Incest மார்கழியும், மார்பழகி அம்மாவும்!

[Vimala1976]

அன்று காலை... திருநெல்வேலி கிராமத்து வீட்டில் சடங்கு ஏற்பாடுகள் நடந்துகொண்டிருந்தன. வீடு முழுவதும் மனிதர்கள், புகை, பூச்சு வாசனை, ஒப்பாரி ஒலி... எல்லாம் கலந்து ஒரு சோகமான ஆனால் பரபரப்பான சூழல் இருந்தது.

உமா காலையில் மிக சாதாரணமாக எழுந்தாள். ஆனால் அவள் மனம் முழுக்க நேற்றிரவு மகனுடன் நடந்த காட்சிகள்... முத்தங்கள்... உடல் உரசல்கள்... அவற்றால் நிரம்பியிருந்தது. அவள் முகத்தில் லேசான வெட்கமும், பயமும், ஆனால் அதே நேரத்தில் ஒரு இனிமையான நிறைவும் தெரிந்தது. அவள் செல்வாவைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் கண்கள் தானாகவே தாழ்ந்தன.

காலை 8 மணி சுமாருக்கு செல்வா எழுந்தான். அவன் அம்மாவைப் பார்த்ததும் லேசாகப் புன்னகைத்தான். உமா அவன் பார்வையைத் தவிர்த்தபடி,

“எழுந்துட்டியா...? காபி குடிக்கிறியா?” என்று இயல்பாகக் கேட்டாள். ஆனால் அவள் குரலில் ஒரு சிறு நடுக்கம் இருந்தது.
“ஆமா ம்மா... கொஞ்சம் தாகமா இருக்கு” செல்வா சொல்ல, உமா அவனுக்கு காபி ஊற்றிக் கொடுத்தாள். அவன் கையை நீட்டும்போது அவர்களது விரல்கள் லேசாகத் தொட்டன. இருவரும் ஒரு கணம் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து, பின்னர் வெட்கத்துடன் பார்வையை விலக்கினர்.

அப்போது அங்கே வந்த பூஜா அவர்களைப் பார்த்தாள். அவள் கண்களில் லேசான சந்தேகம் தெரிந்தது. நேற்றிரவு ஜன்னல் வழியே பார்த்த காட்சி அவள் மனதில் இன்னும் பதிந்திருந்தது.

“அம்மா... அண்ணா... என்ன இப்படி இருக்கீங்க? இருவரும் ஒண்ணா நின்னு பேசுற மாதிரி...” பூஜா சாதாரணமாகக் கேட்டாள்.

உமா சற்று தடுமாறினாள். “ஒண்ணுமில்லடி... சடங்கு விஷயமா பேசிட்டு இருந்தோம்.”

செல்வா சிரித்தபடி, “ஆமா... அம்மா என்னைக் கவனிச்சுக்க சொல்லிட்டு இருந்தா” என்றான்.

பூஜா அவர்களை மாறி மாறிப் பார்த்தாள். அவள் மனதில் ஒரு சிறு ஊசி ஏற்பட்டது. ஆனால் அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை.

அதே நேரத்தில் செல்வி (பெரியம்மா) அங்கே வந்து சேர்ந்தாள். அவள் செல்வாவைப் பார்த்ததும் முகம் மலர்ந்தது.
“என்னடா செல்வா... இன்னைக்கு ரொம்ப அழகா இருக்கியே. சடங்குக்கு ரெடியா?” என்று கேட்டபடி அவன் தோளில் கை வைத்தாள்.

உமா அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தாள். அவளுக்கு உள்ளுக்குள் லேசான எரிச்சல் ஏற்பட்டது. “அக்கா... அவன் இன்னும் சின்னப் பையன் இல்ல. அவனை அப்படி தொட்டுத் தொட்டு பேசுறது சரியில்ல” என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.
செல்வி சிரித்தாள். “அட... எனக்கு அவன் மகன் மாதிரி. நான் தொடக்கூடாதா?” என்று செல்வாவின் தோளை இன்னும் இறுக்கினாள்.

பூஜா இந்த உரையாடலை அமைதியாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு அம்மாவின் லேசான எரிச்சல் புரிந்தது.
செல்வி பின்னர் பூஜாவைப் பார்த்து, “பூஜா... நீ அண்ணனுக்கு உதவி பண்ணு. சடங்கு விஷயங்கள்ல கொஞ்சம் பார்த்துக்கோ” என்றாள்.

பூஜா “சரி பெரியம்மா” என்று சொல்லிவிட்டு செல்வாவின் அருகில் நின்றாள்.

அன்று முழுவதும்... செல்வியும் பூஜாவும் செல்வாவைச் சுற்றி சுற்றி வந்துகொண்டிருந்தனர். செல்வி அவனுக்கு தண்ணீர் கொடுத்தாள், பூஜா அவனுக்கு துணி எடுத்துக் கொடுத்தாள், இருவரும் அவனுக்கு உதவி செய்யும் பெயரில் அவனருகில் நின்றுகொண்டிருந்தனர்.

உமா இதையெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு உள்ளுக்குள் ஒரு எரிச்சல், பொறாமை மெல்ல மெல்ல வளர்ந்துகொண்டிருந்தது.

ஒரு கட்டத்தில் உமா செல்வியைத் தனியாக அழைத்தாள்.

“அக்கா... நீயும் பூஜாவும் அவனைச் சுத்தி சுத்தி வர்றது எனக்கு சரியா தெரியல. அவன் இன்னும் சின்னப் பையன். கொஞ்சம் தள்ளி இருங்க.”

செல்வி சிரித்தாள். “உமா... நீ எதுக்கு இப்படி பொறாமைப்படுற? அவன் எனக்கும் பூஜாவுக்கும் பிடிச்சிருக்கான். அதான் கொஞ்சம் நெருக்கமா இருக்கோம். நீயும் அவன் அம்மாதானே... நீயும் அவனை நெருங்கலாமே?”

உமா அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு உள்ளுக்குள் கொதித்தாள். ஆனால் வெளியே எதுவும் காட்டவில்லை.

“அக்கா... நான் அவன் அம்மா. அதனால நான் அவனை நெருங்குறது வேற. நீங்கள்லாம் அப்படி நெருங்குறது எனக்கு பிடிக்கல.”

செல்வி உள்ளுக்குள் புன்னகைத்தாள். “சரி... நான் பார்த்துக்கறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு விலகினாள். ஆனால் அவள் மனதில் திட்டம் இன்னும் உறுதியாகியது.

அன்று மதியம்... சடங்கு நடந்துகொண்டிருந்தபோது, செல்வி பூஜாவை அழைத்து மெதுவாகச் சொன்னாள்,

“பூஜா... இன்னைக்கு ராத்திரி நான் ஏற்பாடு பண்றேன். நீயும் அண்ணனும் என் வீட்டுல தங்குவீங்க. அங்க நம்ம மூணு பேரும் மட்டும் இருப்போம். உமா அம்மாவை இங்கேயே தங்க வைக்கிறேன். நீ அண்ணனோட கொஞ்சம் நேரம் இரு... நான் பார்த்துக்கறேன்.”

பூஜா லேசாகத் தலையாட்டினாள். “ஆனா... அம்மா சந்தேகப்படக் கூடாது.”

“அதுக்கு நான் பார்த்துக்கறேன்” செல்வி சொன்னாள்.

அன்று மாலை... உமா செல்வாவைத் தனியாக அழைத்தாள்.

“செல்வா... இன்னைக்கு ராத்திரி நீ என்னோட இரு. அக்கா வீட்டுக்கு போக வேண்டாம்.”

செல்வா லேசாகப் புன்னகைத்தான். “ஆனா அம்மா... அக்கா ஏற்கனவே ஏற்பாடு பண்ணிட்டாங்க. பூஜாவும் வர்றா. நான் போயிட்டு வர்றேன்.”

உமாவுக்கு உள்ளுக்குள் எரிச்சல் பெருகியது. ஆனால் அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை. அவள் மனதில் ஒரு சந்தேகம் மெல்ல வளர்ந்துகொண்டிருந்தது... அக்காவும், பூஜாவும்... செல்வாவைச் சுற்றி வருவது... அவளுக்கு பிடிக்கவில்லை.

அன்று மாலை 6 மணிக்கு... செல்வியின் திட்டம் செயல்படத் தொடங்கியது.

செல்வி உமாவிடம், “உமா... இன்னைக்கு ராத்திரி செல்வாவை என் வீட்டுல தங்க வைக்கிறேன். பூஜாவையும் அனுப்புறேன். நீயும் நானும் இங்கேயே இருப்போம். சரியா?” என்றாள்.

உமா “சரி” என்று சொன்னாலும், அவள் மனதில் பெரும் குழப்பம். அவள் செல்வாவைப் பார்த்தாள். அவன் அம்மாவைப் பார்த்து லேசாகப் புன்னகைத்தான்.

அந்தப் புன்னகையில் உமாவுக்கு கொஞ்சம் ஆறுதல் கிடைத்தது. ஆனால் அக்காவும் பூஜாவும் செல்வாவைச் சுற்றி வருவது... அவளுக்கு பொறாமையைத் தூண்டியது.

இரவு 8 மணிக்கு... செல்வாவும் பூஜாவும் செல்வியின் வீட்டுக்கு புறப்பட்டனர்.

உமா அவர்களைப் பார்த்தபடி நின்றாள். அவள் மனதில் ஒரு சிறு ஊசி ஏற்பட்டது.

“அக்கா... பார்த்துக்கோ... அவன் என் புள்ள” என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.

செல்வி சிரித்தபடி, “நான் பார்த்துக்கறேன் உமா... நீ கவலைப்படாத” என்றாள்.

ஆனால் செல்வியின் மனதில்... “இன்று இரவு... செல்வா என்னுடையவன் ஆவான். பூஜாவுக்கும் கொஞ்சம் கிடைக்கும். உமாவுக்குத் தெரியாமல்... எல்லாம் நடக்கும்.”

அந்த இரவு... மூன்று பெண்களின் ஆசைகளும், பொறாமைகளும், திட்டங்களும்... மெல்ல மெல்ல உருவெடுக்கத் தொடங்கின.
(தொடரும்...)