாத்தி...”
ஹாலில் இருந்த மூவரும் ஓடி வந்தனர். செல்வி முதலில் உள்ளே நுழைந்தாள். “உமா... தங்கம்... அழாதே... கேட்டுக்கோ...”
பூஜா பின்னால் வந்தாள். அவள் கண்களும் கண்ணீரில் நனைந்திருந்தன. செல்வா அம்மாவின் அருகில் மண்டியிட்டு உட்கார்ந்தான்.

உமா தலையை உயர்த்தி அவர்களைப் பார்த்தாள். அவள் கண்கள் சிவந்து, கோபத்துடன், வருத்தத்துடன் இருந்தன. “அக்கா... பூஜா... என் புள்ளை... எனக்கு பின்னாடி... நேத்து ராத்திரி... இங்க... இப்படி... என்னை ஏமாத்தினீங்க... என்னைத் துரோகம் பண்ணினீங்க...”

செல்வி உமாவின் காலைப் பற்றிக்கொண்டாள். அவள் குரல் தழுதழுத்தது. “உமா... என் தங்கம்... நான் தப்பு பண்ணிட்டேன். உனக்கு தெரியாமல்... பின்னாடி... இப்படி பண்ணினது ரொம்ப தப்பு. ஆனா... நான் செல்வாவை... உன்னைப் போலவே... ரொம்ப ஆழமா காதலிக்கிறேன். அவன் எனக்கு மகன் மாதிரி... ஆனா இப்போ... அதைவிட அதிகமா... என் உயிர் மாதிரி. உன்னைப் போலவே எனக்கும் அவன் மேல ஆசை... அதனால்தான்... மன்னிச்சுடு தங்கம்... நான் உன்னை ஏமாத்த வேண்டாம்னு தெரியும்... ஆனா என்னால் அடக்க முடியல...”

பூஜா அம்மாவின் முன் மண்டியிட்டு அழுதாள். “அம்மா... நானும் தப்பு பண்ணிட்டேன். அண்ணனை... நான் ரொம்ப நாளா காதலிக்கிறேன். நேற்று ஜன்னல் வழியே பார்த்தப்போ... எனக்கு தாங்க முடியல. உன்னைப் போலவே எனக்கும் அவன் மேல உண்மையான காதல்... ஆனா... உனக்கு தெரியாமல் பண்ணினது ரொம்ப தப்பு. நீ எவ்வளவு வருத்தப்படுவேன்னு தெரியும்... ஆனா நான் பயந்துட்டேன்... மன்னிச்சுடு அம்மா... நான் உன்னை இழக்க மாட்டேன்...”

செல்வா அம்மாவின் கைகளைப் பிடித்தான். அவன் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. “ம்மா... நான்... உன்னை ஏமாத்திட்டேன். உன்னோட அன்பை... உன்னோட நம்பிக்கையை... துரோகம் பண்ணிட்டேன். நீ என்னை எவ்வளவு காதலிக்கிறேன்னு எனக்கு தெரியும் ம்மா. நீ எனக்காக எல்லாத்தையும் விட்டுட்டு... இந்த வயசுல கூட என்னைப் பார்த்துக்கிட்டு... நான் உன்னை இப்படி காயப்படுத்திட்டேன். மன்னிச்சுடு ம்மா... நான் உன்னை ரொம்ப... ரொம்ப காதலிக்கிறேன். நீ என் உலகம். நீ இல்லாம எனக்கு எதுவும் இல்ல. ஆனா... அக்காவும் பூஜாவும்... அவங்களுக்கும் என்னை மேல உண்மையான உணர்வு இருக்கு. நான்... அவங்களை வேற எப்படி பார்க்க முடியும்... மன்னிச்சுடு ம்மா...”
உமா அழுதபடி அவர்களைப் பார்த்தாள். அவள் கோபம் மெல்ல மெல்ல குறைந்தது. ஆனால் பொறாமை... அது இன்னும் அவள் மனதில் கொழுந்துவிட்டு எரிந்துகொண்டிருந்தது. “நீங்க எல்லாம்... என்னை ஏமாத்தினீங்க... என் புள்ளையை... எனக்கு பின்னாடி... ஆனா... நான் உன்னை இழக்க மாட்டேன் செல்வா. எந்த விலை கொடுத்தாலும்... நீ என்னுடையவன். அக்கா... பூஜா... உங்களுக்கு அவன் மேல உண்மையான காதல் இருந்தா... நான்... ஏத்துக்கிறேன். ஆனா... என் புள்ளை... என்னை விட்டு போகக் கூடாது. நான்... உங்களை எல்லாம் கண்காணிச்சுக்குவேன். அவன் உங்களுக்காக என்னை மறக்கக் கூடாது...”

செல்வி அவள் காலை இறுக்கி அணைத்தாள். “உமா... நீ எங்களை நம்பு. நாங்க உன்னை ஏமாத்த மாட்டோம். உன் புள்ளை... எப்பவும் உன்னுடையவன்தான்.”

பூஜா அம்மாவின் மடியில் தலையை வைத்து அழுதாள். “அம்மா... நான் உன்னை காயப்படுத்திட்டேன்... மன்னிச்சுடு...”
செல்வா அம்மாவை இறுக்கி அணைத்தான். “ம்மா... நீ என் உயிர். உன்னை நான் எப்பவும் முதல்ல வைப்பேன்.”
உமா அவர்களை அணைத்தாள். அவள் கண்ணீர் இன்னும் வழிந்துகொண்டிருந்தது. கோபம் தணிந்தது. ஆனால் பொறாமை... அது அவள் மனதின் ஆழத்தில் இன்னும் எரிந்துகொண்டிருந்தது. “சரி... நான் ஏத்துக்கிறேன். ஆனா... என் புள்ளை என்னுடையவன்... அதை மறக்காதீங்க.”

வீட்டுக்குள் அந்தக் கண்ணீர், அந்த மன்னிப்பு, அந்த அன்பு... எல்லாம் கலந்து ஒரு புதிய உறவு உருவாகிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் உமாவின் மனதில்... “நான் கவனிச்சுக்குவேன்... என் செல்லத்தை யாரும் என்னிடமிருந்து பிரிக்க முடியாது” என்று ஒரு உறுதி பிறந்தது.

என்ன நடக்கும் அடுத்து...? காதல் கண்மூடித்தனமானது. உமா முழுமையா ஏத்துக்குவாளா...? அடுத்த பகுதியில் பார்க்கலாம்.
(தொடரும்...)