Incest மார்கழியும், மார்பழகி அம்மாவும்!

[Vimala1976]

காலை 7:45 மணி. வீட்டில் சடங்கு ஏற்பாடுகள் நடந்துகொண்டிருந்தன. பூச்சு வாசனையும், புகையும், மனிதர்களின் குரல்களும் கலந்து ஒரு சாதாரண ஊர்வல வீட்டு சூழல் நிலவியது.

செல்வி சமையலறைக்கு அருகில் நின்றபடி, ஒரு டம்ளர் காபியை மெதுவாகக் குடித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் பார்வை வெளியே, செல்வாவும் பூஜாவும் நின்று பேசிக்கொண்டிருந்த இடத்தை நோக்கியிருந்தது. அவள் முகத்தில் சோகமும், லேசான ஆசையும், ஒரு திட்டமும் கலந்திருந்தது.

நேற்றிரவு அம்மா செண்பகத்திடம் பேசிய பிறகு, செல்வி நீண்ட நேரம் தூங்காமல் படுத்திருந்தாள். கடைசியில் ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டாள்.

“உமா என் தங்கைதான்... ஆனால் செல்வா எனக்கு மகன் மாதிரி. அவனை நான் இழக்க மாட்டேன். நேரடியாகப் போட்டி போட்டால் உமா என்னைப் பகைத்துக்கொள்வாள். அதனால்... வேறு வழி.”

அவள் பூஜாவைப் பார்த்தாள். தங்கை மகள். அவளும் அண்ணனை ஆசைப்படுகிறாள் என்பது நேற்றிரவே தெரிந்துவிட்டது.
செல்வி மெதுவாக பூஜாவை அழைத்தாள்.

“பூஜா... கொஞ்சம் இங்க வா தங்கம்.”

பூஜா சற்று தயங்கியபடி வந்தாள். அவள் கண்கள் இன்னும் சிவந்திருந்தன. நேற்றிரவு ஜன்னல் வழியே பார்த்த காட்சி அவள் மனதை விட்டு அகலவில்லை.

“என்ன பெரியம்மா?”

செல்வி அவளை சமையலறைக்குள் இழுத்து, கதவை சற்று சாத்தினாள். பின்னர் மிக இயல்பான, ஆனால் மெல்லிய குரலில் பேசினாள்.

“நேற்றிரவு... நீ ஜன்னல் வழியே பார்த்துட்டியா?”

பூஜா திடுக்கிட்டு தலையைக் குனிந்தாள். பதில் சொல்லாமல் இருந்தாள்.

செல்வி மெதுவாகப் புன்னகைத்தாள். “பார்த்துட்டேன்னு நினைக்கிறேன். அம்மாவும் அண்ணனும்... ரொம்ப நெருக்கமா இருந்தாங்க இல்ல?”

பூஜா மௌனமாகத் தலையாட்டினாள். அவள் கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர் திரண்டது.
செல்வி அவளது தோளில் மென்மையாகக் கை வைத்தாள்.

“அழாதே தங்கம். நான் உன்னைத் திட்ட வரல. உனக்கு அண்ணன் மேல இருக்குற உணர்வு எனக்குத் தெரியும். நேற்று கார்லயே புரிஞ்சுடுச்சு. நீ அவனை ரொம்ப நாளா விரும்புறே இல்ல?”

பூஜா இப்போது தலையை உயர்த்தி, செல்வியைப் பார்த்தாள். அவள் குரல் தழுதழுத்தது.

“ஆமா பெரியம்மா... ரொம்ப நாளா... ஆனா இப்ப அம்மாவும்...”

செல்வி மெதுவாகத் தலையாட்டினாள்.

“அதான். இப்ப அம்மாவும் அண்ணனும் ஒண்ணா இருக்காங்க. நீயும் வெளியே நின்னு பார்த்துட்டு தவிக்கிற. இது சரியில்லை தங்கம். நான் உனக்கு உதவி பண்ணலாம். ஆனா... ஒரு சின்ன நிபந்தனை.”

பூஜா கண்களைத் துடைத்தபடி கேட்டாள், “என்ன பெரியம்மா?”

செல்வி சற்று நேரம் யோசித்து, பின்னர் மிக இயல்பாகவும் நிதானமாகவும் பேசினாள்.

“உமா அம்மாவுக்கு இதெல்லாம் இப்போதைக்கு தெரியக் கூடாது. நீயும் அண்ணனும் கொஞ்சம் நெருங்கணும்னா, நான் உதவி பண்றேன். அதே நேரத்தில்... நானும் அண்ணனோட கொஞ்ச நேரம் இருக்கணும். நீ என்னைத் தடுக்க மாட்டியே?”
பூஜா சற்று நேரம் அமைதியாக இருந்தாள். பின்னர் மெதுவாக,

“நான்... தடுக்க மாட்டேன் பெரியம்மா. ஆனா... அண்ணன் என்னை உண்மையா விரும்பணும். வெறும்... உடம்புக்கு மட்டும் இல்ல.”

செல்வி அவளது தலையை மென்மையாக வருடினாள்.

“அவன் உன்னை விரும்பாம இருக்க மாட்டான் தங்கம். நீ அவனுக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கிறது எனக்குத் தெரியும். நான் உங்களுக்கு வழி செய்றேன். இப்போதைக்கு உமா அம்மாவுக்கு எதுவும் தெரிய விடாமல் பார்த்துக்கலாம்.”

இருவரும் சற்று நேரம் மெதுவாகப் பேசினர்.

செல்வியின் திட்டம் இப்படி இருந்தது:

இன்று சடங்கு முடிந்த பிறகு, “வீட்டில் இட நெருக்கடி” என்று சொல்லி, செல்வாவை தன் வீட்டுக்கு (பார்வதி வீட்டுக்கு) அனுப்பி வைப்பது. பூஜாவையும் “அண்ணனுக்கு உதவி செய்ய” என்று அங்கே அனுப்பி வைப்பது. உமாவை இங்கேயே தங்க வைத்து, “பெண்கள் எல்லாம் இங்கேயே இருக்கணும்” என்று சொல்லி அவளைப் பிரித்து வைப்பது.

இரவு... தன் வீட்டில் பூஜா, செல்வி, செல்வா மூவரும் மட்டும் இருப்பார்கள். அப்போது செல்வி பூஜாவுக்கு “அண்ணனோடு இருக்க” வாய்ப்பு கொடுப்பாள். பின்னர், பூஜா தூங்கிய பிறகு, செல்வியே செல்வாவுடன் இருக்கத் திட்டமிட்டிருந்தாள்.
செல்வி பூஜாவிடம் மெதுவாகச் சொன்னாள்,

“இது கொஞ்சம் தப்பா தெரியலாம். ஆனா நான் செல்வாவை ரொம்ப நாளா ஆசைப்பட்டுட்டு இருக்கேன். அவன் எனக்கு மகன் மாதிரிதான்... ஆனா இப்போ அவன் எனக்கு... வேற மாதிரி. நான் அவனை இழக்க மாட்டேன். அதே நேரத்தில் உன்னையும் அவனை இழக்க விடமாட்டேன். நீயும் கொஞ்சம் பொறுமையா இரு.”

பூஜா மெதுவாகத் தலையாட்டினாள்.

“சரி பெரியம்மா... ஆனா உமா அம்மா எதுவும் சந்தேகப்படக்கூடாது.”

“அதுக்கு நான் பார்த்துக்கறேன்.”

இருவரும் சமையலறையிலிருந்து வெளியே வந்தபோது, உமா அவர்களைப் பார்த்தாள். அவளுக்கு லேசான சந்தேகம் வந்தது. ஆனால் எதுவும் கேட்கவில்லை.

செல்வி சிரித்தபடி, “உமா... இன்னைக்கு ராத்திரி செல்வாவை என் வீட்டுல தங்க வைக்கலாம். இங்க கூட்டம் அதிகம். பூஜாவையும் அங்கே அனுப்புறேன். அவங்க ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா இருந்தா நல்லா இருக்கும். நீயும் நானும் இங்கேயே இருப்போம்” என்றாள்.

உமா சற்று நேரம் யோசித்தாள். “...சரி” என்று மட்டும் சொன்னாள். ஆனால் அவள் மனதில் ஒரு சிறு குழப்பம் தோன்றியது.
செல்வி உள்ளுக்குள் லேசாகப் புன்னகைத்தாள்.

“இன்று இரவு... செல்வா என்னுடையவன் ஆவான். பூஜாவுக்கும் கொஞ்சம் கிடைக்கும். உமாவுக்குத் தெரியாமல்... எல்லாம் நடக்கும்.”

அவள் செல்வாவைப் பார்த்தாள். அவன் அம்மாவுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தான். செல்வியின் கண்களில் ஆழமான அன்பும், ஆசையும், கொஞ்சம் குறும்பும் ஒளிர்ந்தது.

“நான் உன்னை ரொம்ப நாளா காத்திருந்தேன் செல்வா... இன்று... நீ என்னுடையவன்.”
(தொடரும்...)